Lucas 14
Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs ARC
1 *‑Yitrɛ' yi do ma, Zesu ‑ja pɛbhlelɛ Farizi mu 'ɛ ‑o ‑kuŋlii 'ɛ do ba. ‑O 'pegee Farizi mu 'la 'yaa‑ pɛbhle 'zi 'eke‑ zi, 'mu ‑yaa ‑a klɛza mu 'ɛ 'klɔsikun zii'.
1 Aconteceu, num sábado, que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke mɛɛ do nule‑ dulalɛ Zesu 'lɛ ma: ‑mlaan ga ‑yaa 'bhɛ mɛɛ 'ɛ ma.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 ‑Ayile, 'ke Zesu 'woo‑ 'Toŋ daan mu 'ɛ 'pegee Farizi mu 'ɛ 'lrɔkpale dɔɔ: «‑Kɔɔa' 'toŋ 'ɛ ta, ‑o sɔ mɛɛ ‑bheele' taa‑ waa sɔ ‑a ‑bheele' ‑yitrɛ' yi 'ɛ ma ɛɛ?»
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 'Bhɛɛ‑ 'duŋ‑, ‑o tagale ꞊bwa. 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'e gbɛ 'kpale gadɛ mi 'ɛ ma, 'ke 'bhɛ 'bheele, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ 'bhɛ ni dɔɔ 'bhɛ ge 'bhɛ ba ‑lɛ ma.
4 Eles, porém, calaram-se. E tomando- o, o curou e despediu.
5 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu ‑o ‑lrɔkpale dɔɔ: «'Ka ‑de 'gbu ‑le 'kee‑ ‑kla ‑a ‑nɛ 'le oo, 'kee‑ ‑kla ‑yaa' dri do 'le oo, 'ke 'bhɛ ‑balaa' ‑klɔŋ do ‑yi ‑yitrɛ' yi do ma, yaa nu 'bhɛ golɛ 'yee‑ ‑klɔŋ 'ɛ yi 'yee‑ ‑yitrɛ' yi 'gbu 'ɛ ma ɛɛ?»
5 E disse-lhes: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 'Bhɛɛ‑ waa 'sɔlɛ‑ 'bhɛ 'lɛkunle ‑a ni.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isso.
7 Zesu 'a 'yelawoa 'bhii‑ ‑o mɛɛ mu 'la 'kpɛn 'siila‑ pɛleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, 'mu 'kpɛn 'yaa‑ zilɛɛ‑ yaayrɛ ‑lrele' mu 'ɛ 'mu ‑la makun' zii', 'kee‑ ‑gɔɔn dɔ bɔle‑ dɔɔ:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 «'Ke mɛɛ do 'e 'siila‑ le dɔyrɛ nɔɔ‑ ‑zabla' do ta, 'yaa gelɛ yaalɛ zilɛɛ‑ yaayrɛ 'ɛ 'bhɛ ꞊nɔɔ. ‑Amasrɔyi 'ke ‑o mɛɛ ‑bhɛɛke' do ‑siila 'yee‑ le dɔyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, 'bhɛɛ‑ 'ke 'bhɛ gblaan ‑yiya' 'bhi ni 'ezin‑,
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar, para que não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu,
9 'bhɛɛ‑ 'ke 'ka 'kpɛn zeti‑ mi 'ɛ ꞊nwa 'waati 'la ba, 'ke ‑ya ꞊pia 'bhi ni dɔɔ: ‹'E 'wlɛn‑, 'bhɛɛ‑ 'e 'yaayrɛ‑ 'ɛ 'na mɛɛ 'lɛɛ‑ ni.› 'Ke 'bhɛ ꞊kla, ‑yrala' nu dɔlɛ 'e ma, 'bhɛɛ‑ 'e nu gelɛ yaalɛ mɔkpɛn' ‑zanta' zizan‑.
9 e, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Drɔɔn' 'ke ‑woo 'e 'siila‑ yrɛ do ꞊nɔɔ, ge yala‑ mɔkpɛn' ‑zanta' yaayrɛ 'ɛ 'bhɛɛ‑ ꞊nɔɔ; 'kooko‑ 'e zeti‑ mi 'la 'bhɛ 'e 'siila‑, 'ke 'bhɛ 'a ꞊ya 'bhii‑ zizan‑ 'yaayrɛ‑ 'ɛ ‑gaale' laa ‑o 'e ba, 'bhɛ sɔ ‑a pele‑ 'e ni dɔɔ: ‹'Ŋ 'bhɛgwlɛn‑ nu yala‑ zilɛɛ‑ ‑gɛ!› 'Ke 'bhɛ ꞊kla, 'e ŋgblo ma sɔ 'ŋgole ‑o mɛɛ mu 'la 'kpɛn 'siila‑ 'mu 'yrɛ ma.
10 Mas, quando fores convidado, vai e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, assenta-te mais para cima. Então, terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 ‑Ayile, 'ke mɛɛ 'oo mɛɛ 'la zan 'bhɛ 'gbu magbaandɛ mɛɛ ma, ‑Waanbhaa' nu 'bhɛ zan 'ɛ mavɛɛlɛ, 'duŋ‑ 'ke mɛɛ 'la zan 'bhɛ 'gbu mavɛɛ, ‑Waanbhaa' nu 'bhɛ zan 'ɛ magbaandɛlɛ.»
11 Porquanto, qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 'Bhɛɛ‑ mɛɛ 'la zan Zesu 'siila‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ nɔɔ‑, Zesu pe 'bhɛ ni dɔɔ: «'Ke 'ya zi 'bhii‑ 'e mɛɛ mu 'sii‑ pɛbhle ma 'e ba ‑yrekpaa' oo, yromazi oo, yaa klɛlɛ 'e 'bhɛgwlɛn‑ mu oo, 'e nɛɛnɛ‑ mu oo, 'e 'yiɛnii mu oo, 'e ‑din ‑naflo zan mu 'ɛ ‑o 'kedo‑ 'kpɔ 'le; 'kooko‑ 'bhɛ mu laa nu 'e 'siilɛ‑ 'ezin‑ pɛbhle ma 'mu ba, 'bhɛɛ‑ ‑o 'yaa‑ ‑za 'wlan 'ɛ ‑zigo' 'ɛ ma.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 'Duŋ‑ 'kee 'yoo‑ mɛɛ mu ‑lɛwɛɛ' 'fɛti ta pɛle do klɛle‑, 'kee‑ ꞊kla 'kɔɔfleŋzan mu 'le oo, ‑flugba mu 'le oo, gaan 'siɛle‑ mu 'le oo, 'bhɛ 'pegee ‑yrɛ 'wi mu, 'mu ‑la 'sii‑ 'yaa‑ pɛbhle 'ɛ ma.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos
14 'Kee 'bhɛ ꞊kla, 'yaa‑ pɛ ‑yi nu ‑nralɛ', ‑amasrɔyi waa nu 'sɔlɛ‑ ‑a ‑zigole 'e ma 'ke ‑woo 'e sii pɛbhle ma ‑o ba boolazi. ‑Waanbhaa' nu 'bhɛ ‑zigolɛ 'e ma mɛɛ ‑lɛdɔɔle mu bwe yi 'ɛ 'le gale ba.»
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado serás na ressurreição dos justos.
15 Mɛɛ 'la zan mu 'pegee Zesu 'yaa‑ pɛbhle 'zi 'eke‑ zi, ‑o do 'bhɛ ‑jan 'la bhe 'bhɛ 'male‑, 'ke 'bhɛ 'a 'pele Zesu ni dɔɔ: «‑O nu mɛɛ 'la zan 'siilɛ‑ pɛle ma *‑Waanbhaa' a ‑bhleŋgbeya ‑wa 'ɛ ta, 'bhɛ zan a pɛ ‑yi nu ‑nralɛ'.»
15 E, ouvindo isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no Reino de Deus!
16 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zesu 'a 'pele ‑a ni dɔɔ: «‑Yrekpaa' do mɛɛ do mɛɛ mu ‑lɛwɛɛ' pɛbhle ‑koo ‑gbɛnɛ do ‑kla, 'bhɛɛ‑ ‑e mɛɛ ‑bebe ‑siila 'bhɛ ma.
16 Porém ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia e convidou a muitos.
17 Pɛbhle 'waati 'ɛ 'bhɔle‑, 'kee‑ yaa 'fɛ 'ɛ ꞊la yewonɛ 'ɛ do winbɔle 'kaa 'bhɛ ge a pe mɛɛ mu 'ɛ ni dɔɔ ‑o nu, pɛ 'ɛ 'kpɛn 'lɛbɛŋgole ‑o.
17 E, à hora da ceia, mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 'Duŋ‑, ‑o 'kpɛn do do a 'pele‑ ‑saan 'bhɛ yewonɛ 'ɛ ni dɔɔ waa sɔ nule‑ ‑yaa' pɛleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ. Mɛɛ ‑lwa mi 'ɛ 'bhɛ pe 'yee‑ yewonɛ 'ɛ ni 'kaa ‑ya pe ‑a zan 'ɛ ni dɔɔ: ‑A 'zoole‑, dɔɔ yaa nu 'sɔlɛ‑ gele‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, ‑amasrɔyi ‑e gba do ‑lwa ‑e gele‑ 'pwɛlɛ‑ 'bhɛ ta.
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo e preciso ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 ‑A plɛ mi 'ɛ 'bhɛ pe ‑a ni dɔɔ, 'bhɛ 'laa nu 'sɔlɛ‑ gele‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, ‑amasrɔyi 'bhɛ dri vu ‑lwa, 'bhɛɛ 'bhɛ gele‑ 'mu ‑yidanlɛ 'bhɛ a gbabhɛ 'ɛ ta.
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 ‑A yaga mi 'ɛ 'bhɛ pe a ni 'ezin‑ dɔɔ 'bhɛ 'laa sɔ gele‑ pɛbhleyrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ, ‑amasrɔyi 'bhɛ le do ꞊sia 'edrɛɛle.
20 E outro disse: Casei e, portanto, não posso ir.
21 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke yewonɛ 'ɛ 'niinale ‑a zan ba, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'woo‑ mɛɛ mu 'ɛ 'wojan‑ mu 'ɛ 'yiklale 'bhɛ 'kɔɔ. ‑Ayile 'ke 'fɛzan‑ 'ɛ ‑ya zrupliile', 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ ‑yaa' yewonɛ 'ɛ ni dɔɔ: ‹Ge blaale‑ ‑wa 'ɛ 'kpee ‑gbleba mu 'ɛ 'pegee ‑kpan mu 'ɛ ta, 'bhɛɛ 'kɔɔfleŋzan mu oo, ‑flugba mu oo, ‑yrɛ 'wi mu oo, 'bhɛ 'pegee mɛɛ gaan 'siɛle‑ mu, ‑o 'kpɛn 'sii 'kaa ‑o nu ‑gɛ.›
21 E, voltando aquele servo, anunciou essas
22 'Bhɛ blaan 'waati sa, 'ke yewonɛ 'ɛ 'nule ‑a pelɛ ‑a zan ni dɔɔ: ‹'Ŋ Zan, 'e pe 'ŋ mɛɛ 'la zan mu 'sii‑ 'ŋ 'bhɛ ꞊kla, 'duŋ‑ yaayrɛ 'ɛ 'ke ꞊bwa, 'bhɛɛ‑ mɛɛ laa ‑o 'mu ta.›
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste, e ainda há lugar.
23 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑a zan 'a pele‑ 'a ni dɔɔ: ‹Ge gba la zi mu 'ɛ 'lii, 'bhɛ 'pegee 'fɛ ‑gbeŋ mu 'ɛ zi, 'bhɛɛ‑ ‑a pe mɛɛ nu 'ɛ ni 'kaa ‑o nu kpaŋma 'ŋ ba, 'kooko‑ 'an 'fɛ sɔ 'pale.›»
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e atalhos e força-
24 'Bhɛɛ‑ ‑e pe dɔɔ: «'Ŋ mɛɛ ‑lwa mu 'la 'siila‑ pɛle 'ɛ ma, ‑o 'kedo‑ 'kpɔ laa nu 'an pɛ 'ɛ 'ke 'bhlelɛ.»
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles varões que foram convidados provará a minha ceia.
25 ‑Yrekpaa' do, Zesu 'pegee ‑zamaa' 'srɛ do ‑yaa 'taawo zii' 'eke‑ zi. 'Bhɛɛ‑ 'ke ‑ya ‑lɛ 'niinale 'mu ta, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ 'mu ni dɔɔ:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 «'Ke mɛɛ 'la zan ‑a zi 'bhii‑ 'bhɛ klɛ 'an pɛ ‑klaŋlanɛ 'le, 'ke 'ŋ ‑za 'laa 'sɔlɛ‑ 'bhɛ zan 'ɛ ni 'ke 'bhɛ kan 'bhɛ dɛ oo, 'bhɛ nɛɛ oo, 'bhɛ nɛɛnɛ‑ 'gwlaan‑ 'pegee 'bhɛ nɛɛnɛ‑ le mu ta, 'bhɛ 'pegee 'bhɛ 'gbu ta; 'bhɛ zan laa nu 'sɔlɛ‑ klɛle‑ 'mi 'an pɛ ‑klaŋlanɛ 'le.
26 Se alguém vier a mim e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 'Ke mɛɛ 'la zan laa dɔlɛ ‑yrɛn 'ɛ 'kpɛn ‑glɔɔn 'bhlele‑ ‑la 'fɔke 'bhɛ ge 'tɛnlɛ‑ ‑a gale ma, 'bhɛɛ 'kee‑ dɔ 'ŋ zi, 'bhɛ zan laa sɔ klɛle‑ 'mi a pɛ ‑klaŋlanɛ 'le.
27 E qualquer que não levar a sua cruz e não vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 'Ka ‑de 'gbu ‑le 'ke ‑ya zi 'bhii‑ ‑e 'saŋgaso do dɔ, yaa yalaa' 'elwale 'pe, 'bhɛɛ‑ ‑e nu ‑gɔli' yɛkɛ‑ 'la 'wlalɛ‑ 'yee‑ 'saŋgaso dɔle 'ɛ 'yi, ‑e 'bhɛ nɔɔ. 'Bhɛɛ‑ 'kee‑ ‑a gbɛ nu 'sɔlɛ‑ 'yee‑ 'saŋgaso 'ɛ dɔle‑ ta ‑e 'bhɛ 'yaango‑.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos,
29 'Ke yaa 'bhɛ klɛlɛ 'elwale 'pe, 'kee‑ 'yee‑ 'saŋgaso 'ɛ dɔle‑ ‑saan, 'bhɛɛ‑ 'ke yaa ‑a ‑lɛyanlɛ, ‑e nu klɛlɛ mɔkpɛn' a pɛ 'sɔnsipɛ 'le.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces e não
30 'Bhɛɛ‑ mɛɛ mu nu ‑a pelɛ dɔɔ: ‹Mɛɛ 'lɛɛ‑ ‑e ‑yaa' 'saŋgaso 'ɛ dɔle ‑saan, 'bhɛɛ‑ yaa 'sɔlɛ‑ ‑a ‑lɛyanle.›
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 'Bhɛ klɛgbɛya do 'ɛ 'yi 'ezin‑, ‑bhleŋgbe 'ɛ ‑dele sɔ ‑wlɛnle' ‑bhleŋgbe 'bhɛɛke do 'kaama‑ 'kaa ‑e gwledanle 'bhɛ ba, 'ke yaa ‑yaa' gwledan mu 'ɛ 'nɔɔlɛ‑ 'elwale 'pe ɛɛ? 'Kee‑ ‑yalaa' 'pe, 'bhɛɛ‑ ‑ya klɛ gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ 'bhɛɛ‑ 'yee‑ 'pegee ‑yaa' gwledan mu 'waa vu 'ɛ ‑o sɔ gwledanle ‑bhleŋgbe 'bhɛɛke do 'ɛ 'pegee 'bhɛ a gwledan mu 'waa mia do 'ɛ ba, ‑ya 'kpeelɛdan 'bhɛɛ‑ ma 'elwale 'pe.
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 'Duŋ‑ 'ke ‑ya ꞊ya 'bhii‑ waa sɔ gele‑ gwledanlɛ 'mu ba, ‑e mɛɛ do winbɔ 'bhɛ ‑bhleŋgbe 'bhɛɛke do 'ɛ ba, 'ke 'bhɛ 'laa 'bhɔlɛ‑ ‑li ‑o ‑din 'waati 'la ba, 'kaa ‑o 'ploo‑ gwle 'ɛ ma, 'bhɛɛ ‑o ‑bhoolaya dɔ ‑o pleŋ‑.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores e pede condições de paz.
33 'Bhɛ klɛgbɛya 'ɛ 'yi, 'ka do 'kpɔ 'laa sɔ klɛle‑ 'mi a ‑klaŋlanɛ 'le 'ke 'bhɛ zan laa 'bhɛ 'niigolɛ 'bhɛ 'kɔɔpɛ‑ mu 'ɛ 'kpɛn 'yi 'elwale 'pe.»
33 Assim, pois, qualquer de vós que não renuncia a tudo quanto tem não pode ser meu discípulo.
34 Zesu pe 'ezin‑ dɔɔ: «Mɔkpɛn' 'a 'yaango‑ 'bhii‑ wɛ ‑o 'ke pɛ ‑lrele' do 'le. 'Duŋ‑ 'ke ‑a ‑nraleya 'ɛ ‑gwa ‑a ‑yi, ‑o sɔ ‑a ‑nrale' ‑mɛ pɛ ‑la ‑le ɛɛ?
34 Bom é o sal, mas, se ele degenerar, com que se adubará?
35 Yaa ‑za 'kedo‑ 'kpɔ 'yanwo‑ ‑li 'trɛ 'pegee 'trɛ ti ma. 'Bhɛɛ‑ ‑e klɛ 'ke blin pɛ 'le. 'Ke ‑za 'lɛɛ‑ 'yima 'trɔn ‑o 'ka ŋgblo ma, ‑kaa ‑yima'!»
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.