Romanos 4
Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs NTLH
1 'Bhɛɛ‑ 'o nu 'sɔlɛ‑ ‑mɛla pele‑ 'o ‑gbɔɔ Abraamu ba zayi' ɛɛ? ‑Yaa' pɛ bhaaplɛŋya zi 'ɛ zi, ‑e ‑mɛ pɛ 'gbu ‑la ‑srɔɔwoa ɛɛ?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 'Kee‑ klɛ bi mɛɛ ‑lɛdɔɔle 'le ‑Waanbhaa' ‑yrɛ 'yi ‑a klɛza ‑lrele' mu 'ɛ ‑zayi', ‑e ‑yaa nu 'sɔlɛ‑ ‑a 'gbu ‑baale' 'mu 'yi; 'duŋ‑ yaa sɔ 'bhɛ klɛle‑ ‑Waanbhaa' ‑yrɛ ꞊la.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 'Bhɛɛ‑ ‑a pele ‑o ‑Waanbhaa' a 'Sɛwɛ 'ɛ 'yi 'nale‑ ɛɛ? 'Bhɛ pe dɔɔ: «Abraamu 'e ꞊kpaa ‑Waanbhaa' 'yi, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ 'a ꞊ya 'bhii‑ mɛɛ ‑lɛdɔɔle 'le ‑yaa' 'kpaleya 'ɛ ma.»
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 'Ka 'gbu 'a 'yaango‑ 'bhii‑ 'ke mɛɛ do yewoa꞊, ‑wa ‑srakpa' 'bhɛ ma. 'Duŋ‑ ‑a ‑sra 'ɛ, yaa klɛlɛ 'bhii‑ ‑o 'bhɛ 'na zii' ‑a ni bhaama; ‑e ye 'la ꞊woa, 'bhɛ ‑la ma ‑sra ‑le 'bhɛ 'le.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 'Duŋ‑ 'ke mɛɛ 'ke 'laa ‑za 'kedo‑ 'kpɔ klɛlɛ, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya ‑kpaa drɔŋ ‑Waanbhaa' 'yi, ‑Waanbhaa' 'la ‑za 'yɔɔ‑ klɛ mi 'lɛdɔɔ‑, ‑e nu 'bhɛ zan 'ɛ ‑lɛdɔɔlɛ 'bhɛ a 'kpaleya ‑la ma ‑a ‑yi.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 'Bhɛ klɛgbɛya 'ɛ 'yi 'ezin‑, ‑Waanbhaa' 'a pe mɛɛ 'la zan ma mɛɛ ‑lɛdɔɔle 'ke 'bhɛ 'laa da 'bhɛ zan 'ɛ klɛza mu 'ɛ ba, ‑bhleŋgbe Davidi 'bhɛ zan a ‑za 'wlan ba janwoa‑ ‑gee' dɔɔ:
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 «‑Waanbhaa' mɛɛ 'la zan mu klɛza ‑yɔɔ' mu 'ɛ ma ‑sroma ꞊yaan,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Mɛɛzan laa mɛɛ 'la zan a ‑za 'yɔɔ‑ 'ɛ bɔ ‑klɔsi 'yi, 'bhɛ zan a pɛ ‑yinra'!»
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 ‑O mɛɛ 'la zan mu ‑wlaa 'klɛɛn 'yi, 'bhɛ zan mu 'te ‑le sɔ 'bhɛ ‑za 'wlan 'ɛ 'srɔɔwole ɛɛ? Taa‑ waa mɛɛ 'la zan mu wlalɛ 'klɛɛn 'yi 'mu 'laa sɔ 'yee‑ ‑za 'wlan 'ɛ 'srɔɔwole 'ezin‑ ɛɛ? ‑Amasrɔyi 'o ꞊yaan 'yela‑ pelele 'saanibhe dɔɔ: «‑Waanbhaa' Abraamu ꞊ya 'bhii‑ mɛɛ ‑lɛdɔɔle ‑a 'kpaleya ‑la ma ‑Waanbhaa' 'yi.»
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 'Bhɛ ꞊kla 'waati 'ɛ ‑dela ba ɛɛ? 'Bhɛ ꞊kla 'ke ‑wa ꞊wlaa gban 'klɛɛn 'yi taa‑ 'ke waa wlalɛ ‑li 'klɛɛn 'yi ɛɛ? 'Bhɛ ꞊kla 'ke waa wlalɛ ‑li 'klɛɛn 'yi.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 'Bhɛ blaan, 'bhɛɛ‑ ‑o Abraamu ꞊wlaa boolazi 'klɛɛn 'yi, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ ꞊kla 'bhii‑ ‑tɔɔmasie 'le ‑a 'flɛ 'ɛ ma. 'Bhɛ 'tɔɔmasie 'ɛ 'bhɛ ‑le ‑yaa zrɔn 'bhii‑ ‑Waanbhaa' 'a ꞊ya 'bhii‑ mɛɛ ‑lɛdɔɔle ‑yaa' 'kpaleya 'ɛ ma 'yee‑ ‑Waanbhaa' 'yi, 'ke waa wlalɛ ‑li 'klɛɛn 'yi. 'Bhɛ klɛgbɛya 'ɛ 'yi, waa mɛɛ 'la zan mu wlalɛ ‑li 'klɛɛn 'yi, 'ke ‑woo ‑kpaa ‑Waanbhaa' 'yi, 'bhɛɛ‑ 'ke 'yee‑ ‑Waanbhaa' ‑o ꞊ya 'bhii‑ mɛɛ ‑lɛdɔɔle mu 'le ‑waa' 'kpaleya ma, 'yee‑ Abraamu 'le ꞊kla 'mu 'kpɛn ‑gbɔɔ 'le.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 'Bhɛ klɛgbɛya do 'ɛ 'yi 'ezin‑ bhe, Abraamu ‑le ‑o mɛɛ 'la zan mu 'kpɛn ꞊wlaa 'klɛɛn 'yi 'mu ‑gbɔɔ 'le. 'Bhɛ mɛɛ mu 'la ‑woo 'taawo zii' ‑o 'kpalele ‑Waanbhaa' 'yi 'bhii‑ 'yee‑ Abraamu 'gbu 'a ꞊kla gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ ‑a wlale 'ɛ 'lɛɛ 'klɛɛn 'yi.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 ‑Waanbhaa' 'a 'liiwli‑ ‑naa *Abraamu ni dɔɔ ‑e nu 'drunyan 'nalɛ‑ 'yee‑ 'pegee ‑a 'srɛ mu 'ɛ ni ‑o 'ciɛn 'le. 'Duŋ‑ yaa 'bhɛ 'nalɛ‑ Abraamu ni 'bhɛ a *'Toŋ 'ɛ 'klɔsikunle ma. 'Bhɛɛ‑ 'duŋ‑, 'yee‑ ‑Waanbhaa' 'a 'liiwli‑ ‑naa ‑a ni 'drunyan 'na zayi' ‑a ni, amasrɔyi 'bhɛ 'a ꞊ya 'bhii‑ mɛɛ ‑lɛdɔɔle ‑a 'kpaleya ‑la ma 'bhɛ 'yi.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Mɛɛ 'la zan mu ‑o Moizi a 'toŋ mu 'ɛ 'klɔsikun zii', 'kee‑ 'kpa bi 'bhii‑ ‑Waanbhaa' 'a 'liiwli‑ ‑naa 'drunyan ta 'mu do ‑kplɛn ‑la ni; 'bhɛ bhla 'ɛ ba, mɛɛ 'la zan mu ‑o ‑kpaa Zesu 'yi, 'mu 'bhɛ ꞊kla bhaama, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ klɛ 'bhii‑ ‑Waanbhaa' a ‑liiwli' 'nale‑ 'ɛ 'saawoa‑ 'ezin‑.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 ‑Amasrɔyi Moizi a 'toŋ mu 'ɛ 'mu ‑o 'ke ‑Waanbhaa' a yran 'ɛ 'bhɛɛ‑ 'wlɛn pɛ 'le, ‑amasrɔyi bhaaplɛŋ mu 'kpɛn 'toŋ mu 'ɛ 'yisiɛ‑. 'Duŋ‑ 'toŋ 'laa ‑o yrɛ 'la ꞊nɔɔ, waa sɔ 'toŋ 'yisiɛ janwole 'bhɛ yrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 'Bhɛla‑ ‑zayi', ‑Waanbhaa' 'a 'liiwli‑ 'ɛ ꞊naa 'kpaleya ‑la ‑zayi', 'kooko‑ 'yee‑ ‑Waanbhaa' ꞊lia ‑kɔɔ' ma, 'bhɛɛ‑ ‑ya ‑liiwli' ꞊naa pɛ 'la ta, ‑e 'bhɛ na ‑kɔɔ' mu 'pegee Abraamu 'srɛ mu 'ɛ 'kpɛn ni bhaama. Yaa 'bhɛ pɛ 'ɛ 'nalɛ‑ mɛɛ 'la zan mu ‑o 'toŋ mu 'ɛ 'klɔsikun zii' 'mu do ‑kplɛn ni. 'Duŋ‑ ‑ya ꞊naa 'ezin‑ mɛɛ 'la zan mu ‑o ꞊kpaa ‑Waanbhaa' 'yi 'bhii‑ Abraamu gbɛɛn‑ 'mu ni. ‑Amasrɔyi Abraamu ‑o ‑kɔɔ' 'kpɛn ‑gbɔɔ 'le 'kpaleya a pɛ zi 'ɛ zi.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 'Bhii‑ ‑a yɔɔndɛle ‑o ‑Waanbhaa' a 'Sɛwɛ 'ɛ 'yi gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ dɔɔ: «'Mi 'e ꞊kla 'si ‑bebe mu ‑gbɔɔ 'le. 'Yele‑ ‑kɔɔ' 'kpɛn ‑gbɔɔ 'le ‑Waanbhaa' 'la ‑ya ꞊kpaa 'bhɛ 'yi 'bhɛ 'lɛɛ.» 'Yee‑ ‑Waanbhaa' ‑le gbaa mu bwe gale ba, 'bhɛɛ‑ pɛ mu 'la 'mu 'laa klɛlɛ ‑li, 'yele‑ 'mu klɛ.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 'Ali‑ Abraamu 'laa ‑yaa sɔ ‑a 'yrikpale pɛ 'ke ta 'waati 'la ba, ‑Waanbhaa' 'e 'liiwli‑ ꞊naa ‑a ni pɛ 'la 'naza‑ ta, ‑a ‑yrikpale ꞊bwa 'bhɛ ta. 'Bhɛ klɛgbɛya 'ɛ 'yi, ‑e ꞊kla «'Si ‑bebe mu ‑gbɔɔ 'le». 'Bhii‑ ‑Waanbhaa' 'gbu 'a ꞊pia ‑a ni gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ dɔɔ: «'E 'srɛ mu 'ɛ nu klɛlɛ 'ebebele 'bhɛɛ‑ gbɛɛn‑ 'bhii‑ mlɛklɛnnɛ mu.»
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 ‑Waanbhaa' 'bhɛ 'liiwli‑ ꞊naa 'yee‑ Abraamu ni 'waati 'la ba, 'ke ‑a 'gbu 'krɔyawoa gban; ‑e ‑yaa bɛɛn lɛɛ ‑kɛmɛ do ‑din, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑a na Sara a ‑nɛya' 'waati 'ɛ ba bhla ‑kaan gban. 'Duŋ‑ ‑a 'kpaleya 'ɛ ‑Waanbhaa' 'yi, 'bhɛ sanɛ‑ 'gbu 'laa golɛ 'bhɛ 'lii.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Yaa ‑a zru klɛlɛ plɛ ‑Waanbhaa' ‑jan 'la ꞊woa ‑a ni 'bhɛ ma. Drɔɔn' ‑a 'kpaleya 'ɛ baan' ꞊klaa ‑a ba, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑Waanbhaa' 'tɔbhwa‑.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Abraamu 'kpale‑ ‑yaa ‑a ‑yi 'eglɔɔle 'bhii‑ ‑Waanbhaa' 'bhɛ 'liiwli‑ ‑naa pɛ 'la 'naza‑ ta ‑a ni, 'bhɛ 'yaa‑ nu 'bhɛ 'lɛsɔlɛ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 'Bhɛla‑ ‑zayile, ‑Waanbhaa' 'a ꞊pia Abraamu ma dɔɔ: «Mɛɛ ‑lɛdɔɔle» ‑a 'kpagbɛya 'ɛ ‑zayi' ‑Waanbhaa' 'yi.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 'Duŋ‑ 'bhɛ ‑jan 'la yɔɔndɛle ‑o dɔɔ: «‑Waanbhaa' 'a ꞊kla mɛɛ ‑lɛdɔɔle 'le». Waa 'bhɛ yɔɔndɛlɛ 'yee‑ Abraamu do ‑kplɛn ma.
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 'Bhɛ ‑jan 'ɛ yɔɔndɛle ‑o ‑kɔɔ' mu ‑la ‑zayi' 'ezin‑. ‑Kɔɔ' mu 'la 'kpale‑ ‑o ‑Waanbhaa' 'la ‑kɔɔa' Mɛɛzan Zesu ‑bwela gale ba 'bhɛ 'yi, 'bhɛ nu ‑kɔɔ' mu klɛlɛ mɛɛ ‑lɛdɔɔle mu 'le 'ezin‑.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 ‑Waanbhaa' 'a ꞊kla 'sraka 'le, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑gaa ‑kɔɔ' mu a ‑za 'yɔɔ‑ mu 'ɛ ma; 'bhɛɛ‑ ‑e ‑bwela gale ba, 'kooko‑ ‑kɔɔ' mu klɛ mɛɛ ‑lɛdɔɔle mu 'le ‑Waanbhaa' ‑yrɛ 'yi.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.