Atos 27

ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Mazi akɔ agamnyai zɔɔz ci ka kitoonteket niigi ageeta Italiya kavoole o liilu, anycek niigi Pɔl been ɔl ci acabje oogi eet o kazi Juliyas. Ma ɛɛti ci kazi Juliyas noko abal takirnya ci Rom kazi zaar cigeec nɛ Takirnya o Alaan o Rom.
1 Quando chegou a hora, zarpamos para a Itália. Paulo e muitos outros prisioneiros foram colocados sob a guarda de um oficial romano chamado Júlio, capitão do Regimento Imperial.
2 Kotooda ni naaga kavool ci ɔl o Adamitama ci arɔɔŋ kook kuturyowe o ɛɛl liiltoga looce o kazi Asiya, ma kawoya. Korkorya ki eet ci kazi Aristarkos ceen Masidoniyen. Aku niini kuture o kazi Tɛsalonika.
2 Aristarco, um macedônio de Tessalônica, nos acompanhou. Partimos num navio que tinha vindo do porto de Adramítio, no litoral noroeste da província da Ásia. Estavam previstas diversas paradas em portos ao longo da costa.
3 Ma iitene co kurumta kutur o kazi Sidon. Maje Juliyas abona ŋaati Pɔl ɔrɔɔt, ma anyek nɔɔnɔ kook kicin laŋotigin ka kook kanycek niigi nɔɔnɔ kaal ci arɔɔŋ.
3 No dia seguinte, quando ancoramos em Sidom, Júlio demonstrou bondade a Paulo permitindo-lhe que desembarcasse para visitar amigos e receber ajuda material deles.
4 Mazi kadiceka ŋinaante, ook itirginyek ŋɔɔti ci appe ɔrɔɔt, makacin konyokontozeya libir o looc o aleya maama kazi Sipras o akɔm ŋɔɔt ci appe ivaan.
4 Quando partimos de lá, fomos costeando a ilha de Chipre, devido aos ventos contrários que tornavam difícil manter o rumo.
5 Ma kabaayiza liil o looc o kazi Silisiya been Pampiliya, ma kavoya kuture o kazi Mira abil looce o kazi Lisiya.
5 Prosseguindo por mar aberto, passamos pelo litoral da Cilícia e da Panfília, chegando a Mirra, na província de Lícia.
6 Ma ŋinaante ojowa Juliyas kavool ci aku kuture o kazi Alikzandariya ci akɔ looce o kazi Italiya. Ma atoodeket niini ageeta kavool nico.
6 Ali, o oficial no comando encontrou um navio egípcio de Alexandria que estava de partida para a Itália e nos fez embarcar.
7 Ma kawoya liila kidicilim iinya koogi, eeci atirginy ŋɔɔti kavool. Ma kawoya zɛɛ makacin kurumta kutur o kazi Kinidas. Ma atirginyet ŋɔɔti nɔkɔ, ma alaŋ kanimnya kidiceya gole nico. Kɔnyɔkɔnta ni bodo libire o ajɔŋzɔ ki looc o kazi Karit o alaŋ ŋɔɔti ivaani ɔrɔɔt, ma kadiirya ŋino kazi Salamoni.
7 Navegamos vagarosamente por vários dias e, depois de muita dificuldade, nos aproximamos de Cnido. Por causa dos ventos contrários, atravessamos para Creta, acompanhando o litoral menos exposto da ilha, defronte ao cabo de Salmona.
8 Ma kawoya ŋaati kajoŋoza dɔwɔn, ma akonyet ŋɔɔti ɔrɔɔt zɛɛ makacin kurumta ŋino kazi Gɔgɔl ci Abon. Ma gɔgɔli nici ajɔŋɔzɔ ki kutur o kazi Laseya.
8 Costeamos a ilha com grande esforço, até que chegamos a Bons Portos, perto da cidade de Laseia.
9 Ma kamona ŋinaante ŋinti wun kal zɛɛ makacin iiya tagizi, ma appe ŋɔɔti ɔrɔɔt ɛlɛ, ma alaŋ aganɔ ŋaati waan kadiceka keronnye onaaŋ zɛɛ makacin idicai iiteni o gɔɔn agɔɔni ɔl o Juz taabinɛt o aaryanɛ oŋɛ. Itilo ni Pɔl ɔl dook kavoola anek nɛ,
9 Havíamos perdido muito tempo. As condições climáticas estavam se tornando perigosas para a navegação, pois se aproximava o fim do outono, e Paulo tratou dessa questão com os oficiais do navio.
10 “Lɔgɔzɛ, kacin ri naana keroni cinai noko ŋaan gɛrzɛ nɔkɔ. Iima alibe kavoolɛ nici, ma akoloni ijo nico, ma adaai ɔl buk.”
10 Disse ele: “Senhores, se prosseguirmos, vejo que teremos problemas adiante. Haverá grande prejuízo para o navio e para a carga, e perigo para nossa vida”.
11 Maje bar ɛɛti o wolinto kibeen eet o kavoolo akat Juliyas calaŋ azii niini zɔɔz ci aduwa Pɔl o.
11 Mas o oficial encarregado dos prisioneiros deu mais ouvidos ao capitão e ao proprietário do navio que a Paulo.
12 Maje gɔgɔli nici alaŋ abon ŋaati waan ka aavtiyɛ rak niigi ŋinaante tagiz dook. Ma arɔɔŋ ɔl ci meel ŋaatineeŋ kɔtɔɔzɔ kɔɔt kuture o kazi Venosiya ka kɔɔt kabaayitɔ tagiz dook ŋinaante. Ma Venosiya gɔgɔl ci aavi looce o kazi Karit. Abil niini libire ci akɔ ki nyagi e. Ma alaŋ ivaan ŋɔɔti ɔrɔɔt ŋinaante tagiza.
12 E, uma vez que Bons Portos era uma enseada aberta, um péssimo lugar para passar o inverno, a maioria da tripulação desejava ir a Fenice, que ficava mais adiante na costa de Creta, e passar o inverno ali. Fenice era um bom porto, com abertura apenas para o sudoeste e o noroeste.
13 Mazi ivaan ŋɔɔti ci miliny aku libire ci tɛnɛtu o, abaabanit ɔl gɔl ci ka kurumti niigi Venosiya. Ma ɔɔga ziik o gɔɔn acabin kavooli ka kibili. Ma awɔ kavoola avɔ looce nice ŋaati ajɔŋzi dɔwɔn.
13 Quando um vento leve começou a soprar do sul, os marinheiros pensaram que conseguiriam chegar lá a salvo. Por isso, levantaram âncora e foram costeando Creta.
14 Bar ŋintimiliny nɔkɔ ivaana ŋɔɔti ci appe ci aku looce nice. Ma ŋɔɔti nici ŋɔɔt o gɔɔn azi ɔl nɛ ŋɔɔt o jenu.
14 Mas o tempo mudou de repente, e um vento com força de furacão, chamado Nordeste, soprou sobre a ilha e nos empurrou para o mar aberto.
15 Ivaan ŋɔɔti nici ɔrɔɔt, ma iiciwɔ kibeen kavool, makacin ɔkɔmeyet weet, ma kakonyeka kavool libir ci akɔyi ŋɔɔti o olla kɔtɔyɔɔt ŋɔɔti doon.
15 Como os marinheiros não conseguiam manobrar o navio para ficar de frente para o vento, desistiram e deixaram que fosse levado pela tempestade.
16 Mazi kavɔ kayaŋnya viriviro o miliny aliya maama kazi Cada, ajaŋanɛ ŋɔɔti kidicilim. Ma kuukona kibeen ŋɔɔt zɛɛ makacin kodoŋteya kavool o miliny agurut gɔn gɔn o adikir tadena.
16 Navegamos pelo lado menos exposto de uma pequena ilha chamada Cauda, onde, com muito custo, conseguimos içar para bordo o barco salva-vidas que viajava rebocado.
17 Ma kamacuceka kavool ci adikir o loronya ka kɔdɔk. Zin ɔtɔŋɔltɛ ɔl looc abaaban niigi anɛ, Coma tedec agamnyi kavooli dɔwɔne o looc o kazi Libya. Ma aara niigi rum o gɔɔn ayɔɔti ŋɔɔti kavool, ma anyek kavool kitiiri kɔtɔyɔɔt ŋɔɔti doon.
17 Então os marinheiros amarraram cordas em volta do casco do navio para reforçá-lo. Temiam ser arrastados para os bancos de areia de Sirte, diante do litoral africano, por isso baixaram a âncora flutuante para desacelerar o navio e deixaram que fosse levado pelo vento.
18 Zin ŋaan amɛna ŋɔɔti nɔkɔ, ma iitene co ujuktek niigi ijo oogi liil.
18 No dia seguinte, como ventos com força de vendaval continuavam a castigar o navio, a tripulação começou a lançar a carga ao mar.
19 Ma bodo iitene ci aalna o ujuktek niigi kaal o gɔɔn aliŋliŋi ɔl kavoola liil.
19 No terceiro dia, removeram até mesmo parte do equipamento do navio e o jogaram fora.
20 Ma kawoya iinya ci meelik calaŋ kacina ii kibeen monyony, maje ŋɔɔti amɛna ivaan ɔrɔɔt nɔkɔ. Ma kabaabana kaziya nɛ, “Ɔkɔma gɔl ci kɛɛltaya eleeti.”
20 A tempestade terrível prosseguiu por muitos dias, escondendo o sol e as estrelas, até que perdemos todas as esperanças.
21 Mazi avɔ anyak ɔl iinya ci meel calaŋ adayin, itiŋa Pɔl nɔɔgɔ ŋuma, ma azi nɛ, “Lɔgɔzɛ, inoko da iziiktaŋ aneet, ma kaavtiz Karita ebaal kaduwakuŋ igeet e, ŋaan waan kojokta piryakzɛt, ma ŋaan waan kokolozit kaal ci meelik nɔkɔ.
21 Fazia tempo que ninguém comia. Por fim, Paulo reuniu a tripulação e disse: “Os senhores deveriam ter me dado ouvidos no princípio e não ter deixado Bons Portos. Teriam evitado todo este prejuízo e esta perda.
22 Inoko zin anycek zinzeeti kodoyit. Eeci akɔm tedec ŋaatunooŋ eet ci adaai kina, bar olla tedec akɔ alibe kavooli doon.
22 Mas tenham bom ânimo! O navio afundará, mas nenhum de vocês perderá a vida.
23 Bilija iiyayan toonnyaiti ci Jook o kaliŋliŋonei, ma kadiŋdiŋan naana nɔɔnɔ.
23 Pois, ontem à noite, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo se pôs ao meu lado
24 Ma anekan nɛ, Pɔl, má aŋole looc. Arooŋnyin Jooi ineet bitɔ bil ŋume o alaan o Rom adikir. Ma giye o areezin Jooi ineet, ŋaan arogoz niini ɔl dook kavoola.
24 e disse: ‘Não tenha medo, Paulo! É preciso que você compareça diante de César. E Deus, em sua bondade, concedeu proteção a todos que navegam com você’.
25 Zin abon anyeku zinzeeti kodoyit. Eeci katu naana Jook, ŋaan agɔɔn niini kaal dook eo aduwakan aneet.
25 Portanto, tenham bom ânimo! Creio em Deus; tudo ocorrerá exatamente como ele disse.
26 Olla zin tiŋeere akɔ alip ŋɔɔti kavool cinai noko ŋaaman.”
26 É necessário, porém, que sejamos impulsionados para uma ilha”.
27 Ma kanyakta iinya amɔnki wec ci amacucet ŋɔɔti liil o kazi Adriya kɛŋa calaŋ kacina dɔwɔn. Ma baalin kɛŋa abaabanit ɔl o wolinto anɔ nɛ, Coma ojoŋzit dɔwɔn.
27 Por volta da meia-noite, na décima quarta noite de tempestade, enquanto éramos levados de um lado para o outro no mar Adriático, os marinheiros perceberam que estávamos perto de terra firme.
28 Ma ajukek bɛ ci acabonek lɔrɔnti ci wun liil kɛŋ ka kayabizti maam, karabɔŋ ŋaan abiz liili, karabɔŋ ɔgɔlanɛ. Mazi akɔ acin niigi loro nico, ajowa een mitirɛt eet ram. Bodo ŋintimiliny nɔkɔ ajukek bɛ nico liil, ma acin enico izi mitirɛt eetom kamɔtɔ. Zin enico agaac niigi ojoŋozit dɔwɔn.
28 Lançaram a sonda e verificaram que a água tinha 37 metros de profundidade. Um pouco depois, lançaram a sonda novamente e encontraram apenas 27 metros.
29 Enico anyayit niigi ŋoliin ɔrɔɔt anɔ nɛ, “Coma ayizonek tedec kavooli ŋinten biyɛn kilibe.” Acaptek ni ziik ci adiŋdiŋ een wec kavool vurta, ma ajukek liil eecitɔ ka kɔtɔɔ kavoolɛ kidicilim. Ma aŋaryɛ niigi ka kiiya ŋeeretini taman.
29 Temiam que, se continuássemos assim, seríamos atirados contra as rochas na praia. Por isso, lançaram quatro âncoras da parte de trás do navio e ansiavam para que o dia chegasse logo.
30 Orooŋit ni ɔl o wolinto kiniyit kudunit kavoola, ma arek kavool o miliny liil, ma bar alaba ɔl anek nɛ, “Kavɔ kareka ziik ci adiŋdiŋ oogi kavool ɔɔ ka kalam.”
30 Dando a entender que iriam lançar as âncoras da parte da frente, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas, na tentativa de abandonar o navio.
31 Bar anek Pɔl takirnya kibeen alaan uneeŋ nɛ, “Mã anyeku ɔl ci wolinto o kudunit kavoola, alaŋ oca niiga arugnu.”
31 Paulo, então, disse ao oficial no comando e aos soldados: “Se os marinheiros não permanecerem a bordo, vocês não conseguirão se salvar”.
32 Eteedit ni takirnya loro ci acabin kavoolɛ ci miliny o. Ma anyek kavool kiriikti maama.
32 Então os soldados cortaram as cordas do barco salva-vidas e o deixaram à deriva.
33 Mazi akɔ amaman tammu, ilalek Pɔl nɔɔgɔ dook ka kadaktɔ. Anek nɔɔgɔ nɛ, “Ŋaan baal aavtiyu iinya amɔnki wec zɛɛ been inoko o, ŋaan adaktɔ.
33 Enquanto amanhecia, Paulo insistiu que todos comessem. “De tão preocupados, vocês não se alimentam há duas semanas”, disse ele.
34 Kilalekuŋ zin igeet adaktɔ ka odoyit. Kaga naana akɔm tedec eet codoi ŋaatunooŋ ci akɔ adaai kina.”
34 “Por favor, comam alguma coisa agora, para seu próprio bem. Pois nem um fio de cabelo de sua cabeça se perderá.”
35 Mazi akɔ odotiz Pɔl giye nico, odoma ni ḏokoc, ma anyek Jook zany nɔɔgɔ ŋuma, ma atɛɛt ḏokoc nico, ma adak.
35 Em seguida, tomou um pão, deu graças a Deus na presença de todos, partiu-o em pedaços e comeu.
36 Agamit ni niigi dook zinzeeti, ma adake.
36 Todos se animaram e começaram a comer.
37 Maje naaga dook kavoola keegina eet amɔnki iiyu kamɔtɔ ki tiin tɔrkɔnɔm. (276)
37 Havia um total de 276 pessoas a bordo.
38 Adaktɔ ni ɔl zɛɛ mazi anyɛr, odomta niigi labi dook kavoola ujuktek liil ka kɔvɔlvɔl kavoolɛ.
38 Depois de se alimentar, a tripulação aliviou o peso do navio mais um pouco, atirando ao mar toda a carga de trigo.
39 Mazi akɔ aaliz tammu, icinit ɔl o wolinto dɔwɔn, bar alaŋ aga dɔwɔn ci looc jaŋ. Bar olla acin niigi gɔgɔl ci abon ŋaati kutul een kazac, ma abaaban niigi anɔ nɛ, Abon akɔ agamnyi kavooli ŋinaante.
39 Ao amanhecer, não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia e cogitaram se seria possível chegar ali e atracar o navio.
40 Eteedit ni niigi loronya o acabonɛkɛ ziiya o adiŋdiŋ kavool vurta ka kiitazak ziiya boloc. Ma buk ɔɔga loronya o acabin kɛɛn o wolinto ka kotowolek kavool dɔwɔn. Ma adɔŋ rum o ayɔɔti ŋɔɔti kavool kavool ɔɔwa, ka kotoyootek ŋɔɔti kavool dɔwɔn.
40 Então cortaram as âncoras e as deixaram no mar. Depois, afrouxaram as cordas que controlavam os lemes, levantaram a vela da frente e foram rumo à praia,
41 Bar ŋintimiliny nɔkɔ izi kavooli kɛgɛz kazace ci ɛɛl liil kɛŋa iŋaan kurum dɔwɔn. Ma agam kazac kavool ɔɔ calaŋ anyek kɔtɔɔ. Ma apalpalannyak maama kavool ɔrɔɔt, makacin ilibe kavool vurut.
41 mas o navio foi apanhado entre duas correntezas contrárias e encalhou antes do esperado. A parte da frente se encravou e ficou imóvel, enquanto a parte de trás, atingida pela força das ondas, começou a se partir.
42 Orooŋit ni takirnya kuruyit ɔl o acabje dook kadaayitɔ ka calaŋ ariitonek niigi dɔwɔn, ma avir.
42 Os soldados queriam matar os prisioneiros para que não nadassem até a praia e depois fugissem.
43 Maje Juliyas arɔɔŋ ka korogoz Pɔl. Alamun ni niini takirnya calaŋ agɔɔn nɔkɔ. Ma aricanek niini ɔl o aganek riiti dook kiitazak liil rak ɔɔwa ka kitiirizɔ kɔɔt dɔwɔna.
43 O oficial no comando, porém, desejava poupar a vida de Paulo e não permitiu que executassem seu plano. Ordenou aos que sabiam nadar que saltassem ao mar primeiro e fossem em direção a terra.
44 Maje ɔl ogɛnɛ ka koneec nɔɔgɔ ŋaati ariiti niigi keene ona alibjai kavoola e. Zin gole nico kurumta naaga dook dɔwɔn yaak.
44 Os outros se agarraram a tábuas ou pedaços do navio destruído. Assim, todos chegaram à praia em segurança.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.