Marcos 4

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, ka tīmata anō ia te whaka­ako i te taha o te moana. He nui hoki te tangata i hui­hui ki a ia, nō ka eke ia ki runga ki te kai­puke, ka noho ki te moana; i uta te mano katoa i te taha o te moana.
1 Jesus pôs-se novamente a ensinar, à beira do mar, e aglomerou-se junto dele tão grande multidão, que ele teve de entrar numa barca, no mar, e toda a multidão ficou em terra na praia.
2 Ā, he maha āna mea i whaka­ako ai ki a rātou, he mea whaka­rite, i mea hoki ki a rātou i a ia e ako ana:
2 E ensinava-lhes muitas coisas em parábolas. Dizia-lhes na sua doutrina:
3 “Whaka­rongo! Nā, i haere atu te kairui ki te rui.
3 Ouvi: Saiu o semeador a semear.
4 Ā, i a ia e rui ana, ka nga­horo ētahi ki te taha o te ara, ā, ko te rere­nga mai o ngā manu o te rangi, nā, kainga ake.
4 Enquanto lançava a semente, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves e a comeram.
5 Ko ētahi i nga­horo ki te wāhi kāmaka, ki te wāhi kīhai i nui te one­one; ā, pīhi tonu ake, kāhore hoki i hōhonu te one­one.
5 Outra parte caiu no pedregulho, onde não havia muita terra; o grão germinou logo, porque a terra não era profunda;
6 Ā, nō te whiti­nga o te rā, ngaua iho; ā, nō te mea kāhore he pūtake, memenge noa iho.
6 mas, assim que o sol despontou, queimou-se e, como não tivesse raiz, secou.
7 Ko ētahi i nga­horo ki roto ki ngā tā­tarā­moa, ā, nō te tupu­nga ake o ngā tā­tarā­moa, kōwao­wao­tia ana ngā pura­pura, ā, kore ake he hua.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; estes cresceram, sufocaram-na e o grão não deu fruto.
8 Ko ētahi i nga­horo ki te one­one pai, ā, whai hua ana; ka tupu, ka nui, ka ea ake, nō ētahi e toru tekau, nō ētahi e ono tekau, nō ētahi kotahi rau.”
8 Outra caiu em terra boa e deu fruto, cresceu e desenvolveu-se; um grão rendeu trinta, outro sessenta e outro cem.
9 I mea anō ia ki a rātou, “Ki te whai tari­nga tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
9 E dizia: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça!
10 Nā, ka mahue ko ia anake, ka ui ki a ia ōna hoa me te tekau mā rua ki taua kupu whaka­rite.
10 Quando se acharam a sós, os que o cercavam e os Doze indagaram dele o sentido da parábola.
11 Ka mea ia ki a rātou: “Kua hoatu ki a koutou te mātau­ranga ki te mea ngaro o te ranga­tira­tanga o te Atua; ki te hunga ia o waho e rā roto­tia ana ngā mea katoa i te kupu whaka­rite,
11 Ele disse-lhes: A vós é revelado o mistério do Reino de Deus, mas aos que são de fora tudo se lhes propõe em parábolas.
12 mō,
12 Desse modo, eles olham sem ver, escutam sem compreender, sem que se convertam e lhes seja perdoado.
13 I mea anō ia ki a rātou, “Kāhore rānei koutou e mātau ki tēnei kupu whaka­rite? Ā, me pēhea ka mātau ai koutou ki ngā kupu whaka­rite katoa?
13 E acrescentou: Não entendeis essa parábola? Como entendereis então todas as outras?
14 Ko te kairui e rui ana i te kupu.
14 O semeador semeia a palavra.
15 Ko ēnei te hunga i te taha o te ara, i te wāhi e ruia ana te kupu; i tō rātou rongo­nga, nā, haere tonu mai a Hātana, kapo­hia ake te kupu i ruia ki ō rātou ngākau.
15 Alguns se encontram à beira do caminho, onde ela é semeada; apenas a ouvem, vem Satanás tirar a palavra neles semeada.
16 Ko ēnei anō te hunga i ngā pura­pura i ngā wāhi kāmaka; ko te hunga, i tō rātou rongo­nga ai i te kupu, hohoro tonu te tango, hari tonu.
16 Outros recebem a semente em lugares pedregosos; quando a ouvem, recebem-na com alegria;
17 Nā, kāhore ō rātou paki­aka, ka whaka­pakari kau noa; heoi, i te pānga o te whaka­pāwera, o te whaka­toi rānei mō te kupu, hē tonu iho.
17 mas não têm raiz em si, são inconstantes, e assim que se levanta uma tribulação ou uma perseguição por causa da palavra, eles tropeçam.
18 Nā, ko ēnei te hunga i ngā pura­pura i roto i ngā tā­tarā­moa; ko ngā mea i rongo ki te kupu,
18 Outros ainda recebem a semente entre os espinhos; ouvem a palavra,
19 ā, i te pu­tanga o te whaka­aro ki tēnei ao, o te hanga­rau o ngā taonga, o ngā hia­hia ki ērā atu mea, kōwao­wao­tia iho te kupu, ā, kore ake he hua.
19 mas as preocupações mundanas, a ilusão das riquezas, as múltiplas cobiças sufocam-na e a tornam infrutífera.
20 Nā, ko ēnei te hunga i ngā pura­pura i te one­one pai: ko te hunga e rongo ana ki te kupu, ā, tango ana, ā, whai hua ana, o ētahi e toru tekau, o ētahi e ono tekau, o ētahi kotahi rau.”
20 Aqueles que recebem a semente em terra boa escutam a palavra, acolhem-na e dão fruto, trinta, sessenta e cem por um.
21 I mea anō ia ki a rātou, “Ko raro koia i te mēhua whaka­tū ai i te rama, ina mauria mai, ko raro rānei i te moenga? He teka ianei me whaka­tū ki runga ki te tū­ranga?
21 Dizia-lhes ainda: Traz-se porventura a candeia para ser colocada debaixo do alqueire ou debaixo da cama? Não é para ser posta no candeeiro?
22 E kore hoki tētahi mea i huna e mahue te whaka­kite; kāhore hoki tētahi mea i huna, engari, kia puta ki te mārama­tanga.
22 Porque nada há oculto que não deva ser descoberto, nada secreto que não deva ser publicado.
23 Ki te mea he tari­nga o tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
23 Se alguém tem ouvidos para ouvir, que ouça.
24 I mea anō ia ki a rātou, “Kia tūpato ki tā koutou e rongo ai; ko te mēhua hoki e mēhua ai koutou, hei mēhua anō tēnā ki a koutou; ā, ka tāpiri­tia anō he mea mā koutou, mā ngā kai­whaka­rongo.
24 Ele prosseguiu: Atendei ao que ouvis: com a medida com que medirdes, vos medirão a vós, e ainda se vos acrescentará.
25 Ki te whai mea hoki tētahi, ka hoatu anō ki a ia; ki te kāhore he mea a tētahi, ka tango­hia i a ia āna ake.”
25 Pois, ao que tem, se lhe dará; e ao que não tem, se lhe tirará até o que tem.
26 I mea anō ia, “I rite hoki te ranga­tira­tanga o te rangi ki te tangata i makā e ia he pura­pura ki te one­one;
26 Dizia também: O Reino de Deus é como um homem que lança a semente à terra.
27 ā, ka moe, ka ara, i te pō, i te ao, me te tupu anō tērā te pura­pura, tē mātau ia nā te aha.
27 Dorme, levanta-se, de noite e de dia, e a semente brota e cresce, sem ele o perceber.
28 E hua ana hoki te whenua i tōna kaha ake anō; ko te rau ki mua, ko reira te puku, muri iho ko te wīti pakari i roto i te puku.
28 Pois a terra por si mesma produz, primeiro a planta, depois a espiga e, por último, o grão abundante na espiga.
29 Otirā, ka rite ngā hua, hohoro tonu tāna tuku atu i tāna toro­nai­hi, kua taea hoki te kotinga.”
29 Quando o fruto amadurece, ele mete-lhe a foice, porque é chegada a colheita.
30 I mea anō ia, “Me whaka­rite e tātou te ranga­tira­tanga o te Atua ki te aha? He aha oti te kupu whaka­rite hei whaka­ahua atu mā tātou?
30 Dizia ele: A quem compararemos o Reino de Deus? Ou com que parábola o representaremos?
31 E rite ana ki te pua nanī, i tōna whaka­tōkanga ki te whenua, ko te iti rawa ia o ngā pura­pura katoa i runga i te whenua.
31 É como o grão de mostarda que, quando é semeado, é a menor de todas as sementes.
32 Otirā, ka oti te whaka­tō, ka tupu, ka nui ake i ngā ota­ota katoa, ā, ka nunui ōna manga; nō ka noho ngā manu o te rangi i tōna tau­maru­maru­tanga iho.”
32 Mas, depois de semeado, cresce, torna-se maior que todas as hortaliças e estende de tal modo os seus ramos, que as aves do céu podem abrigar-se à sua sombra.
33 Nā, he maha āna kupu whaka­rite pērā, i kōrero­tia ai e ia te kupu ki a rātou, ko ā rātou i āhei ai te whaka­rongo.
33 Era por meio de numerosas parábolas desse gênero que ele lhes anunciava a palavra, conforme eram capazes de compreender.
34 Ā, heoi āna kupu ki a rātou he kupu whaka­rite anake; otiia, ka noho ko rātou anake, ka whaka­atu­ria e ia ngā mea katoa ki āna ākonga.
34 E não lhes falava, a não ser em parábolas; a sós, porém, explicava tudo a seus discípulos.
35 Nā, i taua rā, i te ahi­ahi, ka mea ia ki a rātou, “Tātou ka whaka­whiti ki tāwāhi.”
35 À tarde daquele dia, disse-lhes: Passemos para o outro lado.
36 Nā, ka mahue iho te mano, ka mauria ia e rātou, i runga tonu anō ia i te kai­puke. I a ia anō ētahi atu kai­puke.
36 Deixando o povo, levaram-no consigo na barca, assim como ele estava. Outras embarcações o escoltavam.
37 Nā, ko te pu­tanga o tētahi hau, he tūpuhi, ā, eke ana ngā ngaru ki runga ki te kai­puke, ā, tomo noa.
37 Nisto surgiu uma grande tormenta e lançava as ondas dentro da barca, de modo que ela já se enchia de água.
38 Nā, ko ia i te kei i runga i te urunga e moe ana; ā, ka whaka­ara rātou i a ia, ka mea ki a ia, “E te Kai­whaka­ako, kāhore ōu manawa­pā ki a tātou ka ngaro?”
38 Jesus achava-se na popa, dormindo sobre um travesseiro. Eles acordaram-no e disseram-lhe: Mestre, não te importa que pereçamos?
39 Nā, ka ara ia, ā, rīria iho e ia te hau, ka mea ia ki te moana, “Kāti, whaka­mutua.” Nā, māriri tonu iho te hau, takoto ana he marino nui.
39 E ele, despertando, repreendeu o vento e disse ao mar: Silêncio! Cala-te! E cessou o vento e seguiu-se grande bonança.
40 Kātahi ia ka mea ki a rātou, “He aha tā koutou e mataku nei? He aha koutou tē whaka­pono ai?”
40 Ele disse-lhes: Como sois medrosos! Ainda não tendes fé?
41 Nā, ka mataku whaka­hara­hara rātou, ka mea tētahi ki tētahi, “Ko wai tēnei, inā ka rongo rawa te hau me te moana ki a ia?”
41 Eles ficaram penetrados de grande temor e cochichavam entre si: Quem é este, a quem até o vento e o mar obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.