Atos 7

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Kātahi, ka mea te tohu­nga nui, “He pono rānei ēnei mea?”
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Nā, ka mea ia, “E ngā tēina, e ngā mātua, whaka­rongo mai. I puta te Atua o te korōria ki tō tātou matua, ki a Āperahama, i a ia i Mehopotamia, ā, kīanō i noho ki Harana,
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 ka mea ki a ia, ‘Haere atu i tōu whenua, i ōu whanau­nga, ā, e tomo ki te whenua e whaka­kitea e ahau ki a koe.’
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 Nā, puta mai ana ia i te whenua o ngā Karari, noho ana ki Harana. Ā, nō te mate­nga o tōna pāpā, ka whaka­hekea mai ia i reira e te Atua ki tēnei whenua e noho nei koutou.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Ā, kīhai i hoatu tētahi kāinga mōna i konei, kore rawa, ahakoa he tū­ranga wae­wae noa; heoi, i oati ia, tērā e hōmai a konei hei kāinga mōna, mō tōna uri hoki i muri i a ia, ahakoa rā i taua wā kāhore āna tama­riki.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Ā, i pēnei te kōrero a te Atua, ‘Tērā tōna uri e noho manene ki te whenua kē; ka meinga hoki hei pono­nga, ā, e whā rau tau e tūkino­tia ana.
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Nā, ko te iwi e meinga ai rātou hei pono­nga, ka whaka­wā­kia e ahau,’ e ai tā te Atua, ‘muri iho i tēnei ka puta mai rātou, ā, ka mahi ki ahau i tēnei wāhi.’
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Ā, i hōmai anō e ia ki a ia te kawe­nata o te kotinga. Ā, whānau ake tā Āperahama ko Īhaka, ā, i te waru o ngā rā ka kotia; ā, nā Īhaka ko Hākopa; nā Hākopa hoki ngā tūpuna kotahi tekau mā rua.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 “Nā, ka hae ngā tūpuna ki a Hōhepa, ā, hokona ana ia ki Īhipa; otirā i a ia te Atua;
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 nāna ia i whaka­ora i ōna mate­nga katoa, ā, hoatu ana ki a ia he pai, he mātau­ranga i te aro­aro o Parao kīngi o Īhipa; ā, meinga ana ia e tērā hei kāwana mō Īhipa, mō tōna whare katoa hoki.
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 Nā, i reira ka puta he matekai ki te whenua katoa o Īhipa, o Kanaana, ā, he mate nui; kīhai rawa i kitea he oranga e ō tātou mātua.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 Ā, nō te rongo­nga o Hākopa, e whai wīti ana a Īhipa, ka tonoa e ia ō tātou mātua, ko te tono­nga tua­tahi.
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 Ā, nō te tono­nga tuarua, ka whaka­mōhio­tia a Hōhepa ki ōna tuā­kana; ā, ka whaka­atu­ria ki a Parao te iwi o Hōhepa.
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 Nā, ka tono tāngata a Hōhepa ki te karanga i tōna pāpā, i a Hākopa ki a ia, i ōna huānga katoa hoki, e whitu tekau mā rima ngā wairua.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Nā, heke ana a Hākopa ki Īhipa, ā, ka mate a ia, me ō tātou mātua.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Ā, kawea atu ana rātou ki Hekeme, whaka­takoto­ria ana ki te urupā i hokona mai rā e Āperahama, he moni hiriwa te utu, i ngā tama a Hāmora i Hekeme.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 “Ā, nō ka tata mai te wā mō te mea i kōrero­tia rā i mua, i oati­tia rā e te Atua ki a Āperahama, ka tupu te iwi, ka tini haere ki Īhipa,
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 ā, tae noa ki te pu­tanga ake o tētahi atu kīngi mō Īhipa, kīhai nei i mōhio ki a Hōhepa.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Ko ia te mea nāna i tini­hanga tō tātou iwi, i whaka­tupu kino ō tātou mātua, i meatia ai kia makā atu ā rātou tama­riki kei puta ki te ora.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 Nō taua wā, ka whānau a Mohi, he tangata tino āta­ahua. E toru ngā marama i whaka­tupu­ria ai ia i roto i te whare o tōna pāpā,
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 ā, nō ka makā atu ia, ka tango­hia ake ia e te tamā­hine a Parao, ā, ata­whai­tia ana hei tama­iti ake māna.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Nā, i āta whaka­akona a Mohi ki ngā mea katoa o te mātau­ranga o ngā Īhipiana; ā, he mana rawa ia, i te kupu, i te mahi.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 “Ā, ka tata ōna tau ki te whā tekau, ka uru mai te whaka­aro ki tōna ngākau kia haere ia ki ōna tuā­kana, ki ngā tama a Īharaira.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ā, i tōna kite­nga i tētahi o rātou e tūkino­tia ana, ka āwhina ia i a ia, a patua iho e ia te Īhipiana, ā, ka whai utu mōna i tūkino­tia rā.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Hua noa e mōhio ōna tuā­kana, nōna te ringa e hōmai ai e te Atua te whaka­ora­nga mō rātou, heoi, kīhai rātou i mōhio.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 Nā, i te aonga ake ka puta atu ia ki ētahi e whawhai ana ki a rāua, ka tahuri ki te wawao i a rāua, ka mea, ‘E hoa mā, he teina, he tua­kana kōrua; he aha kōrua ka kino ai ki a kōrua anō?’
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 Otirā, peia atu ana ia e te tangata nāna te hē ki tōna hoa; i mea ia, ‘Nā wai koe i mea hei ranga­tira, hei kai­whaka­wā mō māua?
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 E mea ana koe ki te whaka­mate i ahau, me koe i whaka­mate rā i te Īhipiana ina­nahi?’
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 Nā, ka tahuti a Mohi i taua kōrero, ā, noho manene ana i Miriana. Ā, toko­rua āna tama i whānau ki reira.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 “Ā, nō ka tutuki ngā tau e whā tekau, ka puta ki a ia tētahi ana­hera a te Ariki i te koraha o Maunga Hinai, i roto i te mura ahi i te rākau.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Ā, nō te kite­nga o Mohi, ka mīharo ki taua whaka­kite­nga; ā, i a ia ka whaka­tata atu ki te mā­taki­taki, ka puaki mai te reo o te Ariki ki a ia,
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 ‘Ko te Atua ahau o ōu mātua, ko te Atua o Āperahama, o Īhaka, o Hākopa.’ Nā, wiri ana a Mohi, kore rawa i kaha ki te ti­tiro atu.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 Ā, ka mea mai te Ariki ki a ia, ‘Wete­kia atu ngā hū i ōu wae­wae; ko te wāhi hoki e tū nā koe he one­one tapu.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Kua tino kite hoki ahau i te mate o tōku iwi e noho nei i Īhipa, kua rongo hoki i tā rātou auē, ā, kua heke iho nei ahau ki te whaka­ora i a rātou. Nā, haere mai, ka tonoa koe e ahau ki Īhipa.’
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 “Nā ko taua Mohi i whaka­kāhore­tia rā e rātou, i mea rā rātou, ‘Nā wai koe i mea hei ranga­tira, hei kai­whaka­wā?’ Ko ia anō i tonoa e te Atua hei ranga­tira, hei kai­whaka­ora, he mea nā te ringa o te ana­hera i puta mai rā ki a ia i te rākau.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Nā, taua tangata rātou i ārahi atu, i muri iho i tāna mahi­nga i ngā mea whaka­mīharo, i ngā tohu, ki te whenua o Īhipa, ki te Moana Whero, ki te koraha hoki i ngā tau e whā tekau.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 Ko taua Mohi anō tēnei i mea atu rā ki ngā tama­riki a Īharaira, ‘Mā te Atua e whaka­ara ake he poro­piti mō koutou i roto i ō koutou tēina, he pēnei me ahau.’
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Ko ia anō tēnei i te whaka­mine­nga i te koraha, rāua ko te ana­hera i kōrero rā ki a ia i Maunga Hinai, ko ō tātou mātua hoki; i riro mai ai i a ia ngā kupu ora hei hōmai ki a tātou.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 “Kīhai nei ō tātou mātua i pai ki te whaka­rongo ki a ia, heoi, peia atu ana ia e rātou, ā, hoki ana ō rātou ngākau ki Īhipa.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Ā, mea ana rātou ki a Ārona, ‘Hangā mā tātou ētahi atua hei haere ki mua i a tātou; ko tēnei Mohi hoki i āra­hina mai nei tātou i te whenua o Īhipa, kāhore tātou e mātau kua ahatia rānei.’
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Heoi, hangā ana e rātou he kūao kau i aua rā, tāpaea ana he patu­nga tapu mā taua whaka­pakoko, ā, koa ana ō rātou ngākau ki ngā mahi a ō rātou ringa.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Nā, ka tahuri kē te Atua, tukua atu ana rātou kia kara­kia ki te ope o te rangi; kia pērā me te mea i tuhia ki te puka­puka a ngā poro­piti:
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Nā, kua mau koutou ki te ta­pe­nā­kara o Moroko,
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 “I ō tātou mātua te ta­pe­nā­kara o te whaka­atu­ranga i te koraha, tāna hoki i whaka­rite ai, i mea ai ki a Mohi kia hangā e ia, kia rite ki te tauira i kite ai ia.
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Ā, i ō rātou nā rā, nā ō tātou mātua i mau mai, i a rātou ko Hohua i haere mai ai ki te noho i te whenua o ngā tauiwi, i peia atu nei e te Atua i te aro­aro o ō tātou mātua, ā, taea noatia ngā rā i a Rāwiri;
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 i pai­ngia nei ia e te Atua, ā, i īnoi hoki māna e rapu he nohoa­nga mō te Atua o Hākopa.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Nā, Horomona ia i hanga he whare mōna.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 “He ahakoa rā, e kore te Runga Rawa e noho ki ngā whare i hangā e te ringa; ko tā te poro­piti hoki tēnā i mea ai:
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 ‘Ko te rangi tōku torōna,
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Ehara ianei i tōku ringa nāna ēnei mea katoa i hanga?’
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 “E te hunga kakī mārō, kāhore nei i kotia te ngākau me ngā tari­nga, he whaka­keke tonu tā koutou ki te Wairua Tapu; rite tonu tā koutou ki tā ō koutou mātua.
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Ko tēhea o ngā poro­piti kīhai i whaka­tupu­ria kino­tia e ō koutou mātua? Whaka­matea iho e rātou te hunga i poro­piti­tia ai te haere­nga mai o te Mea Tika; ko koutou nei ōna kai­tuku, ōna kai­kōhuru.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Ko koutou, kua riro nā i a koutou te ture, i tā ngā ana­hera i whaka­takoto mai ai, heoi, kīhai i puri­tia e koutou.”
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Ā, ka rongo rātou ki ēnei mea, nā tū rawa ki roto ki ō rātou ngākau, tetēā ana ō rātou niho ki a ia.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Otiia ko ia, kī tonu i te Wairua Tapu, ti­tiro mata­tau atu ana ki te rangi, ka kite i te korōria o te Atua, i a Īhu hoki e tū ana i te ringa matau o te Atua.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Ā, ka mea, “Nana, e kite ana ahau ko ngā rangi e tūhāhā ana, ā, ko te Tama a te tangata e tū ana i te ringa matau o te Atua!”
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 Kātahi, rātou ka hāmama, he nui te reo, ka puru i ō rātou tari­nga, ā, kotahi tonu te omanga atu ki a ia,
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 ka makā ia e rātou ki waho o te pā, ā, ākina ana ki te kōhatu. Ko ngā kai­titiro i whaka­takoto i ō rātou kākahu ki ngā wae­wae o tētahi tai­tama, ko Haora te ingoa.
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Heoi, ākina ana e rātou a Tepene ki te kōhatu, me ia e karanga ana ki te Ariki, e mea ana, “E te Ariki, e Īhu, tōku wairua ki a koe.”
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Kātahi, ia ka tūturi ki raro, ka karanga, he nui te reo, “E te Ariki, kaua tēnei mea e whaka­iria ki a rātou.” Ā, i tāna kōrero­tanga i tēnei, ka moe.
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.