Atos 14

mri (MRI) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Ā, i Ikoniuma ka haere tahi rāua ki roto ki te whare kara­kia o ngā Hūrai, ā, ka kōrero, nō ka whaka­pono tōna tini o ngā Hūrai, o ngā Kariki.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé, como de costume, foram à sinagoga judaica. Ali falaram de tal modo que veio a crer grande multidão de judeus e gentios.
2 Nā, ngā Hūrai whaka­teka ia i whaka­oho, i whaka­kino ngā ngākau o ngā tauiwi ki ngā tēina.
2 Mas os judeus que se tinham recusado a crer incitaram os gentios e irritaram-lhes os ânimos contra os irmãos.
3 Nā, he nui te wā i noho ai rāua i reira, i māia ai te kōrero i ngā mea a te Ariki, nāna i whaka­ae te kupu o tōna aroha noa, me te hōmai anō e ia ngā tohu me ngā mea whaka­mīharo kia meatia e ō rāua ringa.
3 Paulo e Barnabé passaram bastante tempo ali, falando corajosamente do Senhor, que confirmava a mensagem de sua graça realizando sinais e maravilhas pelas mãos deles.
4 Otiia, i wehe­wehea ngā tāngata o te pā; ko ētahi i ū ki ngā Hūrai, ko ētahi ki ngā āpō­toro.
4 O povo da cidade ficou dividido: alguns estavam a favor dos judeus, outros a favor dos apóstolos.
5 Ā, i ngā tauiwi rātou ko ngā Hūrai, ko ō rātou ranga­tira hoki e huaki ana ki te whaka­tupu kino, ki te āki i a rāua ki te kōhatu.
5 Formou-se uma conspiração de gentios e judeus, juntamente com os seus líderes, para maltratá-los e apedrejá-los.
6 Ka tūpato rāua, ā, rere ana ki Raihitara, ki Rerepe, ki ngā pā o Raikaonia, ki pahaki tata atu anō hoki.
6 Quando eles souberam disso, fugiram para as cidades licaônicas de Listra e Derbe, e seus arredores,
7 Ā, kauwhau­tia ana e rāua te rongo­pai ki reira.
7 onde continuaram a pregar as boas novas.
8 I Raihitara hoki e noho ana tētahi tangata wae­wae ngoi­kore, he kopa nō te kōpū mai o tōna whaea, kāhore i haere i mua iho.
8 Em Listra havia um homem paralítico dos pés, aleijado desde o nascimento, que vivia ali sentado e nunca tinha andado.
9 I rongo tēnei i a Paora e kōrero ana; ko te tiro­hanga pu­tanga atu o tērā ki a ia, ka kite he whaka­pono tōna e ora ai,
9 Ele ouvira Paulo falar. Quando Paulo olhou diretamente para ele e viu que o homem tinha fé para ser curado,
10 he nui noa atu tōna reo ki te karanga atu, “E tū ōu wae­wae ki runga.” Nā, moko­whiti ake ana ia, haere ana.
10 disse em alta voz: "Levante-se! Fique de pé! " Com isso, o homem deu um salto e começou a andar.
11 Nō te kite­nga o ngā tāngata i tā Paora i mea ai, ka ara tō rātou reo, ka mea i te reo o Raikaonia, “Kua heke iho ngā atua ki a tātou, nō ngā tāngata te āhua!”
11 Ao ver o que Paulo fizera, a multidão começou a gritar em língua licaônica: "Os deuses desceram até nós em forma humana! "
12 Ā, huaina ana e rātou a Pānapa ko Hupita, a Paora ko Merekurai, nō te mea ko ia te pū kōrero.
12 A Barnabé chamavam Zeus e a Paulo Hermes, porque era ele quem trazia a palavra.
13 Nā, ka kawea mai e te tohu­nga o Hupita, i te ngutu nei o te pā tōna teme­para, he pūru, he tūpare ki ngā kūwaha, ka mea kia patua he whaka­here e rātou ko ngā mano.
13 O sacerdote de Zeus, cujo templo ficava diante da cidade, trouxe bois e coroas de flores à porta da cidade, porque ele e a multidão queriam oferecer-lhes sacrifícios.
14 Otirā, i te rongo­nga o ngā āpō­toro, o Pānapa rāua ko Paora, ka hae­hae i ō rāua kākahu, ā, rere ana ki roto ki ngā tāngata, ka karanga atu,
14 Ouvindo isso, os apóstolos Barnabé e Paulo rasgaram as roupas e correram para o meio da multidão, gritando:
15 ka mea, “E mara mā, he aha koutou ka mea ai i ēnei mea? He tāngata anō māua, he rite tahi ki a koutou te tū, e kauwhau ana hoki i te rongo­pai, kia tahuri kē koutou i ēnei mea teka­teka noa ki te Atua ora, nāna nei i hanga te rangi me te whenua, te moana me ō reira mea katoa.
15 "Homens, por que vocês estão fazendo isso? Nós também somos humanos como vocês. Estamos trazendo boas novas para vocês, dizendo-lhes que se afastem dessas coisas vãs e se voltem para o Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo o que neles há.
16 I ngā whaka­tupu­ranga hoki kua pahemo atu, i tukua e ia ngā iwi katoa kia haere i ō rātou ake ara.
16 No passado ele permitiu que todas as nações seguissem os seus próprios caminhos.
17 Otiia, kīhai i tukua e ia kia kāhore he kai­whaka­atu mōna; i ata­whai hoki ia, i hōmai anō e ia ki a koutou te ua o te rangi, me ngā pō hua, i mākona ai ō koutou ngākau i te kai, i te koa.”
17 Contudo, não ficou sem testemunho: mostrou sua bondade, dando-lhes chuva do céu e colheitas no tempo certo, concedendo-lhes sustento com fartura e enchendo de alegria os seus corações".
18 Ā, ka kōrero­tia ēnei kupu, nā, mutu whaka­uaua i a rāua te mea a ngā tāngata ki te patu whaka­here mā rāua.
18 Apesar dessas palavras, eles tiveram dificuldade para impedir que a multidão lhes oferecesse sacrifícios.
19 Otirā, ka haere mai ētahi Hūrai i Anatioka, i Ikoniuma; ā, ka whaka­kīkī rātou i ngā mano, ā, ākina ana a Paora ki te kōhatu, tōia ana ki waho o te pā, hua noa kua mate.
19 Então alguns judeus chegaram de Antioquia e de Icônio e mudaram o ânimo das multidões. Apedrejaram Paulo e o arrastaram para fora da cidade, pensando que estivesse morto.
20 Otiia, i ngā ākonga e tū ana i tōna taha, ka whaka­tika ia, haere ana ki roto ki te pā. Ā, i te aonga ake ka haere rāua ko Pānapa ki Rerepe.
20 Mas quando os discípulos se ajuntaram em volta de Paulo, ele se levantou e voltou à cidade. No dia seguinte, ele e Barnabé partiram para Derbe.
21 Ā, nō ka kauwhau rāua i te rongo­pai ki taua pā, ā, he toko­maha ka meinga hei ākonga, ka hoki rāua ki Raihitara, ki Ikoniuma, ki Anatioka;
21 Eles pregaram as boas novas naquela cidade e fizeram muitos discípulos. Então voltaram para Listra, Icônio e Antioquia,
22 whakaū ana i ngā wairua o ngā ākonga, whaka­hau ana i a rātou kia mau tonu ki te whaka­pono, kua takoto hoki te tikanga, me nā runga i ngā mate­nga maha he ara atu mō tātou ki te ranga­tira­tanga o te Atua.
22 fortalecendo os discípulos e encorajando-os a permanecer na fé, dizendo: "É necessário que passemos por muitas tribulações para entrarmos no Reino de Deus".
23 Ā, nō ka whaka­ritea e rāua he kaumātua mō rātou i tēnei hāhi, i tēnei hāhi, me te īnoi anō rāua me te noho­puku, ka tukua atu rātou e rāua ki te Ariki, i whaka­pono nei rātou.
23 Paulo e Barnabé designaram-lhes presbíteros em cada igreja; tendo orado e jejuado, eles os encomendaram ao Senhor, em quem haviam confiado.
24 Nā, ka haere rāua nā waenga­nui o Pihi­ria, tae tonu atu ki Pamapu­ria.
24 Passando pela Pisídia, chegaram à Panfília
25 Ā, ka oti te kauwhau e rāua te kupu ki Pereka, ka haere rāua ki raro ki Ataria.
25 e, tendo pregado a palavra em Perge, desceram para Atália.
26 Ā, rere atu ana i reira ki Anatioka, ki te wāhi i tukua ai rāua ki te aroha noa o te Atua, mō te mahi ka oti nei i a rāua.
26 De Atália navegaram de volta a Antioquia, onde tinham sido recomendados à graça de Deus para a missão que agora haviam completado.
27 Nā, ka tae rāua ka hui­huia te hāhi, ka kōrero­tia ngā mea i mahi tahi ai te Atua me rāua ko tāna ua­kanga hoki i te tatau o te whaka­pono ki ngā tauiwi.
27 Chegando ali, reuniram a igreja e relataram tudo o que Deus tinha feito por meio deles e como abrira a porta da fé aos gentios.
28 Ā, kīhai i iti te wā i noho ai rāua i reira ki ngā ākonga.
28 E ficaram ali muito tempo com os discípulos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.