Lucas 6

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nā, i te hāpati ka haere ia rā waenga wīti; ā, kato­hia ana e āna ākonga ngā puku, wīti, kainga ake, he mea kō­muku­muku ki te ringa.
1 E aconteceu que, no segundo sábado após o primeiro, passou pelas searas, e os seus discípulos iam arrancando espigas e, esfregando-as com as mãos, as comiam.
2 Nā, ka mea ētahi o ngā Parihi, “He aha koutou ka mahi ai i te mea e kore e tika kia mahia i te hāpati?”
2 E alguns dos fariseus lhes disseram: Por que fazeis o que não é lícito fazer nos sábados?
3 Nā, ka whaka­hoki a Īhu, ka mea ki a rātou, “Kāhore ianei koutou i kite i tā Rāwiri i mea ai, i a ia e mate ana i te hia­kai, rātou ko ōna hoa.
3 E Jesus, respondendo-lhes, disse: Nunca lestes o que fez Davi quando teve fome, ele e os que com ele estavam?
4 I tōna tomo­kanga ki te whare o te Atua, ka tango ia i ngā taro aro­aro, nā, kainga ana e ia, hoatu ana hoki ki ōna hoa; ko ngā mea kīhai nei i tika kia kainga, engari mā ngā tohu­nga anake?”
4 Como entrou na casa de Deus, e tomou os pães da proposição, e os comeu, e deu também aos que estavam com ele, os quais não é lícito comer senão só aos sacerdotes?
5 I mea anō ia ki a rātou, “Ko te Tama a te tangata te Ariki o te hāpati.”
5 E dizia-lhes: O Filho do homem é Senhor até do sábado.
6 Ā, i tētahi atu hāpati ka tomo ia ki te whare kara­kia, ka whaka­ako; i reira anō tētahi tangata, ko tōna ringa matau kua memenge.
6 E aconteceu também noutro sábado, que entrou na sinagoga, e estava ensinando; e havia ali um homem que tinha a mão direita mirrada.
7 Ka ti­tiro whaka­mau ngā kara­ipi me ngā Parihi ki a ia, me kore ia e whaka­ora i te hāpati; kia whai take ai hei whaka­wā­kanga mōna.
7 E os escribas e fariseus observavam-no, se o curaria no sábado, para acharem de que o acusar.
8 Nā, ka mōhio ia ki ō rātou whaka­aro, ka mea ki te tangata i te ringa memenge, “Whaka­tika, e tū ki waenga­nui.” Ā, whaka­tika ana ia, tū ana.
8 Mas ele bem conhecia os seus pensamentos; e disse ao homem que tinha a mão mirrada: Levanta-te, e fica em pé no meio. E, levantando-se ele, ficou em pé.
9 Kātahi ka mea a Īhu ki a rātou, “Māku hoki e ui ki a koutou; he mea tika rānei te mahi pai i te hāpati, te mahi kino rānei? Te whaka­ora, te whaka­mate rānei?”
9 Então Jesus lhes disse: Uma coisa vos hei de perguntar: É lícito nos sábados fazer bem, ou fazer mal? salvar a vida, ou matar?
10 Nā, ka tiro­tiro ia ki a rātou katoa ka mea ki taua tangata, “Totoro mai tōu ringa.” Ā, pērā ana ia; nā, kua ora anō tōna ringa.
10 E, olhando para todos em redor, disse ao homem: Estende a tua mão. E ele assim o fez, e a mão lhe foi restituída sã como a outra.
11 Nā, kī tonu rātou i te hono­honoā ka kōrero­rero ki a rātou anō, me aha rānei a Īhu e rātou.
11 E ficaram cheios de furor, e uns com os outros conferenciavam sobre o que fariam a Jesus.
12 Ā, i aua rā ka haere ia ki te maunga ki te īnoi, he īnoi tonu tāna i te roa o te pō ki te Atua.
12 E aconteceu que naqueles dias subiu ao monte a orar, e passou a noite em oração a Deus.
13 Ā, ka ao te rā, ka karanga­tia e ia āna ākonga; ka whiri­whiria e ia kotahi tekau mā rua o rātou, ā, huaina ana hoki e ia hei āpō­toro:
13 E, quando já era dia, chamou a si os seus discípulos, e escolheu doze deles, a quem também deu o nome de apóstolos:
14 Ko Haimona (i huaina hoki e ia ko Pita) ko tōna teina ko Anaru; ko Hēmi rāua ko Hoani, ko Piripi rāua ko Patoromu,
14 Simão, ao qual também chamou Pedro, e André, seu irmão; Tiago e João; Filipe e Bartolomeu;
15 ko Matiu rāua ko Tamati, ko Hēmi tama a Arapiu, ko Haimona (e kīa nei ko Heroti),
15 Mateus e Tomé; Tiago, filho de Alfeu, e Simão, chamado Zelote;
16 ko Hūrā tama a Hēmi, ko Hūrā Ikariote hoki, ko ia nei te kai­tuku.
16 E Judas, irmão de Tiago, e Judas Iscariotes, que foi o traidor.
17 Nā, ka heke ngā­tahi iho rātou, tū ana i tētahi wāhi tai­rite, rātou ko te rōpū o āna ākonga, me te hui­hui­nga nui o te iwi i Hūria katoa, i Hiruhārama, i te taha hoki o te moana o Tāira o Hairona, i haere mai nei ki te whaka­rongo ki a ia, kia whaka­ora­ngia hoki ō rātou mate;
17 E, descendo com eles, parou num lugar plano, e também um grande número de seus discípulos, e grande multidão de povo de toda a Judéia, e de Jerusalém, e da costa marítima de Tiro e de Sidom; os quais tinham vindo para o ouvir, e serem curados das suas enfermidades,
18 me te hunga anō e whaka­toia ana e ngā wairua poke, ā, whaka­ora­ngia ana rātou.
18 Como também os atormentados dos espíritos imundos; e eram curados.
19 I whai anō te mano katoa kia pā ki a ia; i puta hoki he kaha i a ia, ā, whaka­ora­ngia ana rātou katoa.
19 E toda a multidão procurava tocar-lhe, porque saía dele virtude, e curava a todos.
20 Nā, ka ti­tiro ōna kanohi ki āna ākonga, ka mea ia,
20 E, levantando ele os olhos para os seus discípulos, dizia: Bem-aventurados vós, os pobres, porque vosso é o reino de Deus.
21 Ka koa koutou e hia­kai nei ināia­nei;
21 Bem-aventurados vós, que agora tendes fome, porque sereis fartos. Bem-aventurados vós, que agora chorais, porque haveis de rir.
22 “Ka koa koutou ina kino­ngia koutou e ngā tāngata, ina wehea atu i roto i a rātou, ina tāwaia ina rukea atu tō koutou ingoa, ānō he mea kino, mō te whaka­aro ki te Tama a te tangata.
22 Bem-aventurados sereis quando os homens vos odiarem e quando vos separarem, e vos injuriarem, e rejeitarem o vosso nome como mau, por causa do Filho do homem.
23 Kia hari i taua rā, me te tū­peke­peke. He nui hoki tō koutou utu i te rangi; i pērā­tia hoki ngā poro­piti e ō rātou mātua.
23 Folgai nesse dia, exultai; porque eis que é grande o vosso galardão no céu, pois assim faziam os seus pais aos profetas.
24 Otirā, auē te mate mō koutou, mō te hunga taonga;
24 Mas ai de vós, ricos! porque já tendes a vossa consolação.
25 Auē, te mate mō koutou, mō te hunga e mākona ana ināia­nei,
25 Ai de vós, os que estais fartos, porque tereis fome. Ai de vós, os que agora rides, porque vos lamentareis e chorareis.
26 “Auē, te mate mō koutou ua kōrero­tia paitia koutou e ngā tāngata katoa! I pērā hoki ō rātou mātua ki ngā poro­piti teka.
26 Ai de vós quando todos os homens de vós disserem bem, porque assim faziam seus pais aos falsos profetas.
27 “Nā, ko tāku kupu tēnei ki a koutou e whaka­rongo mai nei: aroha­ina ō koutou hoa whawhai; kia pai te mahi ki te hunga e kino ana ki a koutou.
27 Mas a vós, que isto ouvis, digo: Amai a vossos inimigos, fazei bem aos que vos odeiam;
28 Manaaki­tia te hunga e kanga ana i a koutou, me īnoi mō te hunga e whaka­whiu ana i a koutou.
28 Bendizei os que vos maldizem, e orai pelos que vos caluniam.
29 Nā, ki te pākia tōu pā­pā­ringa e tētahi, whaka­anga­hia atu hoki tētahi; ki te tango­hia tōu ngeri e tētahi, kaua e kai­ponu­hia tōu koti.
29 Ao que te ferir numa face, oferece-lhe também a outra; e ao que te houver tirado a capa, nem a túnica recuses;
30 Hoatu ki ngā tāngata katoa e īnoi ana ki a koe; kaua hoki e tonoa āu mea ki te tango­hia e te tangata.
30 E dá a qualquer que te pedir; e ao que tomar o que é teu, não lho tornes a pedir.
31 Ā, ko tā koutou e pai ai kia meatia e ngā tāngata ki a koutou, meatia anō e koutou ki a rātou.
31 E como vós quereis que os homens vos façam, da mesma maneira lhes fazei vós, também.
32 “Ki te aroha koutou ki te hunga e aroha ana ki a koutou, kei hea he whaka­whetai ki a koutou? E aroha ana hoki te hunga hara ki te hunga e aroha ana ki a rātou.
32 E se amardes aos que vos amam, que recompensa tereis? Também os pecadores amam aos que os amam.
33 Ki te ata­whai hoki koutou i te hunga e ata­whai ana i a koutou, kei hea he whaka­whetai ki a koutou? E pēnā ana anō te hunga hara.
33 E se fizerdes bem aos que vos fazem bem, que recompensa tereis? Também os pecadores fazem o mesmo.
34 Ki te tuku moni koutou ki te hunga e mea ai koutou ka utua mai rātou, kei hea he whaka­whetai ki a koutou? E tuku moni ana hoki te hunga hara ki te hunga hara, mō te pērā kia whaka­hokia ki a rātou.
34 E se emprestardes àqueles de quem esperais tornar a receber, que recompensa tereis? Também os pecadores emprestam aos pecadores, para tornarem a receber outro tanto.
35 Engari, kia aroha ki ō koutou hoa whawhai, mahia te pai ki a rātou, ka tuku atu he moni, kaua anō e mutu te tū­mana­ko; ā, tērā e rahi te whaka­utu ki a koutou, ka tupu koutou hei tama­riki mā te Runga Rawa; e ata­whai ana hoki ia i te hunga e kore e whaka­whetai, i te hunga kino.
35 Amai, pois, a vossos inimigos, e fazei bem, e emprestai, sem nada esperardes, e será grande o vosso galardão, e sereis filhos do Altíssimo; porque ele é benigno até para com os ingratos e maus.
36 Kia ngā­wari rāpea koutou, kia pērā me tō koutou Matua e ngā­wari ana.
36 Sede, pois, misericordiosos, como também vosso Pai é misericordioso.
37 “Kaua e whaka­wā, ā, e kore koutou e whaka­wā­kia; kaua e whaka­tau hē, e kore te hē, ā, e whaka­taua ki a koutou. Houhia te rongo, ā, e houhia anō te rongo ki a koutou.
37 Não julgueis, e não sereis julgados; não condeneis, e não sereis condenados; soltai, e soltar-vos-ão.
38 Hoatu, ā, ka hōmai ki a koutou; he mēhua pai, pēhi rawa, oioi rawa, pūrena tonu tā rātou e hōmai ai ki te kokoru o ō koutou kākahu. Ko te mēhua hoki e mēhua ai koutou, hei mēhua anō tēnā ki a koutou.”
38 Dai, e ser-vos-á dado; boa medida, recalcada, sacudida e transbordando, vos deitarão no vosso regaço; porque com a mesma medida com que medirdes também vos medirão de novo.
39 Ā, ka puaki tāna kupu whaka­rite ki a rātou: “E āhei rānei te matapō te ārahi i te matapō? E kore rānei e taka tahi rāua ki te poka?
39 E dizia-lhes uma parábola: Pode porventura o cego guiar o cego? Não cairão ambos na cova?
40 E kore te ākonga e rahi ake i tōna kai­whaka­ako; engari, ka rite anō ki ō rātou kai­whaka­ako ngā tāngata katoa kua tino pū­kenga­tia.
40 O discípulo não é superior a seu mestre, mas todo o que for perfeito será como o seu mestre.
41 “He aha tāu e ti­tiro ki te ota­ota i roto i te kanohi o tōu teina, tē kite i te kuru­pae i tōu ake kanohi?
41 E por que atentas tu no argueiro que está no olho de teu irmão, e não reparas na trave que está no teu próprio olho?
42 Ā, me pēhea e taea ai e koe te kōrero ki tōu teina, ‘E tōku teina, iaua, kia kapea atu e ahau te ota­ota i roto i tōu kanohi,’ tē kite i te kuru­pae i roto i tōu kanohi? E te tangata tini­hanga, mātua kapea atu e koe te kuru­pae i roto i tōu kanohi, kātahi koe ka mārama ai ki te kape i te ota­ota i roto i te kanohi o tōu teina.
42 Ou como podes dizer a teu irmão: Irmão, deixa-me tirar o argueiro que está no teu olho, não atentando tu mesmo na trave que está no teu olho? Hipócrita, tira primeiro a trave do teu olho, e então verás bem para tirar o argueiro que está no olho de teu irmão.
43 “E kore hoki te rākau āta­ahua e hua i te hua kino; e kore anō te rākau kino e hua i te hua āta­ahua.
43 Porque não há boa árvore que dê mau fruto, nem má árvore que dê bom fruto.
44 Mā ōna hua tonu ka mōhio­tia ai tēnei rākau, tēnei rākau. E kore hoki e kohia he piki i runga i ngā tā­tarā­moa, e kore anō e whakia he karepe i runga i te tū­mata­kuru.
44 Porque cada árvore se conhece pelo seu próprio fruto; pois não se colhem figos dos espinheiros, nem se vindimam uvas dos abrolhos.
45 He tangata pai, he pai tāna e whaka­puta ai i roto i te taonga pai o tōna ngākau. He tangata kino, he kino tāna e whaka­puta ai i roto i ngā taonga kino o tōna ngākau. He pūrena­tanga hoki nō te ngākau ngā kupu a te māngai.
45 O homem bom, do bom tesouro do seu coração tira o bem, e o homem mau, do mau tesouro do seu coração tira o mal, porque da abundância do seu coração fala a boca.
46 “He aha koutou ka karanga ai ki ahau, ‘E te Ariki, e te Ariki,’ tē mahi i āku e kōrero ai?
46 E por que me chamais, Senhor, Senhor, e não fazeis o que eu digo?
47 Nā, ko te tangata e haere mai ana ki ahau, e rongo ana ki āku kupu, ā, e mahi ana, māku e whaka­atu ki a koutou tōna rite.
47 Qualquer que vem a mim e ouve as minhas palavras, e as observa, eu vos mostrarei a quem é semelhante:
48 Ka rite ia ki te tangata i hanga i tētahi whare, i keri, i whaka­hōhonu, ā, whaka­takoto ana i te papa ki runga ki te toka. Ā, i te pu­tanga o te wai­puke, ka pakaru te roma ki taua whare, heoi kīhai i taea te whaka­ngāueue; nō te mea i ū tōna hanga­nga.
48 É semelhante ao homem que edificou uma casa, e cavou, e abriu bem fundo, e pôs os alicerces sobre a rocha; e, vindo a enchente, bateu com ímpeto a corrente naquela casa, e não a pôde abalar, porque estava fundada sobre a rocha.
49 Tēnā ko te tangata i rongo, ā, kīhai i mahi, ka rite ia ki te tangata i hanga i tētahi whare ki runga ki te one­one, tē ai he tū­ranga; i te pākaru­tanga o te roma, nā, hinga tonu iho; ā, nui atu te pakaru o taua whare.”
49 Mas o que ouve e não pratica é semelhante ao homem que edificou uma casa sobre terra, sem alicerces, na qual bateu com ímpeto a corrente, e logo caiu; e foi grande a ruína daquela casa.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.