Lucas 7

Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Zesu 'yanle‑ 'bhɛ ‑jan mu 'ɛ 'wolele mɛɛ mu 'ɛ ni, 'ke 'yee‑ 'pegee ‑yaa' ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ ‑o gele‑ Kapɛnɔmu ‑wa 'ɛ ta.
1 Quando Jesus terminou de dizer tudo isso à multidão, entrou em Cafarnaum.
2 Romɛ mu a ‑srwase' ‑kuŋlii do ‑yaa 'bhɛ ‑wa 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ ga ‑gbɛnɛ do ‑yaa 'bhɛ a 'fɛ 'ɛ ꞊la yewonɛ mu 'ɛ do ma. ‑A ‑za ‑yaa sɔ ‑a zan ni 'eglɔɔle. 'Bhɛ ‑e 'yaa‑ zan galɛ,
2 Naquela ocasião, um escravo muito estimado de um oficial romano estava enfermo, à beira da morte.
3 'Bhɛ 'yi 'tɛ, 'yee ‑srwase' ‑kuŋlii 'ɛ ‑ya 'malawoa 'kaa Zesu ꞊nwa, 'kee‑ Zuufu mu a 'gwlaan‑ gblaan mu 'ɛ 'ke 'winbɔle Zesu 'siiyrɛ‑ nɔɔ‑ 'kaa 'bhɛ 'nu ‑yaa' yewonɛ 'ɛ 'bhee‑.
3 Quando o oficial ouviu falar de Jesus, mandou alguns líderes judeus lhe pedirem que fosse curar seu escravo.
4 'Bhɛ 'gwlaan‑ gblaan mu 'ɛ gele 'tɛnlɛ‑ Zesu ma, 'ke ‑o 'bhɛ ‑sromabɔle dɔɔ: «'E 'zoole‑, 'yaa 'e ‑baŋgolɛ bhɔle ma mɛɛ 'lɛɛ‑ ba.
4 Os líderes suplicaram insistentemente que Jesus socorresse o homem, dizendo: “Ele merece sua ajuda,
5 ‑Amasrɔyi, ‑kɔɔa' 'klɛɛn 'ɛ 'yi mu 'ɛ ‑za sɔ a ni 'egbɛnɛle. 'Bhɛɛ‑ 'yele‑ 'o daanfɛ' 'ɛ ‑dwa.»
5 pois ama o povo judeu e até nos construiu uma sinagoga”.
6 — ausente —
6 Jesus foi com eles, mas, antes de chegarem à casa, o oficial mandou alguns amigos para dizer: “Senhor, não se incomode em vir à minha casa, pois não sou digno de tamanha honra.
7 — ausente —
7 Não sou digno sequer de ir ao seu encontro. Basta uma ordem sua, e meu servo será curado.
8 'Mi 'gbu ‑kuŋlii ‑o, 'bhɛɛ‑ 'mi 'gbu ‑o 'ke ‑srwase' 'ke mu ‑kuŋlii 'le 'ezin‑. 'Mi sɔ ‑a do winbɔle, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ ge; 'bhɛɛ‑ 'mi sɔ ‑a ‑bhɛɛke' do 'siile, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ nu. 'Ezin‑ 'ke 'mi 'a ꞊pia 'an pɛ yewonɛ 'ɛ ‑za 'la 'bhɛ klɛ, 'bhɛ 'bhɛɛ‑ klɛ.»
8 Sei disso porque estou sob a autoridade de meus superiores e tenho autoridade sobre meus soldados. Só preciso dizer ‘Vão’, e eles vão, ou ‘Venham’, e eles vêm. E, se digo a meus escravos: ‘Façam isto’, eles fazem”.
9 Zesu 'yee‑ ‑srwase' mu a ‑kuŋlii 'ɛ 'liijan‑ 'ɛ 'male‑, 'ke ‑a zrukpaale 'gbu 'egbɛnɛle. ‑Ayile 'ke ‑ya ‑lɛklale ‑a zi ‑zamaa' 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ ‑o ni dɔɔ: «‑A 'san 'ke 'ŋ ‑Jan 'nrale‑ 'ɛ 'wole‑ zisan, 'naa 'bhɛ 'yansi mɛɛ ‑glɔɔn yelɛ ‑lido' 'ke 'bhɛ 'bhɛ kpa 'mi 'yi 'egbɛnɛle 'bhii‑ mɛɛ 'lɛɛ‑ gbɛɛn‑ Izraɛli 'klɛɛn 'ɛ 'yi ‑gɛ.»
9 Quando Jesus ouviu isso, ficou admirado. Voltou-se para a multidão que o seguia e disse: “Eu lhes digo a verdade: jamais vi fé como esta em Israel!”.
10 'Bhɛ blaan, 'ke 'yee‑ ‑srwase' ‑kuŋlii 'ɛ yaa winbɔwo mu 'ɛ 'niinale ‑a ta ‑yaa' 'fɛ 'ɛ 'lɛ ma. 'Bhɛɛ‑ 'ke ‑o bhɔle ‑yaa' yewonɛ 'ɛ 'bheele‑ ta.
10 E, quando os amigos do oficial voltaram para a casa dele, encontraram o escravo em perfeita saúde.
11 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu gele‑ ‑wa do ta, ‑o ‑yaa 'bhɛ ‑wa 'ɛ sii Naini. ‑Yaa' ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ 'pegee ‑zamaa' 'saa do ‑ja ‑a zi 'bhɛ ‑wa 'ɛ ta.
11 Logo depois, Jesus foi com seus discípulos à cidade de Naim, e uma grande multidão o seguiu.
12 ‑E ꞊bhwa bhla 'la ba 'bhɛ ‑wa 'ɛ ‑din, 'ke ‑o ‑lɛpale gbaa bin mu 'ke mu 'le, 'mu 'yaa‑ ge 'zi glaanle do ‑la ‑nɛ 'gwlaan‑ bhɛdo 'kpɔ 'ɛ binlɛ. ‑Ayile, ‑wa 'ɛ ta mɛɛ 'srɛ do ꞊nwa 'yee‑ le ‑nɛ 'ɛ zi ‑a gbe 'ɛ binyrɛ nɔɔ‑.
12 Quando ele se aproximou da porta da cidade, estava saindo o enterro do único filho de uma viúva, e uma grande multidão da cidade a acompanhava.
13 Mɛɛzan Zesu 'a yele, 'ke ‑a ‑yrɛnklale 'bhɛ ma, ‑ayile 'ke 'yee‑ Zesu 'a pele‑ ‑a ni dɔɔ: «'Yaa wisilɛ!»
13 Quando o Senhor a viu, sentiu profunda compaixão por ela. “Não chore!”, disse ele.
14 'Bhɛɛ‑ 'ke ‑ya mabɛɛnle gbaa 'ɛ ‑din, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'kunle ‑a 'kpa 'kesu 'ɛ ma. 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke gbaa bina‑ mu 'ɛ ‑o dulale. 'Bhɛɛ‑ 'ke Zesu 'a 'pele gbaa 'ɛ 'a ni dɔɔ: «‑Zwannɛ, 'e 'wlɛn‑!»
14 Então foi até o caixão, tocou nele e os carregadores pararam. E disse: “Jovem, eu lhe digo: levante-se!”.
15 'Bhɛ yrɛ do 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, 'yee‑ ‑nɛ ‑zwannɛ 'la ‑gaa bi bhe, ‑e ‑bwela, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑wlɛnle', 'kee‑ ‑janwole 'sanle. 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu 'a 'nale ‑a nɛɛ ni.
15 O jovem que estava morto se levantou e começou a conversar, e Jesus o devolveu à sua mãe.
16 'Bhɛ klɛle 'tɛ, mɛɛ mu 'la 'yaa‑ 'bhɛ yrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ ye, ‑gblaan ꞊klaa 'mu 'kpɛn 'yi, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑o ‑Waanbhaa' 'tɔbhɔle dɔɔ: «‑Waanbhaa' ‑lɛla' janwo mi ‑gbɛnɛ do ‑nwa ‑kɔɔ' 'pleŋ‑, 'bhɛɛ‑ ‑Waanbhaa' ‑nwa ‑yaa' mɛɛ mu 'ɛ taglinlɛ!»
16 Grande temor tomou conta da multidão, que louvava a Deus, dizendo: “Um profeta poderoso se levantou entre nós!” e “Hoje Deus visitou seu povo!”.
17 ‑Ayile 'ke Zude 'klɛɛn 'ɛ 'yi mu 'ɛ kpɛn 'pegee ‑a ‑din mu 'ɛ ‑o 'kpɛn Zesu klɛza 'ɛ 'male.
17 Essa notícia sobre Jesus se espalhou por toda a Judeia e seus arredores.
18 Zesu ‑za mu 'la ꞊kla, 'yee‑ Zaan a ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ 'mu 'bhɛ mu 'kpɛn 'yigɔɔnna ‑a ni.
18 Os discípulos de João Batista lhe contaram tudo que Jesus estava fazendo. Então João chamou dois de seus discípulos
19 Zaan 'bhɛ 'male‑, 'kee‑ ‑yaa' ‑klaŋlanɛ plɛ 'siile, 'ke ‑yoo winbɔle Mɛɛzan Zesu ba. ‑E pe ‑o ni ‑o ge Zesu 'lrɔkpa dɔɔ: «‑O mɛɛ 'la 'nuza‑ ꞊pia, 'bhi ‑le 'bhɛ zan 'ɛ 'le, taa‑ 'woo 'yrikpa mɛɛ ‑bhɛɛke' 'nule‑ ta ɛɛ?»
19 e os enviou ao Senhor, para lhe perguntar: “O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?”.
20 ‑O bhɔle Zesu ‑din, 'ke ‑wa pele‑ 'bhɛ ni dɔɔ: «Mɛɛ Wiiŋfɛ' Mi Zaan 'o 'winbwa‑ 'e 'lrɔkpa yrɛ nɔɔ‑ dɔɔ: ‑O mɛɛ 'la 'nuza‑ ꞊pia 'bhi ‑le 'bhɛ zan 'ɛ 'le taa‑ mɛɛ ‑bhɛɛke' ‑o zan 'bhi blaan ɛɛ?»
20 Os dois discípulos de João encontraram Jesus e lhe disseram: “João Batista nos enviou para lhe perguntar: ‘O senhor é aquele que haveria de vir, ou devemos esperar algum outro?’”.
21 'Bhɛ 'waati do 'kpɔ 'ɛ ba, 'ke Zesu mɛɛ ‑bebe ma ga mu gole‑, ‑e 'zina mu ‑gbian mɛɛ ‑bebe zi, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑yrɛ 'wi mu ‑yrɛ 'liiploola.
21 Naquela mesma hora, Jesus curou muitas pessoas de suas doenças, enfermidades e espíritos impuros, e restaurou a visão a muitos cegos.
22 'Bhɛ blaan, 'ke ‑ya pele‑ Mɛɛ Wiiŋfɛ' Mi Zaan a winbɔwo mu 'ɛ ni dɔɔ: «'Ka ‑za mu 'la klɛyrɛ ‑ya 'ŋ 'kɔɔ, 'bhɛɛ‑ 'ka ‑jan mu 'la ꞊maa, ‑ka ge 'mu 'kpɛn 'yigɔɔn‑ Zaan ni. ‑Kaa pe ‑a ni dɔɔ: ‑yrɛ 'wi mu ‑o yrɛ ma ye 'zi, ‑flugba mu ‑o 'taawo zii', ‑kpaandɛ' mu ma ‑kpaan ‑o go 'zi, 'trɔn 'wi mu ‑o ‑jan 'ma zii', 'bhɛɛ‑ gbaa mu ‑o bwe 'zi gale ba. 'Ezin‑ ‑kaa pe ‑a ni dɔɔ 'kaa 'ŋ 'yoo‑ ‑Jan 'Nrale 'ɛ 'wo zii' ‑yrɛnbhɔ' dɛ mu ni.
22 Em seguida, disse aos discípulos de João: “Voltem a João e contem a ele o que vocês viram e ouviram: os cegos veem, os aleijados andam, os leprosos são purificados, os surdos ouvem, os mortos são ressuscitados e as boas-novas são anunciadas aos pobres”.
23 'Ke mɛɛ 'la zan laa 'ploolɛ‑ 'mi a pɛ zi 'ɛ ma, 'bhɛ zan a pɛ ‑yinra'.»
23 E disse ainda: “Felizes são aqueles que não se sentem ofendidos por minha causa”.
24 Zaan a *winbɔwo mu 'ɛ gele blaan, 'ke Zesu ‑zamaa' 'ɛ 'lrɔkpale 'sanle 'yee‑ Zaan ba zayi' dɔɔ: «'Ka ‑ja ‑mɛla ‑glinlɛ' ‑kpe 'ɛ ta. ‑Ploo ‑yaa togɔ 'la bɛɛn 'zi 'bhɛ ‑le 'kɛle‑ ɛɛ?
24 Depois que os discípulos de João saíram, Jesus começou a falar a respeito dele para as multidões: “Que tipo de homem vocês foram ver no deserto? Um caniço que qualquer brisa agita?
25 'Bhɛɛ‑ 'ka ‑ja mɛɛ 'la ‑glinlɛ' ‑kpe 'ɛ ta, 'ka dunɛ‑ 'lrele‑ ꞊ya ‑a ta ɛɛ? Mɛɛ 'la zan mu dunɛ‑ 'lrele‑ mu kla 'mu ta, 'bhɛɛ‑ 'ke pɛ ‑lrele' ‑bebe ‑o 'mu ‑kɔɔ, 'bhɛ zan mu 'ɛ ‑woo ‑bhleŋgbe mu ‑la 'fɛ mu ꞊la.
25 Afinal, o que esperavam ver? Um homem vestido com roupas caras? Não, quem veste roupas caras e vive no luxo mora em palácios.
26 'Ka ‑ja 'duŋ‑ ‑dela ‑glinlɛ' ‑kpe 'ɛ ta ɛɛ? 'Ka ‑Waanbhaa' *‑lɛla' janwo mi do ‑la ꞊ya ɛɛ? Wlan 'gbu 'ɛ ni, ‑yoo 'ke 'bhɛ do 'le, 'bhɛɛ‑ 'duŋ‑ ‑a gblaan ‑yiya' ‑Waanbhaa' ‑lɛla' janwo mi do ni.
26 Acaso procuravam um profeta? Sim, ele é mais que profeta.
27 ‑Amasrɔyi Zaan ‑le 'ke ‑Waanbhaa' mɛɛ 'la zan a ‑janwoa ‑yaa' 'Sɛwɛ 'ɛ 'yi dɔɔ: ‹'E 'yrɛkpa ‑gɛ doo, 'mi 'e 'lɛɛ ‑toorodɔ mi do winbwa‑. 'Bhɛ nu 'e 'lɛɛ zibhɛ 'ɛ magaanlɛ.›»
27 João é o homem ao qual as Escrituras se referem quando dizem: ‘Envio meu mensageiro adiante de ti, e ele preparará teu caminho à tua frente’.
28 'Bhɛɛ‑ Zesu pe ‑o 'ezin‑ dɔɔ: «‑A 'san 'ke ‑Waanbhaa' 'drunyan klɛ, 'bhɛ 'yansi mɛɛ laa yalɛ ‑lido', 'ke 'bhɛ gblaan ‑yiya' Zaan ni. 'Duŋ‑ *‑Waanbhaa' a ‑bhleŋgbeya ‑wa 'ɛ ta mɛɛ 'fiɛntrɔnnɛ 'ɛ bhɛ gblaan 'yiya‑ 'yee‑ Zaan 'gbu ni.
28 Eu lhes digo: de todos que nasceram de mulher, nenhum é maior que João Batista. E, no entanto, até o menor no reino de Deus é maior que ele”.
29 Mɛɛ mu 'ɛ 'kpɛn 'pegee 'nisrakun mu 'ɛ ‑o ‑yaa ‑o 'trɔn 'kpa zii' Zaan ni. ‑O 'kpɛn 'a 'yaangwa‑ 'bhii‑ ‑Waanbhaa' ‑lɛdɔɔle ‑o, 'bhɛla‑ ‑yile ‑o ‑dwa ‑a ‑la 'ke Zaan ‑o wiiŋfɛ ‑yi ba ba.
29 Todos que ouviram as palavras de Jesus, até mesmo os cobradores de impostos, concordaram que o caminho de Deus era justo, pois tinham sido batizados por João.
30 'Duŋ‑ Farizi mu 'ɛ 'pegee 'Toŋ daan mu waa dɔlɛ ‑a ‑la 'ke Zaan ‑o wiiŋfɛ ‑yi ba, 'bhɛ ya 'ɛ 'yi, waa ‑Waanbhaa' ‑lɛdɔlɛ ‑a ma.»
30 Os fariseus e mestres da lei, no entanto, rejeitaram o propósito de Deus para eles, pois recusaram o batismo de João.
31 Zesu pe ‑o ni 'ezin‑ dɔɔ: «'Ŋ sɔ 'saanigɛ mu ‑o danle‑ ‑mɛla ma ɛɛ? 'Bhɛɛ‑ ‑o 'pwɛle‑ ‑o 'ke ‑de 'gbu ‑la ‑le ɛɛ?
31 “Assim, a que posso comparar o povo desta geração?”, perguntou Jesus.
32 'Saanigɛ mu 'ɛ ‑woo 'bhii‑ ‑nɛ mu 'la 'yaale‑ ‑o ‑zabla' ‑kpan do ta, 'bhɛɛ‑ ‑o 'ke mu ‑o ‑a 'pe 'zi ‑o ‑vin mu 'ɛ ni dɔɔ: ‹'O 'srokpa ‑gofɛn' mu ꞊pian 'ka ni, 'bhɛɛ‑ 'ka 'laa 'srotanlɛ. 'O wisi' 'sro mu ‑kpaa 'ka ni, 'bhɛɛ‑ 'ka 'laa wisilɛ!›
32 “Como posso descrevê-los? São como crianças que brincam na praça. Queixam-se a seus amigos: ‘Tocamos flauta, e vocês não dançaram, entoamos lamentos, e vocês não choraram’.
33 'Bhɛ ya 'ɛ 'yi, Mɛɛ Wiiŋfɛ' Mi Zaan ꞊nwa, yaa ‑yaa pɛle, 'bhɛɛ‑ yaa ‑yaa ‑drɔɔ mi, 'bhɛɛ‑ 'ka pe dɔɔ 'zina mu ‑o ‑a zi.
33 Quando João Batista apareceu, não costumava comer e beber em público, e vocês disseram: ‘Está possuído por demônio’.
34 'Bhɛɛ‑ Bhaaplɛŋ Gbe 'ɛ ꞊nwa, 'bhɛ pɛbhle, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ ‑wɛɛn mi. 'Bhɛɛ‑ 'ka pe 'bhɛ ma dɔɔ: ‑ka 'ka 'yrɛkpa 'a ta, mɛɛ 'lɛɛ‑ ‑a bole ‑o pɛbhlele 'pegee ‑wɛɛn ‑la mile ma. 'Bhɛɛ‑ ‑a bhɛgwlɛn mu ‑o 'ke 'nisrakun mu 'pegee mɛɛ 'joo 'yɔɔ‑ ‑bhɛɛke' mu ‑la ‑le!
34 O Filho do Homem, por sua vez, come e bebe, e vocês dizem: ‘É comilão e beberrão, amigo de cobradores de impostos e pecadores’.
35 'Duŋ‑ mɛɛ 'la zan mu 'kpɛn ‑o ‑kpaa ‑Waanbhaa' a ‑zadɔleya 'ɛ 'yi, 'bhɛɛ‑ ‑wa ꞊ya 'bhii‑ ‑a ‑lɛdɔɔle ‑o, 'bhɛ zan mu 'kpɛn ‑dwa ‑a ‑la.»
35 Mas a sabedoria é comprovada pela vida daqueles que a seguem.”
36 Farizi mi do pɛbhle ꞊kla, 'bhɛɛ‑ ‑e Zesu 'siila‑ 'bhɛ pɛbhle 'ɛ ma ‑a ba ‑lɛ ma. Zesu 'bhɔle‑ 'bhɛ ꞊nɔɔ, 'kee‑ gele‑ yaalɛ pɛbhle tabali 'ɛ zi.
36 Um dos fariseus convidou Jesus para jantar. Jesus foi à casa dele e tomou lugar à mesa.
37 'Bhɛ ‑wa 'ɛ ta le do 'joo 'yaa‑ 'eyɔɔle. ‑Ya 'malawoa 'kaa Zesu ‑o pɛle 'zi Farizi mi 'ɛ ‑yaa' 'fɛ 'ɛ ꞊la, 'kee‑ nule‑ 'ke alibatri buteli 'plɛɛle‑ do 'le, 'bhɛ 'pale‑ ‑yaa 'ke ‑lasiklɔɔ ‑gblɛn 'nrale‑ do 'le.
37 Quando uma mulher daquela cidade, uma pecadora, soube que ele estava jantando ali, trouxe um frasco de alabastro contendo um perfume caro.
38 'Yee‑ le 'ɛ ꞊nwa dulalɛ Zesu ‑zan, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'yaale 'bhɛ gaan ma. 'Kee‑ wisile 'ke ‑ya ‑yrɛyi' 'klale Zesu gaan ma. 'Bhɛ blaan 'ke ‑ya ‑yrɛyi' mu 'ɛ gole‑ Zesu gaan ma ‑a winle mu 'ɛ 'le, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya gbɛ kan Zesu gaan mu 'ɛ ma yrɛtɛtɛ.
38 Em seguida, ajoelhou-se aos pés de Jesus, chorando. As lágrimas caíram sobre os pés dele, e ela os secou com seu cabelo; e continuou a beijá-los e a derramar perfume sobre eles.
39 'Bhɛ klɛle 'tɛ, Farizi mi 'la Zesu 'siila‑ pɛle 'ɛ ma, 'bhɛ 'yrɛkpale ‑a ma, 'ke 'bhɛ 'a pele‑ 'bhɛ 'kpee dɔɔ: «'Ke mɛɛ 'lɛɛ‑ ‑yoo 'ke ‑Waanbhaa' ‑lɛla' janwo mi kpataakpa 'gbu 'le bhe, le ‑glɔɔn 'la 'kun zii' ‑a ma bhe, ‑e ‑yaa nu 'bhɛ 'yaangolɛ. ‑E ‑yaa nu ‑a dɔlɛ 'bhii‑ le 'joo 'yɔɔ‑ do ‑le 'kɛle‑.»
39 Quando o fariseu que havia convidado Jesus viu isso, disse consigo: “Se este homem fosse profeta, saberia que tipo de mulher está tocando nele. Ela é uma pecadora!”.
40 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'a 'pele 'yee‑ Farizi mi Simɔ ni dɔɔ: «'Ŋ 'yoo‑ ‑a zi 'bhii‑ 'ŋ ‑jan do wo 'e ni.» Simɔ pe ‑a ni dɔɔ: «'Ŋ Zan, ‑a wo!»
40 Jesus disse ao fariseu: “Simão, tenho algo a lhe dizer”. “Diga, mestre”, respondeu Simão.
41 Zesu pe ‑a ni dɔɔ: «Mɛɛ do ‑a ca ‑yaa mɛɛ plɛ ma. Denie ‑gɔli' 'taŋbha ‑kɛmɛ 'soo ca ‑yaa ‑a do ma, 'bhɛɛ‑ denie ‑gɔli' 'taŋbha mia plɛ bhɛ vu ca ‑yaa ‑a ‑bhɛɛke' do 'ɛ ma.
41 Então Jesus lhe contou a seguinte história: “Um homem emprestou dinheiro a duas pessoas: quinhentas moedas de prata a uma delas e cinquenta à outra.
42 ‑O mɛɛ plɛ 'ɛ 'kedo‑ 'kpɔ 'laa ‑yaa sɔ ‑yaa ca mu 'ɛ gbawole. ‑Ayile 'ke ‑ya pele‑ ‑o ni 'kaa ‑ya niigwa‑ ‑waa' ca mu 'ɛ 'yi. 'Bhɛ ya 'ɛ 'yi, 'woo‑ mɛɛ plɛ 'ɛ ba ‑a ‑za nu 'sɔlɛ‑ ‑o ‑de 'gbu ‑la ni 'egbɛnɛle ɛɛ?»
42 Como nenhum dos devedores conseguiu lhe pagar, ele generosamente perdoou ambos e cancelou suas dívidas. Qual deles o amou mais depois disso?”.
43 Simɔ pe ‑a ni dɔɔ: «‑Yaa' ca ‑gbɛnɛ ‑yaa mɛɛ 'la zan ma ‑a ‑za nu 'sɔlɛ‑ 'bhɛɛ‑ ni 'egbɛnɛle.» 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'a 'pele ‑a ni dɔɔ: «'E ‑jan 'ɛ ꞊woa 'elrele.»
43 Simão respondeu: “Suponho que aquele de quem ele perdoou a dívida maior”. “Você está certo”, disse Jesus.
44 'Bhɛ blaan 'ke, Zesu 'e 'yrɛkpale 'yee‑ le 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ Simɔ ni dɔɔ: «Le 'lɛɛ‑ ‑glin 'pe doo. 'Ŋ ꞊nwa 'e ba 'fɛ 'ɛ ꞊la, 'bhɛɛ‑ 'yaa ‑yi 'nalɛ‑ 'mi ni 'ŋ gaan mu mafɛ' pɛ 'le. 'Duŋ‑ le 'lɛɛ‑ 'bhɛ ‑o mafia‑ 'ke ‑a ‑yrɛyi' mu 'ɛ 'le, 'bhɛɛ‑ ‑yoo magwa‑ 'ke ‑a winle mu 'ɛ 'le.
44 Então voltou-se para a mulher e disse a Simão: “Veja esta mulher ajoelhada aqui. Quando entrei em sua casa, você não ofereceu água para eu lavar os pés, mas ela os lavou com suas lágrimas e os secou com seus cabelos.
45 'Ŋ ꞊nwa 'e ba, 'bhɛɛ‑ 'yaa 'ŋ ‑tuubɔlɛ. 'Duŋ‑ ‑a 'san 'ke 'ŋ wla 'yaa‑ 'fɛ 'ɛ ꞊la, le 'lɛɛ‑ ‑a bole ‑o ‑a gbɛ 'kanle‑ ma 'ŋ gaan 'ɛ ma.
45 Você não me cumprimentou com um beijo, mas, desde a hora em que entrei, ela não parou de beijar meus pés.
46 'Yaa 'ŋ 'wiiŋ‑ 'srolɛ‑ 'ke ‑yrɔn 'le, 'duŋ‑ 'yee‑ 'ŋ gaan masrola 'ke ‑lasiklɔɔ 'le.
46 Você não me ofereceu óleo para ungir minha cabeça, mas ela ungiu meus pés com um perfume raro.
47 'Bhɛla‑ ‑yile, 'mi pe 'e ni dɔɔ 'mi ‑za 'la ꞊swa ‑a ni 'egbɛnɛle, ‑ayile ‑Waanbhaa' ‑yaa ‑za 'yɔɔ‑ mu 'ɛ 'sroma‑ ‑yaan. 'Duŋ‑ ‑Waanbhaa' mɛɛ 'la a ‑sroma yan ‑za 'yɔɔ‑ 'fiɛntrɔnnɛ 'yi, ‑a ‑za nu 'sɔlɛ‑ 'bhɛ zan ni 'bhɛɛ‑ yɛkɛ‑ gbɛɛn‑.»
47 “Eu lhe digo: os pecados dela, que são muitos, foram perdoados e, por isso, ela demonstrou muito amor por mim. Mas a pessoa a quem pouco foi perdoado demonstra pouco amor”.
48 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu 'a 'pele le 'ɛ ni dɔɔ: «‑Waanbhaa' 'yaa‑ ‑za 'yɔɔ‑ mu 'ɛ ‑sroma ‑yaan.»
48 Então Jesus disse à mulher: “Seus pecados estão perdoados”.
49 'Bhɛ klɛle 'tɛ, mɛɛ 'la zan mu 'pegee Zesu 'yaa‑ pɛle 'zi 'eke‑ zi 'mu pe 'mu 'kpee dɔɔ: «Mɛɛ ‑glɔɔn 'ɛ ‑dele mɛɛ 'lɛɛ‑ 'le, 'bhɛɛ‑ ‑e sɔ mɛɛ mu a ‑za 'yɔɔ‑ mu ‑sroma 'yanle ɛɛ?»
49 Os homens que estavam à mesa diziam entre si: “Quem é esse que anda por aí perdoando pecados?”.
50 'Bhɛɛ‑ 'duŋ‑, Zesu 'pe le 'ɛ ni dɔɔ: «Ge 'e ba ‑lɛ ma 'e yilablawolele, ‑amasrɔyi 'yee 'kpalawoa 'mi 'yi 'e ‑gwa ‑za 'yi.»
50 E Jesus disse à mulher: “Sua fé a salvou. Vá em paz”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.