Gênesis 19
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NVT
1 Ma avunak toonnyawa ceen ram o Sodom yomana, maje Lat aavi kutur araana. Mazi acin niini nɔɔgɔ, itiŋa jena, ma akɔ arumek gɔl, ma azaa nɔɔgɔ ŋaati adiŋdiŋani.
1 Ao anoitecer, os dois anjos chegaram à entrada da cidade de Sodoma. Ló estava sentado ali. Ao avistá-los, levantou-se para recebê-los. Deu-lhes boas-vindas, curvou-se com o rosto no chão
2 Ma anek nɔɔgɔ nɛ, “Manyigi, ivita kɔrɔk can cɛlbɛz noko ŋaato ka otoonyit zɔɔ, ma ayubuzu baalin nico ole can o ŋina. Ŋaan aloku ŋeere ririwɔna.”
2 e disse: “Meus senhores, venham à minha casa para lavar os pés e sejam meus hóspedes esta noite. Amanhã, poderão levantar-se cedo e seguir viagem”. “Não”, responderam eles. “Passaremos a noite aqui, na praça da cidade.”
3 Ma ilalek Lat nɔɔgɔ kivitak kɔrɔk. Makacin agamta niigi orkorit ki nɔɔnɔ. Ma akɔ agoonek niini nɔɔgɔ dayiin ceen ḏɔkɛn alaŋ amokcar.
3 Mas Ló insistiu muito e, por fim, eles o acompanharam até sua casa. Ló lhes preparou um banquete completo, com pão fresco sem fermento, e eles comeram.
4 Mazi ŋaan acinɛ niigi nɔkɔ, ivita ɔl o Sodom macik dook, lɔgɔzɛt been ɔl o adikir buk, ma avu aliya ceez.
4 Ainda não tinham ido se deitar quando todos os homens de Sodoma, jovens e velhos, chegaram de toda parte da cidade e cercaram a casa.
5 Ma awo Lat, ma ajin anek nɛ, “Aavtiz ɔl ona avunak kɔrɔk cun o e ŋaa? Dunaket nɔɔgɔ bitaala ŋaato. Karooŋnya ka kɔŋɔzta.”
5 Gritaram para Ló: “Onde estão os homens que vieram passar a noite em sua casa? Traga-os aqui fora para nós, para que tenhamos relações com eles!”.
6 Uduna ni Lat bitaalin, ma anyook karogi eci bawuco.
6 Ló saiu para conversar com os homens e fechou a porta atrás de si.
7 Ma anek nɔɔgɔ nɛ, “Ɔl ogan, kilalekuŋ igeet calaŋ agoonu gi ci gɛr abil nɔkɔ.
7 “Por favor, meus irmãos, não cometam tamanha maldade”, suplicou.
8 Eelit di, kanyei dɔl ceen kabarzɛ ŋaan aavtiz baala. Anycaŋ kudunakuŋ nɔɔgɔ. Ŋaan agooneku nɔɔgɔ gi ci olla arooŋnyu niiga utuguzek. Alaŋ abon ŋaati agoonu gi ci abil nɔkɔ ole nicoko, eeci ivitayan niigi aneet ole can o.”
8 “Escutem, tenho duas filhas virgens. Deixem-me trazê-las para fora, e vocês poderão fazer com elas o que desejarem. Mas, por favor, deixem os homens em paz, pois são meus hóspedes e estão sob minha proteção.”
9 Bar anek niigi Lat nɛ, “Madayɛ ŋaatinaaŋ. Een niina modɛn ci rɛŋ. Niina ineet ŋɛnɛɛn ci ka duwayet gi ci kagoona o? Nyɛ ŋaatinaaŋ. Mã alaŋ anyeke, kagoonekin koca ineet gi ci gɛr bar kujuk ci ka kutuguzeya nɔɔgɔ o.” Ma ayɔɔt niigi Lat, ma uubunek karogi ka kooyoyit.
9 “Saia da frente!”, gritaram eles. “Esse sujeito é um estrangeiro que se mudou para a cidade e, agora, age como se fosse nosso juiz! Faremos a você coisas bem piores do que a seus hóspedes!” Então partiram para cima de Ló, tentando arrombar a porta.
10 Enico ɛlɛ udunta toonnyawa, ma agurak Lat ceez eecitɔ, ma anyook karogi.
10 Os dois anjos, porém, estenderam a mão, puxaram Ló para dentro da casa e trancaram a porta.
11 Ma atooza niigi ɔl o aavtiz ceez tatoga e dook kɛbɛrɛ kiziti rubenɛ calaŋ aga ŋinti abilni karogi. Ma adun niigi.
11 Depois, cegaram todos os homens, jovens e velhos, que estavam à porta, de modo que eles se cansaram e desistiram de invadir a casa.
12 Enektek ni toonnyawa Lat nɛ, “Mã anyei ŋɛɛrugun ki bɛɛnyugun ki kavanɛ been atenok ci abaak kuture nico, viri nɔɔgɔ rɛɛna.
12 Os anjos perguntaram a Ló: “Você tem outros parentes na cidade? Tire-os todos daqui: genros, filhos, filhas ou qualquer outro parente,
13 Itoonanet Jooi ageeta ka kivita kilipta kutur nico, eeci gerzitin uneeŋ izi appe ɔrɔɔt zɛɛ makacin otobor Jooi.”
13 pois estamos prestes a destruir toda a cidade. O clamor contra ela é tão grande que chegou ao S enhor , e ele nos enviou para destruí-la”.
14 Ook ni Lat ole o arɔɔŋ kirikti bɛɛnyigin, ma akɔ anek nɛ, “Iyiikta ɛnyɛktɛ ŋina, eeci arɔɔŋ Jooi kuulal kutur nico.” Bar anyek niigi zɔɔz nico kizi bɔyɛn.
14 Então Ló correu para avisar os noivos de suas filhas: “Saiam depressa da cidade! O S enhor está prestes a destruí-la”. Os rapazes, porém, pensaram que ele estava brincando.
15 Mazi ŋaan arire lɔɔci, omolmolanek toonnyawa Lat kiyiik. Anek niigi nɔɔnɔ nɛ, “Iyiik taman. Biti ŋaa unun been bɛɛnyugun ween ram e ɛnyɛktɛ ŋina, gɛrzɛ ŋaan adaaknu tedec ma alibe kuturi nici.”
15 No dia seguinte, ao amanhecer, os anjos insistiram: “Rápido! Tome sua mulher e suas duas filhas que estão aqui! Saia agora mesmo, ou também morrerá quando a cidade for castigada!”.
16 Mazi ŋaan miltiŋ Lat nɔkɔ, agamit toonnyawa nɔɔnɔ aziit ki ŋaa onin been bɛɛnyigin ween ram, ma avɔyi nɔɔgɔ zɛɛ ma aduŋni kutura, eeci awucnek niigi Jook.
16 Visto que Ló ainda hesitava, os anjos o tomaram pela mão, e também sua mulher e as duas filhas, e correram com eles para um lugar seguro, fora da cidade, pois o S enhor foi misericordioso.
17 Ma ŋinaante enek toonnyaiti codoi nɔɔgɔ nɛ, “Odokonyit! Má abuudenu gɔla. Odokonyit ɔɔtɔ biyɛnɛ ka calaŋ adaaŋnu.”
17 Quando estavam em segurança, fora da cidade, um dos anjos ordenou: “Corram e salvem-se! Não olhem para trás nem parem no vale! Fujam para as montanhas, ou serão destruídos!”.
18 Bar abɛdɛkɛ Lat nɔɔgɔ anek nɛ, “Akɔm Manyigi. Má anyet kutuguza nɔkɔ.
18 Mas Ló suplicou: “Não, meu senhor!
19 Inoko uyene itiritaŋu niiga aneeta laadun, ma ɛɛltawaŋu korok. Inoko zin biyɛn rɛɛnɛ ɔrɔɔt. Kaŋole karabɔŋ kadaai maŋaan kurum ŋinite.
19 Os senhores foram muito bondosos comigo, salvaram minha vida e mostraram grande compaixão. Não posso, contudo, ir para as montanhas. A calamidade também me alcançaria ali, e bem depressa eu morreria.
20 Bar anycaŋ rak kook kuture ci miliny abil ŋaate neke ka kɛɛlyai daayiza. Ajɔn niini ɔrɔɔt.”
20 Vejam, aqui perto há um vilarejo. É um lugar bem pequeno. Por favor, deixem-me ir para lá, e minha vida será salva”.
21 Ma abɛdɛkɛ toonnyaiti nɔɔnɔ anek nɛ, “Abona. Kagama zɔɔz cun o. Alaŋ kuulal kutur nice.
21 “Está bem”, disse o anjo. “Atenderei a seu pedido. Não destruirei o vilarejo.
22 Vir zin taman. Kareyin rak zɛɛ ma akɔ arum ŋinite.” (Zin giye o awɛ Lat kutur nice kizi kidic, akatozek ŋinite zaara ci kazi Zowar.)
22 Mas vá logo! Fuja para ele, pois não posso fazer nada enquanto você não chegar lá.” (Isso explica por que a vila era conhecida como Zoar. )
23 Mazi akɔ aduŋna ii, urum Lat Zowar.
23 Ló chegou a Zoar quando o sol aparecia no horizonte.
24 Ŋintimiliny nɔkɔ iitai Jooi tamma goo ci appe ɔrɔɔt, ma iinak Sodom been Gomora.
24 Então o S enhor fez chover do céu fogo e enxofre sobre Sodoma e Gomorra.
25 Ma adica goo nici ŋinite dook. Ma adaai ɔl o abaak ŋinaante dook kibeen kaal o ɛɛl ŋinaante.
25 Destruiu-as completamente, além de outras cidades e vilas da planície, e exterminou todos os habitantes e toda a vegetação.
26 Bar gɔla mazi abuudi ŋaa o Lat, enico ɛlɛ otowɛ niini kizi kɔrtɔn ceen mɛlɛ.
26 A mulher de Ló, porém, olhou para trás enquanto o seguia e se transformou numa coluna de sal.
27 Ma iitene ci ano gɔn o ririwɔna itiŋa Ibrayim ook ŋaa baal azɔɔzɔnɛ ki Jook e.
27 Naquela manhã, Abraão se levantou cedo e correu para o lugar onde tinha estado na presença do S enhor .
28 Mazi akɔ agɛlɛm Sodom kibeen Gomora been ŋɛwonok o libir nice dook, acin niini burɛt ci appe iŋaaz ŋinaante kizi dovol akɔ ki tammu kɛŋ.
28 Olhou para a planície, em direção a Sodoma e Gomorra, e viu colunas de fumaça subindo do lugar onde antes ficavam as cidades, como fumaça de uma fornalha.
29 Zin iiteni ci baal uulali Jooi kuturyok nicoko o, aada niini Ibrayim, ma aara Lat o abaak ŋinaante bitaala calaŋ adaai niini gooye nico.
29 Contudo, Deus atendeu ao pedido de Abraão e salvou Ló, tirando-o do meio da destruição que engoliu as cidades da planície.
30 Enico ɔtɔŋɔlɛ Lat looc ŋaati abaai kuture o kazi Zowar. Uluuk ni niini been bɛɛnyigin ween ram ɔɔtɔ biyɛnɛ, ma avɔ abaak bɔɔta ŋinaante.
30 Algum tempo depois, Ló deixou Zoar, pois tinha medo do povo de lá, e foi morar numa caverna nas montanhas com suas duas filhas.
31 Ma iitene oman enek dole ceen abuu o ŋɔɔni ci miliny o nɛ, “Inoko baatina izi matuwoc. Maje ŋina akɔm eet ci ka kataŋguz ki naaga kibeen nɔɔnɔ kiyo ɔl loocowe dook o ka kanyayit dɔl.
31 Certo dia, a filha mais velha disse à irmã: “Nesta região não resta homem algum com quem possamos ter relações, como fazem todas as pessoas. E logo nosso pai será velho demais para ter filhos.
32 Inoko kanycek baatina nyaan ci abaayinɛ ka koromtɛ ki nɔɔnɔ ɛlɛ coma kanyak dɔl ci avadanet ŋaatin.”
32 Vamos embebedá-lo com vinho e então nos deitaremos com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
33 Ma baaline nice anycek didi niigi baatineeŋ nyaan ci awot. Mazi akɔ abaaki niini, iiya bɛɛnyin ceen abuu o, ma oogin ki nɔɔnɔ. Maje Lat alaŋ niini aga aromɛ ki bɛɛnyin o, eeci abaaki ɔrɔɔt ɛlɛ.
33 Naquela noite, portanto, embebedaram o pai com vinho, e a filha mais velha teve relações com ele. E ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
34 Ma iitene oman enek bodo dole ceen abuu o ŋɔɔni ci miliny o nɛ, “Kataŋguza ki baaba bilija. Inoko kanycek nɔɔnɔ kowot nyaan bodo baaline nico ka ataŋguz niina ki nɔɔnɔ ka kojokta naaga dook dɔl ci avadanet ŋaatin.”
34 Na manhã seguinte, a filha mais velha disse à irmã mais nova: “Ontem à noite, tive relações com nosso pai. Vamos embebedá-lo com vinho outra vez hoje à noite, e você terá relações com ele. Com isso, preservaremos nossa descendência por meio de nosso pai”.
35 Ma baaline nice anycek niigi baatin nyaan ci abaayinɛ bodo, ma aku oogin bɛɛnyin ci miliny o ki nɔɔnɔ calaŋ niini aga gi nico, eeci abaaki ɔrɔɔt.
35 Naquela noite, portanto, voltaram a embebedar o pai com vinho, e a filha mais nova teve relações com ele. Mais uma vez, ele não percebeu quando ela se deitou nem quando se levantou.
36 Anyaktɔ ni dɔlya ci Lat een ram noko ŋaatin ɛlɛ.
36 Como resultado, as duas filhas de Ló engravidaram do próprio pai.
37 Ma arita dole ceen abuu o ŋɛɛrin, ma akanek zaar ci kazi Mowab. Iiya ni izi niini jijiti ɔl o kazi Mowab dook.
37 Quando a filha mais velha deu à luz um menino, chamou-o de Moabe. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como moabitas.
38 Maje dole ci miliny o itira buk niini ŋɛɛrin, ma akanek nɔɔnɔ zaar ci kazi Bɛnaami. Iiya ni izi niini jijiti ɔl o inoko kazi nɛ Amonata.
38 Quando a filha mais nova deu à luz um menino, chamou-o de Ben-Ami. Ele se tornou o antepassado do povo conhecido até hoje como amonitas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gênesis 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.