Jonas 1
Anutu Sua Kini Potomaxana (MNA) vs ACF
1 Tomtom ta, zaana Yona. Ni Amitai lutuunu. Aigule ta na, Yooba kalŋaana ila kini ma iso ta kembei:
1 E veio a palavra do SENHOR a Jonas, filho de Amitai, dizendo:
2 “Maŋga mi la ta kar biibi Ninibe, mi paŋarai kalŋoŋ pizin. Pa mbulu kizin sananŋan boozomen ta tikamam na, nio aŋre lup.”
2 Levanta-te, vai à grande cidade de Nínive, e clama contra ela, porque a sua malícia subiu até à minha presença.
3 Tamen Yona mburaana som, mi isombe iko pa Yooba ma ila lene pa kar molo Tarsis. Tana ipa ma isula kar Yopa, mi indeeŋe wooŋgo ta isombe ila pa Tarsis. Iŋgiimi wooŋgo, to ise bekena iko pa Yooba mataana ma ila ne.
3 Porém, Jonas se levantou para fugir da presença do Senhor para Társis. E descendo a Jope, achou um navio que ia para Társis; pagou, pois, a sua passagem, e desceu para dentro dele, para ir com eles para Társis, para longe da presença do Senhor.
4 Tikwai ma tila, mi Yooba ikam ma miiri biibi ipol. To ipei duubu ma tai isaana kat, mi wooŋgo ikamam be imapaala.
4 Mas o Senhor mandou ao mar um grande vento, e fez-se no mar uma forte tempestade, e o navio estava a ponto de quebrar-se.
5 Tabe zin uraata kan ki wooŋgo timoto kan, mi zin tataŋa timaŋga mi titaŋroro merere kizin kizin be tiuulu zin. Tamen som. Tona tipiri mburu pakan isula pa tai bekena wooŋgo ipotpot. Mi Yona na, isula wooŋgo leleene mi ikeene ma izemke i kat.
5 Então temeram os marinheiros, e clamavam cada um ao seu deus, e lançaram ao mar as cargas, que estavam no navio, para o aliviarem do seu peso; Jonas, porém, desceu ao porão do navio, e, tendo-se deitado, dormia um profundo sono.
6 Tomtom peeze kana ki wooŋgo ipa ma ila na, indeeŋe Yona ikenne. To iso pini ta kembei: “Ai, kenne paso? Iŋgi be temetmeete ma tala lende i! Maŋga mi toombo taŋroro Merere ku ten! Ko irao be imuŋai iti mi iuulu iti, som som?”
6 E o mestre do navio chegou- se a ele, e disse-lhe: Que tens, dorminhoco? Levanta-te, clama ao teu Deus; talvez assim ele se lembre de nós para que não pereçamos.
7 Tona zin uraata kan ki wooŋgo timaŋga ma tiso: “Ou! Kozo turu pataŋana taiŋgi ka uunu. Ko asiŋ ikam ma pataŋana ti ise kiti?” Beso tikam na, tindeeŋe uunu imbot la ki Yona.
7 E diziam cada um ao seu companheiro: Vinde, e lancemos sortes, para que saibamos por que causa nos sobreveio este mal. E lançaram sortes, e a sorte caiu sobre Jonas.
8 To tiso pini ta kembei: “Lak, so kat piam. Uunu parei ta pataŋana tiŋgi ise kiti i? Mi nu pa pa so uraata i? Nu mbot swoi ta mar i? Mi nu mar pa so toono i?”
8 Então lhe disseram: Declara-nos tu agora, por causa de quem nos sobreveio este mal. Que ocupação é a tua? Donde vens? Qual é a tua terra? E de que povo és tu?
9 — ausente —
9 E ele lhes disse: Eu sou hebreu, e temo ao Senhor, o Deus do céu, que fez o mar e a terra seca.
10 — ausente —
10 Então estes homens se enche-ram de grande temor, e disseram-lhe: Por que fizeste tu isto? Pois sabiam os homens que fugia da presença do Senhor, porque ele lho tinha declarado.
11 To tiwi Yona ta kembei: “Ma iŋgi ko amkam parei pu bekena tai imeete mi taun isu?” Pa tai keteene isaana ma isaana kat.
11 E disseram-lhe: Que te faremos nós, para que o mar se nos acalme? Porque o mar ia se tornando cada vez mais tempestuoso.
12 Yona iso pizin ta kembei: “Kakam yo mi kupundu yo sula tai. Tonabe taun isu piom. Nio aŋute: Ina uunu tio ta ikam ma tai isaana kat mi tendeeŋe pataŋana taiŋgi.”
12 E ele lhes disse: Levantai-me, e lançai-me ao mar, e o mar se vos aquietará; porque eu sei que por minha causa vos sobreveio esta grande tempestade.
13 Tamen zin wal uraata kan ki wooŋgo lelen be tikam ta kembei som. Tana titoombo be tiŋgooro wooŋgo ma mburan papiriizi be sor lela peende uunu. Tamen miiri ikelkel mete, mi ipimilmiili zin ma timilmiili mini.
13 Entretanto, os homens remavam, para fazer voltar o navio à terra, mas não podiam, porquanto o mar se ia embravecendo cada vez mais contra eles.
14 Tona titaŋroro Yooba ma tiso: “O Yooba, niam sombe ampundu tomtom taiŋgi isula tai, na pasaana yam ma ametmeete pepe. Ŋonoono, ni ikam ŋoobo mbulu sa piam som. Mi mbulu tabe amkam pini i, na pokot pepe. Pa nu itum ta ur kadoono pini. Ina ni sosor kini men. Sosor tiam som.”
14 Então clamaram ao Senhor, e disseram: Ah, Senhor! Nós te rogamos, que não pereçamos por causa da alma deste homem, e que não ponhas sobre nós o sangue inocente; porque tu, Senhor, fizeste como te aprouve.
15 Tana tikam Yona mi tipundu i sula tai, to loŋa men mi tai imeete ma taun isu.
15 E levantaram a Jonas, e o lançaram ao mar, e cessou o mar da sua fúria.
16 Tiŋgi tabe ikam ma zin uraata kan ki wooŋgo timoto kat Yooba. Mi tikam patoronŋana pa Yooba, mi timbuk sua mbolŋana pini.
16 Temeram, pois, estes homens ao Senhor com grande temor; e ofereceram sacrifício ao Senhor, e fizeram votos.
17 Mi Yooba iŋgo ye biibi ma ila mi iwon Yona. Mi Yona imbotmbot lela ye kopoono leleene ma irao aigule tel mi mbeŋ tel.
17 Preparou, pois, o Senhor um grande peixe, para que tragasse a Jonas; e esteve Jonas três dias e três noites nas entranhas do peixe.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Jonas 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.