Lucas 8

mri (MRI) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ā muri tata iho ka hāere­ere anō ia ki ngā pā ki ngā kāinga, ka kauwhau, ka whaka­puaki i te rongo­pai o te ranga­tira­tanga o te Atua. I a ia hoki te tekau mā rua,
1 E aconteceu que, depois disto, ele foi em todas cidades e aldeias, pregando e anunciando as boas novas do reino de Deus; e os doze estavam com ele,
2 me ētahi wāhine kua oti nei te whaka­ora i ngā wairua kino, i ngā ngoi­kore­tanga. Ko Meri (e huaina ana ko Makarini), e whitu nei ngā rēwera i puta mai i roto i a ia,
2 e certas mulheres, que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios,
3 ko Hoana hoki, ko te wahine a Kūha, a te kai­whaka­hau­hau a Herora, me Huhana, me te toko­maha noa atu. Nā rātou i mahi ētahi o ā rātou taonga hei mea mā rātou.
3 e Joana, a esposa de Cuza, mordomo de Herodes, e Suzana, e muitas outras que o serviam com os seus bens.
4 Nā, ka rahi te hui i mine mai, ā, ka haere mai ki a ia o ia pā, o ia pā, ka kōrero kupu whaka­rite ia:
4 E tendo se ajuntado uma grande multidão, e vindo até ele de todas as cidades, ele falou por parábola:
5 “I haere atu te kairui ki te rui i tāna pura­pura; ā, i a ia e rui ana, ka nga­horo ētahi ki te taha o te ara; ā, taka­hia ana ki raro, kainga ake e ngā manu o te rangi.
5 Um semeador saiu a semear a sua semente; e enquanto ele semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a devoraram.
6 Ko ētahi i nga­horo ki runga ki te toka; ko te tupu­nga ake, kua maroke, kāhore hoki he mākūkū.
6 E outra caiu sobre a pedra, e, tendo brotado, murchou, porque não havia umidade.
7 Ko ētahi i nga­horo ki roto ki ngā tā­tarā­moa; ā, tupu tahi ana ngā tā­tarā­moa, kōwao­wao­tia iho.
7 E outra caiu entre espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Ko ētahi i nga­horo ki te one­one pai; tupu ana, tā­taki­rau ngā hua.”
8 E outra caiu em boa terra, e, crescendo, produziu fruto, a cento por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 Nā, ka ui āna ākonga ki a ia, ka mea, “He aha te tikanga o tēnei kupu whaka­rite?”
9 E os seus discípulos perguntaram-no, dizendo: O que poderia ser esta parábola?
10 Ka mea ia, “Kua hoatu ki a koutou te mātau­ranga ki ngā mea ngaro o te ranga­tira­tanga o te Atua; ki ērā atu ia, he whaka­rite ngā kupu. Kia kite ai rātou, ā, e kore e kite, kia rongo ai, ā, kore ake e mātau.”
10 E ele disse: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros por parábolas, para que vendo, eles não possam enxergar; e ouvindo, eles não possam compreender.
11 “Nā, tēnei te kupu whaka­rite: Ko te pura­pura ko te kupu a te Atua.
11 Ora, a parábola é esta: A semente é a palavra de Deus.
12 Ko ērā i te hua­rahi, ko ngā kai­whaka­rongo; me i reira ka haere mai te rēwera, ka kapo i te kupu i roto i ō rātou ngākau, kei whaka­pono rātou, ā, ka ora.
12 E os que estão à beira do caminho são os que ouvem; então vem o diabo, e tira a palavra de seus corações, para não acontecer que, crendo, sejam salvos.
13 Ko ērā i runga i te toka ko te hunga i tango i te kupu me te hari anō i tō rātou rongo­nga. Otirā kāhore ō rātou paki­aka, ka whaka­pono mō te wā poto nei, ā, i te wā o te whaka­mā­tau­tau ka taka atu.
13 E aqueles sobre pedra são os que, ouvindo recebem a palavra com alegria; mas não têm raiz, os quais creem por algum tempo, e no tempo da tentação se dispersam.
14 Ko tērā i nga­horo ki roto ki ngā tā­tarā­moa, ko te hunga e whaka­rongo ana, ā, ko te haere­nga atu, ka kōwao­wao­tia e ngā mā­nuka­nuka, e ngā taonga, e ngā whaka­ahua­reka o te ao, ā, hore ake e pakari ō rātou hua.
14 E a que caiu entre espinhos, esses são os que ouviram, e indo adiante, são sufocados pelos cuidados e riquezas e deleites desta vida, e não dão fruto com perfeição.
15 Ko tērā i te one­one pai, ko te hunga e tika ana, e pai ana te ngākau, i te rongo­nga i te kupu, ka pupuri, ā, hua ana ngā hua i runga i te manawa­nui.”
15 Mas a da boa terra, estes são os que, tendo ouvido a palavra de coração sincero e bom, guardam-na e produzem fruto com perseverança.
16 “E kore e tahuna te rama e tētahi, e hīpoki­na ki te oko, e waiho rānei i raro i te moenga; engari, ka whaka­tū­ria ki runga ki te tū­ranga, kia kitea ai te mārama e te hunga e tomo ana.
16 Nenhum homem, acendendo uma candeia, a cobre com um vaso, ou a põe debaixo da cama; mas a coloca no castiçal, para que os que entram vejam a luz.
17 “E kore hoki tētahi mea i huna, e mahue te whaka­kite; e kore anō tētahi mea i ngaro, e mahue te mōhio, te puta hoki ki te mārama.
17 Porque não há nada em secreto, que não será manifesto; nem alguma coisa oculta, que não se tornará conhecida e venha à luz.
18 “Nā reira kia tūpato tā koutou whaka­rongo. Ki te whai mea hoki tētahi, ka hoatu anō ki a ia; ki te kāhore he mea a tētahi, ko te mea i mahara ai ia nāna ake, ka tango­hia i a ia.”
18 Vede, pois, como ouvis; porque aquele que tem, a ele será dado; e aquele que não tem, até o que parece ter lhe será tomado.
19 Nā, ka haere mai ki a ia tōna whaea, me ōna tēina, otirā, kāhore rātou i āhei te tutuki mai ki a ia, i te pipiri o te tangata.
19 Então, foram ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Nā, ka kōrero­tia ki a ia, “Ko tōu whaea me ōu tēina te tū mai nei i waho, e mea ana kia kite i a koe.”
20 E foi-lhe contado por alguns que disseram: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 Otirā, ka whaka­hoki ia, ka mea ki a rātou, “Ko ēnei, e whaka­rongo nei, ā, e mahi nei i te kupu a te Atua, tōku whaea me ōku tēina.”
21 E, respondendo ele, disse-lhes: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus, e a praticam.
22 Nā, i tētahi o aua rā ka eke ia, rātou ko āna ākonga ki te kai­puke, ā, ka mea ia ki a rātou, “Tātou ka whaka­whiti ki tāwāhi o te roto.” Nā, rere ana rātou.
22 Ora, aconteceu em um certo dia, que ele entrou no barco com seus discípulos, e disse-lhes: Vamos para o outro lado do lago. E eles partiram.
23 Otirā, i a rātou e rere ana, ka moe ia. Nā, ko te pu­tanga o tētahi hau, he tūpuhi, ki te roto; ā, ka tomo rātou, tata pū te totohu.
23 Mas, enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago, e enchiam-se de água, estando em perigo.
24 Nā, ka haere rātou, ka whaka­ara i a ia, ka mea, “E kara, e kara, ka mate tātou!”
24 E, chegando-se a ele, o acordaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e eles cessaram, e houve calmaria.
25 Nā, ka mea ia ki a rātou, “Kei hea tō koutou whaka­pono?”
25 E ele disse-lhes: Onde está a vossa fé? E eles, temendo, maravilharam-se, dizendo uns aos outros: Que tipo de homem é este, que ordena até aos ventos e à água, e eles lhe obedecem?
26 Nā, ka tae rātou ki te whenua o ngā Kararini, ki tāwāhi atu o Kariri.
26 E eles chegaram à terra dos gadarenos, que está defronte da Galileia.
27 Ā, nō tōna haere­nga atu ki uta, ka tūtaki ki a ia he tangata nō te pā, he rēwera ōna, he roa kāhore anō i mau kākahu, kīhai anō i noho i roto i te whare, engari ki ngā urupā.
27 E, quando ele desembarcou, saiu-lhe ao encontro, fora da cidade, um certo homem que tinha demônios há muito tempo, e não usava roupas, nem habitava em alguma casa, mas nos sepulcros.
28 Ā, i tōna kite­nga i a Īhu, ka karanga, ka takoto ki tōna aro­aro, he nui tōna reo ki te mea, “He aha tāku ki a koe e Īhu, e te Tama a te Atua, a te Runga Rawa? Ē, kaua rā ahau e whaka­mamae­tia.”
28 Mas, vendo a Jesus, gritando, caiu diante dele, e disse em alta voz: O que tenho eu para fazer contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Eu suplico-te que não me atormentes.
29 I mea hoki ia ki te wairua poke kia puta i taua tangata. He maha hoki ngā wā i hopu­kia ai ia e ia, e tiaki­na ana hoki ia, he mea here ki ngā meka­meka, ki ngā here wae­wae; heoi, motu­motu­hia ana e ia ngā here, ā, āia ana ia e te rēwera ki te koraha.
29 (Porque tinha ordenado ao espírito imundo que saísse daquele homem. Porque frequentemente se apoderara dele; e guardavam-no preso, com correntes e cadeias; e, quebrando os grilhões, era impelido pelo demônio para os desertos).
30 Nā, ka ui a Īhu ki a ia, “Ko wai tōu ingoa?”
30 E Jesus perguntou-lhe, dizendo: Qual é o teu nome? E ele disse: Legião; porque muitos demônios tinham entrado nele.
31 Kātahi ka īnoi rātou ki a ia kia kaua rātou e tonoa e ia kia haere ki te hōhonu.
31 E pediram-lhe para que não os mandasse para o abismo.
32 Nā, i reira tētahi kāhui poaka maha e kai ana i runga i te maunga; ā, ka īnoi rātou ki a ia kia tukua rātou kia tomo ki aua poaka. Ā, tukua ana rātou.
32 E havia ali uma manada de muitos porcos pastando no monte; e pediram-lhe que lhes permitisse entrar neles; e ele lhos permitiu.
33 Ā, ko te pu­tanga o aua rēwera i roto i te tangata, ka tomo ki roto ki ngā poaka, nā, ko te tino rere­nga o te kāhui rā te pari ki te moana, ā, paremo iho.
33 Então, os demônios saindo do homem, entraram nos porcos; e a manada correu violentamente a um lugar íngreme para o lago, e se afogaram.
34 Ā, nō ka kite ngā kai­whāngai i taua mea i meatia, ka whati, ka haere ka kōrero ki te pā, ki aua whenua hoki.
34 E aqueles que os alimentavam, vendo o que havia acontecido, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Nā, ka haere rātou kia kite i taua mea i meatia, ā, i tō rātou taenga mai ki a Īhu, ka kite i te tangata i puta nei ngā rēwera i roto i a ia, kua oti te whaka­kākahu, kua tika ōna whaka­aro, e noho ana i ngā wae­wae o Īhu, ā, ka mataku rātou.
35 Então, eles saíram para ver o que tinha acontecido, e vieram a Jesus, e encontraram o homem de quem haviam saído os demônios assentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e eles ficaram com medo.
36 Ā, kōrero­tia ana ki a rātou e te hunga i kite, te whaka­ora­nga o te tangata i ngā rēwera.
36 E também os que tinham visto aquilo, contaram-lhes como o possuído por demônios havia sido curado.
37 Nā, ka mea te hui­hui katoa o ngā kāinga pātata o ngā Kararini kia mawehe atu ia i a rātou, i mataku whaka­hara­hara hoki rātou; ā, eke ana ia ki te kai­puke, hoki ana.
37 Então, toda a multidão da terra ao redor dos gadarenos pediu-lhe para que se afastasse deles, porque estavam tomados por grande temor; e entrando ele no barco, retornou.
38 Otirā, ka īnoi ki a ia te tangata i puta rā ngā rēwera i roto i a ia, kia waiho ia hei hoa mōna.
38 E o homem de quem haviam saído os demônios, lhe pedia para que pudesse estar com ele, mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Hoki atu ki tōu whare, kōrero­tia ngā mea nui kua meinga nei e te Atua ki a koe.”
39 Retorna para a tua própria casa, e mostra quão grandes coisas Deus fez por ti. E ele foi pelo seu caminho, publicando por toda a cidade quão grandes coisas Jesus lhe fizera.
40 Ā, i a Īhu i hoki ai, ka koa te mano, i te tatari katoa hoki rātou ki a ia.
40 E aconteceu que, ao retornar Jesus, a multidão o recebeu com alegria; porque todos o estavam esperando.
41 Nā, ka haere mai tētahi tangata, ko Hairuha te ingoa, he ranga­tira nō te whare kara­kia. Ā, takoto ana ki ngā wae­wae o Īhu, ka īnoi ki a ia kia tomo ki tōna whare.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era um governante da sinagoga; e, prostrando-se aos pés de Jesus, pedia-lhe que fosse à sua casa;
42 Kotahi tāna tamā­hine, he hua­tahi kei te tekau mā rua ōna tau, nā, e whaka­hemo­hemo ana.
42 porque ele tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Mas, enquanto ele ia, as multidões o apertavam.
43 Nā, tērā tētahi wahine e mate ana i te pākaru­hanga toto, tekau mā rua ngā tau, ā, poto katoa tōna oranga ki ngā rata, kīhai rawa i taea te whaka­ora e tētahi.
43 E uma mulher que tinha um fluxo de sangue havia doze anos, e gastara todos os seus sustentos com médicos, e não pôde ser curada por ninguém,
44 Ka haere ia i muri i a ia, ka pā ki te tāniko o tōna kākahu; ā, mutu iho te rere o ōna toto.
44 chegando por detrás dele, tocou na orla da sua veste, e imediatamente estancou o fluxo do seu sangue.
45 Nā, ka mea a Īhu, “Ko wai tēnei kua pā nei ki ahau?”
45 E disse Jesus: Quem me tocou? Quando todos negavam, Pedro e os que estavam com ele disseram: Mestre, a multidão te aperta e te pressiona, e dizes: Quem me tocou?
46 Otirā, i mea a Īhu, “Ehara, kua pā tētahi ki ahau; e mōhio ana ahau, kua puta atu he mana i ahau.”
46 E disse Jesus: Alguém me tocou, porque eu percebi que saiu virtude de mim.
47 Ā, nō te kite­nga o te wahine kīhai ia i ngaro, haere wiri ana, takoto ana i tōna aro­aro, kōrero­tia ana e ia ki a ia i te aro­aro o te iwi katoa te take i pā ai ia ki a ia, me te hohoro o tōna oranga.
47 Então, vendo a mulher que não podia ocultar-se, ela veio tremendo, e prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como ela fora curada imediatamente.
48 Nā, ka mea ia ki a ia, “E kō, nā tōu whaka­pono koe i ora ai; haere mārie.”
48 E ele lhe disse: Filha, tem bom ânimo, a tua fé te sarou; vai em paz.
49 I a ia anō e kōrero ana, ka haere mai tētahi i te whare o te ranga­tira o te whare kara­kia, ka mea ki a ia, “Kua mate tāu tamā­hine; kaua e whaka­raru­raru i te Kai­whaka­ako.”
49 Enquanto ele ainda falava, veio alguém da casa do governante da sinagoga, dizendo: A tua filha está morta; não incomodes o Mestre.
50 Otiia, i te rongo­nga o Īhu, ka whaka­hoki ki a ia, ka mea, “Kaua e mataku; ko te whaka­pono ia kia whaka­pono, ā, ka ora ia.”
50 Mas Jesus, ouvindo-o, respondeu-lhe, dizendo: Não temas; crê somente, e será salva.
51 Ā, i tōna tomo­kanga ki te whare, kīhai tētahi i tukua e ia kia tapoko, ko Pita anake, ko Hēmi, ko Hoani, me te pāpā rāua ko te whaea o te kōtiro.
51 E, ele entrando na casa, não permitiu que nenhum homem entrasse, senão a Pedro, e a Tiago, e a João, e ao pai e a mãe da menina.
52 E tangi ana rātou katoa, e auē ana mōna. Nā, ka mea ia, “Kaua e tangi; kāhore ia i mate, engari e moe ana.”
52 E todos choravam, e a pranteavam; mas ele disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Ā, kata­ina iho ia e rātou, i mōhio hoki rātou kua mate ia.
53 E eles riam dele, para o desprezarem, sabendo que ela estava morta.
54 Otirā, ka mau ia ki tōna ringa, ka karanga, ka mea, “E kō, e ara.”
54 E ele, pondo-os todos fora, tomando-a pela mão, e clamou, dizendo: Menina, levanta-te.
55 Nā, hoki mai ana tōna wairua, ā, whaka­tika tonu ake ia. Nā ka whaka­hau­tia e ia kia hoatu he kai māna.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e ele ordenou que lhe dessem de comer.
56 Ā, mīharo tonu ōna mātua; nā, ka whaka­tūpato ia i a rātou kia kaua e kōrero­tia taua mea­tanga ki tētahi.
56 E seus pais ficaram admirados; mas ele ordenou-lhes que a nenhum homem contassem o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.