Juízes 7
mri2012 (MRI2012) vs ARA
1 Nā, ka maranga wawe a Ierupāra, arā a Kiriona, rātou ko tōna nuinga katoa, ā, noho ana i te puna o Haroro; ā, i te taha ki te raki o rātou te puni o Miriana, i te puke o More, i te raorao.
1 Então, Jerubaal, que é Gideão, se levantou de madrugada, e todo o povo que com ele estava, e se acamparam junto à fonte de Harode, de maneira que o arraial dos midianitas lhe ficava para o norte, no vale, defronte do outeiro de Moré.
2 Nā, ka mea a Ihowā ki a Kiriona, “He nui rawa te iwi i a koe nei hei hoatutanga māku i ngā Miriani ki ō rātou ringa, kei whakapehapeha a Īharaira ki ahau, kei mea, ‘Nā tōku ringa ake ahau i whakaora.’
2 Disse o Senhor a Gideão: É demais o povo que está contigo, para eu entregar os midianitas nas suas mãos; Israel poderia se gloriar contra mim, dizendo: A minha própria mão me livrou.
3 Nā, tēnā, karanga ki ngā taringa o te iwi, mea atu, ‘Ki te wehi, ki te pāwera tētahi, hoki atu, hohoro te haere atu i Maunga Kireara.’ ” Nā, e rua tekau mā rua mano o te iwi i hoki; ā, mahue iho, kotahi tekau mano.
3 Apregoa, pois, aos ouvidos do povo, dizendo: Quem for tímido e medroso, volte e retire-se da região montanhosa de Gileade. Então, voltaram do povo vinte e dois mil, e dez mil ficaram.
4 I mea anō a Ihowā ki a Kiriona, “He nui rawa anō te iwi nā; kawea rātou ki raro, ki te wai, ā, ko ahau hei kaiwhakamātautau māu i a rātou ki reira; ā, ko tāku e mea ai ki a koe, ‘Me haere tahi tēnei i a koe; ko ia e haere tahi i a koe,’ ā, ko tāku e mea ai ki a koe, ‘E kore tēnei e haere tahi i a koe,’ kaua tēnā e haere.”
4 Disse mais o Senhor a Gideão: Ainda há povo demais; faze-os descer às águas, e ali tos provarei; aquele de quem eu te disser: este irá contigo, esse contigo irá; porém todo aquele de quem eu te disser: este não irá contigo, esse não irá.
5 Nā, ko tāna kawenga i te iwi ki raro, ki te wai, ā, ka mea a Ihowā ki a Kiriona, “Ko te hunga katoa e mitikia ai te wai ki ō rātou arero, pērā me te kurī e miti nei, me whakatū rātou ki tahaki me te hunga katoa anō e tūturi ana ki te inu.”
5 Fez Gideão descer os homens às águas. Então, o Senhor lhe disse: Todo que lamber a água com a língua, como faz o cão, esse porás à parte, como também a todo aquele que se abaixar de joelhos a beber.
6 Ā, ko te tokomaha o te hunga i mitimiti, me te pā anō o ō rātou ringa ki ō rātou māngai, e toru rau tāngata; i tūturi ia te nuinga katoa o te iwi ki te inu i te wai.
6 Foi o número dos que lamberam, levando a mão à boca, trezentos homens; e todo o restante do povo se abaixou de joelhos a beber a água.
7 Nā, ka mea a Ihowā ki a Kiriona, “Mā ngā rau tāngata e toru i mitimiti rā e whakaora ai ahau i a koutou, e hoatu ai hoki ngā Miriani ki tōu ringa, ā, kia haere te iwi katoa tērā, tērā, ki tōna wāhi.”
7 Então, disse o Senhor a Gideão: Com estes trezentos homens que lamberam a água eu vos livrarei, e entregarei os midianitas nas tuas mãos; pelo que a outra gente toda que se retire, cada um para o seu lugar.
8 Nā, ka mauria e te iwi he ō ki ō rātou ringa, me ā rātou tētere; ko te nuinga ia o Īharaira i tonoa e ia ki tōna tēneti, ki tōna tēneti, ā, puritia ana aua tāngata e toru rā.
8 Tomou o povo provisões nas mãos e as trombetas. Gideão enviou todos os homens de Israel cada um à sua tenda, porém os trezentos homens reteve consigo. Estava o arraial dos midianitas abaixo dele, no vale.
9 Nā, i taua pō anō ka mea a Ihowā ki a ia, “Whakatika, haere ki raro, ki te puni rā, kua hoatu hoki e ahau ki tōu ringa.
9 Sucedeu que, naquela mesma noite, o Senhor lhe disse: Levanta-te e desce contra o arraial, porque o entreguei nas tuas mãos.
10 Ā, ki te wehi koe ki te haere ki raro, haere kōrua ko Pura, ko tāu tangata, ki raro ki te puni.
10 Se ainda temes atacar, desce tu com teu moço Pura ao arraial;
11 Ā, ka rongo koe ki ā rātou kōrero, muri iho ka māia ōu ringa, ā, ka haere koe ki raro, ki te puni.” Nā, ko tō rāua haerenga atu ko tāna tangata, ko Pura, ki te hiku o ngā matua o te puni.
11 e ouvirás o que dizem; depois, fortalecidas as tuas mãos, descerás contra o arraial. Então, desceu ele com seu moço Pura até à vanguarda do arraial.
12 Ā, e takoto haere ana i te raorao ngā Miriani, rātou ko ngā Amareki, me ngā tamariki katoa o te rāwhiti, kei te māwhitiwhiti te tokomaha; me ā rātou kāmera, kāhore e taea te tatau; rite tahi ki te onepū i te taha o te moana te tokomaha.
12 Os midianitas, os amalequitas e todos os povos do Oriente cobriam o vale como gafanhotos em multidão; e eram os seus camelos em multidão inumerável como a areia que há na praia do mar.
13 Ā, nō te taenga atu o Kiriona, nā, e kōrero ana tētahi i te moe ki tōna hoa, e mea ana, “Nanā, moe iho ahau, he keke taro pāre e takahuri mai ana ki te puni o Miriana. Nā, kua tae mai ki te tēneti; kua āki atu; nā, kua hinga, kua huri kōaro, ā, takoto ana te tēneti.”
13 Chegando, pois, Gideão, eis que certo homem estava contando um sonho ao seu companheiro e disse: Tive um sonho. Eis que um pão de cevada rodava contra o arraial dos midianitas e deu de encontro à tenda do comandante, de maneira que esta caiu, e se virou de cima para baixo, e ficou assim estendida.
14 Nā, ka utu tōna hoa, ka mea, “Ehara tēnā i te mea kē atu i te hoari a Kiriona tama a Ioaha, he tangata nō Īharaira; kua hoatu e te Atua a Miriana me te ope katoa ki tōna ringa.”
14 Respondeu-lhe o companheiro e disse: Não é isto outra coisa, senão a espada de Gideão, filho de Joás, homem israelita. Nas mãos dele entregou Deus os midianitas e todo este arraial.
15 Ā, i te rongonga o Kiriona i te kōrerotanga o te moe, i tōna tikanga, nā, ka koropiko ia, ā, hoki ana ki te puni o Īharaira, ka mea, “Whakatika, kua hōmai hoki e te Atua te ope o Miriana ki ō koutou ringa.”
15 Tendo ouvido Gideão contar este sonho e o seu significado, adorou; e tornou ao arraial de Israel e disse: Levantai-vos, porque o Senhor entregou o arraial dos midianitas nas vossas mãos.
16 Kātahi ka wehea e ia ngā tāngata e toru rau, kia toru ngā matua, ā, whakawhiwhia ana e ia ngā ringa o rātou katoa ki te tētere, ki te oko tahanga, ki te rama i roto i te oko.
16 Então, repartiu os trezentos homens em três companhias e deu-lhes, a cada um nas suas mãos, trombetas e cântaros vazios, com tochas neles.
17 I mea anō ia ki a rātou, “Me titiro mai ki ahau, ā, kia rite tā koutou ki tāku; nā, e tae ahau ki te wāhi i waho rawa o te puni, ko tāku e mea ai, kia pērā hoki koutou.
17 E disse-lhes: Olhai para mim e fazei como eu fizer. Chegando eu às imediações do arraial, como fizer eu, assim fareis.
18 Ka whakatangi ahau i te tētere, mātou ko ōku hoa katoa, me whakatangi hoki koutou i ngā tētere i ngā taha katoa o te puni, me te karanga anō, ‘Ko te hoari a Ihowā, a Kiriona!’ ”
18 Quando eu tocar a trombeta, e todos os que comigo estiverem, então, vós também tocareis a vossa ao redor de todo o arraial e direis: Pelo Senhor e por Gideão!
19 Nā, ka tae a Kiriona me te rau tāngata i a ia ki te wāhi i waho rawa o te puni, i te tīmatanga o tō waenga mataaratanga, i te mea kātahi anō ka whakatūria atu ngā kaimataara. Nā, whakatangihia ana e rātou ngā tētere, ā, wāhia iho ngā oko i ō rātou ringa.
19 Chegou, pois, Gideão e os cem homens que com ele iam às imediações do arraial, ao princípio da vigília média, havendo-se pouco tempo antes trocado as guardas; e tocaram as trombetas e quebraram os cântaros que traziam nas mãos.
20 Ā, whakatangihia ana hoki ngā tētere e ngā matua e toru, wāhia iho ngā oko, i puritia anō ngā rama ki ō rātou ringa mauī, me ngā tētere ki ō rātou ringa matau whakatangi ai; me tā rātou karanga hoki, “Ko te hoari a Ihowā, a Kiriona.”
20 Assim, tocaram as três companhias as trombetas e despedaçaram os cântaros; e seguravam na mão esquerda as tochas e na mão direita, as trombetas que tocavam; e exclamaram: Espada pelo Senhor e por Gideão!
21 Nā, tū ana rātou i tōna tūranga, i tōna tūranga, taiāwhio noa te puni; ā, ka rere katoa te puni; ā, ko tō rātou hāmamatanga, nā, ko te whatinga.
21 E permaneceu cada um no seu lugar ao redor do arraial, que todo deitou a correr, e a gritar, e a fugir.
22 I whakatangihia hoki e rātou ngā tētere e toru rau, ā, meinga ana e Ihowā kia anga te hoari a tēnei tangata, a tēnei tangata, ki tōna hoa, ki tōna hoa, ki te ope katoa anō hoki; ā, ka whati te ope tae noa ki Petehita e ahu atu ana ki Tererara, tae noa ki te rohe o Āperemehora, e tata ana ki Tapata.
22 Ao soar das trezentas trombetas, o Senhor tornou a espada de um contra o outro, e isto em todo o arraial, que fugiu rumo de Zererá, até Bete-Sita, até ao limite de Abel-Meolá, acima de Tabate.
23 Kātahi ka huihuia ngā tāngata o Īharaira, i roto i a Napatari, i a Āhera, i a Mānahi katoa, ā, whāia ana a Miriana e rātou.
23 Então, os homens de Israel, de Naftali e de Aser e de todo o Manassés foram convocados e perseguiram os midianitas.
24 Ā, i tono karere a Kiriona, puta noa i te whenua pukepuke katoa o Ēparaima hei mea, “Haere mai ki raro ki te whawhai ki a Miriana; tangohia hoki ngā wai i mua i a rātou, ā puta noa ki Petepara ki Horano.”
24 Gideão enviou mensageiros a todas as montanhas de Efraim, dizendo: Descei de encontro aos midianitas e impedi-lhes a passagem pelas águas do Jordão até Bete-Bara. Convocados, pois, todos os homens de Efraim, cortaram-lhes a passagem pelo Jordão, até Bete-Bara.
25 Ā, tokorua ngā rangatira o Miriana i mau i a rātou, ko Orepe rāua ko Teepe; ā, patua iho e rātou a Orepe ki te kāmaka a Orepe, i patua hoki a Teepe ki te poka wāina a Teepe, ā, whāia ana e rātou a Miriana, ā, kawea ana e rātou ngā mātenga o Orepe rāua ko Teepe ki a Kiriona ki tāwāhi o Horano.
25 E prenderam a dois príncipes dos midianitas, Orebe e Zeebe; mataram Orebe na penha de Orebe e Zeebe mataram no lagar de Zeebe. Perseguiram aos midianitas e trouxeram as cabeças de Orebe e de Zeebe a Gideão, dalém do Jordão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Juízes 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.