Atos 22

Mwan NT (Côte d’Ivoire) (MOA) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 'Bhɛɛ‑ ‑e pe ‑o ni dɔɔ: «'Ŋ nɛɛnɛ‑ mu 'pegee 'ŋ dɛ mu, 'ŋ 'yoo‑ zan 'ŋ zi jan mu 'la 'wolɛ‑ 'ka ni ‑gɛ ‑zɔn bhe, ‑ka 'ka 'trɔnkpa 'ŋ ni 'elrele.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 ‑Wa yele 'bhii‑ ‑e ‑yaa ‑janwo' zii' ‑o ni Ebre wli 'yi, 'ke ‑woo tadɔ baanwole 'ezin‑. 'Bhɛɛ‑ Pɔlu 'a 'pele ‑saan ‑o ni dɔɔ:
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «'Ŋ 'yoo‑ 'ke Zuufu mi ‑kpɔsɔɔ 'le, 'bhɛɛ‑ ‑woo' 'ŋ ꞊yaa Silisi 'klɛɛn 'ɛ 'yi ‑wa 'la ‑o 'bhɛ sii Taasi 'bhɛɛ‑ ta. 'Duŋ‑ ‑woo 'ŋ 'trola‑ Zeruzalɛmu ‑gɛ. 'Ŋ daan mi ‑yaa ‑Gamaliɛli ‑la ‑le, 'bhɛɛ 'ŋ ‑kɔɔ' ‑gbɔɔ mu a 'toŋ mu 'ɛ ‑daanna 'yela‑ 'kɔɔ kplankplan. 'Ŋ ꞊yaa ‑Waanbhaa' a ‑za 'ɛ ‑vavadɛ 'bhii‑ 'ka mu ‑a klɛ 'zi ‑zɔn gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ bhe.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 'Mi 'gbu 'yaa‑ ‑yrɛnkpa' mɛɛ 'la zan mu ‑yaa 'taawo zii' 'yee‑ Mɛɛzan a zi 'lɛɛ‑ ta 'mu ta, 'ke 'bhɛ ge 'tɛnlɛ‑ ‑o dɛle ma. 'Ŋ 'gwlaan‑ mu 'pegee le 'ke mu ‑kwan 'bhɛɛ‑ 'an ꞊pia 'kaa ‑woo ‑yre, 'bhɛɛ‑ ‑woo bɔ ‑kaso 'yi.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 'Sraka 'lɛna mu a ‑kuŋlii gblaan 'ɛ 'pegee ‑kɔɔ' 'a 'gwlaan‑ gblaan mu 'ɛ 'mu ‑o 'ŋ 'srɛ 'le 'bhɛ ‑za 'ɛ ma. 'Wole‑ 'lɛtrɛ mu ꞊kpaa 'ŋ 'kɔɔ 'kaa 'ŋ ge 'mu 'na ‑kɔɔ' nɛɛnɛ‑ Zuufu mu 'la ꞊yaa Damasi ‑wa 'ɛ ta 'mu ni. 'Bhɛɛ‑ 'kooko‑ 'ke 'ŋ ꞊yaa bhɔ Zesu 'yi mu 'tɔle‑ Zesu 'yi mu 'la ta 'bhɛ ꞊nɔɔ ye, 'ŋ ꞊yaa 'mu 'kun 'bhɛɛ‑ 'ŋ ‑o yre, 'bhɛɛ‑ 'ŋ nu 'ke ‑o ‑le Zeruzalɛmu, 'kooko‑ ‑woo 'krowo‑.»
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «'Ŋ 'yaa‑ ge 'zi 'bhɛ 'taa 'ɛ ta bhla 'la ba, 'bhɛɛ‑ 'ŋ 'bhɔ ꞊ bhla 'ɛ Damasi ‑din, 'ke ‑yrekpaa' ‑o zan bhɔlɛ 'ezin‑. 'Bhɛ bhla do 'kpɔ 'ɛ ba, 'ke 'tɛbhile ‑gbɛnɛ do dale‑ laflɛ' 'yi, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑a ‑bhile' 'ɛ zɛnle‑ 'ŋ zi.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke 'ŋ baale' 'trɛ ma, 'bhɛɛ‑ 'ke 'ŋ mɛɛ ‑weli' do male‑ 'ke 'bhɛ ‑a pe 'zi 'ŋ ni dɔɔ: ‹Sɔlu, Sɔlu, ‑mɛle ‑kla 'bhɛɛ‑ 'yoo‑ ‑yrɛnkpa' zii' 'ŋ ta ɛɛ?›
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 'Ŋ 'bhɛ mɛɛ ‑weli' 'ɛ 'lrɔkpaa‑ dɔɔ: ‹‑Dele 'bhi 'le ɛɛ Mɛɛzan?› 'Bhɛɛ‑ ‑e pe 'ŋ ni dɔɔ: ‹'Mi Zesu 'la da Nazarɛti ‑wa 'ɛ ta, mi ‑le 'kɛle‑, 'yoo‑ ‑yrɛnkpa' zii' 'mi ‑la ta.›
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 'Ŋ zi mu 'ɛ 'mu 'tɛbhile 'ɛ ꞊ya, 'duŋ‑ mɛɛ 'la zan ‑yaa ‑janwo' zii' 'ŋ ni waa 'bhɛ zan ‑weli' 'ɛ 'malɛ‑.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke 'an 'lrɔkpale 'ezin‑ dɔɔ: ‹'Ŋ ‑mɛ pɛ za 'gbu ‑la klɛ ɛɛ Mɛɛzan?› 'Bhɛɛ‑ Mɛɛzan pe 'ŋ ni dɔɔ: ‹'E 'wlɛn‑, 'bhɛɛ‑ 'e ge Damasi ‑wa 'ɛ ta. ‑Waanbhaa' ‑a zi 'bhii‑ 'e ‑za 'la klɛ, ‑o nu gelɛ 'bhɛ 'kpɛn 'pelɛ‑ 'e ni ye.›
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 'Tɛbhile ‑yrayra 'ɛ 'kɔɔ, 'ŋ 'yrɛ ꞊wia. 'Bhɛla‑ ‑yile, 'ŋ 'madɔ‑ mu 'ɛ ‑woo 'ŋ ꞊kwan 'ŋ gbɛ ma, 'bhɛɛ‑ ‑o ‑ja 'ŋ 'le Damasi.»
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 «‑O ‑yaa 'yee‑ Damasi ‑wa 'ɛ ta mɛɛ do sii Ananiasi, 'bhɛ ꞊yaa gblaan ‑Waanbhaa' ‑lɛɛ; 'bhɛɛ‑ 'bhɛ ꞊yaa Moizi a 'toŋ mu 'ɛ 'kpɛn 'klɔsikun 'elrele; ‑ayile Damasi Zuufu mu 'ɛ 'kpɛn ꞊yaa ‑gasikpa ‑a ‑lɛɛ.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 'Bhɛ Ananiasi 'ɛ 'bhɛ ‑le ꞊nwa 'tɛnlɛ‑ 'ŋ ma, 'bhɛɛ‑ ‑ya mabɛɛnle 'ŋ ‑din, 'ke ‑ya pele‑ 'ŋ ni dɔɔ: ‹'Ŋ nɛɛnɛ‑ Sɔlu, bhaa 'e 'yrɛ 'liiploo‑!› 'Bhɛ yrɛ do 'kpɔ 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, 'ke 'ŋ 'yrɛ 'liiploole 'bhɛɛ‑ 'ke 'ŋ yrɛ ma yele‑.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 'Bhɛɛ‑ ‑e pe 'ŋ ni dɔɔ: ‹‑Kɔɔ' ‑gbɔɔ mu a ‑Waanbhaa' 'ɛ ‑yoo 'e makwan‑ 'elwale gban ‑sɔ, 'kooko‑ 'e sɔ ‑a zru maza dɔle‑, 'bhɛɛ‑ mɛɛ 'la zan do ‑kplɛn 'lɛdɔɔle ‑o 'e sɔ 'bhɛ zan 'ɛ 'yele kpataakpa, 'bhɛɛ‑ 'ya 'liijan‑ ma kpataakpa 'ezin‑.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 ‑Amasrɔyi 'bhi ‑le nu klɛlɛ ‑a 'srɛ 'le, 'bhɛɛ‑ 'e pɛ 'la ꞊ya, 'bhɛ 'pegee 'e ‑za 'la ꞊maa, 'e nu 'mu 'srɛya‑ klɛlɛ mɛɛ mu 'kpɛn ni yrɛkpɛn‑ ꞊nɔɔ.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 'Bhɛ ya 'ɛ 'yi, 'yaa 'etadɔlɛ, 'bhɛɛ‑ 'e ‑za 'bhɛɛke magbɛn. 'E 'wlɛn‑ 'saanibhe, 'bhɛɛ‑ ‑woo 'e 'wiiŋfɛ‑ ‑yi ba Zesu 'tɔ 'yi, 'bhɛɛ‑ ‑Waanbhaa' 'yaa‑ ‑za 'yɔɔ‑ mu 'ɛ ma ‑sroma yan Mɛɛzan Zesu 'tɔ 'ɛ 'srɔyi.›»
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 Pɔlu pe 'ezin‑ dɔɔ: «'Bhɛ blaan, 'ŋ 'niinaa‑ 'ŋ ‑zanta' Zeruzalɛmu. 'Bhɛɛ‑ ‑yrekpaa' do, 'ŋ 'yaa‑ 'ŋ 'seriwo zii' bhla 'la ba ‑Waanbhaa' Gba 'Fɛ ‑Gbɛnɛ 'ɛ ꞊la, 'ke 'ŋ 'yrɛ zi do yele‑.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 'Ke 'ŋ Mɛɛzan yele‑, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya pele‑ 'ŋ ni dɔɔ: ‹‑A klɛ blaale‑, 'bhɛɛ‑ 'e go Zeruzalɛmu ‑wa 'ɛ ta, ‑amasrɔyi ‑a nɔɔ‑ mu 'ɛ waa nu dɔlɛ 'yoo‑ 'an ‑jan mu 'la 'wo zii' 'mu ꞊la.›
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 'Bhɛɛ‑ 'ke 'an 'lɛkunle 'a ni dɔɔ: ‹Mɛɛzan, 'duŋ‑ ‑o 'gbu 'a 'yaango‑ 'ŋ ꞊yaa ge wlalɛ Zuufu mu daanfɛ' mu 'ɛ ꞊la. 'Bhɛɛ‑ mɛɛ 'la zan mu ‑o ‑kpaa 'e 'yi, 'ŋ ꞊yaa klɛ 'bhɛɛ‑ ‑o 'mu bɔ ‑kaso 'yi, 'bhɛ 'pegee ‑o 'mu zita zɔn gbaŋbhlɛ 'le.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 'Ali‑ mɛɛ 'la zan mu ‑yaa 'yaa‑ ‑janwo' mi Etiɛni dɛ 'zi 'waati 'la ba, 'mi 'gbu 'yaa‑ 'ezin‑ ‑a dɛ mu 'ɛ ‑din. 'Mi 'gbu ‑dwa 'mu zita 'mu klɛza 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ 'mi 'yalaa 'mu ta dunɛ‑ tralapɛ mu 'ɛ gooba.›
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Mɛɛzan 'a 'pele 'ŋ ni dɔɔ: ‹Go blaale‑ ‑wa 'lɛɛ‑ ta, ‑amasrɔyi 'ŋ nu 'e 'winbɔlɛ yrɛ gbɔɔn do nɔɔ‑ Zuufu kle mu 'ɛ ba.›»
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 'Bhɛ 'yi 'tɛ, ‑Zamaa' 'ɛ 'kpɛn ‑o tadwa‑ siiŋ, 'ke ‑woo 'trɔnkpa‑ Pɔlu ni, 'fɔke 'bhɛ ge 'tɛnlɛ‑ ‑e ‑jan boolazi mi 'la ꞊woa 'bhɛ ma. ‑O 'bhɛ 'male 'tɛ 'ke ‑woo ‑weli' mu 'ɛ 'wlɛnle 'eke‑ zi 'eglɔɔle, 'ke ‑wa pele‑ dɔɔ: «‑Ka mɛɛ 'lɛɛ‑ go 'o 'yrɛ ꞊la, ‑yoo 'ke dɛpɛ 'le!»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 ‑O ‑yaa ‑gbekan' zii' 'eglɔɔle, 'ke ‑woo ta dunɛ‑ mu 'ɛ go, 'bhɛɛ‑ ‑o 'mu blin laanima; 'bhɛ 'pegee 'ke ‑o bwe ‑gblɛn 'ɛ wlɛn laanima 'ezin‑.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Romɛ mu a ‑srwase' ‑kuŋlii ‑gbɛnɛ 'ɛ ‑ya pele‑ mɛɛ mu 'ɛ ni dɔɔ ‑o Pɔlu 'wla ‑srwase' mu yi 'fɛ ‑gbɛnɛ 'ɛ ꞊la, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑wa zita zɔnle‑ 'ke gbaŋbhlɛ 'le; 'kooko‑ ‑e ‑janwo' kpaŋma. 'Ke 'bhɛ ꞊kla, mɛɛ mu 'ɛ ‑gbekan' zii' ‑a ta win 'la ma, ‑e sɔ 'bhɛ 'pele ‑o ni.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 'Duŋ‑ ‑o Pɔlu 'yrele, ‑a zita zɔn zayi', 'ke ‑ya pele‑ ‑srwase' ‑kuŋlii 'la 'yaa‑ ‑din 'bhɛ ni dɔɔ: «'Toŋ 'ɛ ta, 'ke 'kiti 'laa baalɛ Romɛ mi 'la ta, ‑o sɔ 'bhɛ zita zɔnle‑ 'ke gbaŋbhlɛ 'le ɛɛ?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 ‑Srwase' ‑kuŋlii 'ɛ 'bhɛ ‑jan 'ɛ 'male‑, 'ke 'bhɛ ‑o ‑kuŋlii ‑gbɛnɛ 'ɛ 'kpeelɛkanlɛ dɔɔ: «'Yoo‑ zan ‑za ‑glɔɔn 'ɛ ‑dela klɛlɛ bhe ɛɛ? Romɛ mi ‑le mɛɛ 'lɛɛ‑ 'le 'dɛ!»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑srwase' mu ‑kuŋlii ‑gbɛnɛ 'ɛ 'nule Pɔlu ‑din, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑ya ‑lrɔkpale dɔɔ: «'Ke 'yoo‑ 'ke Romɛ mi 'le, 'bhɛ 'pe 'ŋ ni.» 'Bhɛɛ‑ Pɔlu 'a 'lɛkwan‑ ‑a ni dɔɔ: «‑Aani', 'ŋ 'yoo 'kɛle‑.»
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑srwase' mu ‑kuŋlii ‑gbɛnɛ 'ɛ ‑ya pele‑ ‑a ni dɔɔ: «'Ŋ ‑gɔli' ‑bebe ‑la gbawoa‑ 'bhɛɛ‑ 'ŋ ꞊swa 'an pɛ Romɛ 'siya‑ 'ɛ 'srɔɔwole.» 'Bhɛɛ‑ Pɔlu pe ‑a ni dɔɔ: «'Mi ‑o Romɛ mi 'kpee yi ‑kpɔsɔɔ 'gbu ‑la ‑le.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 'Bhɛ yrɛ do 'kpɔ 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, mɛɛ 'la zan mu ‑yaa zan ‑a zita zɔnlɛ, 'kooko‑ ‑e ‑janwo' kpaŋma, 'mu 'e 'pleŋgwa‑ ‑a ma; ‑gblaan ꞊klaa 'yee‑ ‑srwase' mu a ‑kuŋlii ‑gbɛnɛ 'ɛ 'gbu 'yi, ‑amasrɔyi yaa 'yaangolɛ 'bhii‑ Pɔlu ‑yaa 'ke *Romɛ mi 'le, 'bhɛla‑ ‑zɛɛle ‑ya ꞊pia dɔɔ ‑wa yre 'ke piibhɛ kpɛlɛ‑ 'le.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 'Bhɛ ta tooklin‑ yi 'ɛ 'le, ‑srwase' mu a ‑kuŋlii ‑gbɛnɛ 'ɛ 'yaa‑ zi 'bhii‑ Zuufu mu 'ɛ 'yaa‑ ‑la 'zi Pɔlu ta win 'la ma ‑e 'bhɛ 'yidɔ‑ kplankplan; 'bhɛla‑ ‑yile, 'ke ‑ya pele‑ dɔɔ ‑wa gbɛ ta piibhɛ kpɛlɛ‑ mu 'ɛ 'ploo. 'Bhɛɛ‑ ‑e pe 'sraka 'lɛna‑ mu ‑kuŋlii mu 'ɛ 'pegee Zuufu mu a 'kitikan mu 'ɛ ni dɔɔ ‑woo 'eke‑ ‑lɛ 'ye. 'Bhɛ 'yi, 'kee‑ nule‑ Pɔlu 'le 'bhɛɛ‑ 'ke 'bhɛ dulale ‑o 'kpɛn 'pleŋ‑.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.