Atos 16

mri (MRI) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Nā, ka tae atu hoki ia ki Rerepe, ki Raihitara, ā, i reira tētahi ākonga, ko Tīmoti te ingoa, he tama nā tētahi wahine whaka­pono, he Hūrai, ko tōna pāpā ia he Kariki.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 He pai te kōrero mōna a ngā tēina i Raihitara, i Ikoniuma.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 I mea a Paora kia haere ia hei hoa mōna, ā, tango­hia ana ia, kotia ana, he mea hoki mō ngā Hūrai e noho ana i aua wāhi; i mātau hoki rātou katoa he Kariki tōna pāpā.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Ā, i a rātou e hāere­ere ana i ngā pā, ka tukua e rātou hei pupuri mā rātou ngā tikanga i whaka­ritea e ngā āpō­toro, e ngā kaumātua, i Hiruhārama.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Nā, ka whaka­ū­kia ngā hāhi ki te whaka­pono, ka nui haere hoki i tēnei rā, i tēnei rā.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Nā, haere ana rātou nā waenga­nui o te whenua o Pirikia, o Karatia, kua āraia hoki e te Wairua Tapu kei kōrero i te kupu ki Āhia.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ā, i te taenga atu ki Maihia, ka whaka­mātau rātou ki te haere ki Pitinia; heoi, kīhai i tukua e te Wairua o Īhu;
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 nā, kapea ana Maihia, ka haere ki Toroa.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ā, ka kitea e Paora he kite­nga i te pō: He tangata nō Makeronia e tū ana, e tohe ana ki a ia, e mea ana, “Whiti mai ki Makeronia, āwhina­tia mātou.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Ā, nō ka kitea te kite­nga, ka mea tonu mātou kia haere ki Makeronia, i whaka­aro hoki, nā te Atua mātou i karanga ki te kauwhau i te rongo­pai ki a rātou.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Heoi, ko te rere­nga atu i Toroa, ka tika tonu mātou ki Hamotarakia, ā, ao ake te rā ki Neapori.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 I reira atu ki Piripai, ko te pā nui ia o taua wāhi o Makeronia, he koroni nō Roma. Ā, noho ana mātou i taua pā ā taka noa ētahi rā.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Nā, i te rā hāpati ka haere mātou ki waho o te pā, ki te taha o tētahi awa, he whaka­aro ko te wāhi tērā hei karakia­tanga; ā, ka noho, ka kōrero ki ngā wāhine i haere tahi ake.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Nā, ka whaka­rongo tētahi wahine, ko Riria te ingoa, he kai­hoko pāpura, nō te pā o Taiataira, he wahine kara­kia ki te Atua. He mea whaka­puare tōna ngākau e te Ariki, i rongo ai ia ki ngā mea i kōrero­tia e Paora.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ā, nō ka oti ia te iri­iri, rātou ko tōna whare, ka tohe ia, ka mea, “Ki te mea kua Whaka­aro koutou he pono tāku mahi ki te Ariki, tomo mai koutou, e noho ki tōku whare.” Nā, ka tohea mātou e ia.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Nā, i a mātou e haere ana ki te wāhi īnoi, ka tūtaki ki a mātou tētahi kōtiro, he wairua mata­kite nei tōna, he nui te utu i riro i a ia mā ōna ranga­tira, i a ia e poro­piti ana.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ka whai ia i a mātou ko Paora, ka karanga, ka mea, “He pono­nga ēnei tāngata nā te Atua, nā te Runga Rawa, e whaka­pua­kina ana e rātou te ara o te ora ki a koutou.”
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Nā, he maha ngā rā i mea ai ia tēnei. Otiia, ka hōhā a Paora, ka tahuri, ka mea ki te wairua, “Ko tāku kupu tēnei ki a koe i runga i te ingoa Īhu Karaiti, puta mai i roto i a ia.” Puta mai ana i taua hāora anō.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Otirā, nō te kite­nga o ōna ranga­tira kua kore he mahi­nga moni mā rātou, ka mau ki a Paora rāua ko Hira, ka tōia ki te kāinga hoko ki ngā ranga­tira.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ā, ka oti rāua te mau ki ngā kai­whaka­wā, ka mea, “Ko ēnei tāngata he Hūrai nei, e tino whaka­raru­raru ana i tō tātou pā,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 e whaka­pua­kina ana hoki e rāua he rite­nga e kore nei e tika kia whaka­ae­tia, kia mahia e tātou, e ngā tāngata o Roma.”
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Nā, ko te whaka­tikanga o te mano ki a rāua.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Ā, ka maha ō rāua whiu­nga e rātou, ka makā rāua ki te whare here­here, ka tohu­tohu­tia te kai­tiaki here­here, kia mau tāna pupuri i a rāua.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Nō te riro­nga i a ia o taua kupu, ka makā rāua e ia ki te whare here­here i roto rawa, ka whaka­ūria ō rāua wae­wae ki te rākau.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Nā, i waenga­nui pō ka īnoi a Paora rāua ko Hira, ka waiata atu ki te Atua, me te whaka­rongo anō ngā here­here ki a rāua.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Nā, ka pā whaka­rere he rū nui, i ngarue ai ngā tū­ranga o te whare here­here. Ā, puare tonu atu ngā tatau katoa, whaka­koro­koroa ana ngā here­nga o ngā tāngata katoa.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ā, ka oho te kai­tiaki here­here i te moe, ka kite i ngā tatau o te whare here­here e puare ana, nā, ka unu i tāna hoari, ka mea ki te patu i a ia anō, hua noa kua oma ngā here­here.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Nā, ka nui te reo o Paora ki te karanga, ka mea, “Kauaka tētahi mea kino e meatia ki a koe; ina tonu hoki mātou katoa.”
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Ā, karanga­tia ana e ia he rama, ka rere ki roto, ka haere wiri, ka takoto ki te aro­aro o Paora rāua ko Hira.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ka āra­hina hoki rāua ki waho, ka mea, “E hoa mā, me aha ka ora ai ahau?”
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ka mea rāua “Me whaka­pono ki te Ariki, ki a Īhu Karaiti, ka ora ai koe, koutou tahi ko tōu whare.”
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nā, ka kōrero­tia te kupu a te Ariki ki a ia, ki ngā tāngata katoa hoki i roto tōna whare.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ā, ka mauria rāua e ia i taua hāora o te pō, ka horoia ō rāua whiu­nga; nā, iri­iria tonu­tia iho, a ia me āna tāngata katoa.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ā, ka āra­hina rāua e ia ki tōna whare, ka whaka­tū­ria he tēpu kai ki mua i a rāua, ā, nui atu tōna hari, me tōna whare katoa, i te mea kua whaka­pono nei ki te Atua.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 I te aonga ake ia o te rā, ka tonoa, ngā kātipa e ngā kai­whaka­wā, i mea, “Tukua aua tāngata kia haere.”
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Nā, ka kōrero­tia e te kai­tiaki here­here ēnei kupu ki a Paora, ka mea, “Kua tono tāngata mai ngā kai­whaka­wā, kia tukua kōrua. Tēnā rā puta mai, haere i runga i te rangi­mārie.”
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Nā, ko te kīanga atu a Paora, “Kua whiua nuitia nei māua e rātou, ahakoa kāhore i whaka­wā­kia, he tāngata hoki nō Roma, ā, kua makā māua ki te whare here­here. Ā, kei te makā puku­tia atu māua āia­nei e rātou? Kāhore rāpea; engari, mā rātou tonu e haere mai, e whaka­puta i a māua ki waho.”
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nā, ka kōrero­tia ēnei kupu e ngā kātipa ki ngā kai­whaka­wā; ā, ka wehi, i tō rātou rongo­nga nō Roma rāua.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Nā, ka haere mai rātou, ka tohe ki a rāua, ā, ka oti rāua te ārahi ki waho, ka mea rātou kia haere atu rāua i te pā.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ā, ka puta atu rāua i te whare here­here, ka tomo ki te whare o Riria, ā, nō ka kite rāua i ngā tēina, ka whaka­mārie i a rātou, ka haere.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.