Lucas 15

Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 'Nisrakun mu 'ɛ 'kpɛn 'pegee mɛɛ 'joo 'yɔɔ‑ mu 'ɛ ‑woo mabɛɛnna Zesu ‑din, 'bhɛɛ‑ ‑woo 'trɔnkpale ‑saan ‑a wojan mu 'ɛ ꞊la.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 ‑Ayile, 'ke Farizi mu 'ɛ 'pegee 'Toŋ daan mu 'ɛ ‑woo zrupliile', 'bhɛɛ‑ 'ke ‑wa pele‑ 'eke‑ ni dɔɔ: «‑Kaa ‑glin doo, mɛɛ 'lɛɛ‑ ‑e dɔ ‑a ‑la 'ke mɛɛ 'joo 'yɔɔ‑ mu 'ɛ nu yaalɛ ‑a ‑din a ma, 'bhɛɛ‑ ‑o 'pegee 'mu pɛbhle 'eke‑ zi.»
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Zesu 'trɔnbɔle 'bhɛ ‑jan 'ɛ 'yi, 'kee‑ ‑gɔɔn 'lɛɛ‑ 'bhɛ bɔle‑ ‑o ni dɔɔ:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 «'Ke ‑bhlaa ‑kɛmɛ do ‑o 'ka do 'kɔɔ, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑a do ꞊nia ‑o ba, yaa nu ‑o ‑vin mia yiziɛ bhɛ vu ta 'srwayiziɛ 'ɛ 'tolɛ‑ ‑a ‑zanta' ‑bɔn 'yi ‑bɔn 'bhlele‑ ma, 'bhɛɛ‑ ‑e ge ‑a do 'la 'bhɛ ꞊nia 'bhɛ ziglinyrɛ nɔɔ‑ 'sani‑ ‑ya ye ɛɛ?
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 'Ke ‑ya ꞊ya, ‑a zrukpaa' gbɛ ‑yɔɔ 'ɛ 'kɔɔ, ‑ya kpa ‑a bhlɔ ta.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 'Bhɛɛ‑ 'kee‑ ꞊nwa 'kɛle‑ 'fɛ 'lɛ ma, ‑ya bhɛgwlɛn mu 'ɛ sii 'bhɛ ‑ya pe 'mu ni dɔɔ: ‹‑Ka nu 'bhɛɛ‑ ‑kɔɔ' 'ŋ zrukpaa' maza 'ɛ 'yiciɛn‑ 'eke‑ zi! ‑Amasrɔyi 'an ‑bhlaa 'lɛɛ‑ ꞊nia bi 'bhɛɛ‑ 'an 'ye gbɛ drɛɛwoa‑.›»
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Zesu pe ‑o ni dɔɔ: «'Bhɛ klɛgbɛya do 'ɛ 'yi, 'ke ‑za 'yɔɔ‑ klɛ mi do 'kpɔ 'ploola‑ ‑za 'yɔɔ‑ klɛle ma, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya 'gbu ꞊naa ‑Waanbhaa' ni, zrukpaa' ‑gbɛnɛ nu klɛlɛ laflɛ' 'yi ‑Waanbhaa' ba 'bhɛ ‑zayi'; 'yee‑ do ‑kplɛn a zrukpaa' 'ɛ 'bhɛ ‑gbɛnɛ 'yi nu yalɛ 'ke 'bhɛ kan mɛɛ ‑lɛdɔɔle mia yiziɛ bhɛ vu ta 'srwayiziɛ 'la 'ke 'mu laa 'ploolɛ‑ 'mu a ‑za 'yɔɔ‑ mu 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ waa ‑o 'gbu 'nalɛ‑ ‑Waanbhaa' ni 'mu ta.»
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Zesu pe 'ezin‑ dɔɔ: «'Bhɛɛ‑ 'ke ‑gɔli' 'taŋbha vu ‑o le do 'kɔɔ, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑a do 'kpɔ ꞊nia ‑a 'kɔɔ 'fɛ 'ɛ ꞊la, yaa ‑za 'lɛɛ‑ 'bhɛɛ‑ klɛ ɛɛ? 'Ŋ bhe ‑e ‑yaa' ‑laŋbha 'ɛ bhi, 'bhɛɛ‑ ‑e 'fɛ 'ɛ ꞊la go ‑maa 'le 'elrele, 'sani‑ ‑ya ye.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 'Ke ‑ya ꞊ya bhla 'la ba, ‑ya bhɛle mu 'ɛ 'pegee ‑a ‑din mu 'ɛ 'kpɛn sii, 'bhɛɛ‑ ‑ya pe 'mu ni dɔɔ: ‹‑Ka nu 'bhɛɛ‑ ‑kɔɔ' 'ŋ zrukpaa' maza 'ɛ 'yiciɛn‑ 'eke‑ zi! ‑Amasrɔyi 'an 'taŋbha do 'lɛɛ‑ ‑e ꞊nia bi, 'bhɛɛ‑ 'an ye gbɛ drɛɛwoa‑ 'ezin‑!›
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 'Bhɛ klɛgbɛya do 'ɛ 'yi, 'mi pe 'ka ni dɔɔ ‑Waanbhaa' a ‑mlɛkɛ' mu 'ɛ zrukpaale nu klɛlɛ 'egbɛnɛle, 'ke ‑za 'yɔɔ klɛ mi do 'kpɔ 'ploola‑ ‑za 'yɔɔ klɛle ma, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya 'gbu ꞊naa ‑Waanbhaa' ni.»
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Zesu pe 'ezin‑ dɔɔ: «Mɛɛ do gbe ‑yaa plɛ.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 ‑Yrekpaa' do, ‑nwagwlɛn' mi 'ɛ pe ‑a dɛ 'ɛ ni dɔɔ: ‹'Ŋ dɛ, 'yaa‑ ‑naflo 'ɛ ‑yiciɛn' 'o ma, 'bhɛɛ‑ 'ye 'an pɛ 'ciɛn 'na.› 'Bhɛla‑ ‑yile 'ke ‑o dɛ 'bhɛ a ‑naflo 'ɛ 'yiciɛnle ‑o mɛɛ plɛ ‑kpɛn ma.
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 'Waati sa 'kanle‑ blaan, 'ke 'yee‑ ‑nwagwlɛn' mi 'ɛ ‑e ‑yaa' pɛ 'ciɛn 'ɛ 'kpɛn gɔnle‑. 'Bhɛɛ‑ ‑e 'bhɛ ma ‑gɔli' 'ɛ ꞊sia, 'kee‑ gele‑ 'klɛɛn gbɔɔn do ‑yi. ‑E ‑yaa' ‑gɔli' 'ɛ 'kpɛn 'siɛla‑ le mu ta 'bhɛ 'klɛɛn 'ɛ 'yi.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 ‑E ‑yaan ‑a 'ciɛn 'ɛ 'kpɛn 'siɛlele bhla 'la ba, 'ke ‑gu ‑gbɛnɛ do dɔle‑ 'bhɛ 'klɛɛn 'yi mu 'ɛ ta. 'Bhɛɛ‑ ‑a ‑yrɛbatɛdɔle ‑saan.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 'Bhɛla‑ ‑yile, ‑e ‑ja ‑kɔntran' 'kanlɛ‑ 'yee 'klɛɛn 'ɛ 'yi mɛɛ do ba. 'Bhɛ mɛɛ 'ɛ 'bhɛ pe a ni 'kaa ‑ya ‑yrɛkpa' 'bhɛ a ꞊swa mu 'ɛ ba.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 ‑E ‑yaa zi 'bhii‑ ‑wa gba ꞊swa mu 'ɛ 'le pɛbhle 'ɛ 'ke ba, 'duŋ‑ waa ‑a gbalɛ 'bhɛ 'kedo‑ 'kpɔ ba.
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 'Bhɛla‑ ‑yile, 'ke ‑ya 'kpeelɛdanle 'sanle ‑a 'gbu 'si 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ dɔɔ: ‹'Ŋ dɛ a yewonɛ mu 'ɛ ‑o le pɛbhle mu 'ɛ waa ‑o sa, 'bhɛɛ‑ 'mi ‑o ga 'zi ‑gɛ gbɔn 'kɔɔ!
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 'Kee‑ ꞊kla, 'ŋ nu gelɛ 'ŋ ‑zanta' 'ŋ dɛ ba, 'bhɛɛ‑ 'ŋ nu ‑a pelɛ ‑a ni dɔɔ: 'Ŋ dɛ, 'ŋ ‑za 'yɔɔ‑ ꞊kla 'bhi 'pegee ‑Waanbhaa' ni.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 'Bhɛ ‑gaale' laa ‑o 'ŋ ba 'ke 'ye 'ŋ kun 'ezin‑ 'bhii‑ 'e gbe do. 'Ŋ 'kun 'bhii‑ 'yaa‑ yewonɛ mu 'ɛ do gbɛɛn‑.›
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'kee‑ nule‑ ‑a dɛ ba. ‑A dɛ ‑yrɛkpale ‑a ma 'egbɔɔnle, 'ke ‑a ‑yrɛnklale 'bhɛ ma 'eyɔɔle. 'Bhɛla‑ ‑zayile, 'ke 'bhɛ gele‑ ‑a ‑lɛpalɛ blaale‑, 'bhɛɛ‑ 'ke 'bhɛ 'a ‑tuubɔle.
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 'Bhɛɛ‑ ‑e pe ‑a dɛ ni dɔɔ: ‹'Ŋ dɛ, 'ŋ ‑za 'yɔɔ‑ ꞊kla 'bhi 'pegee ‑Waanbhaa' ni, 'bhɛla‑ ‑yile, 'yaa 'ŋ 'kunlɛ‑ 'ezin‑ 'bhii‑ 'e gbe.›
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 'Duŋ‑ ‑a dɛ pe 'bhɛ a yewonɛ mu 'ɛ ni dɔɔ: ‹‑Ka nu blaale‑ dunɛ‑ gbɔɔn 'la 'bhɛ 'lrele‑ ‑yiya' dunɛ‑ mu 'ɛ 'kpɛn ni 'bhɛ 'le, 'bhɛɛ‑ ‑ka 'bhɛ 'kla 'a ta. ‑Ka gbɛ ma piibhɛnɛ do bɔ ‑a gbɛ ‑nɛbhɛ' 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ ‑ka ‑sawla 'wla ‑a gaan ma.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 ‑Ka ge dri ‑nɛ blaale 'ɛ 'kun, 'bhɛɛ‑ 'kaa dɛ; 'bhɛɛ‑ ‑kɔɔ' 'a bhle. 'Bhɛ blaan, ‑kɔɔ' ‑zabla' ‑kɔɔ' zrukpaa' ta.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 ‑Amasrɔyi, 'ŋ 'nɛ 'la 'yele‑ ‑gɛ bhe, ‑e ‑gaa bi, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑bwela gale ba ‑zɔn; ‑e ꞊nia bi, 'bhɛɛ‑ 'wa 'ye gbɛ drɛɛwoa‑ ‑zɔn.› 'Bhɛla‑ ‑yile ‑woo zrukpaa' ma ‑zablale ‑saan.»
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 «'Bhɛ 'waati 'ɛ ba, 'yee‑ mɛɛ 'ɛ gbe ‑lwa mi 'ɛ 'yaa‑ gba la. 'Bhɛ da bhla 'ɛ zi gba 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ bhɔlawoa ‑waa' 'fɛ 'ɛ ‑din, 'ke 'bhɛ 'srokpawli mu 'pegee 'srotanwli mu male‑.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke 'bhɛ yewonɛ mu 'ɛ do 'siile, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'fɛ 'lɛ maza ‑yilrɔkpale 'bhɛ ma.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 'Bhɛ yewonɛ 'ɛ pe ‑a ni dɔɔ: ‹'E 'nwagwlɛn‑ 'la ‑ja 'drunyan zi, ‑e ꞊nwa ‑zɔn. ‑Ayile 'e dɛ pe dɔɔ ‑o dri ‑nɛ blaale 'ɛ dɛ ‑a ni. ‑Amasrɔyi ‑a gbe 'ɛ ꞊nwa ‑a ba 'edɔɔle.›
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑ya zrupliile, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ dɔɔ yaa ‑o gele‑ ‑o ba ‑lɛ ma. 'Bhɛla‑ ‑yile 'ke a dɛ 'pwɛle, 'ke 'bhɛ gele‑ ‑sromabɔlɛ ‑a ni.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 'Bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ ‑a dɛ ni dɔɔ: ‹'E 'trɔnkpa 'ŋ ni doo, ‑zɔn 'laa 'ŋ 'sanlɛ‑ 'ke 'ŋ yewo 'e ni yi 'oo yi, 'bhɛ 'pegee 'mi 'taawoa꞊ 'taŋii 'e 'wojan‑ mu 'ɛ 'kpɛn ta. 'Bhɛɛ‑ 'duŋ‑ 'yaa bhoonɛ‑ do 'kpɔ 'nalɛ‑ ‑lido' 'mi ni 'ke 'mi 'pegee 'ŋ 'bhɛgwlɛn‑ mu 'ɛ 'o sɔ ‑zablale 'o zrukpaa' ta 'eke‑ zi.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 'Bhɛɛ‑ 'duŋ‑, 'e gbe mɛɛ kloo 'lɛɛ‑, 'bhɛ ‑ja 'yaa‑ ‑naflo 'ɛ 'kpɛn 'siɛlɛ‑ gwlɛn ‑wɛɛ le mu 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ ‑e nulawoa ‑zɔn, 'e dri ‑nɛ blaale ‑gbɛnɛ 'ɛ ꞊dia ‑a ni.›
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 'Bhɛla‑ ‑yile, 'ke ‑a dɛ 'a 'pele 'a ni dɔɔ: ‹'Ŋ 'nɛ, 'bhi ‑o 'ŋ ‑din yikpɛnsee ta, 'ŋ 'kɔɔpɛ‑ 'tɔle‑ 'kɔɔpɛ‑ 'yaa‑ pɛ ‑le 'mu 'kpɛn 'le.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 'Duŋ‑, ‑kɔɔ' ‑kɔɔ' 'yinra‑, 'bhɛɛ‑ ‑kɔɔ' ‑zabla' zrukpaa' ta; ‑amasrɔyi 'e 'nwagwlɛn‑ 'lɛɛ‑ 'yaa‑ 'bhii‑ ‑e ‑gaa, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑bwela gale ba. ‑E ꞊nia bi 'bhɛɛ‑ 'wa 'ye gbɛ drɛɛwoa‑.›»
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.