Lucas 8

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ā muri tata iho ka hāere­ere anō ia ki ngā pā ki ngā kāinga, ka kauwhau, ka whaka­puaki i te rongo­pai o te ranga­tira­tanga o te Atua. I a ia hoki te tekau mā rua,
1 Depois disso Jesus ia passando pelas cidades e povoados proclamando as boas novas do Reino de Deus. Os Doze estavam com ele,
2 me ētahi wāhine kua oti nei te whaka­ora i ngā wairua kino, i ngā ngoi­kore­tanga. Ko Meri (e huaina ana ko Makarini), e whitu nei ngā rēwera i puta mai i roto i a ia,
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e doenças: Maria, chamada Madalena, de quem haviam saído sete demônios;
3 ko Hoana hoki, ko te wahine a Kūha, a te kai­whaka­hau­hau a Herora, me Huhana, me te toko­maha noa atu. Nā rātou i mahi ētahi o ā rātou taonga hei mea mā rātou.
3 Joana, mulher de Cuza, administrador da casa de Herodes; Susana e muitas outras. Essas mulheres ajudavam a sustentá-los com os seus bens.
4 Nā, ka rahi te hui i mine mai, ā, ka haere mai ki a ia o ia pā, o ia pā, ka kōrero kupu whaka­rite ia:
4 Reunindo-se uma grande multidão e vindo a Jesus gente de várias cidades, ele contou esta parábola:
5 “I haere atu te kairui ki te rui i tāna pura­pura; ā, i a ia e rui ana, ka nga­horo ētahi ki te taha o te ara; ā, taka­hia ana ki raro, kainga ake e ngā manu o te rangi.
5 "O semeador saiu a semear. Enquanto lançava a semente, parte dela caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ko ētahi i nga­horo ki runga ki te toka; ko te tupu­nga ake, kua maroke, kāhore hoki he mākūkū.
6 Parte dela caiu sobre pedras e, quando germinou, as plantas secaram, porque não havia umidade.
7 Ko ētahi i nga­horo ki roto ki ngā tā­tarā­moa; ā, tupu tahi ana ngā tā­tarā­moa, kōwao­wao­tia iho.
7 Outra parte caiu entre espinhos, que cresceram com ela e sufocaram as plantas.
8 Ko ētahi i nga­horo ki te one­one pai; tupu ana, tā­taki­rau ngā hua.”
8 Outra ainda caiu em boa terra. Cresceu e deu boa colheita, a cem por um". Tendo dito isso, exclamou: "Aquele que tem ouvidos para ouvir, ouça! "
9 Nā, ka ui āna ākonga ki a ia, ka mea, “He aha te tikanga o tēnei kupu whaka­rite?”
9 Seus discípulos perguntaram-lhe o que significava aquela parábola.
10 Ka mea ia, “Kua hoatu ki a koutou te mātau­ranga ki ngā mea ngaro o te ranga­tira­tanga o te Atua; ki ērā atu ia, he whaka­rite ngā kupu. Kia kite ai rātou, ā, e kore e kite, kia rongo ai, ā, kore ake e mātau.”
10 Ele disse: "A vocês foi dado o conhecimento dos mistérios do Reino de Deus, mas aos outros falo por parábolas, para que ‘vendo, não vejam; e ouvindo, não entendam’.
11 “Nā, tēnei te kupu whaka­rite: Ko te pura­pura ko te kupu a te Atua.
11 "Este é o significado da parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Ko ērā i te hua­rahi, ko ngā kai­whaka­rongo; me i reira ka haere mai te rēwera, ka kapo i te kupu i roto i ō rātou ngākau, kei whaka­pono rātou, ā, ka ora.
12 As que caíram à beira do caminho são os que ouvem, e então vem o diabo e tira a palavra dos seus corações, para que não creiam e não sejam salvos.
13 Ko ērā i runga i te toka ko te hunga i tango i te kupu me te hari anō i tō rātou rongo­nga. Otirā kāhore ō rātou paki­aka, ka whaka­pono mō te wā poto nei, ā, i te wā o te whaka­mā­tau­tau ka taka atu.
13 As que caíram sobre as pedras são os que recebem a palavra com alegria quando a ouvem, mas não têm raiz. Crêem durante algum tempo, mas desistem na hora da provação.
14 Ko tērā i nga­horo ki roto ki ngā tā­tarā­moa, ko te hunga e whaka­rongo ana, ā, ko te haere­nga atu, ka kōwao­wao­tia e ngā mā­nuka­nuka, e ngā taonga, e ngā whaka­ahua­reka o te ao, ā, hore ake e pakari ō rātou hua.
14 As que caíram entre espinhos são os que ouvem, mas, ao seguirem seu caminho, são sufocados pelas preocupações, pelas riquezas e pelos prazeres desta vida, e não amadurecem.
15 Ko tērā i te one­one pai, ko te hunga e tika ana, e pai ana te ngākau, i te rongo­nga i te kupu, ka pupuri, ā, hua ana ngā hua i runga i te manawa­nui.”
15 Mas as que caíram em boa terra são os que, com coração bom e generoso, ouvem a palavra, a retêm e dão fruto, com perseverança".
16 “E kore e tahuna te rama e tētahi, e hīpoki­na ki te oko, e waiho rānei i raro i te moenga; engari, ka whaka­tū­ria ki runga ki te tū­ranga, kia kitea ai te mārama e te hunga e tomo ana.
16 "Ninguém acende uma candeia e a esconde num jarro ou a coloca debaixo de uma cama. Pelo contrário, coloca-a num lugar apropriado, de modo que os que entram possam ver a luz.
17 “E kore hoki tētahi mea i huna, e mahue te whaka­kite; e kore anō tētahi mea i ngaro, e mahue te mōhio, te puta hoki ki te mārama.
17 Porque não há nada oculto que não venha a ser revelado, e nada escondido que não venha a ser conhecido e trazido à luz.
18 “Nā reira kia tūpato tā koutou whaka­rongo. Ki te whai mea hoki tētahi, ka hoatu anō ki a ia; ki te kāhore he mea a tētahi, ko te mea i mahara ai ia nāna ake, ka tango­hia i a ia.”
18 Portanto, considerem atentamente como vocês estão ouvindo. A quem tiver, mais lhe será dado; de quem não tiver, até o que pensa que tem lhe será tirado".
19 Nā, ka haere mai ki a ia tōna whaea, me ōna tēina, otirā, kāhore rātou i āhei te tutuki mai ki a ia, i te pipiri o te tangata.
19 A mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Nā, ka kōrero­tia ki a ia, “Ko tōu whaea me ōu tēina te tū mai nei i waho, e mea ana kia kite i a koe.”
20 Alguém lhe disse: "Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e querem ver-te".
21 Otirā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a rātou, “Ko ēnei, e whaka­rongo nei, ā, e mahi nei i te kupu a te Atua, tōku whaea me ōku tēina.”
21 Ele lhe respondeu: "Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam".
22 Nā, i tētahi o aua rā ka eke ia, rātou ko āna ākonga ki te kai­puke, ā, ka mea ia ki a rātou, “Tātou ka whaka­whiti ki tāwāhi o te roto.” Nā, rere ana rātou.
22 Certo dia Jesus disse aos seus discípulos: "Vamos para o outro lado do lago". Eles entraram num barco e partiram.
23 Otirā, i a rātou e rere ana, ka moe ia. Nā, ko te pu­tanga o tētahi hau, he tūpuhi, ki te roto; ā, ka tomo rātou, tata pū te totohu.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu. Abateu-se sobre o lago um forte vendaval, de modo que o barco estava sendo inundado, e eles corriam grande perigo.
24 Nā, ka haere rātou, ka whaka­ara i a ia, ka mea, “E kara, e kara, ka mate tātou!”
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: "Mestre, Mestre, vamos morrer! " Ele se levantou e repreendeu o vento e a violência das águas; tudo se acalmou e ficou tranqüilo.
25 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Kei hea tō koutou whaka­pono?”
25 "Onde está a sua fé? ", perguntou ele aos seus discípulos. Amedrontados e admirados, eles perguntaram uns aos outros: "Quem é este que até aos ventos e às águas dá ordens, e eles lhe obedecem? "
26 Nā, ka tae rātou ki te whenua o ngā Kararini, ki tāwāhi atu o Kariri.
26 Navegaram para a região dos gerasenos que fica do outro lado do lago, frente à Galiléia.
27 Ā, nō tōna haere­nga atu ki uta, ka tūtaki ki a ia he tangata nō te pā, he rēwera ōna, he roa kāhore anō i mau kākahu, kīhai anō i noho i roto i te whare, engari ki ngā urupā.
27 Quando Jesus pisou em terra, foi ao encontro dele um endemoninhado daquela cidade. Fazia muito tempo que aquele homem não usava roupas, nem vivia em casa alguma, mas nos sepulcros.
28 Ā, i tōna kite­nga i a Īhu, ka karanga, ka takoto ki tōna aro­aro, he nui tōna reo ki te mea, “He aha tāku ki a koe e Īhu, e te Tama a te Atua, a te Runga Rawa? Ē, kaua rā ahau e whaka­mamae­tia.”
28 Quando viu Jesus, gritou, prostrou-se aos seus pés e disse em alta voz: "Que queres comigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes! "
29 I mea hoki ia ki te wairua poke kia puta i taua tangata. He maha hoki ngā wā i hopu­kia ai ia e ia, e tiaki­na ana hoki ia, he mea here ki ngā meka­meka, ki ngā here wae­wae; heoi, motu­motu­hia ana e ia ngā here, ā, āia ana ia e te rēwera ki te koraha.
29 Pois Jesus havia ordenado que o espírito imundo saísse daquele homem. Muitas vezes ele tinha se apoderado dele. Mesmo com os pés e as mãos acorrentados e entregue aos cuidados de guardas, quebrava as correntes, e era levado pelo demônio a lugares solitários.
30 Nā, ka ui a Īhu ki a ia, “Ko wai tōu ingoa?”
30 Jesus lhe perguntou: "Qual é o seu nome? " "Legião", respondeu ele; porque muitos demônios haviam entrado nele.
31 Kātahi ka īnoi rātou ki a ia kia kaua rātou e tonoa e ia kia haere ki te hōhonu.
31 E imploravam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Nā, i reira tētahi kāhui poaka maha e kai ana i runga i te maunga; ā, ka īnoi rātou ki a ia kia tukua rātou kia tomo ki aua poaka. Ā, tukua ana rātou.
32 Uma grande manada de porcos estava pastando naquela colina. Os demônios imploraram a Jesus que lhes permitisse entrar neles, e Jesus lhes deu permissão.
33 Ā, ko te pu­tanga o aua rēwera i roto i te tangata, ka tomo ki roto ki ngā poaka, nā, ko te tino rere­nga o te kāhui rā te pari ki te moana, ā, paremo iho.
33 Saindo do homem, os demônios entraram nos porcos, e toda a manada atirou-se precipício abaixo em direção ao lago e se afogou.
34 Ā, nō ka kite ngā kai­whāngai i taua mea i meatia, ka whati, ka haere ka kōrero ki te pā, ki aua whenua hoki.
34 Vendo o que acontecera, os que cuidavam dos porcos fugiram e contaram esses fatos, na cidade e nos campos,
35 Nā, ka haere rātou kia kite i taua mea i meatia, ā, i tō rātou taenga mai ki a Īhu, ka kite i te tangata i puta nei ngā rēwera i roto i a ia, kua oti te whaka­kākahu, kua tika ōna whaka­aro, e noho ana i ngā wae­wae o Īhu, ā, ka mataku rātou.
35 e o povo foi ver o que havia acontecido. Quando se aproximaram de Jesus, viram que o homem de quem haviam saído os demônios estava assentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e ficaram com medo.
36 Ā, kōrero­tia ana ki a rātou e te hunga i kite, te whaka­ora­nga o te tangata i ngā rēwera.
36 Os que o tinham visto contaram ao povo como o endemoninhado fora curado.
37 Nā, ka mea te hui­hui katoa o ngā kāinga pātata o ngā Kararini kia mawehe atu ia i a rātou, i mataku whaka­hara­hara hoki rātou; ā, eke ana ia ki te kai­puke, hoki ana.
37 Então, todo o povo da região dos gerasenos suplicou a Jesus que se retirasse, porque estavam dominados pelo medo. Ele entrou no barco e regressou.
38 Otirā, ka īnoi ki a ia te tangata i puta rā ngā rēwera i roto i a ia, kia waiho ia hei hoa mōna.
38 O homem de quem haviam saído os demônios suplicava-lhe que o deixasse ir com ele; mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 “Hoki atu ki tōu whare, kōrero­tia ngā mea nui kua meinga nei e te Atua ki a koe.”
39 "Volte para casa e conte o quanto Deus lhe fez". Assim, o homem se foi e anunciou a toda a cidade o quanto Jesus tinha feito por ele.
40 Ā, i a Īhu i hoki ai, ka koa te mano, i te tatari katoa hoki rātou ki a ia.
40 Quando Jesus voltou, uma multidão o recebeu, pois todos o esperavam.
41 Nā, ka haere mai tētahi tangata, ko Hairuha te ingoa, he ranga­tira nō te whare kara­kia. Ā, takoto ana ki ngā wae­wae o Īhu, ka īnoi ki a ia kia tomo ki tōna whare.
41 Então um homem chamado Jairo, dirigente da sinagoga, veio e prostrou-se aos pés de Jesus, implorando-lhe que fosse à sua casa
42 Kotahi tāna tamā­hine, he hua­tahi kei te tekau mā rua ōna tau, nā, e whaka­hemo­hemo ana.
42 porque sua única filha, de cerca de doze anos, estava à morte. Estando Jesus a caminho, a multidão o comprimia.
43 Nā, tērā tētahi wahine e mate ana i te pākaru­hanga toto, tekau mā rua ngā tau, ā, poto katoa tōna oranga ki ngā rata, kīhai rawa i taea te whaka­ora e tētahi.
43 E estava ali certa mulher que havia doze anos vinha sofrendo de uma hemorragia e gastara tudo o que tinha com os médicos; mas ninguém pudera curá-la.
44 Ka haere ia i muri i a ia, ka pā ki te tāniko o tōna kākahu; ā, mutu iho te rere o ōna toto.
44 Ela chegou por trás dele, tocou na borda de seu manto, e imediatamente cessou sua hemorragia.
45 Nā, ka mea a Īhu, “Ko wai tēnei kua pā nei ki ahau?”
45 "Quem tocou em mim? ", perguntou Jesus. Como todos negassem, Pedro disse: "Mestre, a multidão se aglomera e te comprime".
46 Otirā, i mea a Īhu, “Ehara, kua pā tētahi ki ahau; e mōhio ana ahau, kua puta atu he mana i ahau.”
46 Mas Jesus disse: "Alguém tocou em mim; eu sei que de mim saiu poder".
47 Ā, nō te kite­nga o te wahine kīhai ia i ngaro, haere wiri ana, takoto ana i tōna aro­aro, kōrero­tia ana e ia ki a ia i te aro­aro o te iwi katoa te take i pā ai ia ki a ia, me te hohoro o tōna oranga.
47 Então a mulher, vendo que não conseguiria passar despercebida, veio tremendo e prostrou-se aos seus pés. Na presença de todo o povo contou por que tinha tocado nele e como fora instantaneamente curada.
48 Nā, ka mea ia ki a ia, “E kō, nā tōu whaka­pono koe i ora ai; haere mārie.”
48 Então ele lhe disse: "Filha, a sua fé a curou! Vá em paz".
49 I a ia anō e kōrero ana, ka haere mai tētahi i te whare o te ranga­tira o te whare kara­kia, ka mea ki a ia, “Kua mate tāu tamā­hine; kaua e whaka­raru­raru i te Kai­whaka­ako.”
49 Enquanto Jesus ainda estava falando, chegou alguém da casa de Jairo, o dirigente da sinagoga, e disse: "Sua filha morreu. Não incomode mais o Mestre".
50 Otiia, i te rongo­nga o Īhu, ka whaka­hoki ki a ia, ka mea, “Kaua e mataku; ko te whaka­pono ia kia whaka­pono, ā, ka ora ia.”
50 Ouvindo isso, Jesus disse a Jairo: "Não tenha medo; tão-somente creia, e ela será curada".
51 Ā, i tōna tomo­kanga ki te whare, kīhai tētahi i tukua e ia kia tapoko, ko Pita anake, ko Hēmi, ko Hoani, me te pāpā rāua ko te whaea o te kōtiro.
51 Quando chegou à casa de Jairo, não deixou ninguém entrar com ele, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da criança.
52 E tangi ana rātou katoa, e auē ana mōna. Nā, ka mea ia, “Kaua e tangi; kāhore ia i mate, engari e moe ana.”
52 Enquanto isso, todo o povo estava se lamentando e chorando por ela. "Não chorem", disse Jesus. "Ela não está morta, mas dorme".
53 Ā, kata­ina iho ia e rātou, i mōhio hoki rātou kua mate ia.
53 Todos começaram a rir dele, pois sabiam que ela estava morta.
54 Otirā, ka mau ia ki tōna ringa, ka karanga, ka mea, “E kō, e ara.”
54 Mas ele a tomou pela mão e disse: "Menina, levante-se! "
55 Nā, hoki mai ana tōna wairua, ā, whaka­tika tonu ake ia. Nā ka whaka­hau­tia e ia kia hoatu he kai māna.
55 O espírito dela voltou, e ela se levantou imediatamente. Então Jesus lhes ordenou que lhe dessem de comer.
56 Ā, mīharo tonu ōna mātua; nā, ka whaka­tūpato ia i a rātou kia kaua e kōrero­tia taua mea­tanga ki tētahi.
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas ele lhes ordenou que não contassem a ninguém o que tinha acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.