Marcos 4

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Nā, ka tīmata anō ia te whaka­ako i te taha o te moana. He nui hoki te tangata i hui­hui ki a ia, nō ka eke ia ki runga ki te kai­puke, ka noho ki te moana; i uta te mano katoa i te taha o te moana.
1 E ele começou outra vez a ensinar à beira do mar; e havia se juntado a ele uma grande multidão, de modo que ele entrou num barco sobre o mar, e assentou-se; e toda a multidão estava em terra junto ao mar.
2 Ā, he maha āna mea i whaka­ako ai ki a rātou, he mea whaka­rite, i mea hoki ki a rātou i a ia e ako ana:
2 E ele ensinava-lhes muitas coisas por parábolas, e lhes dizia na sua doutrina:
3 “Whaka­rongo! Nā, i haere atu te kairui ki te rui.
3 Ouvi: Eis que saiu um semeador a semear;
4 Ā, i a ia e rui ana, ka nga­horo ētahi ki te taha o te ara, ā, ko te rere­nga mai o ngā manu o te rangi, nā, kainga ake.
4 e aconteceu que, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e vieram as aves do céu e comeram-na.
5 Ko ētahi i nga­horo ki te wāhi kāmaka, ki te wāhi kīhai i nui te one­one; ā, pīhi tonu ake, kāhore hoki i hōhonu te one­one.
5 E caiu uma parte em terreno pedregoso, onde não havia muita terra; e logo brotou, porque não havia terra profunda;
6 Ā, nō te whiti­nga o te rā, ngaua iho; ā, nō te mea kāhore he pūtake, memenge noa iho.
6 mas, saindo o sol, foi queimada; e por não ter raiz, secou.
7 Ko ētahi i nga­horo ki roto ki ngā tā­tarā­moa, ā, nō te tupu­nga ake o ngā tā­tarā­moa, kōwao­wao­tia ana ngā pura­pura, ā, kore ake he hua.
7 E outra parte caiu entre espinhos, cresceram, sufocaram-na, e não deu fruto.
8 Ko ētahi i nga­horo ki te one­one pai, ā, whai hua ana; ka tupu, ka nui, ka ea ake, nō ētahi e toru tekau, nō ētahi e ono tekau, nō ētahi kotahi rau.”
8 E outra caiu em boa terra, e produziu fruto que cresceram e aumentaram; e produziu uns trinta, e uns sessenta e alguns cem.
9 I mea anō ia ki a rātou, “Ki te whai tari­nga tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
9 E ele disse-lhes: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Nā, ka mahue ko ia anake, ka ui ki a ia ōna hoa me te tekau mā rua ki taua kupu whaka­rite.
10 E, estando ele só, os que estavam junto dele com os doze perguntavam-lhe acerca da parábola.
11 Ka mea ia ki a rātou: “Kua hoatu ki a koutou te mātau­ranga ki te mea ngaro o te ranga­tira­tanga o te Atua; ki te hunga ia o waho e rā roto­tia ana ngā mea katoa i te kupu whaka­rite,
11 E ele disse-lhes: A vós é concedido conhecer o mistério do reino de Deus; mas aos de fora todas estas coisas são apresentadas por parábolas;
12 mō,
12 para que vendo, eles possam ver, e não percebam; e, ouvindo, eles possam ouvir, e não entendam; para que a qualquer momento, eles não se convertam, e seus pecados sejam perdoados.
13 I mea anō ia ki a rātou, “Kāhore rānei koutou e mātau ki tēnei kupu whaka­rite? Ā, me pēhea ka mātau ai koutou ki ngā kupu whaka­rite katoa?
13 E ele disse-lhes: Não entendeis esta parábola? Como, pois, entendereis todas as parábolas?
14 Ko te kairui e rui ana i te kupu.
14 O semeador semeia a palavra;
15 Ko ēnei te hunga i te taha o te ara, i te wāhi e ruia ana te kupu; i tō rātou rongo­nga, nā, haere tonu mai a Hātana, kapo­hia ake te kupu i ruia ki ō rātou ngākau.
15 estes são os que estão à beira do caminho, em quem a palavra é semeada; mas ouvindo-a, imediatamente vem Satanás e tira a palavra que foi semeada nos seus corações.
16 Ko ēnei anō te hunga i ngā pura­pura i ngā wāhi kāmaka; ko te hunga, i tō rātou rongo­nga ai i te kupu, hohoro tonu te tango, hari tonu.
16 E da mesma forma são os semeados em lugares pedregosos; os quais, ouvindo a palavra, imediatamente a recebem com alegria;
17 Nā, kāhore ō rātou paki­aka, ka whaka­pakari kau noa; heoi, i te pānga o te whaka­pāwera, o te whaka­toi rānei mō te kupu, hē tonu iho.
17 mas não têm raiz em si mesmos, e então duraram por algum tempo; depois, sobrevindo aflição ou perseguição por causa da palavra, imediatamente se escandalizaram.
18 Nā, ko ēnei te hunga i ngā pura­pura i roto i ngā tā­tarā­moa; ko ngā mea i rongo ki te kupu,
18 E os que foram semeados entre os espinhos, esses ouvem a palavra;
19 ā, i te pu­tanga o te whaka­aro ki tēnei ao, o te hanga­rau o ngā taonga, o ngā hia­hia ki ērā atu mea, kōwao­wao­tia iho te kupu, ā, kore ake he hua.
19 e os cuidados deste mundo, e os enganos das riquezas e as ambições das demais coisas, sufocam a palavra, e ela se torna infrutífera.
20 Nā, ko ēnei te hunga i ngā pura­pura i te one­one pai: ko te hunga e rongo ana ki te kupu, ā, tango ana, ā, whai hua ana, o ētahi e toru tekau, o ētahi e ono tekau, o ētahi kotahi rau.”
20 Mas os que foram semeados em boa terra, os que ouvem a palavra e a recebem, e produzem fruto, alguns trinta vezes, alguns sessenta, e outros cem.
21 I mea anō ia ki a rātou, “Ko raro koia i te mēhua whaka­tū ai i te rama, ina mauria mai, ko raro rānei i te moenga? He teka ianei me whaka­tū ki runga ki te tū­ranga?
21 E ele lhes disse: Vem uma candeia para ser colocada sob um alqueire, ou debaixo da cama? E não para ser colocada sobre um castiçal?
22 E kore hoki tētahi mea i huna e mahue te whaka­kite; kāhore hoki tētahi mea i huna, engari, kia puta ki te mārama­tanga.
22 Porquanto não há nada escondido que não seja manifesto; nem coisa alguma mantida em segredo, que não se torne pública.
23 Ki te mea he tari­nga o tētahi hei whaka­rongo, kia rongo ia.”
23 Se algum homem tem ouvidos para ouvir, ouça.
24 I mea anō ia ki a rātou, “Kia tūpato ki tā koutou e rongo ai; ko te mēhua hoki e mēhua ai koutou, hei mēhua anō tēnā ki a koutou; ā, ka tāpiri­tia anō he mea mā koutou, mā ngā kai­whaka­rongo.
24 E disse-lhes: Fiquem atentos ao que ouvis. Com a medida com que medis isso vos será medido, e a vós que ouvis ainda mais será acrescentado.
25 Ki te whai mea hoki tētahi, ka hoatu anō ki a ia; ki te kāhore he mea a tētahi, ka tango­hia i a ia āna ake.”
25 Porque aquele que tem, a ele será dado; e aquele que não tem, dele será tomado até aquilo que tem.
26 I mea anō ia, “I rite hoki te ranga­tira­tanga o te rangi ki te tangata i makā e ia he pura­pura ki te one­one;
26 E ele disse: Assim é o reino de Deus, como se um homem lançasse semente à terra;
27 ā, ka moe, ka ara, i te pō, i te ao, me te tupu anō tērā te pura­pura, tē mātau ia nā te aha.
27 e vai dormir e se levanta noite e de dia, e a semente brota e cresce, e ele nem sabe como.
28 E hua ana hoki te whenua i tōna kaha ake anō; ko te rau ki mua, ko reira te puku, muri iho ko te wīti pakari i roto i te puku.
28 Porque a terra por si mesma produz fruto, primeiro a folha, depois a espiga, e por último o grão na espiga.
29 Otirā, ka rite ngā hua, hohoro tonu tāna tuku atu i tāna toro­nai­hi, kua taea hoki te kotinga.”
29 Mas quando o fruto está maduro, imediatamente ele mete a foice, porque é chegada a colheita.
30 I mea anō ia, “Me whaka­rite e tātou te ranga­tira­tanga o te Atua ki te aha? He aha oti te kupu whaka­rite hei whaka­ahua atu mā tātou?
30 E ele disse: A que assemelharemos o reino de Deus? Ou com que comparação o compararemos?
31 E rite ana ki te pua nanī, i tōna whaka­tōkanga ki te whenua, ko te iti rawa ia o ngā pura­pura katoa i runga i te whenua.
31 É como um grão de mostarda, que, quando se semeia na terra, é a menor de todas as sementes que há na terra;
32 Otirā, ka oti te whaka­tō, ka tupu, ka nui ake i ngā ota­ota katoa, ā, ka nunui ōna manga; nō ka noho ngā manu o te rangi i tōna tau­maru­maru­tanga iho.”
32 mas, tendo sido semeado, cresce, e torna-se a maior de todas as hortaliças, e cria grandes ramos, de tal maneira que as aves do céu podem abrigar-se à sua sombra.
33 Nā, he maha āna kupu whaka­rite pērā, i kōrero­tia ai e ia te kupu ki a rātou, ko ā rātou i āhei ai te whaka­rongo.
33 E com muitas parábolas como estas, lhes falava a palavra, conforme podiam ouvi-la.
34 Ā, heoi āna kupu ki a rātou he kupu whaka­rite anake; otiia, ka noho ko rātou anake, ka whaka­atu­ria e ia ngā mea katoa ki āna ākonga.
34 Mas sem parábolas ele não lhes falava; e quando eles estavam a sós, explicava todas as coisas a seus discípulos.
35 Nā, i taua rā, i te ahi­ahi, ka mea ia ki a rātou, “Tātou ka whaka­whiti ki tāwāhi.”
35 E, naquele dia, sendo já tarde, disse-lhes: Passemos para o outro lado.
36 Nā, ka mahue iho te mano, ka mauria ia e rātou, i runga tonu anō ia i te kai­puke. I a ia anō ētahi atu kai­puke.
36 E, despedindo a multidão, levaram-no consigo, assim como estava, no barco; e havia também com ele outros pequenos barcos.
37 Nā, ko te pu­tanga o tētahi hau, he tūpuhi, ā, eke ana ngā ngaru ki runga ki te kai­puke, ā, tomo noa.
37 E se levantou grande tempestade de vento, e as ondas batiam no barco, de modo que já se enchia.
38 Nā, ko ia i te kei i runga i te urunga e moe ana; ā, ka whaka­ara rātou i a ia, ka mea ki a ia, “E te Kai­whaka­ako, kāhore ōu manawa­pā ki a tātou ka ngaro?”
38 E ele estava na parte de trás do barco, dormindo sobre uma almofada; e eles o acordaram, dizendo-lhe: Mestre, não te preocupa que pereçamos?
39 Nā, ka ara ia, ā, rīria iho e ia te hau, ka mea ia ki te moana, “Kāti, whaka­mutua.” Nā, māriri tonu iho te hau, takoto ana he marino nui.
39 E ele, levantando-se, repreendeu o vento e disse ao mar: Paz, aquieta-te. E o vento cessou, e houve grande calmaria.
40 Kātahi ia ka mea ki a rātou, “He aha tā koutou e mataku nei? He aha koutou tē whaka­pono ai?”
40 E ele disse-lhes: Por que sois temerosos? Ainda não tendes fé?
41 Nā, ka mataku whaka­hara­hara rātou, ka mea tētahi ki tētahi, “Ko wai tēnei, inā ka rongo rawa te hau me te moana ki a ia?”
41 E eles temeram muito, e diziam uns aos outros: Que espécie de homem é este, que até o vento e o mar lhe obedecem?

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.