Atos 14

mri (MRI) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ā, i Ikoniuma ka haere tahi rāua ki roto ki te whare kara­kia o ngā Hūrai, ā, ka kōrero, nō ka whaka­pono tōna tini o ngā Hūrai, o ngā Kariki.
1 Em Icônio, Paulo e Barnabé entraram juntos na sinagoga judaica e falaram de tal modo, que veio a crer grande multidão, tanto de judeus como de gregos.
2 Nā, ngā Hūrai whaka­teka ia i whaka­oho, i whaka­kino ngā ngākau o ngā tauiwi ki ngā tēina.
2 Mas os judeus incrédulos incitaram e irritaram os ânimos dos gentios contra os irmãos.
3 Nā, he nui te wā i noho ai rāua i reira, i māia ai te kōrero i ngā mea a te Ariki, nāna i whaka­ae te kupu o tōna aroha noa, me te hōmai anō e ia ngā tohu me ngā mea whaka­mīharo kia meatia e ō rāua ringa.
3 Entretanto, demoraram-se ali muito tempo, falando ousadamente no Senhor, o qual confirmava a palavra da sua graça, concedendo que, por mão deles, se fizessem sinais e prodígios.
4 Otiia, i wehe­wehea ngā tāngata o te pā; ko ētahi i ū ki ngā Hūrai, ko ētahi ki ngā āpō­toro.
4 Mas dividiu-se o povo da cidade: uns eram pelos judeus; outros, pelos apóstolos.
5 Ā, i ngā tauiwi rātou ko ngā Hūrai, ko ō rātou ranga­tira hoki e huaki ana ki te whaka­tupu kino, ki te āki i a rāua ki te kōhatu.
5 E, como surgisse um tumulto dos gentios e judeus, associados com as suas autoridades, para os ultrajar e apedrejar,
6 Ka tūpato rāua, ā, rere ana ki Raihitara, ki Rerepe, ki ngā pā o Raikaonia, ki pahaki tata atu anō hoki.
6 sabendo-o eles, fugiram para Listra e Derbe, cidades da Licaônia e circunvizinhança,
7 Ā, kauwhau­tia ana e rāua te rongo­pai ki reira.
7 onde anunciaram o evangelho.
8 I Raihitara hoki e noho ana tētahi tangata wae­wae ngoi­kore, he kopa nō te kōpū mai o tōna whaea, kāhore i haere i mua iho.
8 Em Listra, costumava estar assentado certo homem aleijado, paralítico desde o seu nascimento, o qual jamais pudera andar.
9 I rongo tēnei i a Paora e kōrero ana; ko te tiro­hanga pu­tanga atu o tērā ki a ia, ka kite he whaka­pono tōna e ora ai,
9 Esse homem ouviu falar Paulo, que, fixando nele os olhos e vendo que possuía fé para ser curado,
10 he nui noa atu tōna reo ki te karanga atu, “E tū ōu wae­wae ki runga.” Nā, moko­whiti ake ana ia, haere ana.
10 disse-lhe em alta voz: Apruma-te direito sobre os pés! Ele saltou e andava.
11 Nō te kite­nga o ngā tāngata i tā Paora i mea ai, ka ara tō rātou reo, ka mea i te reo o Raikaonia, “Kua heke iho ngā atua ki a tātou, nō ngā tāngata te āhua!”
11 Quando as multidões viram o que Paulo fizera, gritaram em língua licaônica, dizendo: Os deuses, em forma de homens, baixaram até nós.
12 Ā, huaina ana e rātou a Pānapa ko Hupita, a Paora ko Merekurai, nō te mea ko ia te pū kōrero.
12 A Barnabé chamavam Júpiter, e a Paulo, Mercúrio, porque era este o principal portador da palavra.
13 Nā, ka kawea mai e te tohu­nga o Hupita, i te ngutu nei o te pā tōna teme­para, he pūru, he tūpare ki ngā kūwaha, ka mea kia patua he whaka­here e rātou ko ngā mano.
13 O sacerdote de Júpiter, cujo templo estava em frente da cidade, trazendo para junto das portas touros e grinaldas, queria sacrificar juntamente com as multidões.
14 Otirā, i te rongo­nga o ngā āpō­toro, o Pānapa rāua ko Paora, ka hae­hae i ō rāua kākahu, ā, rere ana ki roto ki ngā tāngata, ka karanga atu,
14 Porém, ouvindo isto, os apóstolos Barnabé e Paulo, rasgando as suas vestes, saltaram para o meio da multidão, clamando:
15 ka mea, “E mara mā, he aha koutou ka mea ai i ēnei mea? He tāngata anō māua, he rite tahi ki a koutou te tū, e kauwhau ana hoki i te rongo­pai, kia tahuri kē koutou i ēnei mea teka­teka noa ki te Atua ora, nāna nei i hanga te rangi me te whenua, te moana me ō reira mea katoa.
15 Senhores, por que fazeis isto? Nós também somos homens como vós, sujeitos aos mesmos sentimentos, e vos anunciamos o evangelho para que destas coisas vãs vos convertais ao Deus vivo, que fez o céu, a terra, o mar e tudo o que há neles;
16 I ngā whaka­tupu­ranga hoki kua pahemo atu, i tukua e ia ngā iwi katoa kia haere i ō rātou ake ara.
16 o qual, nas gerações passadas, permitiu que todos os povos andassem nos seus próprios caminhos;
17 Otiia, kīhai i tukua e ia kia kāhore he kai­whaka­atu mōna; i ata­whai hoki ia, i hōmai anō e ia ki a koutou te ua o te rangi, me ngā pō hua, i mākona ai ō koutou ngākau i te kai, i te koa.”
17 contudo, não se deixou ficar sem testemunho de si mesmo, fazendo o bem, dando-vos do céu chuvas e estações frutíferas, enchendo o vosso coração de fartura e de alegria.
18 Ā, ka kōrero­tia ēnei kupu, nā, mutu whaka­uaua i a rāua te mea a ngā tāngata ki te patu whaka­here mā rāua.
18 Dizendo isto, foi ainda com dificuldade que impediram as multidões de lhes oferecerem sacrifícios.
19 Otirā, ka haere mai ētahi Hūrai i Anatioka, i Ikoniuma; ā, ka whaka­kīkī rātou i ngā mano, ā, ākina ana a Paora ki te kōhatu, tōia ana ki waho o te pā, hua noa kua mate.
19 Sobrevieram, porém, judeus de Antioquia e Icônio e, instigando as multidões e apedrejando a Paulo, arrastaram-no para fora da cidade, dando-o por morto.
20 Otiia, i ngā ākonga e tū ana i tōna taha, ka whaka­tika ia, haere ana ki roto ki te pā. Ā, i te aonga ake ka haere rāua ko Pānapa ki Rerepe.
20 Rodeando-o, porém, os discípulos, levantou-se e entrou na cidade. No dia seguinte, partiu, com Barnabé, para Derbe.
21 Ā, nō ka kauwhau rāua i te rongo­pai ki taua pā, ā, he toko­maha ka meinga hei ākonga, ka hoki rāua ki Raihitara, ki Ikoniuma, ki Anatioka;
21 E, tendo anunciado o evangelho naquela cidade e feito muitos discípulos, voltaram para Listra, e Icônio, e Antioquia,
22 whakaū ana i ngā wairua o ngā ākonga, whaka­hau ana i a rātou kia mau tonu ki te whaka­pono, kua takoto hoki te tikanga, me nā runga i ngā mate­nga maha he ara atu mō tātou ki te ranga­tira­tanga o te Atua.
22 fortalecendo a alma dos discípulos, exortando-os a permanecer firmes na fé; e mostrando que, através de muitas tribulações, nos importa entrar no reino de Deus.
23 Ā, nō ka whaka­ritea e rāua he kaumātua mō rātou i tēnei hāhi, i tēnei hāhi, me te īnoi anō rāua me te noho­puku, ka tukua atu rātou e rāua ki te Ariki, i whaka­pono nei rātou.
23 E, promovendo-lhes, em cada igreja, a eleição de presbíteros, depois de orar com jejuns, os encomendaram ao Senhor em quem haviam crido.
24 Nā, ka haere rāua nā waenga­nui o Pihi­ria, tae tonu atu ki Pamapu­ria.
24 Atravessando a Pisídia, dirigiram-se a Panfília.
25 Ā, ka oti te kauwhau e rāua te kupu ki Pereka, ka haere rāua ki raro ki Ataria.
25 E, tendo anunciado a palavra em Perge, desceram a Atália
26 Ā, rere atu ana i reira ki Anatioka, ki te wāhi i tukua ai rāua ki te aroha noa o te Atua, mō te mahi ka oti nei i a rāua.
26 e dali navegaram para Antioquia, onde tinham sido recomendados à graça de Deus para a obra que haviam já cumprido.
27 Nā, ka tae rāua ka hui­huia te hāhi, ka kōrero­tia ngā mea i mahi tahi ai te Atua me rāua ko tāna ua­kanga hoki i te tatau o te whaka­pono ki ngā tauiwi.
27 Ali chegados, reunida a igreja, relataram quantas coisas fizera Deus com eles e como abrira aos gentios a porta da fé.
28 Ā, kīhai i iti te wā i noho ai rāua i reira ki ngā ākonga.
28 E permaneceram não pouco tempo com os discípulos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.