Lucas 15
Mattup ki Taasuwa ere Aware (MOZ) vs ARA
1 Ɗoŋ seɗɗu jibaaye ti ɗoŋ kʼolɗiko doolo, kane pay an aa dʼiide ki sirpa kʼIsa kono an di yʼolliga.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Kane Pariziyeŋ ti ɗoŋ suuniyo kʼoogoro an dʼorbe sun̰n̰i sun̰n̰i a tukkʼIsa, anʼde: «Wede eŋ ɗoŋ kʼolɗiko yi diʼn seeɗu bey sire wo yi dʼomɓo ti kane.»
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Iŋkino maŋ Isa yʼan dʼiise tôwwo taaya tʼono ombiɗe en̰n̰o, yʼede:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «Aame wede soo ti diinaguŋ i-dʼede damɓami meeda wo ere soo tʼa digge maŋ, ki kotto ɗoŋ ada gessat makumu gessat geŋ yi dʼooli adda balɗa, yʼa-kime dehutu ki ere i digge, bini yʼa ti tʼoono.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Wo aame yi tʼuuno maŋ, yoŋ ulbí uŋse ɓaadaŋ, yʼa tʼamɓo a dannayí,
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 yʼa tʼaahe ɓoy, saŋ yʼa waake laŋziyagí ti ɗoŋ kʼita waayadí, wo yʼan di roote, yʼa tʼeese: “Kun iso uŋsuwo ti nuuno, kono nuŋ damuzó wede i digge ni yʼuuno baa!”
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Kun ollo, nʼun di rooto, geŋ iŋkino kay aasa uŋsuwo ɓaadaŋ a kane ɗoŋ a kandaane, kono wede kʼolɗiko soo yi-gime ti lekkiyadí ere olɗo gette. Uŋsuwo ere a tukki wede soo gette, a ceera ere a tukki ɗoŋ ada gessat makumu gessat kane ki diine wo an ti gime lekkiyadaŋ gen̰n̰o.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 «Wo kun ollo sey, i dʼede erewo soo iŋkino tammiyagutú koomat wo soo i di tʼiire maŋ, geŋ ki kotto todʼ tʼa moɗɗe pitilatú, binditú tʼa rooke, tʼa dehite boolo booloŋ bini tʼa ti tʼoone.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Wo aame ti tʼuune maŋ, tʼa waake laŋziyagutú ti ɗoŋ kʼita waayatú, tʼan di roote, tʼa tʼeese: “Kun iso uŋsuwo ti nuuno, kono nuŋ tammadó ere i digge ni tʼuune baa.”
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Kun ollo, nʼun di rooto, geŋ iŋkino kay aasa uŋsuwo ɓaadaŋ a diine maaleekiyagi ɗoŋ ki Raa, kono ki wede kʼolɗiko soo yi ti kama ti lekkiyadí ere olɗo gette.»
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Isa yʼa ruute sey, yʼede: «I dʼede wede soo iŋkino in̰n̰izí kuuli sire.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Onniyo soo, ulo wede n̰eŋku yi di ruute a meegí, yʼede: “Baaba, kee kʼo eli aggadó ere saŋ ni tʼoona tʼadda laalayá gen̰n̰o.” Iŋkino maŋ meegaŋ yʼan di diikiɗa laalayí a in̰n̰izí sire gen̰n̰o.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 Onniyo miibi kʼita maŋ, yo ulo wede n̰eŋku geŋ aggadí yʼa tʼiwilte pay wo yʼa ziiɗa soŋko, yʼa iŋgile ki siiɗo ere dokki. A ummey geŋ yi-tʼiide adda lekkiyo ere kʼarɓutu, iŋkino maaladí pay yʼa tʼirɓe.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Aame maaladí pay yi ti ɗiŋge maŋ, i dʼize mosogo ɓaadaŋ adda siiɗo gette, wo yoŋ munɗa a beezí umbo.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Aame geŋ yʼa tʼiide naabo di wede soo ki ɗoŋ siiɗo gettiyo, wo yo wede geŋ yʼa yʼigibe kʼadda doomizí elso kinzir.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 Ulo geŋ yʼa dihe yi dʼaaɗi in̰n̰i boriyo ɗoŋ an sebbiso a kinzir, wo wenɗa soo toŋ i di tʼele umbo.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 Iŋkino maŋ a lekkiyadí gette yi dʼelkiso adda kʼaddí, yʼede: “Ɗoŋ naabo meegó ɓaadaŋ, an dʼomɓo i diʼn palɗa! Wo nuŋ a en̰n̰o nʼunto ki mosogo!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Nʼa-kima di meegó wo ni di rootey, nʼa tʼeesey: Baaba, ni tʼize olɗiko a Raa wo a kee.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ni kʼîide kʼa ki nʼ wolle aa ulá ye baa, iŋkino ki nʼiso aa wede soo ti diine ɗoŋ naabadá.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Maŋ yʼa tʼiiziga, yʼa-gime kʼume meegí.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Iŋkino maŋ ulo yi di ruute, yʼede: “Baaba, ni tʼize olɗiko a Raa wo a kee. Ni ki tʼîide kʼa ki nʼ wolle aa ulá ye baa.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Wo meegí yʼan di ruute a ɗoŋ naabadí, yʼede: “Kesiko, kun amɓi kalle wede goole majjaane a jiire wo kun i-tʼosso a ulo me. Kun i tʼeelo kokkiɗe a ƴelsadí wo zoŋɗí kun i-tʼosso toɓiyagi.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Kun sooɗi ulo buru wede ɓokkide, kun tʼôodo, in dʼooma wo in dʼisa tarnaape,
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 kono ulo nuŋ kun wolliyo eŋ, yoŋ aa yʼinda wo aŋkeŋ aa yi bilɗe, yoŋ yi digge wo aŋkeŋ ni yʼuune.” Maŋ an dʼiise isiyo tarnaape.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Aame geŋ ulo kaɓɓadí yoŋ a doome. A kamadí ti doome geŋ, aame yʼiina goppoŋ ki ɓoy maŋ, yʼollige tarkuuse kʼotoro ti ommire.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Maŋ yi wiike wede soo ti diine ɗoŋ naabo, yʼa yi tunde, yʼede: “Ɗe ize moo me?”
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Wede naabo yi di ruute, yʼede: “Geŋ leemadá aaho me, wo meegá yi dʼîide ulo buru wede ɓokkide, kono ulí yi yʼuune yi lekkiyo bee.”
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 Iŋkino maŋ ulo kaɓɓa yi di gulkuwe wo yi ki dehu kʼadda ɓoy yi kʼette ye. Meegí yʼa tʼuɗɗo yi di yʼ selliyo, yʼede: “Ulo ki nuŋ, ki tʼedi kʼadda ɓoy me.”
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Wo ulo yi diʼn gime ono meegí, yʼede: “Kʼollo kay baaba, nuŋ ozzinagi ɓaadaŋ nʼa naabiya me, wo ŋuƴƴur kaŋ soo toŋ ni kʼize ye a munɗa wede kʼo rootiyo me, wo a nuŋ gogguru soo ɗaŋŋal toŋ kʼo kʼeele ye, kono nʼa tʼise uŋsuwo ti laŋziyagó me.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Wo a ulá wede en̰n̰o kotto maŋ, yode wede maaladá pay yʼa ti diggo yʼa tʼirɓo ti erayi, aame yʼiina maŋ a yode ki-dʼîide ulo buru wede ɓokkide!”
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 Maŋ meegí yi di ruute, yʼede: “Ulo ki nuŋ, kee daayum ti nuŋ wo sulɗi pay ɗoŋ oo dʼede toŋ kane ki kee.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Wo geŋ i dehu kine in dʼise tarnaape wo in dʼise uŋsuwo, kono leemadá eŋ yoŋ aa yʼinda wo aŋkeŋ aa yi bilɗe, yoŋ yi digge wo aŋkeŋ ni yʼuune.”»
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.