Atos 10

mri (MRI) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Nā, i Hiha­ria tētahi tangata, ko Koroniria te ingoa, he kene­turio nō te pū i kīa nei ko tō Itari.
1 E havia em Cesaréia um homem por nome Cornélio, centurião da coorte chamada italiana,
2 He tangata kara­kia ia, e wehi ana i te Atua, rātou ko tōna whare katoa, he maha āna mahi ata­whai ki te iwi, me te īnoi tonu ki te Atua.
2 Piedoso e temente a Deus, com toda a sua casa, o qual fazia muitas esmolas ao povo, e de contínuo orava a Deus.
3 I kite nui ia, he whaka­rehu, i te mea ka tata ki te iwa o ngā hāora o te rā, i tētahi ana­hera a te Atua, e haere mai ana ki a ia, e mea ana hoki ki a ia, “E Koroniria!”
3 Este, quase à hora nona do dia, viu claramente numa visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e dizia: Cornélio.
4 Nā, ka ti­tiro mata­tau atu ia ki a ia, ka wehi, ka mea, “He aha, e te Ariki?”
4 O qual, fixando os olhos nele, e muito atemorizado, disse: Que é, Senhor? E disse-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Nā, tonoa āia­nei he tangata ki Hopa, ki te tiki i a Haimona, ko te rua nei o ōna ingoa ko Pita.
5 Agora, pois, envia homens a Jope, e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 He manu­hiri ia nā Haimona kai­mahi hiako, i te taha nei o te moana tōna whare.”
6 Este está hospedado com um certo Simão curtidor, que tem a sua casa junto do mar. Ele te dirá o que deves fazer.
7 Ā, nō te riro­nga atu o te ana­hera i kōrero nei ki a ia, ka karanga­tia e ia toko­rua o āna pono­nga tāne, me tētahi hōia kara­kia nō te hunga e mahi tonu ana ki a ia;
7 E, retirando-se o anjo que lhe falava, chamou dois dos seus criados, e a um piedoso soldado dos que estavam ao seu serviço.
8 ā, ka oti ngā mea katoa te kōrero ki a rātou, ka tonoa rātou e ia ki Hopa.
8 E, havendo-lhes contado tudo, os enviou a Jope.
9 Nā i te aonga ake, i a rātou e haere ana, e whaka­tata atu ana ki te pā, ka kake a Pita ki runga ki te tuanui, i te ono o ngā hāora, ki te īnoi.
9 E no dia seguinte, indo eles seu caminho, e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao terraço para orar, quase à hora sexta.
10 Nā ka pā ki a ia te matekai, ka mea ki te kai; otirā, i a rātou e taka mai ana, ka tau iho te wairua mata­kite ki a ia.
10 E tendo fome, quis comer; e, enquanto lho preparavam, sobreveio-lhe um arrebatamento de sentidos,
11 Nā, ka kite ia i te rangi kua tu­whera, me tētahi mea e heke iho ana, he mea tuku iho mā ngā pito e whā, ki te whenua.
11 E viu o céu aberto, e que descia um vaso, como se fosse um grande lençol atado pelas quatro pontas, e vindo para a terra.
12 I roto i taua mea ngā momo kararehe wae­wae whā katoa, ngā mea ngōki­ngōki katoa o te whenua, me ngā manu o te rangi.
12 No qual havia de todos os animais quadrúpedes e feras e répteis da terra, e aves do céu.
13 I reira, ka puta mai he reo ki a ia, “Whaka­tika, e Pita; patua, kainga.”
13 E foi-lhe dirigida uma voz: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Ko Pita ia i mea, “Kāhore, e te Ariki; kīanō ahau i kai i te mea noa, i te mea poke rānei.”
14 Mas Pedro disse: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Ka puta mai anō he reo ki a ia, ka tua­rua­tia, “Ko ā te Atua i mea ai kia mā, kaua e whaka­noa­tia e koe.”
15 E segunda vez lhe disse a voz: Não faças tu comum ao que Deus purificou.
16 E toru mea­tanga o tēnei, ā, i reira tonu ka tango­hia atu taua mea ki te rangi.
16 E aconteceu isto por três vezes; e o vaso tornou a recolher-se ao céu.
17 I taua wā tonu, i a Pita e whaka­aro­aro ana i roto i a ia ki te tikanga o tēnei whaka­kite­nga, nā, ko ngā tāngata i tonoa mai rā e Koroniria, tērā kua uiui ki te whare o Haimona, tū ana i mua i te kūwaha.
17 E estando Pedro duvidando entre si acerca do que seria aquela visão que tinha visto, eis que os homens que foram enviados por Cornélio pararam à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Karanga ana mai, ui ana, kei reira rānei e noho ana a Pita, te rua nei o ōna ingoa ko Haimona.
18 E, chamando, perguntaram se Simão, que tinha por sobrenome Pedro, morava ali.
19 Ā, i a Pita e whaka­aro ana mō taua whaka­kite­nga, ka mea te Wairua ki a ia, “Nana, toko­toru ēnei tāngata e rapu ana i a koe.
19 E, pensando Pedro naquela visão, disse-lhe o Espírito: Eis que três homens te buscam.
20 Nā, whaka­tika, heke atu, haere tahi koutou, kei rua­rua; nāku hoki rātou i tono mai.”
20 Levanta-te pois, desce, e vai com eles, não duvidando; porque eu os enviei.
21 Nā, ka heke atu a Pita ki aua tāngata, ka mea, “Nā, ko ahau tēnei e rapu nei koutou. He aha te take o tā koutou haere mai?”
21 E, descendo Pedro para junto dos homens que lhe foram enviados por Cornélio, disse: Eis que sou eu a quem procurais; qual é a causa por que estais aqui?
22 Nā, ka mea rātou, “Ko Koroniria rā, he kene­turio, he tangata tika, e wehi ana i te Atua, e kōrero­tia paitia ana e te iwi katoa o ngā Hūrai, kua whaka­mahara­tia ia e te Atua nā tētahi ana­hera tapu kia tīkina atu koe ki tōna whare, kia rongo ia ki ētahi kupu i a koe.”
22 E eles disseram: Cornélio, o centurião, homem justo e temente a Deus, e que tem bom testemunho de toda a nação dos judeus, foi avisado por um santo anjo para que te chamasse a sua casa, e ouvisse as tuas palavras.
23 Nā, karanga ana ia i a rātou ki roto hei manu­hiri māna.
23 Então, chamando-os para dentro, os recebeu em casa. E no dia seguinte foi Pedro com eles, e foram com ele alguns irmãos de Jope.
24 Ā, ao ake ka tomo rātou ki Hiha­ria. Nā, ko Koroniria e tatari mai ana ki a rātou, he mea karanga nāna kia hui­hui mai ōna whanau­nga me ōna hoa tupu.
24 E no dia imediato chegaram a Cesaréia. E Cornélio os estava esperando, tendo já convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Ā, nō ka tomo atu a Pita, ka tūtaki a Koroniria ki a ia, ka hinga ki ōna wae­wae, ka koro­piko ki a ia.
25 E aconteceu que, entrando Pedro, saiu Cornélio a recebê-lo, e, prostrando-se a seus pés o adorou.
26 Otirā, ka whaka­ara ake a Pita i a ia, ka mea, “E tū ki runga; he tangata nei anō ahau.”
26 Mas Pedro o levantou, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Nā, i a ia e kōrero ana ki a ia, ka tomo atu ia ki roto, ka kite i te mene­nga toko­maha,
27 E, falando com ele, entrou, e achou muitos que ali se haviam ajuntado.
28 ka mea atu ki a rātou, “E mātau ana koutou e kore e tika kia hui­hui te tangata o ngā Hūrai, kia haere atu rānei ki te tangata iwi kē; otiia, kua whaka­kitea e te Atua ki ahau kia kaua e kīa tētahi tangata he noa, he poke.
28 E disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um homem judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem chame comum ou imundo.
29 Koia ahau i haere mai ai, kīhai i aha i te tiki­nga ake i ahau. Nā, ka ui nei ahau, he aha te take i tīkina ake ai ahau?”
29 Por isso, sendo chamado, vim sem contradizer. Pergunto, pois, por que razão mandastes chamar-me?
30 Ka mea a Koroniria, “Ka whā ngā rā ināia­nei tae mai ki tēnei hāora, e whaka­rite ana ahau i te īnoi­nga o te iwa o ngā hāora i roto i tōku whare; nā, ko te tangata e tū ana i tōku aro­aro, kanapa tonu te kākahu,
30 E disse Cornélio: Há quatro dias estava eu em jejum até esta hora, orando em minha casa à hora nona.
31 e mea ana, ‘E Koroniria, kua rangona tāu īnoi, ā, e mahara­tia ana āu mahi ata­whai i te aro­aro o te Atua.
31 E eis que diante de mim se apresentou um homem com vestes resplandecentes, e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Nā, tonoa he tangata ki Hopa, ka karanga ki a koe i a Haimona, te rua nei o ōna ingoa ko Pita; he manu­hiri ia i roto i te whare o Haimona kai­mahi hiako, i te taha moana.’
32 Envia, pois, a Jope, e manda chamar Simão, o que tem por sobrenome Pedro; este está hospedado em casa de Simão o curtidor, junto do mar, e ele, vindo, te falará.
33 I reira tonu ka tono tāngata atu ahau ki a koe. Nā, he pai rawa tōu haere­nga mai. Nō reira, kei konei katoa mātou kei te aro­aro o te Atua, whaka­rongo ai ki ngā mea katoa kua whaka­haua e te Ariki ki a koe.”
33 E logo mandei chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora, pois, estamos todos presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto por Deus te é mandado.
34 Nā, ka puaki te māngai o Pita, ka mea: “He pono ka kite ahau kāhore a te Atua whaka­pai kanohi,
34 E, abrindo Pedro a boca, disse: Reconheço por verdade que Deus não faz acepção de pessoas;
35 otiia, i roto i ngā tini iwi ko te tangata e wehi ana ki a ia, ā, e mahi ana i te tika, ka pai­ngia e ia.
35 Mas que lhe é agradável aquele que, em qualquer nação, o teme e faz o que é justo.
36 Ko te kupu i tukua mai e ia ki ngā tama­riki a Īharaira, he kauwhau i te rongo­pai o te rangi­mārie nā Īhu Karaiti; ko ia nei te Ariki o te katoa.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo (este é o Senhor de todos);
37 Ko taua kupu, kei te mōhio koutou, i kauwhau­tia rā puta noa i Hūria katoa, i tīmata mai i Kariri, i muri o te iri­iri i kauwhau­tia e Hoani;
37 Esta palavra, vós bem sabeis, veio por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou;
38 arā, ko Īhu o Nahareta, tā te Atua whaka­wahinga i a ia ki te Wairua Tapu, ki te kaha; ā, hāere­ere ana ia ki te mahi i te pai, ki te whaka­ora i te hunga katoa i pēhia e te rēwera; nō te mea i a ia te Atua.
38 Como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com virtude; o qual andou fazendo bem, e curando a todos os oprimidos do diabo, porque Deus era com ele.
39 Ko mātou hoki ngā kai­whaka­atu o ngā mea katoa i mea ai ia ki te whenua o ngā Hūrai, ki Hiruhārama hoki. Ā, whaka­matea ana ia e rātou, he mea whaka­iri ki runga ki te rākau.
39 E nós somos testemunhas de todas as coisas que fez, tanto na terra da Judéia como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Nā, ko ia i whaka­ara­hia ake e te Atua i te toru o ngā rā, ā, meinga ana ia kia kitea nuitia,
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia, e fez que se manifestasse,
41 ehara i te mea e te iwi katoa, engari e te hunga i whiri­whiria i mua e te Atua, arā e mātou, i kai tahi nei, i inu tahi nei me ia, i muri i tōna aranga ake i te hunga mate.
41 Não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele, depois que ressuscitou dentre os mortos.
42 I whai kupu hoki ia ki a mātou kia kauwhau ki te iwi, kia whaka­atu, ko ia tā te Atua i whaka­rite ai hei Kai­whaka­wā mō ngā tāngata ora, mō ngā tāngata mate.
42 E nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 He kai­whaka­atu ngā poro­piti katoa mōna, arā mā tōna ingoa ka whi­whi ai ki te muru­nga hara ngā tāngata katoa e whaka­rongo, ana ki a ia.”
43 A este dão testemunho todos os profetas, de que todos os que nele crêem receberão o perdão dos pecados pelo seu nome.
44 I a Pita anō e kōrero ana i ēnei kupu, ka tau iho te Wairua Tapu ki te hunga katoa e whaka­rongo ana ki te kupu.
44 E, dizendo Pedro ainda estas palavras, caiu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Ā, ko te hunga o te kotinga i whaka­pono nei, ko ngā mea i haere tahi mai me Pita, mīharo ana nō te mea kua ringi­hia tahi­tia iho te Wairua Tapu ki ngā tauiwi.
45 E os fiéis que eram da circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que o dom do Espírito Santo se derramasse também sobre os gentios.
46 I rongo hoki rātou ki ngā reo i kōrero ai rātou, i whaka­nui ai i te Atua. I reira ka whaka­hoki a Pita,
46 Porque os ouviam falar línguas, e magnificar a Deus.
47 “E āhei rānei te whaka­kāhore e tētahi te wai, kei iri­iria ēnei kua whi­whi tahi nei me tātou ki te Wairua Tapu?”
47 Respondeu, então, Pedro: Pode alguém porventura recusar a água, para que não sejam batizados estes, que também receberam como nós o Espírito Santo?
48 Nā, ka whaka­hau ia kia iri­iria rātou i runga i te ingoa o Īhu Karaiti. I reira ka tohe rātou ki a ia kia noho mō ētahi rā.
48 E mandou que fossem batizados em nome do Senhor. Então rogaram-lhe que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.