Marcos 7

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, ka hui­hui ki a ia ngā Parihi, me ētahi o ngā kara­ipi i haere mai i Hiruhārama.
1 Foram ter com Jesus os fariseus, e alguns dos escribas vindos de Jerusalém,
2 Ā, nō tō rātou kite­nga i ētahi o āna ākonga e kai taro ana me te noa anō ngā ringa, arā, kīhai i horoia, ka whaka­hē rātou.
2 e repararam que alguns dos seus discípulos comiam pão com as mãos impuras, isto é, por lavar.
3 E kore hoki ngā Parihi me ngā Hūrai katoa e kai, ki te kāhore i āta horoia ngā ringa, e pupuri ana hoki i te whaka­rere­nga iho a ngā kaumātua.
3 Pois os fariseus, e todos os judeus, guardando a tradição dos anciãos, não comem sem lavar as mãos cuidadosamente;
4 E kore anō rātou e kai ina hoki mai i te kāinga hoko­hoko, ki te mea kāhore i horoi. He maha hoki ērā atu mea tuku iho kia puri­tia e rātou, ngā horoi­nga o ngā kapu, o ngā pāta, o ngā mea parāhi, o ngā nohoa­nga.
4 e quando voltam do mercado, se não se purificarem, não comem. E muitas outras coisas há que receberam para observar, como a lavagem de copos, de jarros e de vasos de bronze.
5 Kātahi, ka ui ngā Parihi me ngā kara­ipi ki a ia, “He aha āu ākonga tē haere ai i runga i te whaka­rere­nga iho a ngā kaumātua, ā, kāhore e horoi i ngā ringa ina kai taro?”
5 Perguntaram-lhe, pois, os fariseus e os escribas: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos anciãos, mas comem o pão com as mãos por lavar?
6 Nā, ka mea ia ki a rātou: “Tika rawa tā Ihāia i poro­piti ai mō koutou, mō te hunga tini­hanga, te mea hoki i tuhi­tuhia,
6 Respondeu-lhes: Bem profetizou Isaías acerca de vós, hipócritas, como está escrito: Este povo honra-me com os lábios; o seu coração, porém, está longe de mim;
7 Otirā, mau­mau kara­kia noa rātou ki ahau,
7 mas em vão me adoram, ensinando doutrinas que são preceitos de homens.
8 “Kei te whaka­rere hoki koutou i tā te Atua kupu ako, ka mau ki te waiho­tanga iho a te tāngata.”
8 Vós deixais o mandamento de Deus, e vos apegais à tradição dos homens.
9 Ā, ka mea ia ki a rātou, “Tēnā rā tā koutou hanga ki te whaka­kāhore i te whaka­hau a te Atua, kia mau ai koutou ki tā koutou whaka­rere­nga iho.
9 Disse-lhes ainda: Bem sabeis rejeitar o mandamento de Deus, para guardardes a vossa tradição.
10 I mea hoki a Mohi, ‘Whaka­hōnore­tia tōu pāpā me tōu whaea’; me tēnei, ‘Ki te kōrero kino tētahi mō tōna pāpā, mō tōna whaea rānei, kia mate ia, mate rawa.’
10 Pois Moisés disse: Honra a teu pai e a tua mãe; e: Quem maldisser ao pai ou à mãe, certamente morrerá.
11 Ko koutou ia hei mea, ‘Ki te mea tētahi ki tōna pāpā, ki tōna whaea rānei, ko tāku mea hei ata­whai­nga mōu he Koropana’ (arā, He mea i hoatu ki te Atua),
11 Mas vós dizeis: Se um homem disser a seu pai ou a sua mãe: Aquilo que poderias aproveitar de mim é Corbã, isto é, oferta ao Senhor,
12 kāhore koutou āia­nei i te tuku i a ia ki te mea i tētahi aha mā tōna pāpā, mā tōna whaea rānei;
12 não mais lhe permitis fazer coisa alguma por seu pai ou por sua mãe,
13 ka waiho e koutou tā koutou whaka­rere­nga iho, i whaka­rērea iho nei e koutou, hei whaka­kāhore mō tā te Atua kupu. He maha hoki ngā mea pēnā e meinga ana e koutou.”
13 invalidando assim a palavra de Deus pela vossa tradição que vós transmitistes; também muitas outras coisas semelhantes fazeis.
14 Nā, karanga­tia ana anō e ia te mano ki a ia, ā, mea ana ki a rātou, “Whaka­rongo mai koutou katoa, kia mātau hoki.
14 E chamando a si outra vez a multidão, disse-lhes: Ouvi-me vós todos, e entendei.
15 Kāhore he mea o waho o te tāngata ka tapoko nei ki roto ki a ia hei whaka­noa i a ia; engari, ngā mea e puta ana mai i roto i a ia, mā ēnā e noa ai te tāngata.
15 Nada há fora do homem que, entrando nele, possa contaminá-lo; mas o que sai do homem, isso é que o contamina.
16 “Ki te whai tari­nga tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
16 {Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.}
17 Ā, nō ka mawehe kē ia i te mano ki te whare, ka ui āna ākonga ki a ia ki te tikanga o tēnā kupu whaka­rite.
17 Depois, quando deixou a multidão e entrou em casa, os seus discípulos o interrogaram acerca da parábola.
18 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Ha, he kūware anō koutou? Kāhore koutou i mātau, ko ngā mea katoa o waho e tapoko nei ki te tangata, e kore ia e noa i ērā;
18 Respondeu-lhes ele: Assim também vós estais sem entender? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode contaminar,
19 Nō te mea e kore e tapoko ki tōna ngākau, engari, ki te kōpū a puta ana ki te poka?” He kōrero tēnei nāna kia kīa ai he mā ngā kai katoa.
19 porque não lhe entra no coração, mas no ventre, e é lançado fora? Assim declarou puros todos os alimentos.
20 I mea anō ia, “Ko te mea e puta ake ana i te tangata, mā tērā e noa ai te tangata.
20 E prosseguiu: O que sai do homem , isso é que o contamina.
21 Nō roto hoki, nō te ngākau o ngā tāngata te pu­tanga o ngā whaka­aro kino, o ngā moe­puku,
21 Pois é do interior, do coração dos homens, que procedem os maus pensamentos, as prostituições, os furtos, os homicídios, os adultérios,
22 o ngā tāhae, o ngā kōhuru, o ngā pūremu, o ngā hia­hia apo, o ngā kino, o te tini­hanga, o te hia­hia tai­kaha, o te kanohi kino, o te kohu­kohu, o te whaka­peha­peha, o te wai­rangi.
22 a cobiça, as maldades, o dolo, a libertinagem, a inveja, a blasfêmia, a soberba, a insensatez;
23 Nō roto te pu­tanga ake o ēnei kino katoa, ā, mā reira e noa ai te tangata.”
23 todas estas más coisas procedem de dentro e contaminam o homem.
24 Nā, ka whaka­tika atu ia i reira, ka haere ki ngā wāhi o Tāira, o Hairona; ā, tomo ana ki tētahi whare, kīhai hoki ia i pai kia rongo tētahi tangata. Otiia, kīhai ia i ngaro.
24 Levantando-se dali, foi para as regiões de Tiro e Sidom. E entrando numa casa, não queria que ninguém o soubesse, mas não pode ocultar-se;
25 I reira hoki, ka rangona ia e tētahi wahine, he wairua poke tō tāna kōtiro, ā, haere ana mai, takoto ana ki ōna wae­wae.
25 porque logo, certa mulher, cuja filha estava possessa de um espírito imundo, ouvindo falar dele, veio e prostrou-se-lhe aos pés;
26 He wahine Kariki hoki ia, ko Hairopinihia tōna iwi. Ka īnoi ki a ia kia peia e ia te rēwera i roto i tāna kōtiro.
26 {ora, a mulher era grega, de origem siro-fenícia} e rogava-lhe que expulsasse de sua filha o demônio.
27 Nā, ka mea a Īhu ki a ia, “Tukua kia mātua mākona ngā tama­riki. E kore hoki e pai kia tango­hia te taro a ngā tama­riki, kia makā mā ngā kurī.”
27 Respondeu-lhes Jesus: Deixa que primeiro se fartem os filhos; porque não é bom tomar o pão dos filhos e lança-lo aos cachorrinhos.
28 Otirā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a ia, “Āe rā, e te Ariki, e kai ana anō ngā kurī i raro i te tēpu i ngā konga­konga a ngā tama­riki.”
28 Ela, porém, replicou, e disse-lhe: Sim, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.
29 Nā, ka mea ia ki a ia, “Koia kei tēnā kupu, haere; kua puta te rēwera i roto i tāu kōtiro.”
29 Então ele lhe disse: Por essa palavra, vai; o demônio já saiu de tua filha.
30 Ā, ka haere atu ia ki tōna whare, nā, roko­hanga atu e takoto ana tāna kōtiro i runga i te moenga, kua puta te rēwera.
30 E, voltando ela para casa, achou a menina deitada sobre a cama, e que o demônio já havia saído.
31 Ā, i hoki anō ia i ngā wāhi o Tāira, o Hairona, haere ana ki te moana o Kariri, rā waenga o ngā wāhi o Rekaporihi.
31 Tendo Jesus partido das regiões de Tiro, foi por Sidom até o mar da Galiléia, passando pelas regiões de Decápolis.
32 Nā, ka mauria mai ki a ia he turi e whango ana; ka tohe ki a ia kia whaka­pā­kia iho tōna ringa ki a ia.
32 E trouxeram-lhe um surdo, que falava dificilmente; e rogaram-lhe que pusesse a mão sobre ele.
33 Nā, ka tango­hia ia e ia i roto i te mano ki tahaki, ā, kuhua ana ōna maihao ki ōna tari­nga, nā, ka tuwha, ka whaka­pā ki tōna arero.
33 Jesus, pois, tirou-o de entre a multidão, à parte, meteu-lhe os dedos nos ouvidos e, cuspindo, tocou-lhe na língua;
34 Ka ti­tiro ki te rangi, ka whaka­pū­manawa, ka mea ki a ia, “Epata,” arā, “Kia puare.”
34 e erguendo os olhos ao céu, suspirou e disse-lhe: Efatá; isto é Abre-te.
35 Nā, puare tonu iho ōna tari­nga, koro­koro noa ana te here o tōna arero, nā, kua tika āna kōrero.
35 E abriram-se-lhe os ouvidos, a prisão da língua se desfez, e falava perfeitamente.
36 Kātahi ia ka whaka­tūpato i a rātou kia kaua e kōrero­tia ki te tangata. Otirā, ahakoa te nui o tāna whaka­tūpato i a rātou, nui noa atu tā rātou kōrero haere.
36 Então lhes ordenou Jesus que a ninguém o dissessem; mas, quando mais lho proibia, tanto mais o divulgavam.
37 Ā, tino mīharo rawa rātou, ka mea, “Pai tonu tāna mea­tanga i ngā mea katoa; e mea ana ia i ngā turi kia rongo, i ngā wa­hangū kia kōrero.”
37 E se maravilhavam sobremaneira, dizendo: Tudo tem feito bem; faz até os surdos ouvir e os mudos falar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.