Atos 13

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, tērā ētahi poro­piti me ētahi kai­whaka­ako i Anatioka, i te hāhi i reira, ko Pānapa, ko Himiona i huaina nei ko Nikera, ko Rukiu nō Hairini, ko Manaena, he mea whaka­tupu ngā­tahi nei rāua ko Herora teta­raki, me Haora.
1 Ora, na igreja em Antioquia havia profetas e mestres, a saber: Barnabé, Simeão, chamado Níger, Lúcio de Cirene, Manaém, colaço de Herodes o tetrarca, e Saulo.
2 Ā, i a rātou e kara­kia ana ki te Ariki, e noho­puku ana, ka mea te Wairua Tapu, “Motu­hia mai ki ahau a Pānapa rāua ko Haora ki te mahi i karanga­tia ai rāua e ahau.”
2 Enquanto eles ministravam perante o Senhor e jejuavam, disse o Espírito Santo: Separai-me a Barnabé e a Saulo para a obra a que os tenho chamado.
3 Nā, ka mutu tā rātou noho­puku me te īnoi, ā, ka popoki iho i ō rātou ringa ki a rāua ka tonoa atu rāua kia haere.
3 Então, depois que jejuaram, oraram e lhes impuseram as mãos, os despediram.
4 Nā, ka tonoa nei rāua e te Wairua Tapu, ka haere ki Herukia; ā, rere atu ana i reira ki Kai­peru.
4 Estes, pois, enviados pelo Espírito Santo, desceram a Selêucia e dali navegaram para Chipre.
5 Nā, i a rāua i Harami, ka kauwhau­tia e rāua te kupu a te Atua i roto i ngā whare kara­kia o ngā Hūrai. I a rāua anō a Hoani hei kai­mahi.
5 Chegados a Salamina, anunciavam a palavra de Deus nas sinagogas dos judeus, e tinham a João como auxiliar.
6 Ā, nō tō rātou pu­tanga i te motu katoa ki Papaho, ka kitea tētahi tangata mākutu, he poro­piti teka, he Hūrai, ko Paraīhu te ingoa.
6 Havendo atravessado a ilha toda até Pafos, acharam um certo mago, falso profeta, judeu, chamado Bar-Jesus,
7 I te tino kāwana ia, i a Herekiu Paora; he tangata mahara a Herekiu. Ā, karanga­tia ana e ia a Pānapa rāua ko Haora, ā, ka whai kia rongo i te kupu a te Atua.
7 que estava com o procônsul Sérgio Paulo, homem sensato. Este chamou a Barnabé e Saulo e mostrou desejo de ouvir a palavra de Deus.
8 Otirā, i tau­tohe ki a rāua a Erima te kai­mākutu, ko te whaka­māori­tanga hoki tēnei o tōna ingoa, i mea kia tahuri kē te tino kāwana i te whaka­pono.
8 Mas resistia-lhes Elimas, o encantador {porque assim se interpreta o seu nome}, procurando desviar a fé do procônsul.
9 Otirā, ko Haora, e huaina nei anō ko Paora, kī tonu i te Wairua Tapu, i whaka­mau i ōna kanohi ki a ia,
9 Todavia Saulo, também chamado Paulo, cheio do Espírito Santo, fitando os olhos nele,
10 ā, i mea, “E te tangata kī tonu i te tini­hanga, i ngā tini mahi poka­noa, e te tama a te rēwera, hoa­riri o ngā mahi tika katoa, e kore ianei e mutu tāu whaka­puta kē i ngā ara tika a te Ariki?
10 disse: ó filho do diabo, cheio de todo o engano e de toda a malícia, inimigo de toda a justiça, não cessarás de perverter os caminhos retos do Senhor?
11 Nana, āia­nei pā ai te ringa o te Ariki ki a koe, ka matapō­tia koe, e kore e kite i te rā ā taka noa tētahi wā.”
11 Agora eis a mão do Senhor sobre ti, e ficarás cego, sem ver o sol por algum tempo. Imediatamente caiu sobre ele uma névoa e trevas e, andando à roda, procurava quem o guiasse pela mão.
12 Ā, nō te kite­nga o te tino kāwana i taua mea­tanga, ka whaka­pono ia, i mīharo hoki ki te ako a te Ariki.
12 Então o procônsul, vendo o que havia acontecido, creu, maravilhando-se da doutrina do Senhor.
13 Nā, ka rere atu a Paora rātou ko ōna hoa i Papaho, ka ū ki Pereka i Pamapu­ria. Ā, whaka­rere ana a Hoani i a rāua, hoki ana ki Hiruhārama.
13 Tendo Paulo e seus companheiros navegado de Pafos, chegaram a Perge, na Panfília. João, porém, apartando-se deles, voltou para Jerusalém.
14 Ko rāua ia haere atu ana i Pereka, tae tonu atu ki Anatioka i Pihi­ria, ā, tomo ana ki te whare kara­kia i te rā hāpati, noho ana.
14 Mas eles, passando de Perge, chegaram a Antioquia da Psídia; e entrando na sinagoga, no dia de sábado, sentaram-se.
15 Ā, ka mutu te kōrero­tanga o te ture, o ngā poro­piti, ka tono tāngata ngā ranga­tira o te whare kara­kia ki a rāua, ka mea, “E hoa mā, ki te mea he kupu whaka­ako tā kōrua ki te hunga nei, kōrero­tia.”
15 Depois da leitura da lei e dos profetas, os chefes da sinagoga mandaram dizer-lhes: Irmãos, se tendes alguma palavra de exortação ao povo, falai.
16 Nā, ka tū a Paora ki runga, ka tā­whiri tōna ringa, ka mea:
16 Então Paulo se levantou e, pedindo silêncio com a mão, disse: Varões israelitas, e os que temeis a Deus, ouvi:
17 Nā, te Atua o tēnei iwi, o Īharaira i whiri­whiri ō tātou mātua, ā, whaka­nuia ana e ia tēnei iwi, i a rātou e noho manene ana i te whenua o Īhipa, i runga tonu anō te ringa i āra­hina mai ai rātou e ia i reira.
17 O Deus deste povo de Israel escolheu a nossos pais, e exaltou o povo, sendo eles estrangeiros na terra do Egito, de onde os tirou com braço poderoso,
18 Nā, me te mea e whā tekau ngā tau i whaka­manawa­nui ai ki tō rātou āhua i te koraha.
18 e suportou-lhes os maus costumes no deserto por espaço de quase quarenta anos;
19 Ā, ka whitu ngā iwi ka ngaro i a ia i te whenua o Kanaana, ka hoatu e ia ki a rātou tō rātou whenua hei whenua pūmau, mō ngā tau me te mea e whā rau e rima tekau.
19 e, havendo destruído as sete nações na terra de Canaã, deu-lhes o território delas por herança durante cerca de quatrocentos e cinquenta anos.
20 “Ā muri iho i ēnei mea, ka hoatu e ia ki a rātou he kai­whaka­wā, taea noatia a Hamuera poro­piti.
20 Depois disto, deu-lhes juízes até o profeta Samuel.
21 Ā muri iho ka tono rātou ki tētahi kīngi; ā, hoatu ana e te Atua ki a rātou a Haora, tama a Kihi, he tangata nō te pū o Pineamine, ā, e whā tekau ngā tau.
21 Então pediram um rei, e Deus lhes deu por quarenta anos a Saul, filho de Cis, varão da tribo de Benjamim.
22 Ā, ka oti ia te whaka­taka, ka whaka­ara­hia ake e ia a Rāwiri hei kīngi mō rātou; i whaka­atu­ria hoki ia e ia, i kōrero­tia, ‘Kua kitea e ahau a Rāwiri tama a Hehe, he tangata e whaka­ae­tia ana e tōku ngākau; ka meatia e ia ngā mea katoa e pai ai ahau.’
22 E tendo deposto a este, levantou-lhes como rei a Davi, ao qual também, dando testemunho, disse: Achei a Davi, filho de Jessé, homem segundo o meu coração, que fará toda a minha vontade.
23 He uri nō tēnei tangata tā te Atua i hōmai ai ki a Īharaira, he Kai­whaka­ora, ko Īhu, hei whaka­rite i te mea i kōrero­tia ai i mua.
23 Da descendência deste, conforme a promessa, trouxe Deus a Israel um Salvador, Jesus;
24 Nō mua tata anō hoki i tōna haere­nga mai te kauwhau­tanga a Hoani i te iri­iri rīpe­netā, ki te iwi katoa o Īharaira.
24 havendo João, antes do aparecimento dele, pregado a todo o povo de Israel o batismo de arrependimento.
25 Ā, ka tutuki a Hoani ki tōna tutuki­tanga, ka mea ia, ‘Ko wai koia ahau ki tō koutou whaka­aro? Ehara rā ahau i a ia. Engari, tērā te haere mai ana tētahi i muri i ahau, ko ōna hū e kore ahau e tau hei wewete.’
25 Mas João, quando completava a carreira, dizia: Quem pensais vós que eu sou? Eu não sou o Cristo, mas eis que após mim vem aquele a quem não sou digno de desatar as alparcas dos pés.
26 “E ōku tuā­kana, e ngā tama o te kāwei o Āperahama, e te hunga i roto i a koutou e wehi ana ki te Atua, kua hōmai te kupu o tēnei ora kia whaka­pua­kina ki a tātou.
26 Irmãos, filhos da estirpe de Abraão, e os que dentre vós temem a Deus, a nós é enviada a palavra desta salvação.
27 Nā, ko te hunga e noho ana Hiruhārama, me ō rātou ranga­tira, i te mea kīhai rātou i mōhio ki a ia, ki ngā reo rānei o ngā poro­piti e kōrero­tia ana i ngā hāpati katoa, nā rātou i whaka­rite aua reo, i a rātou i tuku i a ia ki te mate.
27 Pois, os que habitam em Jerusalém e as suas autoridades, porquanto não conheceram a este Jesus, condenando-o, cumpriram as mesmas palavras dos profetas que se ouvem ler todos os sábados.
28 Ahakoa kīhai i kitea e rātou he mea e mate ai ia, ka tohe rātou ki a Pirato kia whaka­matea ia.
28 E, se bem que não achassem nele nenhuma causa de morte, pediram a Pilatos que ele fosse morto.
29 Ā, nō ka rite i a rātou ngā mea katoa i tuhi­tuhia mōna, tango­hia iho ana ia i te rākau, whaka­takoto­ria ana ki roto ki te urupā.
29 Quando haviam cumprido todas as coisas que dele estavam escritas, tirando-o do madeiro, o puseram na sepultura;
30 Heoi, nā te Atua ia i whaka­ara ake i te hunga mate.
30 mas Deus o ressuscitou dentre os mortos;
31 Ā, he maha ngā rā i kitea ai ia e te hunga i haere tahi i a ia i Kariri ki Hiruhārama, ko rātou nei ngā kai­whaka­atu mōna ki te iwi.
31 e ele foi visto durante muitos dias por aqueles que com ele subiram da Galiléia a Jerusalém, os quais agora são suas testemunhas para com o povo.
32 Nā, he kauwhau tēnei nā māua ki a koutou i te rongo­pai, i kōrero­tia i mua ki ngā mātua,
32 E nós vos anunciamos as boas novas da promessa, feita aos pais,
33 arā, kua mana tēnei i te Atua, hei mea mā ā tātou tama­riki, i a ia whaka­ara nei i a Īhu; ko te mea hoki tēnā i tuhi­tuhia i te rua o ngā waiata:
33 a qual Deus nos tem cumprido, a nós, filhos deles, levantando a Jesus, como também está escrito no salmo segundo: Tu és meu Filho, hoje te gerei.
34 Ko tāna kōrero anō tēnei mōna whaka­ara­hia nei e ia i te hunga mate, tē hoki anō ki te pirau i muri iho:
34 E no tocante a que o ressuscitou dentre os mortos para nunca mais tornar à corrupção, falou Deus assim: Dar-vos-ei as santas e fiéis bênçãos de Davi;
35 Koia hoki ia i mea ai i tētahi atu waiata:
35 pelo que ainda em outro salmo diz: Não permitirás que o teu Santo veja a corrupção.
36 Ko Rāwiri hoki i mahi i tā te Atua i pai ai i tōna whaka­tupu­ranga anō, ā, moe iho, whaka­takoto­ria ana ki ōna mātua, kite ana i te pirau.
36 Porque Davi, na verdade, havendo servido a sua própria geração pela vontade de Deus, dormiu e foi depositado junto a seus pais e experimentou corrupção.
37 Ko tēnei ia i whaka­ara­hia ake nei e te Atua, kīhai ia i kite i te pirau.
37 Mas aquele a quem Deus ressuscitou nenhuma corrupção experimentou.
38 Nā, kia mōhio koutou, e ōku tuā­kana, nā tēnei tangata te muru­nga hara e kauwhau­tia nei ki a koutou.
38 Seja-vos pois notório, varões, que por este se vos anuncia a remissão dos pecados.
39 Māna hoki ngā tāngata katoa e whaka­pono ana, ka whaka­tikaia ai i ngā mea katoa, e kore nei koutou e whaka­tikaia i runga i tā Mohi ture.
39 E de todas as coisas de que não pudestes ser justificados pela lei de Moisés, por ele é justificado todo o que crê.
40 Nā, kia mahara, kei pā ki a koutou te mea i kōrero­tia rā e ngā poro­piti:
40 Cuidai pois que não venha sobre vós o que está dito nos profetas:
41 ‘Ti­tiro mai, e te hunga whaka­hāwea,
41 Vede, ó desprezadores, admirai-vos e desaparecei; porque realizo uma obra em vossos dias, obra em que de modo algum crereis, se alguém vo-la contar.
42 Nā, i a rātou e puta ana ki waho, ka tohe rātou kia kauwhau­tia anō aua kupu ki a rātou i tō muri iho hāpati.
42 Quando iam saindo, rogavam que estas palavras lhes fossem repetidas no sábado seguinte.
43 Heoi, ka pākaru­karu te hui­hui, he toko­maha ngā Hūrai me ngā poro­hira­iti kara­kia i aru i a Paora rāua ko Pānapa, ā, ka kōrero rāua ki a rātou, ka ako kia mau tonu rātou ki te aroha noa o te Atua.
43 E, despedida a sinagoga, muitos judeus e prosélitos devotos seguiram a Paulo e Barnabé, os quais, falando-lhes, os exortavam a perseverarem na graça de Deus.
44 Nā, i tō muri iho hāpati ka hui­hui mai te pā, me te mea ko rātou katoa, ki te whaka­rongo ki te kupu a te Atua.
44 No sábado seguinte reuniu-se quase toda a cidade para ouvir a palavra de Deus.
45 Nō te kite­nga ia o ngā Hūrai i te hui­hui, ka kī rātou i te hae, ka whaka­kāhore ki ngā mea i kōrero­tia e Paora, ka whaka­teka, ka kohu­kohu.
45 Mas os judeus, vendo as multidões, encheram-se de inveja e, blasfemando, contradiziam o que Paulo falava.
46 Kātahi a Paora rāua ko Pānapa ka kōrero māia atu, ka mea: “I takoto te tikanga kia mātua kōrero­tia te kupu a te Atua ki a koutou. Nā, ka peia nei e koutou, ka whaka­aro koutou e kore koutou e tau mō te ora tonu, nā, ka tahuri atu nei māua ki ngā tauiwi.
46 Então Paulo e Barnabé, falando ousadamente, disseram: Era mister que a vós se pregasse em primeiro lugar a palavra de Deus; mas, visto que a rejeitais, e não vos julgais dignos da vida eterna, eis que nos viramos para os gentios;
47 I pēnei hoki te ako a te Ariki ki a mātou:
47 porque assim nos ordenou o Senhor: Eu te pus para luz dos gentios, a fim de que sejas para salvação até os confins da terra.
48 Nā, i te rongo­nga o ngā tauiwi, ka hari, ka whaka­korōria i te kupu a te Ariki; ka whaka­pono anō te hunga i rite mō te ora tonu.
48 Os gentios, ouvindo isto, alegravam-se e glorificavam a palavra do Senhor; e creram todos quantos haviam sido destinados para a vida eterna.
49 Ā, pakū ana te kupu a te Ariki puta noa i taua whenua.
49 E divulgava-se a palavra do Senhor por toda aquela região.
50 Otirā, i whaka­oho­kia e ngā Hūrai ngā wāhine kara­kia, ranga­tira, me ngā tāngata nunui o te pā, ā, ara ana i a rātou he whaka­toi mō Paora rāua ko Pānapa, peia ana rāua i ō rātou wāhi.
50 Mas os judeus incitaram as mulheres devotas de alta posição e os principais da cidade, suscitaram uma perseguição contra Paulo e Barnabé, e os lançaram fora dos seus termos.
51 Heoi, ruia atu ana e rāua te puehu o ō rāua wae­wae ki a rātou, ā, haere ana ki Ikoniuma.
51 Mas estes, sacudindo contra eles o pó dos seus pés, partiram para Icônio.
52 Nā, kī tonu ngā ākonga i te hari, i te Wairua Tapu.
52 Os discípulos, porém, estavam cheios de alegria e do Espírito Santo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.