Atos 13

mri (MRI) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Nā, tērā ētahi poro­piti me ētahi kai­whaka­ako i Anatioka, i te hāhi i reira, ko Pānapa, ko Himiona i huaina nei ko Nikera, ko Rukiu nō Hairini, ko Manaena, he mea whaka­tupu ngā­tahi nei rāua ko Herora teta­raki, me Haora.
1 Havia então na Igreja de Antioquia profetas e doutores, entre eles Barnabé, Simão, apelidado o Negro, Lúcio de Cirene, Manaém, companheiro de infância do tetrarca Herodes, e Saulo.
2 Ā, i a rātou e kara­kia ana ki te Ariki, e noho­puku ana, ka mea te Wairua Tapu, “Motu­hia mai ki ahau a Pānapa rāua ko Haora ki te mahi i karanga­tia ai rāua e ahau.”
2 Enquanto celebravam o culto do Senhor, depois de terem jejuado, disse-lhes o Espírito Santo: Separai-me Barnabé e Saulo para a obra a que os tenho destinado.
3 Nā, ka mutu tā rātou noho­puku me te īnoi, ā, ka popoki iho i ō rātou ringa ki a rāua ka tonoa atu rāua kia haere.
3 Então, jejuando e orando, impuseram-lhes as mãos e os despediram.
4 Nā, ka tonoa nei rāua e te Wairua Tapu, ka haere ki Herukia; ā, rere atu ana i reira ki Kai­peru.
4 Enviados assim pelo Espírito Santo, foram a Selêucia e dali navegaram para a ilha de Chipre.
5 Nā, i a rāua i Harami, ka kauwhau­tia e rāua te kupu a te Atua i roto i ngā whare kara­kia o ngā Hūrai. I a rāua anō a Hoani hei kai­mahi.
5 Chegados a Salamina, pregavam a palavra de Deus nas sinagogas dos judeus. Tinham com eles João para auxiliá-los.
6 Ā, nō tō rātou pu­tanga i te motu katoa ki Papaho, ka kitea tētahi tangata mākutu, he poro­piti teka, he Hūrai, ko Paraīhu te ingoa.
6 Percorreram toda a ilha até Pafos e acharam um judeu chamado Barjesus, mago e falso profeta,
7 I te tino kāwana ia, i a Herekiu Paora; he tangata mahara a Herekiu. Ā, karanga­tia ana e ia a Pānapa rāua ko Haora, ā, ka whai kia rongo i te kupu a te Atua.
7 que vivia na companhia do procônsul Sérgio Paulo, homem sensato. Este chamou Barnabé e Saulo, e exprimiu-lhes o desejo de ouvir a palavra de Deus.
8 Otirā, i tau­tohe ki a rāua a Erima te kai­mākutu, ko te whaka­māori­tanga hoki tēnei o tōna ingoa, i mea kia tahuri kē te tino kāwana i te whaka­pono.
8 Mas Élimas, o Mago - pois assim é interpretado o seu nome -, se lhes opunha, procurando desviar da fé o procônsul.
9 Otirā, ko Haora, e huaina nei anō ko Paora, kī tonu i te Wairua Tapu, i whaka­mau i ōna kanohi ki a ia,
9 Então Saulo, chamado também Paulo, cheio do Espírito Santo, cravou nele os olhos e disse-lhe:
10 ā, i mea, “E te tangata kī tonu i te tini­hanga, i ngā tini mahi poka­noa, e te tama a te rēwera, hoa­riri o ngā mahi tika katoa, e kore ianei e mutu tāu whaka­puta kē i ngā ara tika a te Ariki?
10 Filho do demônio, cheio de todo engano e de toda astúcia, inimigo de toda justiça, não cessas de perverter os caminhos retos do Senhor!
11 Nana, āia­nei pā ai te ringa o te Ariki ki a koe, ka matapō­tia koe, e kore e kite i te rā ā taka noa tētahi wā.”
11 Eis que agora está sobre ti a mão do Senhor e ficarás cego. Não verás o sol até nova ordem! Caíram logo sobre ele a escuridão e as trevas, e, andando à roda, buscava quem lhe desse a mão.
12 Ā, nō te kite­nga o te tino kāwana i taua mea­tanga, ka whaka­pono ia, i mīharo hoki ki te ako a te Ariki.
12 À vista deste prodígio, o procônsul abraçou a fé, admirando vivamente a doutrina do Senhor.
13 Nā, ka rere atu a Paora rātou ko ōna hoa i Papaho, ka ū ki Pereka i Pamapu­ria. Ā, whaka­rere ana a Hoani i a rāua, hoki ana ki Hiruhārama.
13 Paulo e os seus companheiros navegaram de Pafos e chegaram a Perge, na Panfília, de onde João, apartando-se deles, voltou para Jerusalém.
14 Ko rāua ia haere atu ana i Pereka, tae tonu atu ki Anatioka i Pihi­ria, ā, tomo ana ki te whare kara­kia i te rā hāpati, noho ana.
14 Mas eles, deixando Perge, foram para Antioquia da Pisídia. Ali entraram em dia de sábado na sinagoga, e sentaram-se.
15 Ā, ka mutu te kōrero­tanga o te ture, o ngā poro­piti, ka tono tāngata ngā ranga­tira o te whare kara­kia ki a rāua, ka mea, “E hoa mā, ki te mea he kupu whaka­ako tā kōrua ki te hunga nei, kōrero­tia.”
15 Depois da leitura da lei e dos profetas, mandaram-lhes dizer os chefes da sinagoga: Irmãos, se tendes alguma palavra de exortação ao povo, falai-a.
16 Nā, ka tū a Paora ki runga, ka tā­whiri tōna ringa, ka mea:
16 Paulo levantou-se, fez um sinal com a mão e falou: Homens de Israel e vós que temeis a Deus, ouvi.
17 Nā, te Atua o tēnei iwi, o Īharaira i whiri­whiri ō tātou mātua, ā, whaka­nuia ana e ia tēnei iwi, i a rātou e noho manene ana i te whenua o Īhipa, i runga tonu anō te ringa i āra­hina mai ai rātou e ia i reira.
17 O Deus do povo de Israel escolheu nossos pais e exaltou este povo no tempo em que habitava na terra do Egito, de onde os tirou com o poder de seu braço.
18 Nā, me te mea e whā tekau ngā tau i whaka­manawa­nui ai ki tō rātou āhua i te koraha.
18 Por espaço de quarenta anos alimentou-os no deserto.
19 Ā, ka whitu ngā iwi ka ngaro i a ia i te whenua o Kanaana, ka hoatu e ia ki a rātou tō rātou whenua hei whenua pūmau, mō ngā tau me te mea e whā rau e rima tekau.
19 Destruiu sete nações na terra de Canaã e distribuiu-lhes por sorte aquela terra durante quase quatrocentos e cinqüenta anos.
20 “Ā muri iho i ēnei mea, ka hoatu e ia ki a rātou he kai­whaka­wā, taea noatia a Hamuera poro­piti.
20 Em seguida, lhes deu juízes até o profeta Samuel.
21 Ā muri iho ka tono rātou ki tētahi kīngi; ā, hoatu ana e te Atua ki a rātou a Haora, tama a Kihi, he tangata nō te pū o Pineamine, ā, e whā tekau ngā tau.
21 Pediram então um rei, e Deus lhes deu, por quarenta anos, Saul, filho de Cis, da tribo de Benjamim.
22 Ā, ka oti ia te whaka­taka, ka whaka­ara­hia ake e ia a Rāwiri hei kīngi mō rātou; i whaka­atu­ria hoki ia e ia, i kōrero­tia, ‘Kua kitea e ahau a Rāwiri tama a Hehe, he tangata e whaka­ae­tia ana e tōku ngākau; ka meatia e ia ngā mea katoa e pai ai ahau.’
22 Depois, Deus o rejeitou e mandou-lhes Davi como rei, de quem deu este testemunho: Achei Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração, que fará todas as minhas vontades.
23 He uri nō tēnei tangata tā te Atua i hōmai ai ki a Īharaira, he Kai­whaka­ora, ko Īhu, hei whaka­rite i te mea i kōrero­tia ai i mua.
23 De sua descendência, conforme a promessa, Deus fez sair para Israel o Salvador Jesus.
24 Nō mua tata anō hoki i tōna haere­nga mai te kauwhau­tanga a Hoani i te iri­iri rīpe­netā, ki te iwi katoa o Īharaira.
24 João tinha pregado, desde antes da sua vinda, o batismo do arrependimento a todo o povo de Israel.
25 Ā, ka tutuki a Hoani ki tōna tutuki­tanga, ka mea ia, ‘Ko wai koia ahau ki tō koutou whaka­aro? Ehara rā ahau i a ia. Engari, tērā te haere mai ana tētahi i muri i ahau, ko ōna hū e kore ahau e tau hei wewete.’
25 Terminando a sua carreira, dizia: Eu não sou aquele que vós pensais, mas após mim virá aquele de quem não sou digno de desatar o calçado.
26 “E ōku tuā­kana, e ngā tama o te kāwei o Āperahama, e te hunga i roto i a koutou e wehi ana ki te Atua, kua hōmai te kupu o tēnei ora kia whaka­pua­kina ki a tātou.
26 Irmãos, filhos de Abraão, e os que entre vós temem a Deus: a nós é que foi dirigida a mensagem de salvação.
27 Nā, ko te hunga e noho ana Hiruhārama, me ō rātou ranga­tira, i te mea kīhai rātou i mōhio ki a ia, ki ngā reo rānei o ngā poro­piti e kōrero­tia ana i ngā hāpati katoa, nā rātou i whaka­rite aua reo, i a rātou i tuku i a ia ki te mate.
27 Com efeito, os habitantes de Jerusalém e os seus magistrados não conheceram Jesus, e, sentenciando-o, cumpriram os oráculos dos profetas, que cada sábado são lidos.
28 Ahakoa kīhai i kitea e rātou he mea e mate ai ia, ka tohe rātou ki a Pirato kia whaka­matea ia.
28 Embora não achassem nele culpa alguma de morte, pediram a Pilatos que lhe tirasse a vida.
29 Ā, nō ka rite i a rātou ngā mea katoa i tuhi­tuhia mōna, tango­hia iho ana ia i te rākau, whaka­takoto­ria ana ki roto ki te urupā.
29 Depois de realizarem todas as coisas que dele estavam escritas, tirando-o do madeiro, puseram-no num sepulcro.
30 Heoi, nā te Atua ia i whaka­ara ake i te hunga mate.
30 Mas Deus o ressuscitou dentre os mortos.
31 Ā, he maha ngā rā i kitea ai ia e te hunga i haere tahi i a ia i Kariri ki Hiruhārama, ko rātou nei ngā kai­whaka­atu mōna ki te iwi.
31 Durante muitos dias apareceu àqueles que com ele subiram da Galiléia a Jerusalém, os quais até agora são testemunhas dele junto ao povo.
32 Nā, he kauwhau tēnei nā māua ki a koutou i te rongo­pai, i kōrero­tia i mua ki ngā mātua,
32 Nós vos anunciamos: a promessa feita a nossos pais,
33 arā, kua mana tēnei i te Atua, hei mea mā ā tātou tama­riki, i a ia whaka­ara nei i a Īhu; ko te mea hoki tēnā i tuhi­tuhia i te rua o ngā waiata:
33 Deus a tem cumprido diante de nós, seus filhos, suscitando Jesus, como também está escrito no Salmo segundo: Tu és meu Filho, eu hoje te gerei {Sl 2,7}.
34 Ko tāna kōrero anō tēnei mōna whaka­ara­hia nei e ia i te hunga mate, tē hoki anō ki te pirau i muri iho:
34 Que Deus o ressuscitou dentre os mortos, para nunca mais tornar à corrupção, ele o declarou desta maneira: Eu vos darei as coisas sagradas prometidas a Davi {Is 55,3}.
35 Koia hoki ia i mea ai i tētahi atu waiata:
35 E diz também noutra passagem: Não permitirás que teu Santo experimente a corrupção {Sl 15,10}.
36 Ko Rāwiri hoki i mahi i tā te Atua i pai ai i tōna whaka­tupu­ranga anō, ā, moe iho, whaka­takoto­ria ana ki ōna mātua, kite ana i te pirau.
36 Ora, Davi, depois de ter servido em vida aos desígnios de Deus, morreu. Foi reunido a seus pais e experimentou a corrupção.
37 Ko tēnei ia i whaka­ara­hia ake nei e te Atua, kīhai ia i kite i te pirau.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou não experimentou a corrupção.
38 Nā, kia mōhio koutou, e ōku tuā­kana, nā tēnei tangata te muru­nga hara e kauwhau­tia nei ki a koutou.
38 Sabei, pois, irmãos, que por ele se vos anuncia a remissão dos pecados.
39 Māna hoki ngā tāngata katoa e whaka­pono ana, ka whaka­tikaia ai i ngā mea katoa, e kore nei koutou e whaka­tikaia i runga i tā Mohi ture.
39 Todo aquele que crê é justificado por ele de tudo aquilo que não pôde ser pela Lei de Moisés.
40 Nā, kia mahara, kei pā ki a koutou te mea i kōrero­tia rā e ngā poro­piti:
40 Cuidai, pois, que não venha sobre vós o que foi dito pelos profetas:
41 ‘Ti­tiro mai, e te hunga whaka­hāwea,
41 Vede, ó desprezadores, pasmai e morrei de espanto. Pois eu vou realizar uma obra em vossos dias, obra a que não creríeis, se alguém vo-la contasse {Hab 1,5}.
42 Nā, i a rātou e puta ana ki waho, ka tohe rātou kia kauwhau­tia anō aua kupu ki a rātou i tō muri iho hāpati.
42 Ao saírem, rogavam que lhes repetissem essas palavras no sábado seguinte.
43 Heoi, ka pākaru­karu te hui­hui, he toko­maha ngā Hūrai me ngā poro­hira­iti kara­kia i aru i a Paora rāua ko Pānapa, ā, ka kōrero rāua ki a rātou, ka ako kia mau tonu rātou ki te aroha noa o te Atua.
43 Depois que a assembléia terminou, muitos judeus e prosélitos devotos seguiram Paulo e Barnabé, os quais com muitas palavras os exortavam a perseverar na graça de Deus.
44 Nā, i tō muri iho hāpati ka hui­hui mai te pā, me te mea ko rātou katoa, ki te whaka­rongo ki te kupu a te Atua.
44 No sábado seguinte, afluiu quase toda a cidade para ouvir a palavra de Deus.
45 Nō te kite­nga ia o ngā Hūrai i te hui­hui, ka kī rātou i te hae, ka whaka­kāhore ki ngā mea i kōrero­tia e Paora, ka whaka­teka, ka kohu­kohu.
45 Os judeus, vendo a multidão, encheram-se de inveja e puseram-se a protestar com injúrias contra o que Paulo falava.
46 Kātahi a Paora rāua ko Pānapa ka kōrero māia atu, ka mea: “I takoto te tikanga kia mātua kōrero­tia te kupu a te Atua ki a koutou. Nā, ka peia nei e koutou, ka whaka­aro koutou e kore koutou e tau mō te ora tonu, nā, ka tahuri atu nei māua ki ngā tauiwi.
46 Então Paulo e Barnabé disseram-lhes resolutamente: Era a vós que em primeiro lugar se devia anunciar a palavra de Deus. Mas, porque a rejeitais e vos julgais indignos da vida eterna, eis que nos voltamos para os pagãos.
47 I pēnei hoki te ako a te Ariki ki a mātou:
47 Porque o Senhor assim no-lo mandou: Eu te estabeleci para seres luz das nações, e levares a salvação até os confins da terra {Is 49,6}.
48 Nā, i te rongo­nga o ngā tauiwi, ka hari, ka whaka­korōria i te kupu a te Ariki; ka whaka­pono anō te hunga i rite mō te ora tonu.
48 Estas palavras encheram de alegria os pagãos que glorificavam a palavra do Senhor. Todos os que estavam predispostos para a vida eterna fizeram ato de fé.
49 Ā, pakū ana te kupu a te Ariki puta noa i taua whenua.
49 Divulgava-se, assim, a palavra do Senhor por toda a região.
50 Otirā, i whaka­oho­kia e ngā Hūrai ngā wāhine kara­kia, ranga­tira, me ngā tāngata nunui o te pā, ā, ara ana i a rātou he whaka­toi mō Paora rāua ko Pānapa, peia ana rāua i ō rātou wāhi.
50 Mas os judeus instigaram certas mulheres religiosas da aristocracia e os principais da cidade, que excitaram uma perseguição contra Paulo e Barnabé e os expulsaram do seu território.
51 Heoi, ruia atu ana e rāua te puehu o ō rāua wae­wae ki a rātou, ā, haere ana ki Ikoniuma.
51 Estes sacudiram contra eles o pó dos seus pés, e foram a Icônio.
52 Nā, kī tonu ngā ākonga i te hari, i te Wairua Tapu.
52 Os discípulos, por sua vez, estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.