Atos 27

ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Mazi akɔ agamnyai zɔɔz ci ka kitoonteket niigi ageeta Italiya kavoole o liilu, anycek niigi Pɔl been ɔl ci acabje oogi eet o kazi Juliyas. Ma ɛɛti ci kazi Juliyas noko abal takirnya ci Rom kazi zaar cigeec nɛ Takirnya o Alaan o Rom.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Kotooda ni naaga kavool ci ɔl o Adamitama ci arɔɔŋ kook kuturyowe o ɛɛl liiltoga looce o kazi Asiya, ma kawoya. Korkorya ki eet ci kazi Aristarkos ceen Masidoniyen. Aku niini kuture o kazi Tɛsalonika.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Ma iitene co kurumta kutur o kazi Sidon. Maje Juliyas abona ŋaati Pɔl ɔrɔɔt, ma anyek nɔɔnɔ kook kicin laŋotigin ka kook kanycek niigi nɔɔnɔ kaal ci arɔɔŋ.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Mazi kadiceka ŋinaante, ook itirginyek ŋɔɔti ci appe ɔrɔɔt, makacin konyokontozeya libir o looc o aleya maama kazi Sipras o akɔm ŋɔɔt ci appe ivaan.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Ma kabaayiza liil o looc o kazi Silisiya been Pampiliya, ma kavoya kuture o kazi Mira abil looce o kazi Lisiya.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Ma ŋinaante ojowa Juliyas kavool ci aku kuture o kazi Alikzandariya ci akɔ looce o kazi Italiya. Ma atoodeket niini ageeta kavool nico.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ma kawoya liila kidicilim iinya koogi, eeci atirginy ŋɔɔti kavool. Ma kawoya zɛɛ makacin kurumta kutur o kazi Kinidas. Ma atirginyet ŋɔɔti nɔkɔ, ma alaŋ kanimnya kidiceya gole nico. Kɔnyɔkɔnta ni bodo libire o ajɔŋzɔ ki looc o kazi Karit o alaŋ ŋɔɔti ivaani ɔrɔɔt, ma kadiirya ŋino kazi Salamoni.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Ma kawoya ŋaati kajoŋoza dɔwɔn, ma akonyet ŋɔɔti ɔrɔɔt zɛɛ makacin kurumta ŋino kazi Gɔgɔl ci Abon. Ma gɔgɔli nici ajɔŋɔzɔ ki kutur o kazi Laseya.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Ma kamona ŋinaante ŋinti wun kal zɛɛ makacin iiya tagizi, ma appe ŋɔɔti ɔrɔɔt ɛlɛ, ma alaŋ aganɔ ŋaati waan kadiceka keronnye onaaŋ zɛɛ makacin idicai iiteni o gɔɔn agɔɔni ɔl o Juz taabinɛt o aaryanɛ oŋɛ. Itilo ni Pɔl ɔl dook kavoola anek nɛ,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 “Lɔgɔzɛ, kacin ri naana keroni cinai noko ŋaan gɛrzɛ nɔkɔ. Iima alibe kavoolɛ nici, ma akoloni ijo nico, ma adaai ɔl buk.”
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Maje bar ɛɛti o wolinto kibeen eet o kavoolo akat Juliyas calaŋ azii niini zɔɔz ci aduwa Pɔl o.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Maje gɔgɔli nici alaŋ abon ŋaati waan ka aavtiyɛ rak niigi ŋinaante tagiz dook. Ma arɔɔŋ ɔl ci meel ŋaatineeŋ kɔtɔɔzɔ kɔɔt kuture o kazi Venosiya ka kɔɔt kabaayitɔ tagiz dook ŋinaante. Ma Venosiya gɔgɔl ci aavi looce o kazi Karit. Abil niini libire ci akɔ ki nyagi e. Ma alaŋ ivaan ŋɔɔti ɔrɔɔt ŋinaante tagiza.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Mazi ivaan ŋɔɔti ci miliny aku libire ci tɛnɛtu o, abaabanit ɔl gɔl ci ka kurumti niigi Venosiya. Ma ɔɔga ziik o gɔɔn acabin kavooli ka kibili. Ma awɔ kavoola avɔ looce nice ŋaati ajɔŋzi dɔwɔn.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Bar ŋintimiliny nɔkɔ ivaana ŋɔɔti ci appe ci aku looce nice. Ma ŋɔɔti nici ŋɔɔt o gɔɔn azi ɔl nɛ ŋɔɔt o jenu.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Ivaan ŋɔɔti nici ɔrɔɔt, ma iiciwɔ kibeen kavool, makacin ɔkɔmeyet weet, ma kakonyeka kavool libir ci akɔyi ŋɔɔti o olla kɔtɔyɔɔt ŋɔɔti doon.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Mazi kavɔ kayaŋnya viriviro o miliny aliya maama kazi Cada, ajaŋanɛ ŋɔɔti kidicilim. Ma kuukona kibeen ŋɔɔt zɛɛ makacin kodoŋteya kavool o miliny agurut gɔn gɔn o adikir tadena.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Ma kamacuceka kavool ci adikir o loronya ka kɔdɔk. Zin ɔtɔŋɔltɛ ɔl looc abaaban niigi anɛ, Coma tedec agamnyi kavooli dɔwɔne o looc o kazi Libya. Ma aara niigi rum o gɔɔn ayɔɔti ŋɔɔti kavool, ma anyek kavool kitiiri kɔtɔyɔɔt ŋɔɔti doon.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Zin ŋaan amɛna ŋɔɔti nɔkɔ, ma iitene co ujuktek niigi ijo oogi liil.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ma bodo iitene ci aalna o ujuktek niigi kaal o gɔɔn aliŋliŋi ɔl kavoola liil.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Ma kawoya iinya ci meelik calaŋ kacina ii kibeen monyony, maje ŋɔɔti amɛna ivaan ɔrɔɔt nɔkɔ. Ma kabaabana kaziya nɛ, “Ɔkɔma gɔl ci kɛɛltaya eleeti.”
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Mazi avɔ anyak ɔl iinya ci meel calaŋ adayin, itiŋa Pɔl nɔɔgɔ ŋuma, ma azi nɛ, “Lɔgɔzɛ, inoko da iziiktaŋ aneet, ma kaavtiz Karita ebaal kaduwakuŋ igeet e, ŋaan waan kojokta piryakzɛt, ma ŋaan waan kokolozit kaal ci meelik nɔkɔ.
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Inoko zin anycek zinzeeti kodoyit. Eeci akɔm tedec ŋaatunooŋ eet ci adaai kina, bar olla tedec akɔ alibe kavooli doon.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Bilija iiyayan toonnyaiti ci Jook o kaliŋliŋonei, ma kadiŋdiŋan naana nɔɔnɔ.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Ma anekan nɛ, Pɔl, má aŋole looc. Arooŋnyin Jooi ineet bitɔ bil ŋume o alaan o Rom adikir. Ma giye o areezin Jooi ineet, ŋaan arogoz niini ɔl dook kavoola.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Zin abon anyeku zinzeeti kodoyit. Eeci katu naana Jook, ŋaan agɔɔn niini kaal dook eo aduwakan aneet.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Olla zin tiŋeere akɔ alip ŋɔɔti kavool cinai noko ŋaaman.”
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Ma kanyakta iinya amɔnki wec ci amacucet ŋɔɔti liil o kazi Adriya kɛŋa calaŋ kacina dɔwɔn. Ma baalin kɛŋa abaabanit ɔl o wolinto anɔ nɛ, Coma ojoŋzit dɔwɔn.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Ma ajukek bɛ ci acabonek lɔrɔnti ci wun liil kɛŋ ka kayabizti maam, karabɔŋ ŋaan abiz liili, karabɔŋ ɔgɔlanɛ. Mazi akɔ acin niigi loro nico, ajowa een mitirɛt eet ram. Bodo ŋintimiliny nɔkɔ ajukek bɛ nico liil, ma acin enico izi mitirɛt eetom kamɔtɔ. Zin enico agaac niigi ojoŋozit dɔwɔn.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Enico anyayit niigi ŋoliin ɔrɔɔt anɔ nɛ, “Coma ayizonek tedec kavooli ŋinten biyɛn kilibe.” Acaptek ni ziik ci adiŋdiŋ een wec kavool vurta, ma ajukek liil eecitɔ ka kɔtɔɔ kavoolɛ kidicilim. Ma aŋaryɛ niigi ka kiiya ŋeeretini taman.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Orooŋit ni ɔl o wolinto kiniyit kudunit kavoola, ma arek kavool o miliny liil, ma bar alaba ɔl anek nɛ, “Kavɔ kareka ziik ci adiŋdiŋ oogi kavool ɔɔ ka kalam.”
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Bar anek Pɔl takirnya kibeen alaan uneeŋ nɛ, “Mã anyeku ɔl ci wolinto o kudunit kavoola, alaŋ oca niiga arugnu.”
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Eteedit ni takirnya loro ci acabin kavoolɛ ci miliny o. Ma anyek kavool kiriikti maama.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Mazi akɔ amaman tammu, ilalek Pɔl nɔɔgɔ dook ka kadaktɔ. Anek nɔɔgɔ nɛ, “Ŋaan baal aavtiyu iinya amɔnki wec zɛɛ been inoko o, ŋaan adaktɔ.
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Kilalekuŋ zin igeet adaktɔ ka odoyit. Kaga naana akɔm tedec eet codoi ŋaatunooŋ ci akɔ adaai kina.”
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Mazi akɔ odotiz Pɔl giye nico, odoma ni ḏokoc, ma anyek Jook zany nɔɔgɔ ŋuma, ma atɛɛt ḏokoc nico, ma adak.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Agamit ni niigi dook zinzeeti, ma adake.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Maje naaga dook kavoola keegina eet amɔnki iiyu kamɔtɔ ki tiin tɔrkɔnɔm. (276)
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Adaktɔ ni ɔl zɛɛ mazi anyɛr, odomta niigi labi dook kavoola ujuktek liil ka kɔvɔlvɔl kavoolɛ.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Mazi akɔ aaliz tammu, icinit ɔl o wolinto dɔwɔn, bar alaŋ aga dɔwɔn ci looc jaŋ. Bar olla acin niigi gɔgɔl ci abon ŋaati kutul een kazac, ma abaaban niigi anɔ nɛ, Abon akɔ agamnyi kavooli ŋinaante.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Eteedit ni niigi loronya o acabonɛkɛ ziiya o adiŋdiŋ kavool vurta ka kiitazak ziiya boloc. Ma buk ɔɔga loronya o acabin kɛɛn o wolinto ka kotowolek kavool dɔwɔn. Ma adɔŋ rum o ayɔɔti ŋɔɔti kavool kavool ɔɔwa, ka kotoyootek ŋɔɔti kavool dɔwɔn.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Bar ŋintimiliny nɔkɔ izi kavooli kɛgɛz kazace ci ɛɛl liil kɛŋa iŋaan kurum dɔwɔn. Ma agam kazac kavool ɔɔ calaŋ anyek kɔtɔɔ. Ma apalpalannyak maama kavool ɔrɔɔt, makacin ilibe kavool vurut.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Orooŋit ni takirnya kuruyit ɔl o acabje dook kadaayitɔ ka calaŋ ariitonek niigi dɔwɔn, ma avir.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Maje Juliyas arɔɔŋ ka korogoz Pɔl. Alamun ni niini takirnya calaŋ agɔɔn nɔkɔ. Ma aricanek niini ɔl o aganek riiti dook kiitazak liil rak ɔɔwa ka kitiirizɔ kɔɔt dɔwɔna.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Maje ɔl ogɛnɛ ka koneec nɔɔgɔ ŋaati ariiti niigi keene ona alibjai kavoola e. Zin gole nico kurumta naaga dook dɔwɔn yaak.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.