Atos 14

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ā, i Ikoniuma ka haere tahi rāua ki roto ki te whare kara­kia o ngā Hūrai, ā, ka kōrero, nō ka whaka­pono tōna tini o ngā Hūrai, o ngā Kariki.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé, segundo seu costume, entraram na sinagoga dos judeus e ali pregaram, de tal modo que uma grande multidão de judeus e de gregos se converteu à fé.
2 Nā, ngā Hūrai whaka­teka ia i whaka­oho, i whaka­kino ngā ngākau o ngā tauiwi ki ngā tēina.
2 Mas os judeus, que tinham permanecido incrédulos, excitaram os ânimos dos pagãos contra os irmãos.
3 Nā, he nui te wā i noho ai rāua i reira, i māia ai te kōrero i ngā mea a te Ariki, nāna i whaka­ae te kupu o tōna aroha noa, me te hōmai anō e ia ngā tohu me ngā mea whaka­mīharo kia meatia e ō rāua ringa.
3 Não obstante, eles se demoraram ali por muito tempo, falando com desassombro e confiança no Senhor, que dava testemunho à palavra da sua graça pelos milagres e prodígios que ele operava por mãos dos apóstolos.
4 Otiia, i wehe­wehea ngā tāngata o te pā; ko ētahi i ū ki ngā Hūrai, ko ētahi ki ngā āpō­toro.
4 A população da cidade achava-se dividida: uns eram pelos judeus, outros pelos apóstolos.
5 Ā, i ngā tauiwi rātou ko ngā Hūrai, ko ō rātou ranga­tira hoki e huaki ana ki te whaka­tupu kino, ki te āki i a rāua ki te kōhatu.
5 Mas como se tivesse levantado um motim dos gentios e dos judeus, com os seus chefes, para os ultrajar e apedrejar,
6 Ka tūpato rāua, ā, rere ana ki Raihitara, ki Rerepe, ki ngā pā o Raikaonia, ki pahaki tata atu anō hoki.
6 ao saberem disso, fugiram para as cidades da Licaônia, Listra e Derbe e suas circunvizinhanças.
7 Ā, kauwhau­tia ana e rāua te rongo­pai ki reira.
7 Ali pregaram o Evangelho.
8 I Raihitara hoki e noho ana tētahi tangata wae­wae ngoi­kore, he kopa nō te kōpū mai o tōna whaea, kāhore i haere i mua iho.
8 Em Listra vivia um homem aleijado das pernas, coxo de nascença, que nunca tinha andado.
9 I rongo tēnei i a Paora e kōrero ana; ko te tiro­hanga pu­tanga atu o tērā ki a ia, ka kite he whaka­pono tōna e ora ai,
9 Sentado, ele ouvia Paulo pregar. Este, fixando nele os olhos e vendo que tinha fé para ser curado,
10 he nui noa atu tōna reo ki te karanga atu, “E tū ōu wae­wae ki runga.” Nā, moko­whiti ake ana ia, haere ana.
10 disse em alta voz: Levanta-te direito sobre os teus pés! Ele deu um salto e pôs-se a andar.
11 Nō te kite­nga o ngā tāngata i tā Paora i mea ai, ka ara tō rātou reo, ka mea i te reo o Raikaonia, “Kua heke iho ngā atua ki a tātou, nō ngā tāngata te āhua!”
11 Vendo a multidão o que Paulo fizera, levantou a voz, gritando em língua licaônica: Deuses em figura de homens baixaram a nós!
12 Ā, huaina ana e rātou a Pānapa ko Hupita, a Paora ko Merekurai, nō te mea ko ia te pū kōrero.
12 Chamavam a Barnabé Zeus e a Paulo Hermes, porque era este quem dirigia a palavra.
13 Nā, ka kawea mai e te tohu­nga o Hupita, i te ngutu nei o te pā tōna teme­para, he pūru, he tūpare ki ngā kūwaha, ka mea kia patua he whaka­here e rātou ko ngā mano.
13 Um sacerdote de Zeus Propóleos trouxe para as portas touros ornados de grinaldas, querendo, de acordo com todo o povo, sacrificar-lhos.
14 Otirā, i te rongo­nga o ngā āpō­toro, o Pānapa rāua ko Paora, ka hae­hae i ō rāua kākahu, ā, rere ana ki roto ki ngā tāngata, ka karanga atu,
14 Mas os apóstolos Barnabé e Paulo, ao perceberem isso, rasgaram as suas vestes e saltaram no meio da multidão:
15 ka mea, “E mara mā, he aha koutou ka mea ai i ēnei mea? He tāngata anō māua, he rite tahi ki a koutou te tū, e kauwhau ana hoki i te rongo­pai, kia tahuri kē koutou i ēnei mea teka­teka noa ki te Atua ora, nāna nei i hanga te rangi me te whenua, te moana me ō reira mea katoa.
15 Homens, clamavam eles, por que fazeis isso? Também nós somos homens, da mesma condição que vós, e pregamos justamente para que vos convertais das coisas vãs ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo quanto neles há.
16 I ngā whaka­tupu­ranga hoki kua pahemo atu, i tukua e ia ngā iwi katoa kia haere i ō rātou ake ara.
16 Ele permitiu nos tempos passados que todas as nações seguissem os seus caminhos.
17 Otiia, kīhai i tukua e ia kia kāhore he kai­whaka­atu mōna; i ata­whai hoki ia, i hōmai anō e ia ki a koutou te ua o te rangi, me ngā pō hua, i mākona ai ō koutou ngākau i te kai, i te koa.”
17 Contudo, nunca deixou de dar testemunho de si mesmo, por seus benefícios: dando-vos do céu as chuvas e os tempos férteis, concedendo abundante alimento e enchendo os vossos corações de alegria.
18 Ā, ka kōrero­tia ēnei kupu, nā, mutu whaka­uaua i a rāua te mea a ngā tāngata ki te patu whaka­here mā rāua.
18 Apesar dessas palavras, não foi sem dificuldade que contiveram a multidão de sacrificar a eles.
19 Otirā, ka haere mai ētahi Hūrai i Anatioka, i Ikoniuma; ā, ka whaka­kīkī rātou i ngā mano, ā, ākina ana a Paora ki te kōhatu, tōia ana ki waho o te pā, hua noa kua mate.
19 Sobrevieram, porém, alguns judeus de Antioquia e de Icônio que persuadiram a multidão. Apedrejaram Paulo e, dando-o por morto, arrastaram-no para fora da cidade.
20 Otiia, i ngā ākonga e tū ana i tōna taha, ka whaka­tika ia, haere ana ki roto ki te pā. Ā, i te aonga ake ka haere rāua ko Pānapa ki Rerepe.
20 Os discípulos o rodearam. Ele se levantou e entrou na cidade. No dia seguinte, partiu com Barnabé para Derbe.
21 Ā, nō ka kauwhau rāua i te rongo­pai ki taua pā, ā, he toko­maha ka meinga hei ākonga, ka hoki rāua ki Raihitara, ki Ikoniuma, ki Anatioka;
21 Depois de ter pregado o Evangelho à cidade de Derbe, onde ganharam muitos discípulos, voltaram para Listra, Icônio e Antioquia {da Pisídia}.
22 whakaū ana i ngā wairua o ngā ākonga, whaka­hau ana i a rātou kia mau tonu ki te whaka­pono, kua takoto hoki te tikanga, me nā runga i ngā mate­nga maha he ara atu mō tātou ki te ranga­tira­tanga o te Atua.
22 Confirmavam as almas dos discípulos e exortavam-nos a perseverar na fé, dizendo que é necessário entrarmos no Reino de Deus por meio de muitas tribulações.
23 Ā, nō ka whaka­ritea e rāua he kaumātua mō rātou i tēnei hāhi, i tēnei hāhi, me te īnoi anō rāua me te noho­puku, ka tukua atu rātou e rāua ki te Ariki, i whaka­pono nei rātou.
23 Em cada igreja instituíram anciãos e, após orações com jejuns, encomendaram-nos ao Senhor, em quem tinham confiado.
24 Nā, ka haere rāua nā waenga­nui o Pihi­ria, tae tonu atu ki Pamapu­ria.
24 Atravessaram a Pisídia e chegaram a Panfília.
25 Ā, ka oti te kauwhau e rāua te kupu ki Pereka, ka haere rāua ki raro ki Ataria.
25 Depois de ter anunciado a palavra do Senhor em Perge, desceram a Atália.
26 Ā, rere atu ana i reira ki Anatioka, ki te wāhi i tukua ai rāua ki te aroha noa o te Atua, mō te mahi ka oti nei i a rāua.
26 Dali navegaram para Antioquia {da Síria}, de onde tinham partido, encomendados à graça de Deus para a obra que estavam a completar.
27 Nā, ka tae rāua ka hui­huia te hāhi, ka kōrero­tia ngā mea i mahi tahi ai te Atua me rāua ko tāna ua­kanga hoki i te tatau o te whaka­pono ki ngā tauiwi.
27 Ali chegados, reuniram a igreja e contaram quão grandes coisas Deus fizera com eles, e como abrira a porta da fé aos gentios.
28 Ā, kīhai i iti te wā i noho ai rāua i reira ki ngā ākonga.
28 Demoraram-se com os discípulos longo tempo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.