Marcos 6

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ā, haere ia i reira, ā ka tae ki tōna kāinga tupu; me te aru anō āna ākonga i a ia.
1 E ele saindo dali, chegou à sua própria terra, e os seus discípulos o seguiram.
2 Ā, ka taka mai te hāpati, ka anga ia, ka whaka­ako i roto i te whare kara­kia; ā, he toko­maha hoki, i tō rātou rongo­nga, i mīharo, i mea, “Nō hea ēnei mea a tēnei tangata? He mātau­ranga aha tēnei kua hoatu nei ki a ia, ā, he aha te tikanga o ēnei mere­kara nunui kua oti nei i ōna ringa?
2 E, chegando o dia do shabat, ele começou a ensinar na sinagoga; e muitos, ao ouvi-lo, se admiravam, dizendo: De onde lhe vem estas coisas? E que sabedoria é esta que lhe é dada, e como estas poderosas obras são feitas por suas mãos?
3 Ehara ianei tēnei i te kāmura, i te tama a Meri, i te tua­kana o Hēmi, o Hohi, o Hūrā, o Haimona? Kāhore ianei ōna tuā­hine i konei, i a tātou nei?” Heoi hē ana rātou ki a ia.
3 Não é este o carpinteiro, filho de Maria, irmão de Tiago, e de José, e de Judas e de Simão? E não estão aqui conosco suas irmãs? E escandalizavam-se nele.
4 Otirā, ka mea a Īhu ki a rātou, “Kei tōna kāinga anake, kei ōna whanau­nga, kei tōna whare, te poro­piti hapa ai i te hōnore.”
4 Mas Jesus lhes dizia: O profeta não está sem honra, exceto na sua própria terra, e entre os seus próprios parentes, e na sua própria casa.
5 Ā, kīhai ia i āhei te mea i tētahi mere­kara ki reira, heoi anō, ko te whaka­pā i ōna ringa ki ētahi tāngata tūroro toru­toru kia ora ai.
5 E ele não podia fazer ali nenhuma obra poderosa, salvo impor suas mãos sobre poucas pessoas enfermas, curando-as.
6 Ā, mīharo ana ia ki tō rātou whaka­pono kore. Nā, hāere­erea ana e ia ngā kāinga ā tawhio noa, whaka­ako ai.
6 E admirou-se da descrença deles. E ele percorreu as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Kātahi ia ka karanga i te tekau mā rua, ka anga, ka tono i a rātou toko­rua, toko­rua; ā, hoatu ana ki a rātou he mana hei pei i ngā wairua poke.
7 E ele chamou a si os doze, e começou a enviá-los de dois em dois, e deu-lhes poder sobre os espíritos imundos;
8 I whaka­hau ia ki a rātou, kia kaua tētahi mea e mauria ki te ara, he toko­toko anake; kaua he pūtea, kaua he taro, kaua he moni mō roto i te whī­tiki.
8 e ordenou-lhes que nada levassem para sua jornada, senão somente um cajado; nem alforje, nem pão, nem dinheiro no seu cinto;
9 Engari ngā hū, e here nā; kaua hoki e taki­rua­tia he koti hei kākahu.
9 mas que fossem calçados com sandálias, e que não vestissem duas túnicas.
10 I mea anō ia ki a rātou, “Ka tapoko ki tētahi whare, hei reira noho ai, ā, haere noa i reira.
10 E ele dizia-lhes: Onde quer que entrardes numa casa, permanecei até partir daquele lugar.
11 Ā, ki te kāhore ētahi e manako ki a koutou, ki te kore e whaka­rongo ki a koutou, ina haere atu koutou i reira, ruia atu te puehu i raro i ō koutou wae­wae hei whaka­atu ki a rātou.”
11 E aqueles que não vos receberem, nem vos ouvirem, saindo dali, sacudi o pó que estiver debaixo dos vossos pés, em testemunho contra eles. Em verdade eu vos digo que haverá mais tolerância para Sodoma e Gomorra no dia do juízo do que para os daquela cidade.
12 Nā, ka haere rātou, ka kauwhau kia rīpe­netā te tangata.
12 E eles foram, e pregando que os homens se arrependessem.
13 He maha hoki ngā rēwera i peia, he toko­maha anō ngā tūroro i kau­kau­ria ki te hinu, i whaka­ora­ngia.
13 E eles expulsavam muitos demônios, e ungiam com óleo muitos que eram enfermos, e os curavam.
14 Ā, ka rongo a Kīngi Herora ki ēnei mea; kua nui haere hoki tōna ingoa, ā, ka mea ia, “Kua ara a Hoani Kai­iri­iri i te hunga mate, nā reira i mahi ai ngā mere­kara i roto i a ia.”
14 E o rei Herodes ouviu falar dele (pois seu nome foi propagado amplamente) e disse: João, o Batista, foi ressuscitado dentre os mortos, e por isso estas maravilhas operam nele.
15 Ko ētahi i mea, “Ko Irāia tēnei.”
15 Outros diziam: Este é Elias. E outros diziam: Este é um profeta, ou como um dos profetas.
16 Heoi, i te rongo­nga o Herora, ka mea ia, “Ko Hoani tēnei i pōutoa e ahau te māte­nga; kua ara ia.”
16 Mas Herodes ouvindo isso, dizia: Este é João, a quem eu decapitei; ele está ressuscitado dentre os mortos.
17 I tono tāngata hoki taua Herora, ā, hopu­kia ana a Hoani, herea iho ki te whare here­here, he mea mō Herōriaha, mō te wahine a tōna tua­kana a Piripi; kua mārena­tia hoki e ia.
17 Pois o próprio Herodes mandara prender a João, e o confinou na prisão, por causa de Herodias, esposa de seu irmão Filipe; porque ele havia se casado com ela.
18 Nā, Hoani hoki i mea ki a Herora, “E kore e tika kia riro i a koe te wahine a tōu tua­kana.”
18 Pois João dizia a Herodes: Não te é lícito possuir a esposa de teu irmão.
19 Nā, ka mauā­hara a Herōriaha ki a ia, ka mea kia whaka­matea ia; heoi, kīhai i taea.
19 Por isso, Herodias tinha uma desavença contra ele, e queria matá-lo, mas ela não podia;
20 I hopo­hopo hoki a Herora ki a Hoani, i mōhio hoki ki a ia he tangata tika, he tapu, nā, ka āta tiaki i a ia. I tōna rongo­nga ki a ia he nui tōna poro­raru; ā, i whaka­ahua­reka anō ki te whaka­rongo ki a ia.
20 porque Herodes temia a João, sabendo que ele era um homem justo e santo; e o observava; e ao ouvi-lo, ele fazia muitas coisas, e o ouvia de boa vontade.
21 Ā, ka tae ki tētahi wā pai, i te taka­nga ai a Herora i tōna rā whānau­tanga, he hākari mā āna tāngata nunui, mā ngā ranga­tira hōia, mā ngā tino tāngata o Kariri.
21 E, chegando um dia oportuno, quando Herodes em seu aniversário fez um jantar aos seus senhores, altos capitães, e chefes da Galileia;
22 Ā, ka haere te tamā­hine a taua Herōriaha ki roto, ka kani­kani, ka āhua­reka a Herora rātou ko te hunga e noho tahi ana, ā, ka mea te kīngi ki te kōtiro rā, “Māu e tono ki ahau tāu e pai ai, ā, ka hoatu e ahau ki a koe.”
22 e entrando a filha de Herodias, e dançando, e agradando a Herodes, e aos que estavam sentados com ele, o rei disse à donzela: Pede-me o que quiseres, e eu te darei.
23 Nā, ka oati ia ki a ia, “Ko tāu e tono ai ki ahau, ahakoa ko tētahi taha o tōku ranga­tira­tanga, me hoatu e ahau ki a koe.”
23 E jurou-lhe, dizendo: Tudo o que me pedires eu te darei, até a metade do meu reino.
24 Nā, ka haere ia, ka kōrero ki tōna whaea, “Me tono e ahau ki te aha?”
24 E, saindo ela, disse à sua mãe: O que eu pedirei? E ela disse: A cabeça de João, o Batista.
25 Nā, hohoro tonu tōna haere ki te kīngi, ka tono, ka mea, “Ko tāku e pai ai, kia hōmai e koe ki ahau āia­nei ko te māte­nga o Hoani Kai­iri­iri i runga i te rīhi.”
25 E ela veio imediatamente para junto do rei, e pediu, dizendo: Eu quero que tu me dês em um prato a cabeça de João, o Batista.
26 Nā, nui atu te pōuri o te kīngi; otirā, i te whaka­aro ki āna oati, ki te hunga hoki e noho tahi ana me ia, kīhai i pai kia whaka­kāhore­tia tāna.
26 E o rei entristeceu-se muito; todavia, por causa do juramento e dos que estavam sentados com ele, não quis deixar de atendê-la.
27 Nā, tonoa tonu­tia atu e te kīngi tētahi o āna hōia kai­tiaki me te whaka­hau atu kia mauria mai tōna māte­nga. Ā, haere ana tērā, pōutoa iho e ia tōna māte­nga i roto i te whare here­here,
27 E imediatamente o rei enviou um carrasco, e ordenou que a cabeça dele fosse trazida; e ele foi, e o decapitou na prisão;
28 ā, mauria mai ana tōna māte­nga i runga i te rīhi, hoatu ana ki te kōtiro. Ā, nā te kōtiro i hoatu ki tōna whaea.
28 e trouxe sua cabeça em um prato, e entregou à donzela; e a donzela a deu à sua mãe.
29 Ā, nō ka rongo āna ākonga, ka haere mai ka tango­hia tōna tinana, ā, whaka­takoto­ria ana ki te urupā.
29 E, quando seus discípulos ouviram isso, foram, tomaram o seu corpo, e o puseram no sepulcro.
30 Nā, ka hui­hui ngā āpō­toro ki a Īhu, kōrero­tia ana e rātou ki a ia ngā mea katoa i mea ai rātou, i whaka­ako ai.
30 E os apóstolos reuniram-se com Jesus, e contaram-lhe todas estas coisas, tanto o que tinham feito como o que eles tinham ensinado.
31 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Haere mai koutou nā ki te koraha ki te wāhi motu kē, kia tā ai te manawa.” He toko­maha hoki e haere mai ana, e haere atu ana, nō kīhai rawa rātou i wātea ki te kai.
31 E ele disse-lhes: Vinde vós, aqui à parte, para um lugar deserto, e descansai um tempo. Porque havia muitos que iam e vinham, e não tinham tempo nem para comer.
32 Ā, haere puku ana rātou ki te koraha ki tētahi wāhi motu kē rā te kai­puke.
32 E eles partiram a sós num barco para um lugar deserto.
33 Ā, i kite ngā mano i tō rātou haere­nga, he toko­maha i mātau ki a ia, nā, ka oma ā-wae­wae ki reira i roto i ngā pā katoa, ā, ko rātou kua tae wawe.
33 E as pessoas os viram partir, e muitos o reconheceram, e para lá correram a pé de todas as cidades, e os ultrapassaram, e aproximavam-se dele.
34 Ā, ka puta a Īhu, ka kite i te hui nui, ka aroha ki a rātou, nō te mea i rite rātou ki te hipi hēpara­kore; ā, ka anga ia, ka whaka­ako i a rātou ki ngā mea maha.
34 E Jesus, ao desembarcar, viu uma grande multidão, e teve compaixão dela, porque eles eram como ovelhas que não têm pastor; e ele começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Nā, kua heke noa atu te rā, ka haere atu āna ākonga ki a ia, ka mea, “He wāhi koraha tēnei, kua heke noa atu te rā.
35 E, quando o dia já estava muito adiantado, os seus discípulos se aproximaram dele, e lhe disseram: Este lugar é deserto, e o dia está muito adiantado;
36 Tonoa atu rātou kia haere ki ngā whenua, ki ngā kāinga i tētahi taha, i tētahi taha, ki te hoko kai mā rātou.”
36 despede-os, para que possam ir nas regiões ao redor, e às aldeias, e comprem pão para si; porque eles nada têm para comer.
37 Nā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a rātou, “Mā koutou e hoatu he kai mā rātou.”
37 Ele respondendo, lhes disse: Dai-lhes vós de comer. E eles disseram-lhe: Devemos ir e comprar duzentos denários de pão e dar-lhes de comer?
38 Ka mea ia ki a rātou, “E hia ā koutou taro? Tīkina tiro­hia.”
38 E ele disse-lhes: Quantos pães vós tendes? Ide e vedes. E, quando eles souberam, disseram: Cinco, e dois peixes.
39 Ka mea ia ki a rātou kia meinga rātou katoa kia noho, he nohoa­nga, he nohoa­nga, ki runga ki te taru­taru mato­mato.
39 E ele ordenou-lhes que fizessem assentar a todos, em grupos, sobre a grama verde.
40 Nā, ka noho rātou, he rōpū, he rōpū, tā­taki­rau, tā­taki­rima tekau.
40 E eles assentaram-se em grupos de cem e de cinquenta.
41 Ā, ka mau ia ki ngā taro e rima, ki ngā ika hoki e rua, ka ti­tiro ki runga ki te rangi, ka whaka­pai, ka whawhati i ngā taro, ā, hoatu ana ki āna ākonga kia whaka­takoto­ria mā rātou; i tu­whai­na anō hoki e ia ngā ika e rua mā rātou katoa.
41 E, tomando ele os cinco pães e os dois peixes, e olhando para o céu, abençoou e partiu os pães, e deu-os aos seus discípulos para que os pusessem diante deles; e dividiu os dois peixes entre todos eles.
42 Ā, kai katoa ana rātou, ā, ka mākona.
42 E todos eles comeram e se fartaram.
43 Ā, kotahi tekau mā rua ngā kete i kohia e rātou, kī tonu i ngā whati­whatinga, i ngā ika hoki.
43 E recolheram doze cestos cheios dos pedaços, e de peixe.
44 Ā, me te mea e rima mano ngā tāne i kai taro rā.
44 E os que comeram os pães eram quase cinco mil homens.
45 Ā, aki­aki tonu iho ia i āna ākonga kia eke ki te kai­puke, kia whaka­whiti i mua i a ia ki tāwāhi, ki Petahaira, i a ia e tono ana i te mano kia haere.
45 E imediatamente obrigou os seus discípulos a entrar no barco e passar adiante, para o outro lado, a Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Nā, ka mutu tāna poro­poro­aki, ka haere ia ki te maunga ki te īnoi.
46 E, tendo-os despedido, ele foi ao monte para orar.
47 Nā, kua ahi­ahi, i waenga moana te kai­puke, ko ia anake hoki i uta.
47 E, ao anoitecer, o barco estava no meio do mar, e ele sozinho em terra.
48 Nā, ka kite ia i a rātou e ruwha ana i te hoenga; i hē hoki te hau ki a rātou; ā, i te whā o ngā mataara­tanga o te pō ka haere atu ia ki a rātou, i haere māori atu i runga i te moana. Me te mea hoki ka pahika kē i a rātou.
48 E viu-os fatigados a remar, porque o vento lhes era contrário; perto da quarta vigília da noite aproximou-se deles, andando sobre o mar, e queria passar-lhes adiante.
49 Ā, nō ka kite rātou i a ia e haere ana i runga i te moana, ka mahara he wairua, ka auē;
49 Mas, quando eles o viram andar sobre o mar, imaginaram que fosse um espírito, e gritaram;
50 i kite hoki rātou katoa i a ia, ā, ihi­ihi ana.
50 porque todos o viram, e perturbaram-se. E imediatamente falou com eles, e disse-lhes: Tende bom ânimo; sou eu, não tenhais medo.
51 Nā, ka eke ia ki te kai­puke ki a rātou; ā, māriri iho te hau. Ā, nui atu tō rātou oho­mauri, mīharo ana.
51 E subiu para junto deles no barco, e o vento cessou; e ficaram maravilhados em si mesmos além da medida,
52 Kīhai hoki i mahara ki ngā taro, he pakeke hoki nō ō rātou ngākau.
52 pois eles não tinham considerado o milagre dos pães; pois o seu coração estava endurecido.
53 Ā, nō tō rātou whiti­nga atu, ka tae ki te whenua o Kenehareta, ka herea te kai­puke ki uta.
53 E, eles passando para o outro lado, chegaram à terra de Genesaré, e atracaram na praia.
54 Nō tō rātou mahuta­tanga i te kai­puke, mōhio tonu rātou ki a ia,
54 E, quando eles saíram do barco, imediatamente o conheceram,
55 Ā, ka oma puta noa i taua whenua, ā, tawhio noa, ka anga, ka mau mai i ngā tūroro i runga i ngā moenga ki te wāhi, i rongo ai rātou kei reira ia.
55 e, correndo toda a região em redor, começaram a trazer em leitos os que estavam enfermos, para onde ouviam dizer que ele estava.
56 Ā, i ōna haere­nga katoa­tanga ki ngā kāinga, ki ngā pā, ki ngā whenua rānei, ka whaka­takoto­ria e rātou ngā tūroro ki ngā kāinga hoko­hoko, ka īnoi ki a ia kia pā kau atu rātou ki te tāniko o tōna kākahu, ā, ora ake ngā tāngata katoa i pā ki a ia.
56 E, onde quer que ele entrava, em aldeias, ou cidade, ou nos campos, eles colocavam os enfermos nas ruas, e pediam-lhe que eles pudessem tocar somente na orla da sua roupa; e todos quantos o tocavam ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.