Jonas 1

Anutu Sua Kini Potomaxana (MNA) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Tomtom ta, zaana Yona. Ni Amitai lutuunu. Aigule ta na, Yooba kalŋaana ila kini ma iso ta kembei:
1 Veio a palavra do Senhor a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Maŋga mi la ta kar biibi Ninibe, mi paŋarai kalŋoŋ pizin. Pa mbulu kizin sananŋan boozomen ta tikamam na, nio aŋre lup.”
2 Dispõe-te, vai à grande cidade de Nínive e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até mim.
3 Tamen Yona mburaana som, mi isombe iko pa Yooba ma ila lene pa kar molo Tarsis. Tana ipa ma isula kar Yopa, mi indeeŋe wooŋgo ta isombe ila pa Tarsis. Iŋgiimi wooŋgo, to ise bekena iko pa Yooba mataana ma ila ne.
3 Jonas se dispôs, mas para fugir da presença do Senhor , para Társis; e, tendo descido a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem e embarcou nele, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor .
4 Tikwai ma tila, mi Yooba ikam ma miiri biibi ipol. To ipei duubu ma tai isaana kat, mi wooŋgo ikamam be imapaala.
4 Mas o Senhor lançou sobre o mar um forte vento, e fez-se no mar uma grande tempestade, e o navio estava a ponto de se despedaçar.
5 Tabe zin uraata kan ki wooŋgo timoto kan, mi zin tataŋa timaŋga mi titaŋroro merere kizin kizin be tiuulu zin. Tamen som. Tona tipiri mburu pakan isula pa tai bekena wooŋgo ipotpot. Mi Yona na, isula wooŋgo leleene mi ikeene ma izemke i kat.
5 Então, os marinheiros, cheios de medo, clamavam cada um ao seu deus e lançavam ao mar a carga que estava no navio, para o aliviarem do peso dela. Jonas, porém, havia descido ao porão e se deitado; e dormia profundamente.
6 Tomtom peeze kana ki wooŋgo ipa ma ila na, indeeŋe Yona ikenne. To iso pini ta kembei: “Ai, kenne paso? Iŋgi be temetmeete ma tala lende i! Maŋga mi toombo taŋroro Merere ku ten! Ko irao be imuŋai iti mi iuulu iti, som som?”
6 Chegou-se a ele o mestre do navio e lhe disse: Que se passa contigo? Agarrado no sono? Levanta-te, invoca o teu deus; talvez, assim, esse deus se lembre de nós, para que não pereçamos.
7 Tona zin uraata kan ki wooŋgo timaŋga ma tiso: “Ou! Kozo turu pataŋana taiŋgi ka uunu. Ko asiŋ ikam ma pataŋana ti ise kiti?” Beso tikam na, tindeeŋe uunu imbot la ki Yona.
7 E diziam uns aos outros: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por causa de quem nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 To tiso pini ta kembei: “Lak, so kat piam. Uunu parei ta pataŋana tiŋgi ise kiti i? Mi nu pa pa so uraata i? Nu mbot swoi ta mar i? Mi nu mar pa so toono i?”
8 Então, lhe disseram: Declara-nos, agora, por causa de quem nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? Donde vens? Qual a tua terra? E de que povo és tu?
9 — ausente —
9 Ele lhes respondeu: Sou hebreu e temo ao Senhor , o Deus do céu, que fez o mar e a terra.
10 — ausente —
10 Então, os homens ficaram possuídos de grande temor e lhe disseram: Que é isto que fizeste! Pois sabiam os homens que ele fugia da presença do Senhor , porque lho havia declarado.
11 To tiwi Yona ta kembei: “Ma iŋgi ko amkam parei pu bekena tai imeete mi taun isu?” Pa tai keteene isaana ma isaana kat.
11 Disseram-lhe: Que te faremos, para que o mar se nos acalme? Porque o mar se ia tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Yona iso pizin ta kembei: “Kakam yo mi kupundu yo sula tai. Tonabe taun isu piom. Nio aŋute: Ina uunu tio ta ikam ma tai isaana kat mi tendeeŋe pataŋana taiŋgi.”
12 Respondeu-lhes: Tomai-me e lançai-me ao mar, e o mar se aquietará, porque eu sei que, por minha causa, vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Tamen zin wal uraata kan ki wooŋgo lelen be tikam ta kembei som. Tana titoombo be tiŋgooro wooŋgo ma mburan papiriizi be sor lela peende uunu. Tamen miiri ikelkel mete, mi ipimilmiili zin ma timilmiili mini.
13 Entretanto, os homens remavam, esforçando-se por alcançar a terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia tornando cada vez mais tempestuoso contra eles.
14 Tona titaŋroro Yooba ma tiso: “O Yooba, niam sombe ampundu tomtom taiŋgi isula tai, na pasaana yam ma ametmeete pepe. Ŋonoono, ni ikam ŋoobo mbulu sa piam som. Mi mbulu tabe amkam pini i, na pokot pepe. Pa nu itum ta ur kadoono pini. Ina ni sosor kini men. Sosor tiam som.”
14 Então, clamaram ao Senhor e disseram: Ah! Senhor ! Rogamos-te que não pereçamos por causa da vida deste homem, e não faças cair sobre nós este sangue, quanto a nós, inocente; porque tu, Senhor , fizeste como te aprouve.
15 Tana tikam Yona mi tipundu i sula tai, to loŋa men mi tai imeete ma taun isu.
15 E levantaram a Jonas e o lançaram ao mar; e cessou o mar da sua fúria.
16 Tiŋgi tabe ikam ma zin uraata kan ki wooŋgo timoto kat Yooba. Mi tikam patoronŋana pa Yooba, mi timbuk sua mbolŋana pini.
16 Temeram, pois, estes homens em extremo ao Senhor ; e ofereceram sacrifícios ao Senhor e fizeram votos.
17 Mi Yooba iŋgo ye biibi ma ila mi iwon Yona. Mi Yona imbotmbot lela ye kopoono leleene ma irao aigule tel mi mbeŋ tel.
17 Deparou o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites no ventre do peixe.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.