Lucas 14
Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs BKJ
1 *‑Yitrɛ' yi do ma, Zesu ‑ja pɛbhlelɛ Farizi mu 'ɛ ‑o ‑kuŋlii 'ɛ do ba. ‑O 'pegee Farizi mu 'la 'yaa‑ pɛbhle 'zi 'eke‑ zi, 'mu ‑yaa ‑a klɛza mu 'ɛ 'klɔsikun zii'.
1 E aconteceu que, entrando ele na casa de um dos principais fariseus para comer pão no dia do shabat, eles o estavam observando.
2 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke mɛɛ do nule‑ dulalɛ Zesu 'lɛ ma: ‑mlaan ga ‑yaa 'bhɛ mɛɛ 'ɛ ma.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 ‑Ayile, 'ke Zesu 'woo‑ 'Toŋ daan mu 'ɛ 'pegee Farizi mu 'ɛ 'lrɔkpale dɔɔ: «‑Kɔɔa' 'toŋ 'ɛ ta, ‑o sɔ mɛɛ ‑bheele' taa‑ waa sɔ ‑a ‑bheele' ‑yitrɛ' yi 'ɛ ma ɛɛ?»
3 E Jesus, respondendo, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no dia do shabat?
4 'Bhɛɛ‑ 'duŋ‑, ‑o tagale ꞊bwa. 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'e gbɛ 'kpale gadɛ mi 'ɛ ma, 'ke 'bhɛ 'bheele, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ 'bhɛ ni dɔɔ 'bhɛ ge 'bhɛ ba ‑lɛ ma.
4 E eles calaram-se. E tomando-o, ele o curou e o deixou ir;
5 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu ‑o ‑lrɔkpale dɔɔ: «'Ka ‑de 'gbu ‑le 'kee‑ ‑kla ‑a ‑nɛ 'le oo, 'kee‑ ‑kla ‑yaa' dri do 'le oo, 'ke 'bhɛ ‑balaa' ‑klɔŋ do ‑yi ‑yitrɛ' yi do ma, yaa nu 'bhɛ golɛ 'yee‑ ‑klɔŋ 'ɛ yi 'yee‑ ‑yitrɛ' yi 'gbu 'ɛ ma ɛɛ?»
5 e perguntou-lhes, dizendo: Qual será de vós que, tendo um jumento ou boi que caindo em um poço, não o retira imediatamente no dia do shabat?
6 'Bhɛɛ‑ waa 'sɔlɛ‑ 'bhɛ 'lɛkunle ‑a ni.
6 E, novamente, eles não puderam lhe responder acerca dessas coisas.
7 Zesu 'a 'yelawoa 'bhii‑ ‑o mɛɛ mu 'la 'kpɛn 'siila‑ pɛleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, 'mu 'kpɛn 'yaa‑ zilɛɛ‑ yaayrɛ ‑lrele' mu 'ɛ 'mu ‑la makun' zii', 'kee‑ ‑gɔɔn dɔ bɔle‑ dɔɔ:
7 E ele propôs aos convidados uma parábola, reparando como eles escolhiam os principais lugares, dizendo-lhes:
8 «'Ke mɛɛ do 'e 'siila‑ le dɔyrɛ nɔɔ‑ ‑zabla' do ta, 'yaa gelɛ yaalɛ zilɛɛ‑ yaayrɛ 'ɛ 'bhɛ ꞊nɔɔ. ‑Amasrɔyi 'ke ‑o mɛɛ ‑bhɛɛke' do ‑siila 'yee‑ le dɔyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, 'bhɛɛ‑ 'ke 'bhɛ gblaan ‑yiya' 'bhi ni 'ezin‑,
8 Quando tu fores convidado por algum homem para as bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado um homem mais honrado do que tu,
9 'bhɛɛ‑ 'ke 'ka 'kpɛn zeti‑ mi 'ɛ ꞊nwa 'waati 'la ba, 'ke ‑ya ꞊pia 'bhi ni dɔɔ: ‹'E 'wlɛn‑, 'bhɛɛ‑ 'e 'yaayrɛ‑ 'ɛ 'na mɛɛ 'lɛɛ‑ ni.› 'Ke 'bhɛ ꞊kla, ‑yrala' nu dɔlɛ 'e ma, 'bhɛɛ‑ 'e nu gelɛ yaalɛ mɔkpɛn' ‑zanta' zizan‑.
9 e, vindo o que convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este homem; e então com vergonha, tenhas de tomar um lugar inferior.
10 Drɔɔn' 'ke ‑woo 'e 'siila‑ yrɛ do ꞊nɔɔ, ge yala‑ mɔkpɛn' ‑zanta' yaayrɛ 'ɛ 'bhɛɛ‑ ꞊nɔɔ; 'kooko‑ 'e zeti‑ mi 'la 'bhɛ 'e 'siila‑, 'ke 'bhɛ 'a ꞊ya 'bhii‑ zizan‑ 'yaayrɛ‑ 'ɛ ‑gaale' laa ‑o 'e ba, 'bhɛ sɔ ‑a pele‑ 'e ni dɔɔ: ‹'Ŋ 'bhɛgwlɛn‑ nu yala‑ zilɛɛ‑ ‑gɛ!› 'Ke 'bhɛ ꞊kla, 'e ŋgblo ma sɔ 'ŋgole ‑o mɛɛ mu 'la 'kpɛn 'siila‑ 'mu 'yrɛ ma.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no lugar inferior, para que, quando vier o que te convidou, ele possa te dizer: Amigo, sobe para cá. Então, terás honra diante dos que estiverem assentados contigo na mesa.
11 ‑Ayile, 'ke mɛɛ 'oo mɛɛ 'la zan 'bhɛ 'gbu magbaandɛ mɛɛ ma, ‑Waanbhaa' nu 'bhɛ zan 'ɛ mavɛɛlɛ, 'duŋ‑ 'ke mɛɛ 'la zan 'bhɛ 'gbu mavɛɛ, ‑Waanbhaa' nu 'bhɛ zan 'ɛ magbaandɛlɛ.»
11 Porque, qualquer que se exaltar a si mesmo, será humilhado, e aquele que se humilhar a si mesmo, será exaltado.
12 'Bhɛɛ‑ mɛɛ 'la zan Zesu 'siila‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ nɔɔ‑, Zesu pe 'bhɛ ni dɔɔ: «'Ke 'ya zi 'bhii‑ 'e mɛɛ mu 'sii‑ pɛbhle ma 'e ba ‑yrekpaa' oo, yromazi oo, yaa klɛlɛ 'e 'bhɛgwlɛn‑ mu oo, 'e nɛɛnɛ‑ mu oo, 'e 'yiɛnii mu oo, 'e ‑din ‑naflo zan mu 'ɛ ‑o 'kedo‑ 'kpɔ 'le; 'kooko‑ 'bhɛ mu laa nu 'e 'siilɛ‑ 'ezin‑ pɛbhle ma 'mu ba, 'bhɛɛ‑ ‑o 'yaa‑ ‑za 'wlan 'ɛ ‑zigo' 'ɛ ma.
12 E ele disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem os teus vizinhos ricos, para que não aconteça que eles também te tornem a convidar, e te seja recompensado.
13 'Duŋ‑ 'kee 'yoo‑ mɛɛ mu ‑lɛwɛɛ' 'fɛti ta pɛle do klɛle‑, 'kee‑ ꞊kla 'kɔɔfleŋzan mu 'le oo, ‑flugba mu 'le oo, gaan 'siɛle‑ mu 'le oo, 'bhɛ 'pegee ‑yrɛ 'wi mu, 'mu ‑la 'sii‑ 'yaa‑ pɛbhle 'ɛ ma.
13 Mas, quando tu deres um banquete, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos;
14 'Kee 'bhɛ ꞊kla, 'yaa‑ pɛ ‑yi nu ‑nralɛ', ‑amasrɔyi waa nu 'sɔlɛ‑ ‑a ‑zigole 'e ma 'ke ‑woo 'e sii pɛbhle ma ‑o ba boolazi. ‑Waanbhaa' nu 'bhɛ ‑zigolɛ 'e ma mɛɛ ‑lɛdɔɔle mu bwe yi 'ɛ 'le gale ba.»
14 e tu serás abençoado; porque eles não podem te recompensar; pois tu serás recompensado na ressurreição dos justos.
15 Mɛɛ 'la zan mu 'pegee Zesu 'yaa‑ pɛbhle 'zi 'eke‑ zi, ‑o do 'bhɛ ‑jan 'la bhe 'bhɛ 'male‑, 'ke 'bhɛ 'a 'pele Zesu ni dɔɔ: «‑O nu mɛɛ 'la zan 'siilɛ‑ pɛle ma *‑Waanbhaa' a ‑bhleŋgbeya ‑wa 'ɛ ta, 'bhɛ zan a pɛ ‑yi nu ‑nralɛ'.»
15 E, ao ouvir estas coisas, um dos que estavam assentados com ele à mesa, disse-lhe: Abençoado é o que comer pão no reino de Deus.
16 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'a 'pele ‑a ni dɔɔ: «‑Yrekpaa' do mɛɛ do mɛɛ mu ‑lɛwɛɛ' pɛbhle ‑koo ‑gbɛnɛ do ‑kla, 'bhɛɛ‑ ‑e mɛɛ ‑bebe ‑siila 'bhɛ ma.
16 Então, ele lhe disse: Certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos;
17 Pɛbhle 'waati 'ɛ 'bhɔle‑, 'kee‑ yaa 'fɛ 'ɛ ꞊la yewonɛ 'ɛ do winbɔle 'kaa 'bhɛ ge a pe mɛɛ mu 'ɛ ni dɔɔ ‑o nu, pɛ 'ɛ 'kpɛn 'lɛbɛŋgole ‑o.
17 e enviou seu servo, na hora da ceia, para dizer aos convidados: Vinde, pois todas as coisas estão preparadas.
18 'Duŋ‑, ‑o 'kpɛn do do a 'pele‑ ‑saan 'bhɛ yewonɛ 'ɛ ni dɔɔ waa sɔ nule‑ ‑yaa' pɛleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ. Mɛɛ ‑lwa mi 'ɛ 'bhɛ pe 'yee‑ yewonɛ 'ɛ ni 'kaa ‑ya pe ‑a zan 'ɛ ni dɔɔ: ‑A 'zoole‑, dɔɔ yaa nu 'sɔlɛ‑ gele‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, ‑amasrɔyi ‑e gba do ‑lwa ‑e gele‑ 'pwɛlɛ‑ 'bhɛ ta.
18 E todos em consenso começaram a dar desculpas. O primeiro disse-lhe: Eu comprei um pedaço de terra, e preciso ir vê-lo; peço-te que me desculpes.
19 ‑A plɛ mi 'ɛ 'bhɛ pe ‑a ni dɔɔ, 'bhɛ 'laa nu 'sɔlɛ‑ gele‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, ‑amasrɔyi 'bhɛ dri vu ‑lwa, 'bhɛɛ 'bhɛ gele‑ 'mu ‑yidanlɛ 'bhɛ a gbabhɛ 'ɛ ta.
19 E outro disse: Eu comprei cinco juntas de bois, e vou examiná-las; peço-te que me desculpe.
20 ‑A yaga mi 'ɛ 'bhɛ pe a ni 'ezin‑ dɔɔ 'bhɛ 'laa sɔ gele‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, ‑amasrɔyi 'bhɛ le do ꞊sia 'edrɛɛle.
20 E outro disse: Casei-me e, portanto, não posso ir.
21 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke yewonɛ 'ɛ 'niinale ‑a zan ba, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'woo‑ mɛɛ mu 'ɛ 'wojan‑ mu 'ɛ 'yiklale 'bhɛ 'kɔɔ. ‑Ayile 'ke 'fɛzan‑ 'ɛ ‑ya zrupliile', 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ ‑yaa' yewonɛ 'ɛ ni dɔɔ: ‹Ge blaale‑ ‑wa 'ɛ 'kpee ‑gbleba mu 'ɛ 'pegee ‑kpan mu 'ɛ ta, 'bhɛɛ 'kɔɔfleŋzan mu oo, ‑flugba mu oo, ‑yrɛ 'wi mu oo, 'bhɛ 'pegee mɛɛ gaan 'siɛle‑ mu, ‑o 'kpɛn 'sii 'kaa ‑o nu ‑gɛ.›
21 E, vindo aquele servo, anunciou essas coisas ao seu senhor. Então, o dono da casa, irritado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, e os aleijados, e os coxos, e os cegos.
22 'Bhɛ blaan 'waati sa, 'ke yewonɛ 'ɛ 'nule ‑a pelɛ ‑a zan ni dɔɔ: ‹'Ŋ Zan, 'e pe 'ŋ mɛɛ 'la zan mu 'sii‑ 'ŋ 'bhɛ ꞊kla, 'duŋ‑ yaayrɛ 'ɛ 'ke ꞊bwa, 'bhɛɛ‑ mɛɛ laa ‑o 'mu ta.›
22 E disse o servo: Senhor, está feito como tu ordenaste, e ainda há lugar.
23 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑a zan 'a pele‑ 'a ni dɔɔ: ‹Ge gba la zi mu 'ɛ 'lii, 'bhɛ 'pegee 'fɛ ‑gbeŋ mu 'ɛ zi, 'bhɛɛ‑ ‑a pe mɛɛ nu 'ɛ ni 'kaa ‑o nu kpaŋma 'ŋ ba, 'kooko‑ 'an 'fɛ sɔ 'pale.›»
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelas estradas e sendas, e obriga-os a entrar, para que a minha casa possa estar cheia.
24 'Bhɛɛ‑ ‑e pe dɔɔ: «'Ŋ mɛɛ ‑lwa mu 'la 'siila‑ pɛle 'ɛ ma, ‑o 'kedo‑ 'kpɔ laa nu 'an pɛ 'ɛ 'ke 'bhlelɛ.»
24 Porque eu vos digo: Que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 ‑Yrekpaa' do, Zesu 'pegee ‑zamaa' 'srɛ do ‑yaa 'taawo zii' 'eke‑ zi. 'Bhɛɛ‑ 'ke ‑ya ‑lɛ 'niinale 'mu ta, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ 'mu ni dɔɔ:
25 E iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 «'Ke mɛɛ 'la zan ‑a zi 'bhii‑ 'bhɛ klɛ 'an pɛ ‑klaŋlanɛ 'le, 'ke 'ŋ ‑za 'laa 'sɔlɛ‑ 'bhɛ zan 'ɛ ni 'ke 'bhɛ kan 'bhɛ dɛ oo, 'bhɛ nɛɛ oo, 'bhɛ nɛɛnɛ‑ 'gwlaan‑ 'pegee 'bhɛ nɛɛnɛ‑ le mu ta, 'bhɛ 'pegee 'bhɛ 'gbu ta; 'bhɛ zan laa nu 'sɔlɛ‑ klɛle‑ 'mi 'an pɛ ‑klaŋlanɛ 'le.
26 Se algum homem vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e esposa, e filhos, e irmãos, e irmãs, sim, e também a sua própria vida, ele não pode ser meu discípulo.
27 'Ke mɛɛ 'la zan laa dɔlɛ ‑yrɛn 'ɛ 'kpɛn ‑glɔɔn 'bhlele‑ ‑la 'fɔke 'bhɛ ge 'tɛnlɛ‑ ‑a gale ma, 'bhɛɛ 'kee‑ dɔ 'ŋ zi, 'bhɛ zan laa sɔ klɛle‑ 'mi a pɛ ‑klaŋlanɛ 'le.
27 E quem não carregar a sua cruz, e não vir após mim, não pode ser meu discípulo.
28 'Ka ‑de 'gbu ‑le 'ke ‑ya zi 'bhii‑ ‑e 'saŋgaso do dɔ, yaa yalaa' 'elwale 'pe, 'bhɛɛ‑ ‑e nu ‑gɔli' yɛkɛ‑ 'la 'wlalɛ‑ 'yee‑ 'saŋgaso dɔle 'ɛ 'yi, ‑e 'bhɛ nɔɔ. 'Bhɛɛ‑ 'kee‑ ‑a gbɛ nu 'sɔlɛ‑ 'yee‑ 'saŋgaso 'ɛ dɔle‑ ta ‑e 'bhɛ 'yaango‑.
28 Porque qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro para calcular o seu custo, para ver se tem o suficiente para acabá-la?
29 'Ke yaa 'bhɛ klɛlɛ 'elwale 'pe, 'kee‑ 'yee‑ 'saŋgaso 'ɛ dɔle‑ ‑saan, 'bhɛɛ‑ 'ke yaa ‑a ‑lɛyanlɛ, ‑e nu klɛlɛ mɔkpɛn' a pɛ 'sɔnsipɛ 'le.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não sendo capaz de acabá-la, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 'Bhɛɛ‑ mɛɛ mu nu ‑a pelɛ dɔɔ: ‹Mɛɛ 'lɛɛ‑ ‑e ‑yaa' 'saŋgaso 'ɛ dɔle ‑saan, 'bhɛɛ‑ yaa 'sɔlɛ‑ ‑a ‑lɛyanle.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não foi capaz de acabar.
31 'Bhɛ klɛgbɛya do 'ɛ 'yi 'ezin‑, ‑bhleŋgbe 'ɛ ‑dele sɔ ‑wlɛnle' ‑bhleŋgbe 'bhɛɛke do 'kaama‑ 'kaa ‑e gwledanle 'bhɛ ba, 'ke yaa ‑yaa' gwledan mu 'ɛ 'nɔɔlɛ‑ 'elwale 'pe ɛɛ? 'Kee‑ ‑yalaa' 'pe, 'bhɛɛ‑ ‑ya klɛ gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ 'bhɛɛ‑ 'yee‑ 'pegee ‑yaa' gwledan mu 'waa vu 'ɛ ‑o sɔ gwledanle ‑bhleŋgbe 'bhɛɛke do 'ɛ 'pegee 'bhɛ a gwledan mu 'waa mia do 'ɛ ba, ‑ya 'kpeelɛdan 'bhɛɛ‑ ma 'elwale 'pe.
31 Ou qual é o rei que, indo guerrear contra outro rei, não se assenta primeiro a se aconselhar se com dez mil é capaz de sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 'Duŋ‑ 'ke ‑ya ꞊ya 'bhii‑ waa sɔ gele‑ gwledanlɛ 'mu ba, ‑e mɛɛ do winbɔ 'bhɛ ‑bhleŋgbe 'bhɛɛke do 'ɛ ba, 'ke 'bhɛ 'laa 'bhɔlɛ‑ ‑li ‑o ‑din 'waati 'la ba, 'kaa ‑o 'ploo‑ gwle 'ɛ ma, 'bhɛɛ ‑o ‑bhoolaya dɔ ‑o pleŋ‑.
32 Do contrário, estando o outro ainda longe, ele envia embaixadores e pede condições de paz.
33 'Bhɛ klɛgbɛya 'ɛ 'yi, 'ka do 'kpɔ 'laa sɔ klɛle‑ 'mi a ‑klaŋlanɛ 'le 'ke 'bhɛ zan laa 'bhɛ 'niigolɛ 'bhɛ 'kɔɔpɛ‑ mu 'ɛ 'kpɛn 'yi 'elwale 'pe.»
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renunciar a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Zesu pe 'ezin‑ dɔɔ: «Mɔkpɛn' 'a 'yaango‑ 'bhii‑ wɛ ‑o 'ke pɛ ‑lrele' do 'le. 'Duŋ‑ 'ke ‑a ‑nraleya 'ɛ ‑gwa ‑a ‑yi, ‑o sɔ ‑a ‑nrale' ‑mɛ pɛ ‑la ‑le ɛɛ?
34 Sal é bom; mas, se ele perder o sabor, com que se há de temperar?
35 Yaa ‑za 'kedo‑ 'kpɔ 'yanwo‑ ‑li 'trɛ 'pegee 'trɛ ti ma. 'Bhɛɛ‑ ‑e klɛ 'ke blin pɛ 'le. 'Ke ‑za 'lɛɛ‑ 'yima 'trɔn ‑o 'ka ŋgblo ma, ‑kaa ‑yima'!»
35 Nem servirá para a terra, nem para adubo; mas homens lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.