Marcos 4
Godɨn Akar Aghuim; Akar Dɨkɨrɨzir Gavgavir Igiam (MSY) vs NAA
1 Dughiar igharazir mam Iesus ua dɨpar mɨriamɨn ikiava, gumazamizir mabar sure gami. Me an akaba baraghasa anekuvagha guizbangɨra bar avɨraseme. Ezɨ a botɨn mamɨn bɨragha dɨpam gisɨn aperaghav iti. Gumazamizir kaba an boroghɨn dadarimɨn apiaghav iti.
1 Jesus começou a ensinar outra vez à beira-mar. E uma numerosa multidão se reuniu em volta dele, de modo que entrou num barco, onde se assentou, afastando-se da praia. E todo o povo estava à beira-mar, na praia.
2 An akar isɨn zuir avɨribar men sure gamuava, kamaghɨn me mɨgei,
2 Assim, ensinava-lhes muitas coisas por parábolas e, durante o seu ensino, dizia:
3 “Ia oragh. Gumazir mam raizɨn mɨngarir daghem, wit, a inigha ghua uan azenimɨn da akuragharui.
3 — Escutem! Eis que o semeador saiu a semear.
4 A da akurima witɨn ovɨzir maba tuavimɨn irezɨma, kuaraziba iza da ame.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Ezɨ maba dagɨabagh isɨn itir nguazir evarim gire. Nguazir kam mɨtemezir puvatɨ, ezɨma witɨn ovɨziba zuamɨra afuangi.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Ezɨ dar biba bar nguazimɨn aven iraghuezir puvatɨ, ezɨ aruem anaga dagh isirazɨ, ezɨ da isia mɨsɨngi.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Ezɨ witɨn ovɨzir maba benir dɨkoniba itir nguazim giregha, benibar tongɨn afuangizɨ, benir dɨkoniba aghuava beniba da ikiagharɨki. Ezɨ dar ovɨziba mɨsevezir puvatɨ.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram, e não deu fruto.
8 Ezɨ witɨn ovɨzir maba nguazir aghuim giregha aghuava dagheba mɨsefi. Egha maba 30 pla mɨsevima maba 60 pla mɨsefe. Ezɨ maba ghua 100ɨn tu.”
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto; a semente brotou, cresceu e produziu a trinta, a sessenta e a cem por um.
9 Iesus me mɨgɨa ghua kamaghɨn me mɨgei, “Tina kuarimning iti, an oragh.”
9 E Jesus acrescentou:
10 Gumazamizir avɨriba bar ghuezɨ, ezɨ Iesus uabɨra itima, an 12 plan gumaziba koma an boroghɨn itir gumaziba, me an akar isɨn zuimɨn mɨngarim bagha an azara.
10 Quando Jesus ficou só, os que estavam junto dele com os doze começaram a lhe fazer perguntas a respeito das parábolas.
11 Me an azarazɨma a kamaghɨn me mɨgei, “God fofozim ia ganɨngizɨma, ia God Bizibagh Ativamin Dughiamɨn akar mogomeba dagh fo. Egha kɨ azenan itir gumazamiziba pura akar isɨn zuibar me mɨgei.
11 Jesus disse a eles:
12 Kamaghɨn amizɨma
12 para que, vendo, vejam e não percebam; e, ouvindo, ouçam e não entendam; para que não venham a converter-se e sejam perdoados.
13 An akar kam me mɨgɨa ghua kamaghɨn mɨgei, “Ia witɨn akar isɨn zuir kamɨn mɨngarim gɨfozir puvatɨ? Ia manmaghɨn akar isɨn zuir igharazir tabagh fogham?
13 Então Jesus lhes perguntou:
14 Akar isɨn zuimɨn aven itir gumazir kam a mati gumazir Godɨn akam kuragharuim
14 O semeador semeia a palavra.
15 Gumazir maba tuavim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baraghizɨ Satan zuamɨra izava me oraghizir Godɨn akaba, me dama ada ini.
15 Estes são os da beira do caminho, onde a palavra é semeada: quando a ouvem, logo Satanás vem e tira a palavra semeada neles.
16 Gumazir maba dagɨaba itir nguazim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba bareghava da bagha bar akonge.
16 E estes são os semeados em solo rochoso, os quais, ouvindo a palavra, logo a recebem com alegria.
17 Egha men biba iraghuezir puvatɨgha, egha uaghan dughiar ruarimɨn itir puvatɨ. Me itima osɨmtɨziba ko Godɨn gɨn zuir gumazibagh asɨghasɨzir araziba izima, me pura God ataki.
17 Mas eles não têm raiz em si mesmos, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandalizam.
18 Gumazir maba benir dɨkoniba itir nguazim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baraki.
18 Os outros, os semeados entre os espinhos, são os que ouvem a palavra,
19 Me da bareghava me uaghan nguazir kamɨn osɨmtɨziba bagha nɨghnɨghava, dagɨar avɨriba iniasa ifavarir nɨghnɨzibagh amuava, nguazir kamɨn bizir avɨribar garava da bagha agoi. Bizir kabar nɨghnɨziba izava Godɨn akaba ikiagharɨzɨma da mɨsevir puvatɨ.
19 mas as preocupações deste mundo, a fascinação da riqueza e outras ambições aparecem e sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
20 Ezɨ gumazir maba nguazir aghuim girezir witɨn ovɨzibar mɨn ami. Me Godɨn akaba baregha dar suiragha dar gɨn zui. Egha me mɨsefi. Maba 30 pla mɨsevima, maba 60 pla mɨsefi. Ezɨ maba ghua 100ɨn tu.”
20 Os que foram semeados em boa terra são aqueles que ouvem a palavra e a recebem, frutificando a trinta, a sessenta e a cem por um.
21 Egha Iesus kamaghɨn me mɨgei, “Ian tina lam gaboroghava a inigha itarir ekiamɨn anevara? O an a inigha dakozimɨn apengan anetɨ? Puvatɨ! Ia a daborogh a inigh azenan an danganimra aneguragh.
21 Jesus também lhes disse:
22 Kamaghɨra mogomer biziba da gɨn azenan otivigham. Eghtɨ bizir amigha aveziba da uaghan gɨn azenan otivigham.
22 Porque não há nada oculto, senão para ser manifesto; e nada escondido, senão para ser revelado.
23 Tina kuarimning iti, an oragh.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 — ausente —
24 Então lhes disse:
25 — ausente —
25 Pois ao que tem, mais será dado; e, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
26 Egha Iesus mɨgɨa ghua kamaghɨn me mɨgei, “God Bizibagh Ativamin Dughiamɨn arazim kamakɨn. Gumazir mam dagher ovɨziba inigha nguazimɨn da kuri.
26 Jesus disse ainda:
27 Gumazir kam da kunighava, dɨmagaribar akuava, aruebar dɨkavigha arui. An aruima dagher ovɨzir kaba da afuegha aghui. Dagher ovɨzir kaba manmaghɨn afuegha aghui? Gumazir kam fozir puvatɨ.
27 Ele dorme e acorda, de noite e de dia, e a semente germina e cresce, sem que ele saiba como.
28 Ezɨ nguazimra dagher ovɨzir kabagh amizɨma da aghua mɨsefe. Da faragha afuegha aghua ghua aghariba otivigha egha adava ghua akɨmariba otivigha mɨsefe.
28 A terra por si mesma frutifica: primeiro aparece a planta, depois, a espiga, e, por fim, o grão cheio na espiga.
29 Da mɨsevegha dagheba itima, gumazir kam sabam inighava dar akori. A fo, dagheba iti, ezɨ dar akoramin dughiam oto.”
29 E, quando o fruto já está maduro, logo manda cortar com a foice, porque chegou a colheita.
30 Egha a ua kamaghɨn mɨgei, “E manmaghɨn God Bizibagh Ativamin Dughiamɨn arazim mɨkɨmam? O, e akar isɨn zuir manamɨn an mɨngarimɨn gun mɨkɨmam?
30 Disse mais:
31 A mastetɨn ovɨzimɨn mɨn gari. Mastetɨn zuravarir ovɨziba bar sufi. Temer igharazibar ovɨziba bar a gafiragha ekefe.
31 Ele é como um grão de mostarda, que, quando semeado, é a menor de todas as sementes sobre a terra;
32 Gumazir mam anekunizɨma a gɨn aghua bar ekeveghava azenimɨn itir zuravariba bar dagh afiragha bar ekefe. An ekevegha an aguar ekiaba uari tuirazɨma kuaraziba izava an aguabar dughuazimɨn aven ikia mɨkonibar ingari.”
32 mas, uma vez semeada, cresce e se torna maior do que todas as hortaliças; cria ramos tão grandes, que as aves do céu podem se aninhar à sua sombra.
33 Egha Iesus men nɨghnɨziba tuzɨnaghara mɨn amir akar isɨn zuir avɨribar Godɨn akabar me mɨgei.
33 E com muitas parábolas semelhantes Jesus lhes expunha a palavra, conforme podiam compreendê-la.
34 An akabar gumazamizibav gɨava zurara akar isɨn zuibar me mɨgei. Egha a uan suren gumaziba ko me uarira ikiava a bizibar mɨngariba abɨgha me mɨgei.
34 E sem parábolas não lhes falava; tudo, porém, explicava em particular aos seus próprios discípulos.
35 Aruer kamɨn amɨnim pɨrasava amima Iesus kamaghɨn uan suren gumazibav gei, “E dɨpar kam atugh an vongɨn mangam.”
35 Naquele dia, sendo já tarde, Jesus disse aos discípulos:
36 A kamaghɨn me mɨgeima gumazamiziba dadarimɨn ikiavɨra iti. Ezɨ me Iesus aperaghav itir botɨn ghuavanabogha pul gamua vongɨn zui. Botɨn igharazir maba uaghan me ko vongɨn zui.
36 E eles, despedindo a multidão, o levaram assim como estava, no barco; e outros barcos o seguiam.
37 Iesus uan suren gumaziba ko zuima, Maia! Amɨnir ekiam dɨkafi. Ezɨ dɨpavsɨziba izava bot gafirazɨ dɨpam botɨn aven ghuaghira, bot gizɨfa, ezɨ an atam dɨpamɨn aven magɨrasava ami.
37 Ora, levantou-se grande temporal de vento, e as ondas se arremessavam contra o barco, de modo que o mesmo já estava se enchendo de água.
38 Bot magɨrasava amima, Iesus botɨn kamɨn gɨrakɨrangɨn dapanir aghoghonir mam uan dapanimɨn aghorogha akui. Ezɨ an suren gumaziba a gaghuragha kamaghɨn a mɨgei, “Tisa, e gɨfa! Nɨ e bagha nɨghnɨsi, o puvatɨ?”
38 E Jesus estava na popa, dormindo sobre o travesseiro. Os discípulos o acordaram e lhe disseram: — Mestre, o senhor não se importa que pereçamos?
39 Ezɨ Iesus dɨkavigha tugha amɨnim batogha, egha dɨpavsɨzim kamaghɨn a mɨgei, “Gua amɨragh, egh nɨmɨra ikɨ!” A mɨgeima, amɨnim amɨrazɨma, dɨpam pura nɨmɨra irɨghav iti.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: O vento se aquietou, e tudo ficou bem calmo.
40 Ezɨ Iesus kamaghɨn uan suren gumazibav gei, “Ia tizim bagha puv atiati? Ia nɨghnɨzir gavgavim otevegha kamaghɨra iti?”
40 Então Jesus lhes perguntou:
41 Ezɨ me bar atiatigha kamaghɨn uarira uariv gei, “Gumazir kam tinara? Amɨnim ko dɨpavsɨzim uaghan an akam barasi!”
41 E eles, possuídos de grande temor, diziam uns aos outros: — Quem é este que até o vento e o mar lhe obedecem?
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.