Jonas 1
Anutu Sua Kini Potomaxana (MNA) vs BKJ
1 Tomtom ta, zaana Yona. Ni Amitai lutuunu. Aigule ta na, Yooba kalŋaana ila kini ma iso ta kembei:
1 Ora, a Palavra do SENHOR veio a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Maŋga mi la ta kar biibi Ninibe, mi paŋarai kalŋoŋ pizin. Pa mbulu kizin sananŋan boozomen ta tikamam na, nio aŋre lup.”
2 Levanta-te, vai à Nínive, aquela grande cidade, e clama contra ela, pois a sua maldade subiu diante de mim.
3 Tamen Yona mburaana som, mi isombe iko pa Yooba ma ila lene pa kar molo Tarsis. Tana ipa ma isula kar Yopa, mi indeeŋe wooŋgo ta isombe ila pa Tarsis. Iŋgiimi wooŋgo, to ise bekena iko pa Yooba mataana ma ila ne.
3 Mas Jonas se levantou para fugir para Társis, longe da presença do SENHOR, e desceu a Jope, onde encontrou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem, e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, longe da presença do SENHOR.
4 Tikwai ma tila, mi Yooba ikam ma miiri biibi ipol. To ipei duubu ma tai isaana kat, mi wooŋgo ikamam be imapaala.
4 Mas o SENHOR enviou um grande vento ao mar, e houve uma poderosa tempestade no mar, de modo que o navio estava a ponto de quebrar-se.
5 Tabe zin uraata kan ki wooŋgo timoto kan, mi zin tataŋa timaŋga mi titaŋroro merere kizin kizin be tiuulu zin. Tamen som. Tona tipiri mburu pakan isula pa tai bekena wooŋgo ipotpot. Mi Yona na, isula wooŋgo leleene mi ikeene ma izemke i kat.
5 Então os marinheiros ficaram com medo, e cada homem clamou ao seu deus, e lançaram as cargas que estavam no navio ao mar, para o aliviarem. Mas Jonas desceu ao porão do navio, e deitado, dormiu profundamente.
6 Tomtom peeze kana ki wooŋgo ipa ma ila na, indeeŋe Yona ikenne. To iso pini ta kembei: “Ai, kenne paso? Iŋgi be temetmeete ma tala lende i! Maŋga mi toombo taŋroro Merere ku ten! Ko irao be imuŋai iti mi iuulu iti, som som?”
6 E o mestre do navio dirigiu-se a ele, e disse-lhe: que tens, ó dorminhoco? Levanta-te, clama ao teu Deus, talvez assim, Deus pensará em nós, para que não pereçamos.
7 Tona zin uraata kan ki wooŋgo timaŋga ma tiso: “Ou! Kozo turu pataŋana taiŋgi ka uunu. Ko asiŋ ikam ma pataŋana ti ise kiti?” Beso tikam na, tindeeŋe uunu imbot la ki Yona.
7 E disseram cada um ao seu companheiro: vinde, e lancemos sorte, para que saibamos por que causa esse mal está sobre nós. Assim eles lançaram sorte, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 To tiso pini ta kembei: “Lak, so kat piam. Uunu parei ta pataŋana tiŋgi ise kiti i? Mi nu pa pa so uraata i? Nu mbot swoi ta mar i? Mi nu mar pa so toono i?”
8 Então eles lhe disseram: diga-nos, lhe pedimos, por causa de quem este mal está sobre nós? Qual é a tua ocupação? De onde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 — ausente —
9 E ele lhes disse: eu sou hebreu, e temo ao SENHOR, o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 — ausente —
10 Então os homens se encheram de medo, e disseram-lhe: por que tu fizeste isto? Pois os homens sabiam que ele fugia da presença do SENHOR, porque ele lhes tinha dito.
11 To tiwi Yona ta kembei: “Ma iŋgi ko amkam parei pu bekena tai imeete mi taun isu?” Pa tai keteene isaana ma isaana kat.
11 Então disseram-lhe: o que devemos fazer contigo, para que o mar se acalme para nós? Pois o mar estava agitado e tempestuoso.
12 Yona iso pizin ta kembei: “Kakam yo mi kupundu yo sula tai. Tonabe taun isu piom. Nio aŋute: Ina uunu tio ta ikam ma tai isaana kat mi tendeeŋe pataŋana taiŋgi.”
12 E ele lhes disse: levantai-me, e lançai-me ao mar, para que ele se acalme; pois eu sei que é por minha causa que esta grande tempestade está sobre vós.
13 Tamen zin wal uraata kan ki wooŋgo lelen be tikam ta kembei som. Tana titoombo be tiŋgooro wooŋgo ma mburan papiriizi be sor lela peende uunu. Tamen miiri ikelkel mete, mi ipimilmiili zin ma timilmiili mini.
13 Entretanto, os homens remaram forte, para trazer o navio à terra, mas eles não conseguiram, pois o mar estava agitado e tempestuoso contra eles.
14 Tona titaŋroro Yooba ma tiso: “O Yooba, niam sombe ampundu tomtom taiŋgi isula tai, na pasaana yam ma ametmeete pepe. Ŋonoono, ni ikam ŋoobo mbulu sa piam som. Mi mbulu tabe amkam pini i, na pokot pepe. Pa nu itum ta ur kadoono pini. Ina ni sosor kini men. Sosor tiam som.”
14 Por isso eles clamaram ao SENHOR, e disseram: nós te rogamos, ó SENHOR! Nós te rogamos, que não nos deixe perecer por causa da vida deste homem, e que não ponha sobre nós sangue inocente; pois tu, ó SENHOR, fizeste o que desejavas.
15 Tana tikam Yona mi tipundu i sula tai, to loŋa men mi tai imeete ma taun isu.
15 Então eles tomaram Jonas, e o lançaram ao mar, e cessou o mar da sua fúria.
16 Tiŋgi tabe ikam ma zin uraata kan ki wooŋgo timoto kat Yooba. Mi tikam patoronŋana pa Yooba, mi timbuk sua mbolŋana pini.
16 Então os homens temeram muito ao SENHOR, ofereceram sacrifício ao SENHOR e fizeram votos.
17 Mi Yooba iŋgo ye biibi ma ila mi iwon Yona. Mi Yona imbotmbot lela ye kopoono leleene ma irao aigule tel mi mbeŋ tel.
17 Mas o SENHOR havia preparado um grande peixe, para que engolisse Jonas. E ele esteve no ventre do peixe três dias e três noites.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.