Atos 7

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Kātahi, ka mea te tohu­nga nui, “He pono rānei ēnei mea?”
1 Então, lhe perguntou o sumo sacerdote: Porventura, é isto assim?
2 Nā, ka mea ia, “E ngā tēina, e ngā mātua, whaka­rongo mai. I puta te Atua o te korōria ki tō tātou matua, ki a Āperahama, i a ia i Mehopotamia, ā, kīanō i noho ki Harana,
2 Estêvão respondeu: Varões irmãos e pais, ouvi. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando estava na Mesopotâmia, antes de habitar em Harã,
3 ka mea ki a ia, ‘Haere atu i tōu whenua, i ōu whanau­nga, ā, e tomo ki te whenua e whaka­kitea e ahau ki a koe.’
3 e lhe disse: Sai da tua terra e da tua parentela e vem para a terra que eu te mostrarei.
4 Nā, puta mai ana ia i te whenua o ngā Karari, noho ana ki Harana. Ā, nō te mate­nga o tōna pāpā, ka whaka­hekea mai ia i reira e te Atua ki tēnei whenua e noho nei koutou.
4 Então, saiu da terra dos caldeus e foi habitar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vós agora habitais.
5 Ā, kīhai i hoatu tētahi kāinga mōna i konei, kore rawa, ahakoa he tū­ranga wae­wae noa; heoi, i oati ia, tērā e hōmai a konei hei kāinga mōna, mō tōna uri hoki i muri i a ia, ahakoa rā i taua wā kāhore āna tama­riki.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, não tendo ele filho.
6 Ā, i pēnei te kōrero a te Atua, ‘Tērā tōna uri e noho manene ki te whenua kē; ka meinga hoki hei pono­nga, ā, e whā rau tau e tūkino­tia ana.
6 E falou Deus que a sua descendência seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados por quatrocentos anos;
7 Nā, ko te iwi e meinga ai rātou hei pono­nga, ka whaka­wā­kia e ahau,’ e ai tā te Atua, ‘muri iho i tēnei ka puta mai rātou, ā, ka mahi ki ahau i tēnei wāhi.’
7 eu, disse Deus, julgarei a nação da qual forem escravos; e, depois disto, sairão daí e me servirão neste lugar.
8 Ā, i hōmai anō e ia ki a ia te kawe­nata o te kotinga. Ā, whānau ake tā Āperahama ko Īhaka, ā, i te waru o ngā rā ka kotia; ā, nā Īhaka ko Hākopa; nā Hākopa hoki ngā tūpuna kotahi tekau mā rua.
8 Então, lhe deu a aliança da circuncisão; assim, nasceu Isaque, e Abraão o circuncidou ao oitavo dia; de Isaque procedeu Jacó, e deste, os doze patriarcas.
9 “Nā, ka hae ngā tūpuna ki a Hōhepa, ā, hokona ana ia ki Īhipa; otirā i a ia te Atua;
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito; mas Deus estava com ele
10 nāna ia i whaka­ora i ōna mate­nga katoa, ā, hoatu ana ki a ia he pai, he mātau­ranga i te aro­aro o Parao kīngi o Īhipa; ā, meinga ana ia e tērā hei kāwana mō Īhipa, mō tōna whare katoa hoki.
10 e livrou-o de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria perante Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Nā, i reira ka puta he matekai ki te whenua katoa o Īhipa, o Kanaana, ā, he mate nui; kīhai rawa i kitea he oranga e ō tātou mātua.
11 Sobreveio, porém, fome em todo o Egito; e, em Canaã, houve grande tribulação, e nossos pais não achavam mantimentos.
12 Ā, nō te rongo­nga o Hākopa, e whai wīti ana a Īhipa, ka tonoa e ia ō tātou mātua, ko te tono­nga tua­tahi.
12 Mas, tendo ouvido Jacó que no Egito havia trigo, enviou, pela primeira vez, os nossos pais.
13 Ā, nō te tono­nga tuarua, ka whaka­mōhio­tia a Hōhepa ki ōna tuā­kana; ā, ka whaka­atu­ria ki a Parao te iwi o Hōhepa.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer por seus irmãos, e se tornou conhecida de Faraó a família de José.
14 Nā, ka tono tāngata a Hōhepa ki te karanga i tōna pāpā, i a Hākopa ki a ia, i ōna huānga katoa hoki, e whitu tekau mā rima ngā wairua.
14 Então, José mandou chamar a Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Nā, heke ana a Hākopa ki Īhipa, ā, ka mate a ia, me ō tātou mātua.
15 Jacó desceu ao Egito, e ali morreu ele e também nossos pais;
16 Ā, kawea atu ana rātou ki Hekeme, whaka­takoto­ria ana ki te urupā i hokona mai rā e Āperahama, he moni hiriwa te utu, i ngā tama a Hāmora i Hekeme.
16 e foram transportados para Siquém e postos no sepulcro que Abraão ali comprara a dinheiro aos filhos de Hamor.
17 “Ā, nō ka tata mai te wā mō te mea i kōrero­tia rā i mua, i oati­tia rā e te Atua ki a Āperahama, ka tupu te iwi, ka tini haere ki Īhipa,
17 Como, porém, se aproximasse o tempo da promessa que Deus jurou a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 ā, tae noa ki te pu­tanga ake o tētahi atu kīngi mō Īhipa, kīhai nei i mōhio ki a Hōhepa.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia a José.
19 Ko ia te mea nāna i tini­hanga tō tātou iwi, i whaka­tupu kino ō tātou mātua, i meatia ai kia makā atu ā rātou tama­riki kei puta ki te ora.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa raça e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a enjeitar seus filhos, para que não sobrevivessem.
20 Nō taua wā, ka whānau a Mohi, he tangata tino āta­ahua. E toru ngā marama i whaka­tupu­ria ai ia i roto i te whare o tōna pāpā,
20 Por esse tempo, nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Por três meses, foi ele mantido na casa de seu pai;
21 ā, nō ka makā atu ia, ka tango­hia ake ia e te tamā­hine a Parao, ā, ata­whai­tia ana hei tama­iti ake māna.
21 quando foi exposto, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Nā, i āta whaka­akona a Mohi ki ngā mea katoa o te mātau­ranga o ngā Īhipiana; ā, he mana rawa ia, i te kupu, i te mahi.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 “Ā, ka tata ōna tau ki te whā tekau, ka uru mai te whaka­aro ki tōna ngākau kia haere ia ki ōna tuā­kana, ki ngā tama a Īharaira.
23 Quando completou quarenta anos, veio-lhe a ideia de visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Ā, i tōna kite­nga i tētahi o rātou e tūkino­tia ana, ka āwhina ia i a ia, a patua iho e ia te Īhipiana, ā, ka whai utu mōna i tūkino­tia rā.
24 Vendo um homem tratado injustamente, tomou-lhe a defesa e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Hua noa e mōhio ōna tuā­kana, nōna te ringa e hōmai ai e te Atua te whaka­ora­nga mō rātou, heoi, kīhai rātou i mōhio.
25 Ora, Moisés cuidava que seus irmãos entenderiam que Deus os queria salvar por intermédio dele; eles, porém, não compreenderam.
26 Nā, i te aonga ake ka puta atu ia ki ētahi e whawhai ana ki a rāua, ka tahuri ki te wawao i a rāua, ka mea, ‘E hoa mā, he teina, he tua­kana kōrua; he aha kōrua ka kino ai ki a kōrua anō?’
26 No dia seguinte, aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: Homens, vós sois irmãos; por que vos ofendeis uns aos outros?
27 Otirā, peia atu ana ia e te tangata nāna te hē ki tōna hoa; i mea ia, ‘Nā wai koe i mea hei ranga­tira, hei kai­whaka­wā mō māua?
27 Mas o que agredia o próximo o repeliu, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz sobre nós?
28 E mea ana koe ki te whaka­mate i ahau, me koe i whaka­mate rā i te Īhipiana ina­nahi?’
28 Acaso, queres matar-me, como fizeste ontem ao egípcio?
29 Nā, ka tahuti a Mohi i taua kōrero, ā, noho manene ana i Miriana. Ā, toko­rua āna tama i whānau ki reira.
29 A estas palavras Moisés fugiu e tornou-se peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 “Ā, nō ka tutuki ngā tau e whā tekau, ka puta ki a ia tētahi ana­hera a te Ariki i te koraha o Maunga Hinai, i roto i te mura ahi i te rākau.
30 Decorridos quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que ardia.
31 Ā, nō te kite­nga o Mohi, ka mīharo ki taua whaka­kite­nga; ā, i a ia ka whaka­tata atu ki te mā­taki­taki, ka puaki mai te reo o te Ariki ki a ia,
31 Moisés, porém, diante daquela visão, ficou maravilhado e, aproximando-se para observar, ouviu-se a voz do Senhor:
32 ‘Ko te Atua ahau o ōu mātua, ko te Atua o Āperahama, o Īhaka, o Hākopa.’ Nā, wiri ana a Mohi, kore rawa i kaha ki te ti­tiro atu.
32 Eu sou o Deus dos teus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó. Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplá-la.
33 Ā, ka mea mai te Ariki ki a ia, ‘Wete­kia atu ngā hū i ōu wae­wae; ko te wāhi hoki e tū nā koe he one­one tapu.
33 Disse-lhe o Senhor: Tira a sandália dos pés, porque o lugar em que estás é terra santa.
34 Kua tino kite hoki ahau i te mate o tōku iwi e noho nei i Īhipa, kua rongo hoki i tā rātou auē, ā, kua heke iho nei ahau ki te whaka­ora i a rātou. Nā, haere mai, ka tonoa koe e ahau ki Īhipa.’
34 Vi, com efeito, o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Vem agora, e eu te enviarei ao Egito.
35 “Nā ko taua Mohi i whaka­kāhore­tia rā e rātou, i mea rā rātou, ‘Nā wai koe i mea hei ranga­tira, hei kai­whaka­wā?’ Ko ia anō i tonoa e te Atua hei ranga­tira, hei kai­whaka­ora, he mea nā te ringa o te ana­hera i puta mai rā ki a ia i te rākau.
35 A este Moisés, a quem negaram reconhecer, dizendo: Quem te constituiu autoridade e juiz? A este enviou Deus como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Nā, taua tangata rātou i ārahi atu, i muri iho i tāna mahi­nga i ngā mea whaka­mīharo, i ngā tohu, ki te whenua o Īhipa, ki te Moana Whero, ki te koraha hoki i ngā tau e whā tekau.
36 Este os tirou, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, assim como no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Ko taua Mohi anō tēnei i mea atu rā ki ngā tama­riki a Īharaira, ‘Mā te Atua e whaka­ara ake he poro­piti mō koutou i roto i ō koutou tēina, he pēnei me ahau.’
37 Foi Moisés quem disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre vossos irmãos um profeta semelhante a mim.
38 Ko ia anō tēnei i te whaka­mine­nga i te koraha, rāua ko te ana­hera i kōrero rā ki a ia i Maunga Hinai, ko ō tātou mātua hoki; i riro mai ai i a ia ngā kupu ora hei hōmai ki a tātou.
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais; o qual recebeu palavras vivas para no-las transmitir.
39 “Kīhai nei ō tātou mātua i pai ki te whaka­rongo ki a ia, heoi, peia atu ana ia e rātou, ā, hoki ana ō rātou ngākau ki Īhipa.
39 A quem nossos pais não quiseram obedecer; antes, o repeliram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Ā, mea ana rātou ki a Ārona, ‘Hangā mā tātou ētahi atua hei haere ki mua i a tātou; ko tēnei Mohi hoki i āra­hina mai nei tātou i te whenua o Īhipa, kāhore tātou e mātau kua ahatia rānei.’
40 dizendo a Arão: Faze-nos deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.
41 Heoi, hangā ana e rātou he kūao kau i aua rā, tāpaea ana he patu­nga tapu mā taua whaka­pakoko, ā, koa ana ō rātou ngākau ki ngā mahi a ō rātou ringa.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Nā, ka tahuri kē te Atua, tukua atu ana rātou kia kara­kia ki te ope o te rangi; kia pērā me te mea i tuhia ki te puka­puka a ngā poro­piti:
42 Mas Deus se afastou e os entregou ao culto da milícia celestial, como está escrito no Livro dos Profetas: Ó casa de Israel, porventura, me oferecestes vítimas e sacrifícios no deserto, pelo espaço de quarenta anos,
43 Nā, kua mau koutou ki te ta­pe­nā­kara o Moroko,
43 e, acaso, não levantastes o tabernáculo de Moloque e a estrela do deus Renfã, figuras que fizestes para as adorar? Por isso, vos desterrarei para além da Babilônia.
44 “I ō tātou mātua te ta­pe­nā­kara o te whaka­atu­ranga i te koraha, tāna hoki i whaka­rite ai, i mea ai ki a Mohi kia hangā e ia, kia rite ki te tauira i kite ai ia.
44 O tabernáculo do Testemunho estava entre nossos pais no deserto, como determinara aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Ā, i ō rātou nā rā, nā ō tātou mātua i mau mai, i a rātou ko Hohua i haere mai ai ki te noho i te whenua o ngā tauiwi, i peia atu nei e te Atua i te aro­aro o ō tātou mātua, ā, taea noatia ngā rā i a Rāwiri;
45 O qual também nossos pais, com Josué, tendo-o recebido, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles, até aos dias de Davi.
46 i pai­ngia nei ia e te Atua, ā, i īnoi hoki māna e rapu he nohoa­nga mō te Atua o Hākopa.
46 Este achou graça diante de Deus e lhe suplicou a faculdade de prover morada para o Deus de Jacó.
47 Nā, Horomona ia i hanga he whare mōna.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 “He ahakoa rā, e kore te Runga Rawa e noho ki ngā whare i hangā e te ringa; ko tā te poro­piti hoki tēnā i mea ai:
48 Entretanto, não habita o Altíssimo em casas feitas por mãos humanas; como diz o profeta:
49 ‘Ko te rangi tōku torōna,
49 O céu é o meu trono, e a terra, o estrado dos meus pés; que casa me edificareis, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Ehara ianei i tōku ringa nāna ēnei mea katoa i hanga?’
50 Não foi, porventura, a minha mão que fez todas estas coisas?
51 “E te hunga kakī mārō, kāhore nei i kotia te ngākau me ngā tari­nga, he whaka­keke tonu tā koutou ki te Wairua Tapu; rite tonu tā koutou ki tā ō koutou mātua.
51 Homens de dura cerviz e incircuncisos de coração e de ouvidos, vós sempre resistis ao Espírito Santo; assim como fizeram vossos pais, também vós o fazeis.
52 Ko tēhea o ngā poro­piti kīhai i whaka­tupu­ria kino­tia e ō koutou mātua? Whaka­matea iho e rātou te hunga i poro­piti­tia ai te haere­nga mai o te Mea Tika; ko koutou nei ōna kai­tuku, ōna kai­kōhuru.
52 Qual dos profetas vossos pais não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vós agora vos tornastes traidores e assassinos,
53 Ko koutou, kua riro nā i a koutou te ture, i tā ngā ana­hera i whaka­takoto mai ai, heoi, kīhai i puri­tia e koutou.”
53 vós que recebestes a lei por ministério de anjos e não a guardastes.
54 Ā, ka rongo rātou ki ēnei mea, nā tū rawa ki roto ki ō rātou ngākau, tetēā ana ō rātou niho ki a ia.
54 Ouvindo eles isto, enfureciam-se no seu coração e rilhavam os dentes contra ele.
55 Otiia ko ia, kī tonu i te Wairua Tapu, ti­tiro mata­tau atu ana ki te rangi, ka kite i te korōria o te Atua, i a Īhu hoki e tū ana i te ringa matau o te Atua.
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à sua direita,
56 Ā, ka mea, “Nana, e kite ana ahau ko ngā rangi e tūhāhā ana, ā, ko te Tama a te tangata e tū ana i te ringa matau o te Atua!”
56 e disse: Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à destra de Deus.
57 Kātahi, rātou ka hāmama, he nui te reo, ka puru i ō rātou tari­nga, ā, kotahi tonu te omanga atu ki a ia,
57 Eles, porém, clamando em alta voz, taparam os ouvidos e, unânimes, arremeteram contra ele.
58 ka makā ia e rātou ki waho o te pā, ā, ākina ana ki te kōhatu. Ko ngā kai­titiro i whaka­takoto i ō rātou kākahu ki ngā wae­wae o tētahi tai­tama, ko Haora te ingoa.
58 E, lançando-o fora da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram suas vestes aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Heoi, ākina ana e rātou a Tepene ki te kōhatu, me ia e karanga ana ki te Ariki, e mea ana, “E te Ariki, e Īhu, tōku wairua ki a koe.”
59 E apedrejavam Estêvão, que invocava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Kātahi, ia ka tūturi ki raro, ka karanga, he nui te reo, “E te Ariki, kaua tēnei mea e whaka­iria ki a rātou.” Ā, i tāna kōrero­tanga i tēnei, ka moe.
60 Então, ajoelhando-se, clamou em alta voz: Senhor, não lhes imputes este pecado! Com estas palavras, adormeceu.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.