Marcos 7

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Nā, ka hui­hui ki a ia ngā Parihi, me ētahi o ngā kara­ipi i haere mai i Hiruhārama.
1 Então, ajuntaram-se a ele os fariseus, e alguns dos escribas, vindos de Jerusalém.
2 Ā, nō tō rātou kite­nga i ētahi o āna ākonga e kai taro ana me te noa anō ngā ringa, arā, kīhai i horoia, ka whaka­hē rātou.
2 E eles, vendo que alguns dos seus discípulos comiam pão com as mãos impuras, isto é, sem lavar, eles encontraram uma falta.
3 E kore hoki ngā Parihi me ngā Hūrai katoa e kai, ki te kāhore i āta horoia ngā ringa, e pupuri ana hoki i te whaka­rere­nga iho a ngā kaumātua.
3 Porque os fariseus, e todos os judeus, não comem sem lavar suas mãos, conservando a tradição dos anciãos.
4 E kore anō rātou e kai ina hoki mai i te kāinga hoko­hoko, ki te mea kāhore i horoi. He maha hoki ērā atu mea tuku iho kia puri­tia e rātou, ngā horoi­nga o ngā kapu, o ngā pāta, o ngā mea parāhi, o ngā nohoa­nga.
4 E, quando voltam do mercado, se não se lavarem, eles não comem. E muitas outras coisas há que receberam para guardar, como lavar os copos, e os jarros, e os vasos de bronze e as mesas.
5 Kātahi, ka ui ngā Parihi me ngā kara­ipi ki a ia, “He aha āu ākonga tē haere ai i runga i te whaka­rere­nga iho a ngā kaumātua, ā, kāhore e horoi i ngā ringa ina kai taro?”
5 Então, perguntaram-lhe os fariseus e os escribas: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos anciãos, mas comem o pão sem lavar as mãos?
6 Nā, ka mea ia ki a rātou: “Tika rawa tā Ihāia i poro­piti ai mō koutou, mō te hunga tini­hanga, te mea hoki i tuhi­tuhia,
6 E ele, respondendo, disse-lhes: Bem profetizou Isaías acerca de vós, hipócritas, como está escrito: Este povo honra-me com os seus lábios, mas o seu coração está longe de mim.
7 Otirā, mau­mau kara­kia noa rātou ki ahau,
7 mas, em vão eles me adoram, ensinando por doutrinas os mandamentos dos homens.
8 “Kei te whaka­rere hoki koutou i tā te Atua kupu ako, ka mau ki te waiho­tanga iho a te tāngata.”
8 Porque vós colocastes de lado o mandamento de Deus, e guardastes a tradição dos homens, como o lavar dos jarros e dos copos; e muitas outras coisas semelhantes a estas fazeis.
9 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Tēnā rā tā koutou hanga ki te whaka­kāhore i te whaka­hau a te Atua, kia mau ai koutou ki tā koutou whaka­rere­nga iho.
9 E ele dizia-lhes: Bem sabeis rejeitar o mandamento de Deus, para que possais guardar a vossa própria tradição.
10 I mea hoki a Mohi, ‘Whaka­hōnore­tia tōu pāpā me tōu whaea’; me tēnei, ‘Ki te kōrero kino tētahi mō tōna pāpā, mō tōna whaea rānei, kia mate ia, mate rawa.’
10 Porque Moisés disse: Honra a teu pai e a tua mãe; e quem amaldiçoar o pai ou a mãe deixe-o morrer com morte.
11 Ko koutou ia hei mea, ‘Ki te mea tētahi ki tōna pāpā, ki tōna whaea rānei, ko tāku mea hei ata­whai­nga mōu he Koropana’ (arā, He mea i hoatu ki te Atua),
11 Mas vós dizeis: Se um homem disser ao seu pai ou à sua mãe: Isto é Corbã, isso quer dizer, uma oferta, o que poderias lucrar de mim, esse será livre.
12 kāhore koutou āia­nei i te tuku i a ia ki te mea i tētahi aha mā tōna pāpā, mā tōna whaea rānei;
12 E nada mais lhe permitis fazer por seu pai ou por sua mãe,
13 ka waiho e koutou tā koutou whaka­rere­nga iho, i whaka­rērea iho nei e koutou, hei whaka­kāhore mō tā te Atua kupu. He maha hoki ngā mea pēnā e meinga ana e koutou.”
13 fazendo a palavra de Deus ficar sem nenhum efeito pela vossa tradição, que vós transmitistes; e muitas coisas semelhantes a estas fazeis.
14 Nā, karanga­tia ana anō e ia te mano ki a ia, ā, mea ana ki a rātou, “Whaka­rongo mai koutou katoa, kia mātau hoki.
14 E, chamando todo o povo até ele, disse-lhes: Ouvi-me cada um de vocês, e compreendei;
15 Kāhore he mea o waho o te tāngata ka tapoko nei ki roto ki a ia hei whaka­noa i a ia; engari, ngā mea e puta ana mai i roto i a ia, mā ēnā e noa ai te tāngata.
15 não há nada de fora do homem que, entrando nele possa corrompê-lo; mas as coisas que saem dele, são elas que corrompem o homem.
16 “Ki te whai tari­nga tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
16 Se algum homem tem ouvidos para ouvir, ouça.
17 Ā, nō ka mawehe kē ia i te mano ki te whare, ka ui āna ākonga ki a ia ki te tikanga o tēnā kupu whaka­rite.
17 E, quando ele entrou em casa, os seus discípulos lhe perguntaram a respeito da parábola.
18 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ha, he kūware anō koutou? Kāhore koutou i mātau, ko ngā mea katoa o waho e tapoko nei ki te tangata, e kore ia e noa i ērā;
18 E ele disse-lhes: Vós também estão sem compreender? Não percebeis que qualquer coisa de fora que entrar no homem, isto não pode corrompê-lo,
19 Nō te mea e kore e tapoko ki tōna ngākau, engari, ki te kōpū a puta ana ki te poka?” He kōrero tēnei nāna kia kīa ai he mā ngā kai katoa.
19 porque não entra no seu coração, mas dentro do ventre, e sai na latrina, purificando todos os alimentos?
20 I mea anō ia, “Ko te mea e puta ake ana i te tangata, mā tērā e noa ai te tangata.
20 E ele dizia: O que sai do homem, isso contamina o homem.
21 Nō roto hoki, nō te ngākau o ngā tāngata te pu­tanga o ngā whaka­aro kino, o ngā moe­puku,
21 Porque do interior do coração dos homens, procedem maus pensamentos, adultérios, fornicações, assassinatos,
22 o ngā tāhae, o ngā kōhuru, o ngā pūremu, o ngā hia­hia apo, o ngā kino, o te tini­hanga, o te hia­hia tai­kaha, o te kanohi kino, o te kohu­kohu, o te whaka­peha­peha, o te wai­rangi.
22 roubos, cobiça, maldade, engano, lascívia, inveja, blasfêmia, soberba, insensatez;
23 Nō roto te pu­tanga ake o ēnei kino katoa, ā, mā reira e noa ai te tangata.”
23 todas estas coisas más procedem de dentro e corrompem o homem.
24 Nā, ka whaka­tika atu ia i reira, ka haere ki ngā wāhi o Tāira, o Hairona; ā, tomo ana ki tētahi whare, kīhai hoki ia i pai kia rongo tētahi tangata. Otiia, kīhai ia i ngaro.
24 E ele levantando-se dali, foi para as fronteiras de Tiro e Sidom, e entrando em uma casa, não queria que nenhum homem soubesse isto; mas ele não pôde se esconder.
25 I reira hoki, ka rangona ia e tētahi wahine, he wairua poke tō tāna kōtiro, ā, haere ana mai, takoto ana ki ōna wae­wae.
25 Pois uma certa mulher, cuja filha tinha um espírito imundo, ouvindo sobre ele, veio e lançou-se aos seus pés;
26 He wahine Kariki hoki ia, ko Hairopinihia tōna iwi. Ka īnoi ki a ia kia peia e ia te rēwera i roto i tāna kōtiro.
26 a mulher era grega, de nacionalidade siro-fenícia, e ela pedia-lhe que expulsasse de sua filha o demônio.
27 Nā, ka mea a Īhu ki a ia, “Tukua kia mātua mākona ngā tama­riki. E kore hoki e pai kia tango­hia te taro a ngā tama­riki, kia makā mā ngā kurī.”
27 Mas Jesus disse-lhe: Deixa primeiro saciar os filhos; porque não é bom tomar o pão dos filhos e lançá-lo aos cães.
28 Otirā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a ia, “Āe rā, e te Ariki, e kai ana anō ngā kurī i raro i te tēpu i ngā konga­konga a ngā tama­riki.”
28 E ela respondeu, dizendo: Sim, Senhor; mas os cães comem das migalhas das crianças debaixo da mesa.
29 Nā, ka mea ia ki a ia, “Koia kei tēnā kupu, haere; kua puta te rēwera i roto i tāu kōtiro.”
29 Então, ele disse-lhe: Por essa palavra, vai pelo teu caminho; o demônio já saiu de tua filha.
30 Ā, ka haere atu ia ki tōna whare, nā, roko­hanga atu e takoto ana tāna kōtiro i runga i te moenga, kua puta te rēwera.
30 E, quando ela chegou em sua casa, viu que o demônio havia saído, e sua filha deitada sobre a cama.
31 Ā, i hoki anō ia i ngā wāhi o Tāira, o Hairona, haere ana ki te moana o Kariri, rā waenga o ngā wāhi o Rekaporihi.
31 E novamente, partindo das regiões de Tiro e Sidom, ele foi até o mar da Galileia, passando pelo litoral de Decápolis.
32 Nā, ka mauria mai ki a ia he turi e whango ana; ka tohe ki a ia kia whaka­pā­kia iho tōna ringa ki a ia.
32 E trouxeram-lhe um surdo, que falava com dificuldade; e lhe pediram que impusesse a sua mão sobre ele.
33 Nā, ka tango­hia ia e ia i roto i te mano ki tahaki, ā, kuhua ana ōna maihao ki ōna tari­nga, nā, ka tuwha, ka whaka­pā ki tōna arero.
33 E, tirando-o de entre a multidão, pôs-lhe os dedos nos ouvidos, e cuspiu, e tocou-lhe a língua;
34 Ka ti­tiro ki te rangi, ka whaka­pū­manawa, ka mea ki a ia, “Epata,” arā, “Kia puare.”
34 e, erguendo os olhos ao céu, suspirou, e disse: Efatá; isto é, seja aberto.
35 Nā, puare tonu iho ōna tari­nga, koro­koro noa ana te here o tōna arero, nā, kua tika āna kōrero.
35 E imediatamente os seus ouvidos foram abertos, e a amarra de sua língua se soltou, e ele falava claramente.
36 Kātahi ia ka whaka­tūpato i a rātou kia kaua e kōrero­tia ki te tangata. Otirā, ahakoa te nui o tāna whaka­tūpato i a rātou, nui noa atu tā rātou kōrero haere.
36 E ele ordenou-lhes que não contassem a nenhum homem, mas quanto mais lhes ordenava, mais eles o divulgavam.
37 Ā, tino mīharo rawa rātou, ka mea, “Pai tonu tāna mea­tanga i ngā mea katoa; e mea ana ia i ngā turi kia rongo, i ngā wa­hangū kia kōrero.”
37 E eles admirando-se além do limite, diziam: Ele tem feito todas as coisas bem, ele faz ambos, o surdo para ouvir e o mudo para falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.