Atos 26

mri (MRI) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nā, ko te mea­tanga a Akaripa ki a Paora, “E āhei ana koe kia kōrero i āu kōrero.” Kātahi, ka totoro te ringa o Paora, ā, ka kōrero ia:
1 Depois, Agripa disse a Paulo: Permite-se-te que te defendas. Então, Paulo, estendendo a mão em sua defesa, respondeu:
2 “He koa ngā ngākau tēnei ki ahau, e Kīngi Akaripa, kia kōrero­tia e ahau ki a koe āia­nei ngā mea katoa e whaka­wā­kia nei ahau e ngā Hūrai;
2 Tenho-me por venturoso, ó rei Agripa, de que perante ti me haja, hoje, de defender de todas as coisas de que sou acusado pelos judeus,
3 he mōhio rawa hoki koe ki ngā rite­nga katoa, ki ngā tau­tohe hoki anō a ngā Hūrai; nā reira, kia pai koe ki te whaka­rongo mārie ki ahau.
3 mormente sabendo eu que tens conhecimento de todos os costumes e questões que há entre os judeus; pelo que te rogo que me ouças com paciência.
4 “Ko tāku whaka­haere mai o tōku tama­riki­tanga, nō te tīma­tanga mai rā anō i roto i tōku iwi, i Hiruhārama hoki, e mōhio ana ngā Hūrai katoa.
4 A minha vida, pois, desde a mocidade, qual haja sido, desde o princípio, em Jerusalém, entre os da minha nação, todos os judeus a sabem.
5 Mōhio tonu rātou ki ahau ō mua iho, me i pai rātou ki te whaka­atu; ko tāku mahi, i whai i tā te tītore­hanga pakeke rawa o tō tātou kara­kia, i tā te Parihi.
5 Sabendo de mim, desde o princípio (se o quiserem testificar), que, conforme a mais severa seita da nossa religião, vivi fariseu.
6 Tēnei ahau te tū nei i konei, te whaka­wā­kia nei mō te tū­mana­ko ki te mea i kōrero­tia e te Atua i mua ki ō tātou mātua.
6 E, agora, pela esperança da promessa que por Deus foi feita a nossos pais, estou aqui e sou julgado,
7 E tū­mana­ko nei ō tātou iwi kotahi tekau mā rua kia uru ki tēnei, i a rātou e mahi tonu nei ki te Atua i te ao, i te pō. Ko tēnei e tūmanako­hia atu nei e te kīngi, te mea e whaka­wā­kia nei ahau e ngā Hūrai.
7 à qual as nossas doze tribos esperam chegar, servindo a Deus continuamente, noite e dia. Por esta esperança, ó rei Agripa, eu sou acusado pelos judeus.
8 He aha rawa kia kore e whaka­pono­hia e koutou, ki te mea ka whaka­ara ake te Atua i te hunga mate?
8 Pois quê? Julga-se coisa incrível entre vós que Deus ressuscite os mortos?
9 “Ko ahau nei, i whaka­aro ahau kia maha tonu ngā mea e mahia e ahau hei pēhi mō te ingoa o Īhu o Nahareta.
9 Bem tinha eu imaginado que contra o nome de Jesus, o Nazareno, devia eu praticar muitos atos,
10 Āe, i meinga anō tēnei e ahau ki Hiruhārama. He toko­maha anō te hunga tapu i uakina e ahau ki ngā whare here­here, he mea tuku mai hoki ngā tikanga nā ngā tohu­nga nui ki ahau; ā, i te whaka­mate­nga i a rātou, i whaka­ae ahau kia pērā­tia rātou.
10 o que também fiz em Jerusalém. E, havendo recebido poder dos principais dos sacerdotes, encerrei muitos dos santos nas prisões; e, quando os matavam, eu dava o meu voto contra eles.
11 He maha anō āku whiu­nga i a rātou i roto i ngā whare kara­kia katoa, i meinga anō rātou e ahau kia kohu­kohu; heoi, hau­rangi noa iho ahau ki a rātou, whāia ana e ahau, ā taea noatia ngā pā o tawhiti.
11 E, castigando-os muitas vezes por todas as sinagogas, os obriguei a blasfemar. E, enfurecido demasiadamente contra eles, até nas cidades estranhas os persegui.
12 “Nāwai ā, i ahau e haere ana ki Ramahiku, me ngā tikanga, me te kupu whaka­ae a ngā tohu­nga nui,
12 Sobre o que, indo, então, a Damasco, com poder e comissão dos principais dos sacerdotes,
13 i te pou­tū­mārō­tanga, e te kīngi, ka kitea e ahau i te ara he mārama i te rangi e tīaho ana ki ahau, ki ōku hoa haere anō, tērā atu i te mārama o te rā.
13 ao meio-dia, ó rei, vi no caminho uma luz do céu, que excedia o esplendor do sol, cuja claridade me envolveu a mim e aos que iam comigo.
14 Heoi, hinga ana mātou katoa ki te whenua, ka rongo ahau i te reo e kōrero ana ki ahau, nō ngā Hiperu anō hoki te reo, e mea ana, ‘E Haora, e Haora, he aha tāu e whaka­toi nei i ahau? Ehara tāu te whana ki ngā koi­koi.’
14 E, caindo nós todos por terra, ouvi uma voz que me falava e, em língua hebraica, dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues? Dura
15 Anō rā ko ahau, ‘Ko wai koe, e te Ariki?’ Ka mea ia, ‘Ko Īhu ahau e whaka­toia nei e koe.
15 E disse eu: Quem és, Senhor? E ele respondeu: Eu sou Jesus, a quem tu persegues.
16 Otirā whaka­tika, e tū ōu wae­wae ki runga. Ko te mea tēnei i puta ai ahau ki a koe, kia meinga koe hei kai­mahi, hei kai­whaka­atu mō ngā mea i kite nei koe, mō ngā mea anō e kitea ai ahau e koe.
16 Mas levanta-te e põe-te sobre teus pés, porque te apareci por isto, para te pôr por ministro e testemunha tanto das
17 Ka whaka­ora­ngia koe i te iwi, i ngā tauiwi, ka tonoa nei koe e ahau ki a rātou,
17 livrando-te deste povo e
18 hei whaka­titiro i ō rātou kanohi, hei whaka­tahuri i a rātou i te pōuri ki te mārama, i te kaha o Hātana ki te Atua, kia whi­whi ai rātou ki te muru­nga hara, ki tētahi wāhi anō i roto i te hunga ka oti te whaka­tapu i runga i te whaka­pono ki ahau.’
18 para lhes abrires os olhos e das trevas e
19 “Nō reira, kīhai ahau i whaka­tuturi, e Kīngi Akaripa, ki tō te rangi kite­nga.
19 Pelo que, ó rei Agripa, não fui desobediente à visão celestial.
20 Heoi, i kōrero ahau ki te hunga i Ramahiku i te tua­tahi, ā, i Hiruhārama, ki te whenua katoa anō o Hūria, ki ngā tauiwi hoki, kia rīpe­netā, kia tahuri ki te Atua, me te mahi anō i ngā mahi tika o te rīpe­netā.
20 Antes, anunciei primeiramente aos que estão em Damasco e em Jerusalém, e por toda a terra da Judeia, e aos gentios, que se emendassem e se convertessem a Deus, fazendo obras dignas de arrependimento.
21 Nō reira ngā Hūrai i hopu ai i ahau i te teme­para, i whai ai ki te whaka­mate i ahau.
21 Por causa disto, os judeus lançaram mão de mim no templo e procuraram matar- me.
22 Heoi, ka āwhina­tia mai ahau e te Atua, ka tū tonu nei ahau, ā mohoa noa nei, me te kōrero ki te iti, ki te rahi, kāhore āku kupu kē ake i tā ngā poro­piti rātou ko Mohi i mea ai meāke puta:
22 Mas, alcançando socorro de Deus, ainda até ao dia de hoje permaneço, dando testemunho, tanto a pequenos como a grandes, não dizendo nada mais do que o que os profetas e Moisés disseram que devia acontecer,
23 arā ko te Karaiti kia mate, ko ia te mātā­mua o te aranga o te hunga mate, māna anō e whaka­puaki te mārama ki te iwi, ki ngā tauiwi.”
23 isto é, que o Cristo devia padecer e, sendo o primeiro da ressurreição dos mortos, devia anunciar a luz a este povo e aos gentios.
24 I a ia e kōrero ana i ēnei mea, nui atu te reo o Petuha ki te karanga, “E Paora, he hau­rangi koe; nā te nui o tāu kōrero puka­puka i hau­rangi ai koe!”
24 E, dizendo ele isto em sua defesa, disse Festo em alta voz: Estás louco, Paulo! As muitas letras te fazem delirar!
25 Anō rā ko ia, “Kāhore ōku hau­rangi, e Petuha, e te tangata pai rawa; engari he pono, he whai whaka­aro, āku kupu e whaka­puaki nei.
25 Mas ele disse: Não deliro, ó potentíssimo Festo! Antes, digo palavras de verdade e de um são juízo.
26 E mātau ana hoki te kīngi ki ēnei mea, i māia ai ahau ki te kōrero ki a ia. E mea ana hoki ahau, kāhore tētahi o ēnei mea i ngaro i a ia; kīhai hoki tēnei mea i mahia i te koko­nga.
26 Porque o rei, diante de quem falo com ousadia, sabe estas coisas, pois não creio que nada disto lhe é oculto; porque isto não se fez em qualquer canto.
27 E whaka­pono ana rānei koe ki ngā poro­piti, e Kīngi Akaripa? E mea ana ahau, tēnei koe te whaka­pono nei.”
27 Crês tu nos profetas, ó rei Agripa? Bem sei que crês.
28 Anō rā ko Akaripa ki a Paora, “Wāhi iti kua riro atu ahau ki tāu, ki tā te Karaiti tikanga.”
28 E disse Agripa a Paulo: Por pouco me queres persuadir a que me faça cristão!
29 Nā, ko te mea­tanga a Paora, “Pai tonu kia īnoi ahau ki te Atua kia kaua e iti, engari kia tino nui, kia kaua anō e waiho i tōu kotahi, engari, kia tino rite ki ahau te hunga katoa e whaka­rongo nei ki ahau ināia­nei; ko ēnei meka­meka ia kia kore.”
29 E disse Paulo: Prouvera a Deus que, ou por pouco ou por muito, não somente tu, mas também todos quantos hoje me estão ouvindo se tornassem tais qual eu sou, exceto estas cadeias.
30 Nā, ka whaka­tika te kīngi, me te kāwana, me Pereniki, me te hunga i noho tahi rātou.
30 Dizendo ele isto, se levantou o rei, e o governador, e Berenice, e os que com eles estavam assentados.
31 Nā, i a rātou ka wehe kē, ka kōrero­rero ki a rātou anō, ka mea, “Kāhore he hanga a tēnei tangata e tika ai te mate, te here rānei.”
31 E, apartando-se dali, falavam uns com os outros, dizendo: Este homem nada fez digno de morte ou de prisões.
32 Kātahi, ka mea a Akaripa ki a Petuha, “Ka tukua tēnei tangata kia haere, me i kaua ia te karanga ki a Hīhā.”
32 E Agripa disse a Festo: Bem podia soltar-se este homem, se não houvera apelado para César.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 26, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.