Gênesis 47
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NAA
1 — ausente —
1 Então José foi e deu a notícia a Faraó: — O meu pai e os meus irmãos, com os seus rebanhos e o seu gado, com tudo o que têm, chegaram da terra de Canaã; e eis que estão na terra de Gósen.
2 — ausente —
2 E levou cinco dos seus irmãos e os apresentou a Faraó.
3 Ijin ni Vɛɛro gɔtɔnɔgi Josev enek nɛ, “Aliŋliŋnyu gɔɔn laadun niiga liŋliŋɔn jaŋ?”
3 Então Faraó perguntou aos irmãos de José: — Qual é o trabalho de vocês? Eles responderam: — Nós, seus servos, somos pastores de rebanho, como já foram os nossos pais.
4 Karooŋnya rak naaga kivita kabaakta ŋina, eeci ɛbɛɛyɛ tagizi ɔrɔɔt looce ci kazi Kanan neke, ma buk ɔkɔma artɛ ci ka kegeec tiina ŋinaante. Inoko zin tiritet. Nyet kabaakta ŋaati kazi Gocen noko.”
4 Disseram mais a Faraó: — Viemos para morar nesta terra, porque na terra de Canaã não há pasto para o rebanho destes seus servos, pois a fome é severa. E agora pedimos que o senhor permita que estes seus servos morem na terra de Gósen.
5 Enek ni Vɛɛro Josev nɛ, “Gi ci avunakin baatune ki gotonogu noko abon ɔrɔɔt ɛlɛ. Inoko zin Masira izi buk looc cineeŋ.
5 Então Faraó disse a José: — Seu pai e seus irmãos vieram para junto de você.
6 Anyek nɔɔgɔ kabaayit ŋaati kazi Gocen noko labak, eeci een looc ci abon amadi. Inoko zin buk karooŋ mã anyak ŋaatineeŋ ɔl ci towawiinto abon azooni tiin juruŋ, anyek buk koca nɔɔgɔ kabalteyan tiin ogan.”
6 A terra do Egito está à sua disposição. Faça com que seu pai e seus irmãos se estabeleçam na melhor região da terra; que morem na terra de Gósen. Se souber que há no meio deles homens capazes, ponha-os por responsáveis pelo gado que me pertence.
7 Anyaa ni buk Josev baatin kiiyak Vɛɛro ka kiiya kicin niini nɔɔnɔ. Ma akɔ amayuk Jakob nɔɔnɔ.
7 José levou Jacó, seu pai, e o apresentou a Faraó; e Jacó abençoou Faraó.
8 Ma ajin Vɛɛro Jakob anek nɛ, “Anyei irkitok izɔk?”
8 Então Faraó perguntou a Jacó: — Quantos anos o senhor já tem?
9 Abɛdɛkɛ Jakob nɔɔnɔ anek nɛ, “Kanyei irkitok eet tɔrkɔnɔm kamɔtɔ (130), ma irkitowe nicoko dook kaluugi gɔɔn nɔkɔ kɔkɔm irkit ci kabaayɛ rɛm. Kanyei irkitok ci miliny tɛr, ma gɛrzɛ ɔrɔɔt ɛlɛ. Ma irkitowa ci kabaayɛ noko dook alaŋ een irkitok ci meel kiyo baal abaai jijitigane e.”
9 Jacó lhe respondeu: — São cento e trinta anos de peregrinação. Foram poucos e maus os anos de minha vida e não chegam aos anos de vida de meus pais, nos dias das suas peregrinações.
10 Amayuk ni bodo Jakob Vɛɛro zɛɛ ɔtɔɔ ni niini.
10 Depois Jacó abençoou Faraó e saiu de sua presença.
11 Ma anyek Josev baatin kibeen gɔtɔnɔgi kabaayitɔ ŋaati kazi Gocen o kojoŋozit niigi ŋino kazi Ramsis ebaal aduwakɛ Vɛɛro nɔɔnɔ e. Ŋinitana waanice ŋinti abon ɔrɔɔt ɛlɛ looce o Masiro dook.
11 Então José estabeleceu seu pai e seus irmãos e lhes deu propriedades na terra do Egito, no melhor da terra, na terra de Ramessés, como Faraó havia ordenado.
12 Ma anyek Josev gɔtɔnɔgi kibeen ɔl o kɔrɔk o baatin dook dayiin ci alɛɛnɔ ki nɔɔgɔ.
12 E José providenciou alimento para seu pai, seus irmãos e toda a casa de seu pai, segundo o número de seus filhos.
13 Ma ŋintimiliny nɔkɔ iiya tarjo ci appe ɔrɔɔt ɛlɛ ci akɔmni dayiin loocowe dook. Ma apirna ɔl o Masiro been ɔl o Kanan buk.
13 Não havia alimento em toda a terra, porque a fome era muito grande. Assim, o povo do Egito e o povo de Canaã desfaleciam por causa da fome.
14 Ataalek ni Josev ɔl dook labi. Ma gole nico olota niini guruc dook ole o Kanan kibeen Masirɛ buk, ma akɔ arek ceez o Vɛɛro.
14 Então José arrecadou todo o dinheiro que havia na terra do Egito e na terra de Canaã, pelo cereal que compravam, e o recolheu à casa de Faraó.
15 Mazi akɔ adicai guruca ɔla dook, ivitak ɔl ween Masir Josev, ma avu anek nɔɔnɔ nɛ, “Idicai guruca ogaacak dayiino. Nyet dayiin. Má anyet kakaranta.”
15 Quando acabou o dinheiro na terra do Egito e na terra de Canaã, todos os egípcios foram a José e disseram: — Queremos comida! Por que o senhor nos deixaria morrer em sua presença só porque o dinheiro acabou?
16 Enek ni Josev nɔɔgɔ nɛ, “Mã idicai guruca, anyaakta tiin. Ŋaan kaku kabalyekuŋ labinɛ.”
16 José respondeu: — Se vocês não têm dinheiro, tragam o seu gado. Em troca do gado eu lhes darei comida.
17 Anyaakta ni ɔl didi tiin ki ɛɛza ki jɔmanɛ ki zigire ka kivita kabaliyai niigi labi irkite nice.
17 Então trouxeram o seu gado a José e ele lhes deu mantimento em troca de cavalos, rebanhos, gado e jumentos. E José os sustentou aquele ano em troca de todo o gado deles.
18 Ma irkite co ivita ɔl bodo, ma avu anek Josev nɛ, “Inoko akɔm gi ci karoodin ineet. Idicai guruca ogaacak dook. Buk tiin ogaacak dook ooyɛ niina, ma ɔkɔma bodo gi ci kanyaka ka kabaliyaya labi. Izi eleeti cigaacak o doon ki manɛɛn.
18 Tendo acabado aquele ano, foram a José no ano seguinte e lhe disseram: — Não podemos esconder de meu senhor que o dinheiro acabou e que meu senhor já é dono dos animais. Nada mais nos resta diante de meu senhor, a não ser o nosso corpo e a nossa terra.
19 Má anyet zin kadaakta karanɔn. Taalet ageeta ɛlɛ kibeen manɛɛn ogaacak ka kizita naaga gabara ci Vɛɛro ka buk manɛɛna ogaacak kizi cigin. Abon anyet labi ci ka korogta ka buk koḏokta oogi manɛɛni.”
19 Por que o senhor nos deixaria perecer em sua presença, tanto a nós como à nossa terra? Compre a nós e a nossa terra em troca de mantimento, e nós e a nossa terra seremos escravos de Faraó. Dê-nos semente para que vivamos e não morramos, e a terra não fique deserta.
20 Zin tarjowe nico ataalak Josev Vɛɛro manɛɛn o Masiro dook, eeci ɛbɛɛyɛ magiz Masirɛ ɔrɔɔt.
20 Assim, José comprou toda a terra do Egito para Faraó, porque os egípcios venderam cada um o seu campo, porque a fome era extrema sobre eles. E a terra passou a ser de Faraó.
21 Ma buk iziti ɔl dook gabara ci Vɛɛro.
21 Quanto ao povo, ele o escravizou de uma a outra extremidade da terra do Egito.
22 Maje ŋino abaai ɔl o ŋaryiinto ŋaan Josev kataala, eeci anyek Vɛɛro nɔɔgɔ dayiin tup nɔkɔ.
22 José só não comprou a terra dos sacerdotes, porque os sacerdotes recebiam uma porção de mantimento de Faraó e viviam dessa porção que Faraó lhes dava; por isso, não venderam a sua terra.
23 Enek ni Josev ɔl nɛ, “Inoko zin naana kataalawuŋ igeet dook ki manɛɛn ugooc ka iziti kaal ci Vɛɛro. Ooti zin ḏowo coko ka oḏoyit manɛɛni.
23 Então José disse ao povo: — Eis que hoje comprei vocês e a terra de vocês para Faraó. Aqui estão as sementes, para que semeiem a terra.
24 Zin tiŋeere iitene o teedinto, eŋerit labi ci ateedanu o lak tur. Odomta lɛlɛn codoi lelenete ceen tur noko anycek Vɛɛro. Maje lɛlɛn ceen wec o itaŋtek eleeti ugooc ka adayit oogi ka ogɛn kizi ḏowo.”
24 Das colheitas vocês darão a quinta parte a Faraó. As outras quatro partes serão de vocês, para semear o campo e para servir de alimento a vocês, aos que estão em suas casas, e para alimentar os seus filhos.
25 Enektek ni niigi nɔɔnɔ nɛ, “Inoko zin niina orogozet ageeta. Ŋaan zin keegina gabara ci Vɛɛro labak.”
25 Eles disseram a José: — O senhor salvou a nossa vida! Que possamos alcançar favor diante de meu senhor e seremos escravos de Faraó.
26 Iricanek ni Josev ɔl o Masiro dook ɔrɔɔt ɛlɛ ka gɔɔn kɛŋɛrtak niigi Vɛɛro labi cigin o irkitok dook, ma agɔɔn niigi nɔkɔ. Ɛmɛda ni bar zɔɔz nici ibil kodot zɛɛ been inoko o. Maje ɔl o ŋaryiinto alaŋ niigi agɔɔn nɔkɔ.
26 E José estabeleceu por lei até o dia de hoje que, na terra do Egito, um quinto pertence a Faraó. Só a terra dos sacerdotes não ficou sendo de Faraó.
27 Abaayitɔ ni ɔl o Israyil looce o Masiro ŋaao kazi Gocen zɛɛ makacin iziti niigi botoro ɔrɔɔt ɛlɛ, ma arit buk niigi zɛɛ makacin azaace kizi mɛɛlɛ gɛr.
27 Assim, Israel habitou na terra do Egito, na terra de Gósen. Nela adquiriram propriedades, e foram fecundos, e muito se multiplicaram.
28 Ma abaak Jakob Masirɛ irkitok amɔnki torgɛrɛm zɛɛ ma een irkitowa oginɛ tiryanto eet torgɛrɛm ki tiin torgɛrɛm (147).
28 Jacó viveu na terra do Egito dezessete anos. Assim, os dias de Jacó, os anos da sua vida, foram cento e quarenta e sete.
29 Mazi ka kizi ŋinti ka kanyati niini, otowa ŋɛɛrin Josev, ma aku anek nɛ, “Mã areezan niina aneeta didi, zuuti gi ci tiŋeere alaŋ adayan aneet looce ci Masiro o ŋina.
29 Aproximando-se, pois, o tempo da morte de Israel, chamou o seu filho José e lhe disse: — Se agora alcancei favor diante de você, peço que ponha a sua mão debaixo da minha coxa e use de bondade e fidelidade para comigo; peço que você não me sepulte no Egito,
30 Mã kadaai ŋina, bitan zɛɛ ma akɔ adayan ŋaao adawin jijitigane.”
30 mas que eu possa descansar com os meus pais. Por isso, você me levará do Egito e me colocará na sepultura deles. José respondeu: — Farei o que o senhor me pede.
31 Ma azi Jakob bodo nɛ, “Agoon dim tiŋeere didi nɔkɔ?”
31 Então Jacó lhe disse: — Jure para mim. José jurou e Israel se inclinou sobre a cabeceira da cama.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 47, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.