Atos 27
ZƆƆZ O JOOWO (MUR) vs NVI
1 Mazi akɔ agamnyai zɔɔz ci ka kitoonteket niigi ageeta Italiya kavoole o liilu, anycek niigi Pɔl been ɔl ci acabje oogi eet o kazi Juliyas. Ma ɛɛti ci kazi Juliyas noko abal takirnya ci Rom kazi zaar cigeec nɛ Takirnya o Alaan o Rom.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Kotooda ni naaga kavool ci ɔl o Adamitama ci arɔɔŋ kook kuturyowe o ɛɛl liiltoga looce o kazi Asiya, ma kawoya. Korkorya ki eet ci kazi Aristarkos ceen Masidoniyen. Aku niini kuture o kazi Tɛsalonika.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Ma iitene co kurumta kutur o kazi Sidon. Maje Juliyas abona ŋaati Pɔl ɔrɔɔt, ma anyek nɔɔnɔ kook kicin laŋotigin ka kook kanycek niigi nɔɔnɔ kaal ci arɔɔŋ.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Mazi kadiceka ŋinaante, ook itirginyek ŋɔɔti ci appe ɔrɔɔt, makacin konyokontozeya libir o looc o aleya maama kazi Sipras o akɔm ŋɔɔt ci appe ivaan.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Ma kabaayiza liil o looc o kazi Silisiya been Pampiliya, ma kavoya kuture o kazi Mira abil looce o kazi Lisiya.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Ma ŋinaante ojowa Juliyas kavool ci aku kuture o kazi Alikzandariya ci akɔ looce o kazi Italiya. Ma atoodeket niini ageeta kavool nico.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Ma kawoya liila kidicilim iinya koogi, eeci atirginy ŋɔɔti kavool. Ma kawoya zɛɛ makacin kurumta kutur o kazi Kinidas. Ma atirginyet ŋɔɔti nɔkɔ, ma alaŋ kanimnya kidiceya gole nico. Kɔnyɔkɔnta ni bodo libire o ajɔŋzɔ ki looc o kazi Karit o alaŋ ŋɔɔti ivaani ɔrɔɔt, ma kadiirya ŋino kazi Salamoni.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Ma kawoya ŋaati kajoŋoza dɔwɔn, ma akonyet ŋɔɔti ɔrɔɔt zɛɛ makacin kurumta ŋino kazi Gɔgɔl ci Abon. Ma gɔgɔli nici ajɔŋɔzɔ ki kutur o kazi Laseya.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Ma kamona ŋinaante ŋinti wun kal zɛɛ makacin iiya tagizi, ma appe ŋɔɔti ɔrɔɔt ɛlɛ, ma alaŋ aganɔ ŋaati waan kadiceka keronnye onaaŋ zɛɛ makacin idicai iiteni o gɔɔn agɔɔni ɔl o Juz taabinɛt o aaryanɛ oŋɛ. Itilo ni Pɔl ɔl dook kavoola anek nɛ,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 “Lɔgɔzɛ, kacin ri naana keroni cinai noko ŋaan gɛrzɛ nɔkɔ. Iima alibe kavoolɛ nici, ma akoloni ijo nico, ma adaai ɔl buk.”
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 Maje bar ɛɛti o wolinto kibeen eet o kavoolo akat Juliyas calaŋ azii niini zɔɔz ci aduwa Pɔl o.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Maje gɔgɔli nici alaŋ abon ŋaati waan ka aavtiyɛ rak niigi ŋinaante tagiz dook. Ma arɔɔŋ ɔl ci meel ŋaatineeŋ kɔtɔɔzɔ kɔɔt kuture o kazi Venosiya ka kɔɔt kabaayitɔ tagiz dook ŋinaante. Ma Venosiya gɔgɔl ci aavi looce o kazi Karit. Abil niini libire ci akɔ ki nyagi e. Ma alaŋ ivaan ŋɔɔti ɔrɔɔt ŋinaante tagiza.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Mazi ivaan ŋɔɔti ci miliny aku libire ci tɛnɛtu o, abaabanit ɔl gɔl ci ka kurumti niigi Venosiya. Ma ɔɔga ziik o gɔɔn acabin kavooli ka kibili. Ma awɔ kavoola avɔ looce nice ŋaati ajɔŋzi dɔwɔn.
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 Bar ŋintimiliny nɔkɔ ivaana ŋɔɔti ci appe ci aku looce nice. Ma ŋɔɔti nici ŋɔɔt o gɔɔn azi ɔl nɛ ŋɔɔt o jenu.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Ivaan ŋɔɔti nici ɔrɔɔt, ma iiciwɔ kibeen kavool, makacin ɔkɔmeyet weet, ma kakonyeka kavool libir ci akɔyi ŋɔɔti o olla kɔtɔyɔɔt ŋɔɔti doon.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Mazi kavɔ kayaŋnya viriviro o miliny aliya maama kazi Cada, ajaŋanɛ ŋɔɔti kidicilim. Ma kuukona kibeen ŋɔɔt zɛɛ makacin kodoŋteya kavool o miliny agurut gɔn gɔn o adikir tadena.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Ma kamacuceka kavool ci adikir o loronya ka kɔdɔk. Zin ɔtɔŋɔltɛ ɔl looc abaaban niigi anɛ, Coma tedec agamnyi kavooli dɔwɔne o looc o kazi Libya. Ma aara niigi rum o gɔɔn ayɔɔti ŋɔɔti kavool, ma anyek kavool kitiiri kɔtɔyɔɔt ŋɔɔti doon.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Zin ŋaan amɛna ŋɔɔti nɔkɔ, ma iitene co ujuktek niigi ijo oogi liil.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Ma bodo iitene ci aalna o ujuktek niigi kaal o gɔɔn aliŋliŋi ɔl kavoola liil.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Ma kawoya iinya ci meelik calaŋ kacina ii kibeen monyony, maje ŋɔɔti amɛna ivaan ɔrɔɔt nɔkɔ. Ma kabaabana kaziya nɛ, “Ɔkɔma gɔl ci kɛɛltaya eleeti.”
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Mazi avɔ anyak ɔl iinya ci meel calaŋ adayin, itiŋa Pɔl nɔɔgɔ ŋuma, ma azi nɛ, “Lɔgɔzɛ, inoko da iziiktaŋ aneet, ma kaavtiz Karita ebaal kaduwakuŋ igeet e, ŋaan waan kojokta piryakzɛt, ma ŋaan waan kokolozit kaal ci meelik nɔkɔ.
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 Inoko zin anycek zinzeeti kodoyit. Eeci akɔm tedec ŋaatunooŋ eet ci adaai kina, bar olla tedec akɔ alibe kavooli doon.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Bilija iiyayan toonnyaiti ci Jook o kaliŋliŋonei, ma kadiŋdiŋan naana nɔɔnɔ.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Ma anekan nɛ, Pɔl, má aŋole looc. Arooŋnyin Jooi ineet bitɔ bil ŋume o alaan o Rom adikir. Ma giye o areezin Jooi ineet, ŋaan arogoz niini ɔl dook kavoola.
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Zin abon anyeku zinzeeti kodoyit. Eeci katu naana Jook, ŋaan agɔɔn niini kaal dook eo aduwakan aneet.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 Olla zin tiŋeere akɔ alip ŋɔɔti kavool cinai noko ŋaaman.”
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Ma kanyakta iinya amɔnki wec ci amacucet ŋɔɔti liil o kazi Adriya kɛŋa calaŋ kacina dɔwɔn. Ma baalin kɛŋa abaabanit ɔl o wolinto anɔ nɛ, Coma ojoŋzit dɔwɔn.
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Ma ajukek bɛ ci acabonek lɔrɔnti ci wun liil kɛŋ ka kayabizti maam, karabɔŋ ŋaan abiz liili, karabɔŋ ɔgɔlanɛ. Mazi akɔ acin niigi loro nico, ajowa een mitirɛt eet ram. Bodo ŋintimiliny nɔkɔ ajukek bɛ nico liil, ma acin enico izi mitirɛt eetom kamɔtɔ. Zin enico agaac niigi ojoŋozit dɔwɔn.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Enico anyayit niigi ŋoliin ɔrɔɔt anɔ nɛ, “Coma ayizonek tedec kavooli ŋinten biyɛn kilibe.” Acaptek ni ziik ci adiŋdiŋ een wec kavool vurta, ma ajukek liil eecitɔ ka kɔtɔɔ kavoolɛ kidicilim. Ma aŋaryɛ niigi ka kiiya ŋeeretini taman.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Orooŋit ni ɔl o wolinto kiniyit kudunit kavoola, ma arek kavool o miliny liil, ma bar alaba ɔl anek nɛ, “Kavɔ kareka ziik ci adiŋdiŋ oogi kavool ɔɔ ka kalam.”
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Bar anek Pɔl takirnya kibeen alaan uneeŋ nɛ, “Mã anyeku ɔl ci wolinto o kudunit kavoola, alaŋ oca niiga arugnu.”
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Eteedit ni takirnya loro ci acabin kavoolɛ ci miliny o. Ma anyek kavool kiriikti maama.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Mazi akɔ amaman tammu, ilalek Pɔl nɔɔgɔ dook ka kadaktɔ. Anek nɔɔgɔ nɛ, “Ŋaan baal aavtiyu iinya amɔnki wec zɛɛ been inoko o, ŋaan adaktɔ.
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Kilalekuŋ zin igeet adaktɔ ka odoyit. Kaga naana akɔm tedec eet codoi ŋaatunooŋ ci akɔ adaai kina.”
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Mazi akɔ odotiz Pɔl giye nico, odoma ni ḏokoc, ma anyek Jook zany nɔɔgɔ ŋuma, ma atɛɛt ḏokoc nico, ma adak.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Agamit ni niigi dook zinzeeti, ma adake.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Maje naaga dook kavoola keegina eet amɔnki iiyu kamɔtɔ ki tiin tɔrkɔnɔm. (276)
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Adaktɔ ni ɔl zɛɛ mazi anyɛr, odomta niigi labi dook kavoola ujuktek liil ka kɔvɔlvɔl kavoolɛ.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Mazi akɔ aaliz tammu, icinit ɔl o wolinto dɔwɔn, bar alaŋ aga dɔwɔn ci looc jaŋ. Bar olla acin niigi gɔgɔl ci abon ŋaati kutul een kazac, ma abaaban niigi anɔ nɛ, Abon akɔ agamnyi kavooli ŋinaante.
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Eteedit ni niigi loronya o acabonɛkɛ ziiya o adiŋdiŋ kavool vurta ka kiitazak ziiya boloc. Ma buk ɔɔga loronya o acabin kɛɛn o wolinto ka kotowolek kavool dɔwɔn. Ma adɔŋ rum o ayɔɔti ŋɔɔti kavool kavool ɔɔwa, ka kotoyootek ŋɔɔti kavool dɔwɔn.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Bar ŋintimiliny nɔkɔ izi kavooli kɛgɛz kazace ci ɛɛl liil kɛŋa iŋaan kurum dɔwɔn. Ma agam kazac kavool ɔɔ calaŋ anyek kɔtɔɔ. Ma apalpalannyak maama kavool ɔrɔɔt, makacin ilibe kavool vurut.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Orooŋit ni takirnya kuruyit ɔl o acabje dook kadaayitɔ ka calaŋ ariitonek niigi dɔwɔn, ma avir.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 Maje Juliyas arɔɔŋ ka korogoz Pɔl. Alamun ni niini takirnya calaŋ agɔɔn nɔkɔ. Ma aricanek niini ɔl o aganek riiti dook kiitazak liil rak ɔɔwa ka kitiirizɔ kɔɔt dɔwɔna.
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Maje ɔl ogɛnɛ ka koneec nɔɔgɔ ŋaati ariiti niigi keene ona alibjai kavoola e. Zin gole nico kurumta naaga dook dɔwɔn yaak.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.