Atos 10

mri (MRI) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nā, i Hiha­ria tētahi tangata, ko Koroniria te ingoa, he kene­turio nō te pū i kīa nei ko tō Itari.
1 Um homem em Cesaréia, por nome Cornélio, centurião da corte chamada italiana,
2 He tangata kara­kia ia, e wehi ana i te Atua, rātou ko tōna whare katoa, he maha āna mahi ata­whai ki te iwi, me te īnoi tonu ki te Atua.
2 piedoso e temente a Deus com toda a sua casa, e que fazia muitas esmolas ao povo e de contínuo orava a Deus,
3 I kite nui ia, he whaka­rehu, i te mea ka tata ki te iwa o ngā hāora o te rā, i tētahi ana­hera a te Atua, e haere mai ana ki a ia, e mea ana hoki ki a ia, “E Koroniria!”
3 cerca da hora nona do dia, viu claramente em visão um anjo de Deus, que se dirigia para ele e lhe dizia: Cornélio!
4 Nā, ka ti­tiro mata­tau atu ia ki a ia, ka wehi, ka mea, “He aha, e te Ariki?”
4 Este, fitando nele os olhos e atemorizado, perguntou: Que é, Senhor? O anjo respondeu-lhe: As tuas orações e as tuas esmolas têm subido para memória diante de Deus;
5 Nā, tonoa āia­nei he tangata ki Hopa, ki te tiki i a Haimona, ko te rua nei o ōna ingoa ko Pita.
5 agora, pois, envia homens a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro;
6 He manu­hiri ia nā Haimona kai­mahi hiako, i te taha nei o te moana tōna whare.”
6 este se acha hospedado com um certo Simão, curtidor, cuja casa fica à beira-mar. {Ele te dirá o que deves fazer.}
7 Ā, nō te riro­nga atu o te ana­hera i kōrero nei ki a ia, ka karanga­tia e ia toko­rua o āna pono­nga tāne, me tētahi hōia kara­kia nō te hunga e mahi tonu ana ki a ia;
7 Logo que se retirou o anjo que lhe falava, Cornélio chamou dois dos seus domésticos e um piedoso soldado dos que estavam a seu serviço;
8 ā, ka oti ngā mea katoa te kōrero ki a rātou, ka tonoa rātou e ia ki Hopa.
8 e, havendo contado tudo, os enviou a Jope.
9 Nā i te aonga ake, i a rātou e haere ana, e whaka­tata atu ana ki te pā, ka kake a Pita ki runga ki te tuanui, i te ono o ngā hāora, ki te īnoi.
9 No dia seguinte, indo eles seu caminho e estando já perto da cidade, subiu Pedro ao eirado para orar, cerca de hora sexta.
10 Nā ka pā ki a ia te matekai, ka mea ki te kai; otirā, i a rātou e taka mai ana, ka tau iho te wairua mata­kite ki a ia.
10 E tendo fome, quis comer; mas enquanto lhe preparavam a comida, sobreveio-lhe um êxtase,
11 Nā, ka kite ia i te rangi kua tu­whera, me tētahi mea e heke iho ana, he mea tuku iho mā ngā pito e whā, ki te whenua.
11 e via o céu aberto e um objeto descendo, como se fosse um grande lençol, sendo baixado pelas quatro pontas sobre a terra,
12 I roto i taua mea ngā momo kararehe wae­wae whā katoa, ngā mea ngōki­ngōki katoa o te whenua, me ngā manu o te rangi.
12 no qual havia de todos os quadrúpedes e répteis da terra e aves do céu.
13 I reira, ka puta mai he reo ki a ia, “Whaka­tika, e Pita; patua, kainga.”
13 E uma voz lhe disse: Levanta-te, Pedro, mata e come.
14 Ko Pita ia i mea, “Kāhore, e te Ariki; kīanō ahau i kai i te mea noa, i te mea poke rānei.”
14 Mas Pedro respondeu: De modo nenhum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma comum e imunda.
15 Ka puta mai anō he reo ki a ia, ka tua­rua­tia, “Ko ā te Atua i mea ai kia mā, kaua e whaka­noa­tia e koe.”
15 Pela segunda vez lhe falou a voz: Não chames tu comum ao que Deus purificou.
16 E toru mea­tanga o tēnei, ā, i reira tonu ka tango­hia atu taua mea ki te rangi.
16 Sucedeu isto por três vezes; e logo foi o objeto recolhido ao céu.
17 I taua wā tonu, i a Pita e whaka­aro­aro ana i roto i a ia ki te tikanga o tēnei whaka­kite­nga, nā, ko ngā tāngata i tonoa mai rā e Koroniria, tērā kua uiui ki te whare o Haimona, tū ana i mua i te kūwaha.
17 Enquanto Pedro refletia, perplexo, sobre o que seria a visão que tivera, eis que os homens enviados por Cornélio, tendo perguntado pela casa de Simão, pararam à porta.
18 Karanga ana mai, ui ana, kei reira rānei e noho ana a Pita, te rua nei o ōna ingoa ko Haimona.
18 E, chamando, indagavam se ali estava hospedado Simão, que tinha por sobrenome Pedro.
19 Ā, i a Pita e whaka­aro ana mō taua whaka­kite­nga, ka mea te Wairua ki a ia, “Nana, toko­toru ēnei tāngata e rapu ana i a koe.
19 Estando Pedro ainda a meditar sobre a visão, o Espírito lhe disse: Eis que dois homens te procuram.
20 Nā, whaka­tika, heke atu, haere tahi koutou, kei rua­rua; nāku hoki rātou i tono mai.”
20 Levanta-te, pois, desce e vai com eles, nada duvidando; porque eu tos enviei.
21 Nā, ka heke atu a Pita ki aua tāngata, ka mea, “Nā, ko ahau tēnei e rapu nei koutou. He aha te take o tā koutou haere mai?”
21 E descendo Pedro ao encontro desses homens, disse: Sou eu a quem procurais; qual é a causa por que viestes?
22 Nā, ka mea rātou, “Ko Koroniria rā, he kene­turio, he tangata tika, e wehi ana i te Atua, e kōrero­tia paitia ana e te iwi katoa o ngā Hūrai, kua whaka­mahara­tia ia e te Atua nā tētahi ana­hera tapu kia tīkina atu koe ki tōna whare, kia rongo ia ki ētahi kupu i a koe.”
22 Eles responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus e que tem bom testemunho de toda a nação judaica, foi avisado por um santo anjo para te chamar à sua casa e ouvir as tuas palavras.
23 Nā, karanga ana ia i a rātou ki roto hei manu­hiri māna.
23 Pedro, pois, convidando-os a entrar, os hospedou. No dia seguinte levantou-se e partiu com eles, e alguns irmãos, dentre os de Jope, o acompanharam.
24 Ā, ao ake ka tomo rātou ki Hiha­ria. Nā, ko Koroniria e tatari mai ana ki a rātou, he mea karanga nāna kia hui­hui mai ōna whanau­nga me ōna hoa tupu.
24 No outro dia entrou em Cesaréia. E Cornélio os esperava, tendo reunido os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Ā, nō ka tomo atu a Pita, ka tūtaki a Koroniria ki a ia, ka hinga ki ōna wae­wae, ka koro­piko ki a ia.
25 Quando Pedro ia entrar, veio-lhe Cornélio ao encontro e, prostrando-se a seus pés, o adorou.
26 Otirā, ka whaka­ara ake a Pita i a ia, ka mea, “E tū ki runga; he tangata nei anō ahau.”
26 Mas Pedro o ergueu, dizendo: Levanta-te, que eu também sou homem.
27 Nā, i a ia e kōrero ana ki a ia, ka tomo atu ia ki roto, ka kite i te mene­nga toko­maha,
27 E conversando com ele, entrou e achou muitos reunidos,
28 ka mea atu ki a rātou, “E mātau ana koutou e kore e tika kia hui­hui te tangata o ngā Hūrai, kia haere atu rānei ki te tangata iwi kē; otiia, kua whaka­kitea e te Atua ki ahau kia kaua e kīa tētahi tangata he noa, he poke.
28 e disse-lhes: Vós bem sabeis que não é lícito a um judeu ajuntar-se ou chegar-se a estrangeiros; mas Deus mostrou-me que a nenhum homem devo chamar comum ou imundo;
29 Koia ahau i haere mai ai, kīhai i aha i te tiki­nga ake i ahau. Nā, ka ui nei ahau, he aha te take i tīkina ake ai ahau?”
29 pelo que, sendo chamado, vim sem objeção. Pergunto pois: Por que razão mandastes chamar-me?
30 Ka mea a Koroniria, “Ka whā ngā rā ināia­nei tae mai ki tēnei hāora, e whaka­rite ana ahau i te īnoi­nga o te iwa o ngā hāora i roto i tōku whare; nā, ko te tangata e tū ana i tōku aro­aro, kanapa tonu te kākahu,
30 Então disse Cornélio: Faz agora quatro dias que eu estava orando em minha casa à hora nona, e eis que diante de mim se apresentou um homem com vestiduras resplandecentes,
31 e mea ana, ‘E Koroniria, kua rangona tāu īnoi, ā, e mahara­tia ana āu mahi ata­whai i te aro­aro o te Atua.
31 e disse: Cornélio, a tua oração foi ouvida, e as tuas esmolas estão em memória diante de Deus.
32 Nā, tonoa he tangata ki Hopa, ka karanga ki a koe i a Haimona, te rua nei o ōna ingoa ko Pita; he manu­hiri ia i roto i te whare o Haimona kai­mahi hiako, i te taha moana.’
32 Envia, pois, a Jope e manda chamar a Simão, que tem por sobrenome Pedro; ele está hospedado em casa de Simão, curtidor, à beira-mar.
33 I reira tonu ka tono tāngata atu ahau ki a koe. Nā, he pai rawa tōu haere­nga mai. Nō reira, kei konei katoa mātou kei te aro­aro o te Atua, whaka­rongo ai ki ngā mea katoa kua whaka­haua e te Ariki ki a koe.”
33 Portanto mandei logo chamar-te, e bem fizeste em vir. Agora pois estamos todos aqui presentes diante de Deus, para ouvir tudo quanto te foi ordenado pelo Senhor.
34 Nā, ka puaki te māngai o Pita, ka mea: “He pono ka kite ahau kāhore a te Atua whaka­pai kanohi,
34 Então Pedro, tomando a palavra, disse: Na verdade reconheço que Deus não faz acepção de pessoas;
35 otiia, i roto i ngā tini iwi ko te tangata e wehi ana ki a ia, ā, e mahi ana i te tika, ka pai­ngia e ia.
35 mas que lhe é aceitável aquele que, em qualquer nação, o teme e pratica o que é justo.
36 Ko te kupu i tukua mai e ia ki ngā tama­riki a Īharaira, he kauwhau i te rongo­pai o te rangi­mārie nā Īhu Karaiti; ko ia nei te Ariki o te katoa.
36 A palavra que ele enviou aos filhos de Israel, anunciando a paz por Jesus Cristo {este é o Senhor de todos}.
37 Ko taua kupu, kei te mōhio koutou, i kauwhau­tia rā puta noa i Hūria katoa, i tīmata mai i Kariri, i muri o te iri­iri i kauwhau­tia e Hoani;
37 esta palavra, vós bem sabeis, foi proclamada por toda a Judéia, começando pela Galiléia, depois do batismo que João pregou,
38 arā, ko Īhu o Nahareta, tā te Atua whaka­wahinga i a ia ki te Wairua Tapu, ki te kaha; ā, hāere­ere ana ia ki te mahi i te pai, ki te whaka­ora i te hunga katoa i pēhia e te rēwera; nō te mea i a ia te Atua.
38 concernente a Jesus de Nazaré, como Deus o ungiu com o Espírito Santo e com poder; o qual andou por toda parte, fazendo o bem e curando a todos os oprimidos do Diabo, porque Deus era com ele.
39 Ko mātou hoki ngā kai­whaka­atu o ngā mea katoa i mea ai ia ki te whenua o ngā Hūrai, ki Hiruhārama hoki. Ā, whaka­matea ana ia e rātou, he mea whaka­iri ki runga ki te rākau.
39 Nós somos testemunhas de tudo quanto fez, tanto na terra dos judeus como em Jerusalém; ao qual mataram, pendurando-o num madeiro.
40 Nā, ko ia i whaka­ara­hia ake e te Atua i te toru o ngā rā, ā, meinga ana ia kia kitea nuitia,
40 A este ressuscitou Deus ao terceiro dia e lhe concedeu que se manifestasse,
41 ehara i te mea e te iwi katoa, engari e te hunga i whiri­whiria i mua e te Atua, arā e mātou, i kai tahi nei, i inu tahi nei me ia, i muri i tōna aranga ake i te hunga mate.
41 não a todo povo, mas às testemunhas que Deus antes ordenara; a nós, que comemos e bebemos juntamente com ele depois que ressurgiu dentre os mortos.
42 I whai kupu hoki ia ki a mātou kia kauwhau ki te iwi, kia whaka­atu, ko ia tā te Atua i whaka­rite ai hei Kai­whaka­wā mō ngā tāngata ora, mō ngā tāngata mate.
42 Este nos mandou pregar ao povo, e testificar que ele é o que por Deus foi constituído juiz dos vivos e dos mortos.
43 He kai­whaka­atu ngā poro­piti katoa mōna, arā mā tōna ingoa ka whi­whi ai ki te muru­nga hara ngā tāngata katoa e whaka­rongo, ana ki a ia.”
43 A ele todos os profetas dão testemunho de que todo o que nele crê receberá a remissão dos pecados pelo seu nome.
44 I a Pita anō e kōrero ana i ēnei kupu, ka tau iho te Wairua Tapu ki te hunga katoa e whaka­rongo ana ki te kupu.
44 Enquanto Pedro ainda dizia estas coisas, desceu o Espírito Santo sobre todos os que ouviam a palavra.
45 Ā, ko te hunga o te kotinga i whaka­pono nei, ko ngā mea i haere tahi mai me Pita, mīharo ana nō te mea kua ringi­hia tahi­tia iho te Wairua Tapu ki ngā tauiwi.
45 Os crentes que eram de circuncisão, todos quantos tinham vindo com Pedro, maravilharam-se de que também sobre os gentios se derramasse o dom do Espírito Santo;
46 I rongo hoki rātou ki ngā reo i kōrero ai rātou, i whaka­nui ai i te Atua. I reira ka whaka­hoki a Pita,
46 porque os ouviam falar línguas e magnificar a Deus.
47 “E āhei rānei te whaka­kāhore e tētahi te wai, kei iri­iria ēnei kua whi­whi tahi nei me tātou ki te Wairua Tapu?”
47 Respondeu então Pedro: Pode alguém porventura recusar a água para que não sejam batizados estes que também, como nós, receberam o Espírito Santo?
48 Nā, ka whaka­hau ia kia iri­iria rātou i runga i te ingoa o Īhu Karaiti. I reira ka tohe rātou ki a ia kia noho mō ētahi rā.
48 Mandou, pois, que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Então lhe rogaram que ficasse com eles por alguns dias.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.