Lucas 8

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Tá na̱ndihi na̱ya̱ha ña̱ yóho já na̱casáhá Jesús xíca nuu a cua̱há ñuu náhnu xi̱hín ñuu válí ña̱ ca̱xi tu̱hun a xi̱hi̱n ná ña̱ sa̱ na̱cayati qui̱ví cacomí Ndióxi̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Ta ndíco̱ ndíhu̱xu̱ i̱vi̱ na̱ apóstol cán mé á.
1 Algum tempo depois Jesus saiu e viajou por cidades e povoados, anunciando a boa notícia do Reino de Deus . Os doze discípulos foram com ele,
2 Ta na̱sandaca táhan java ri na̱ji̱hí xi̱hi̱n á, na̱ na̱tavá mé á ínima̱ quini ini xi̱hín na̱ na̱ndaja va̱ha mé á nu̱ú cue̱he̱ na̱sandoho na. Tañu na̱ji̱hí yóho na̱sa̱ndaca̱a̱n ñá naní María, ñá cáha̱n na̱ Magdalena xi̱hi̱n. Mé María yóho cúú ñá na̱tavá Jesús u̱sa̱ ínima̱ quini ini.
2 e também algumas mulheres que haviam sido livradas de espíritos maus e curadas de doenças. Eram Maria, chamada Madalena, de quem tinham sido expulsos sete demônios;
3 Ta cátáhan ri in ñá naní Juana cua̱ha̱n ñá xi̱hín na̱ cán. Mé Juana cúú ñá ñájíhí da̱ naní Chuza, da̱ cómí cuéntá sa̱há vehe Herodes. Ta jári in ñá naní Susana na̱xi̱ca nuu ñá xi̱hi̱n Jesús. Cua̱ha̱ chága̱ na̱ji̱hí na̱xi̱ca nuu na xi̱hi̱n á ta na̱chindeé ñahá na̱ xi̱hín ña̱ cómí na̱.
3 Joana, mulher de Cuza, que era alto funcionário do governo de Herodes; Susana e muitas outras mulheres que, com os seus próprios recursos, ajudavam Jesus e os seus discípulos.
4 Na̱queta ña̱yivi cua̱há ñuu jáchi̱ cúni̱ na̱ cuni na Jesús. Ta tá sa̱ na̱taca cua̱há ña̱yivi nu̱ íin Jesús, na̱casáhá cáha̱n xi̱hi̱n ná. Ta na̱sacu a in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
4 Uma grande multidão, vinda de várias cidades, veio ver Jesus. Quando todos estavam reunidos, ele contou esta parábola :
5 —In da̱ sátá tata na̱quee da cua̱ha̱n da̱ cata da ña̱. Ta tá sátá da̱ ña̱ cua̱ha̱n da̱ já na̱cu̱yu java ña íchi̱. Ta tá na̱ya̱ha ña̱yivi já na̱chiníhni sa̱ha̱ joho na a̱ ta já na̱xi̱nu̱ laa na̱saxí rí ña̱.
5 — Certo homem saiu para semear. E, quando estava espalhando as sementes, algumas caíram na beira do caminho, onde foram pisadas pelas pessoas e comidas pelos passarinhos.
6 Ta java tata cán na̱cu̱yu a tañu yu̱u̱. Ta tá na̱ndu̱ta̱ mé tata cán, cama chá na̱hi̱chi̱ a̱ jáchi̱ íchí ndiva̱ha tañu yu̱u̱ cán.
6 Outras sementes caíram num lugar onde havia muitas pedras, e, quando começaram a brotar, as plantas secaram porque não havia umidade.
7 Ta java ga̱ tata cán na̱cu̱yu a tañu to̱híñú ta tá na̱ndu̱ta̱ ña̱ já na̱nditáha̱ ndihi a na̱caja to̱híñú, dó na̱sahnu xi̱hi̱n á cán.
7 Outra parte caiu no meio de espinhos, que cresceram junto com as plantas e as sufocaram.
8 Joo java tata na̱cu̱yu a nu̱ ñuhú va̱ha. Ta tá na̱sahnu a já na̱jáquee na cua̱há ña̱ha nu̱ á. Ja̱nda̱ in ciento tata na̱cana ja̱tá in in nu̱ú tata cán —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná.
8 Mas algumas sementes caíram em terra boa. As plantas cresceram e produziram cem grãos para cada semente. E Jesus terminou, dizendo:
9 A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán ndáca̱ tu̱hún na̱ mé á ndía̱ cúni̱ cachi quia̱hva na̱cachi a xi̱hín ña̱yivi cán.
9 Os discípulos de Jesus perguntaram o que ele queria dizer com essa parábola .
10 Ta na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
10 Jesus respondeu:
11 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
11 — O que essa parábola quer dizer é o seguinte: a semente é a mensagem de Deus.
12 Mé tata ña̱ na̱ndicava íchi̱ cán náha̱ nu̱ yo̱ ndá quia̱hva íin java ña̱yivi. Xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ joo tá na̱ndihi já va̱xi tiñáhá sa̱cua̱ha̱ ta cája rí xi̱hi̱n ná ña̱ ndíndójó na̱ ña̱ já ná a̱ cándúsa na tu̱hun Ndióxi̱ ña̱ ná a̱ cácu ndaa ínima̱ ná.
12 As sementes que caíram na beira do caminho são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém o Diabo chega e tira a mensagem do coração delas para que não creiam e não sejam salvas.
13 Ta tata ña̱ na̱ndicava tañu yu̱u̱ cán náha̱ nu̱ yo̱ ña̱ ndúu java ña̱yivi ta xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ ta cáji̱i̱ íní na̱ ndíquehe na ña̱. Joo sa̱há ña̱ co̱ ñéhe̱ íní yóho̱ á cu̱hu̱n cúná a̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ chá tiempo cuití va cándúsa na tu̱hun Ndióxi̱. Jáchi̱ tá cásáhá ndóho ini na sa̱há tu̱hun Ndióxi̱ chí jándacoo va na ña̱.
13 As sementes que caíram onde havia muitas pedras são as pessoas que ouvem a mensagem e a recebem com muita alegria. Elas não têm raízes e por isso creem somente por algum tempo; e, quando chega a tentação, abandonam tudo.
14 Ta tata ña̱ na̱ndicava tañu to̱híñú cán náha̱ nu̱ yo̱ ña̱ ndúu java ña̱yivi ta xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ joo co̱ jándacoo na íchi̱ na̱xi̱ca na jihna. Ta cásáhá ndícani ini na sa̱há ña̱ha ñuyíví yóho ta cásáhá na̱ cátóó na̱ canduu cua̱há ña̱ha cuícá nu̱ ná ta cásáhá ndicají ini na caja na ña̱ núu. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúú á tátu̱hun tata ña̱ co̱ cána ña̱ha jáquee na nu̱u̱ jáchi̱ co̱ó na̱sahnu na xi̱hín tu̱hun Ndióxi̱.
14 As sementes que caíram no meio dos espinhos são as pessoas que ouvem a mensagem. Porém as preocupações, as riquezas e os prazeres desta vida aumentam e sufocam essas pessoas. Por isso os frutos que elas produzem nunca amadurecem.
15 Joo tata ña̱ na̱ndicava nu̱ ñuhú va̱ha cán náha̱ nu̱ yo̱ ña̱ ndúu java ña̱yivi ta xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini na ta cája na ña̱ sáhndá a̱ nu̱ ná. Ta sa̱há ña̱ ndíco̱ cáhnu na Ndióxi̱ ta co̱ jándacoo na mé á sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúú ná tátu̱hun tata na̱sa̱ha̱n cua̱há ña̱ha ña̱ cuu jáquee na nu̱u̱ jáchi̱ sáhnu na xi̱hín tu̱hun Ndióxi̱ —na̱cachi Jesús ndícani a nu̱ú na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán.
15 E as sementes que caíram em terra boa são aquelas pessoas que ouvem e guardam a mensagem no seu coração bom e obediente; e, porque são fiéis, produzem frutos.
16 ʼNi in túhún toho ña̱yivi co̱ ndícahmi na in lámpara ta a̱nda̱ já chíja̱hvi na ja̱tá xi̱hín in ña̱ha. Ta ni co̱ chíca̱a̱n je̱hé na̱ ña̱ ti̱xi xi̱to. Ña̱ cája na quéa̱ chínúu jícó na̱ ña̱ já ná ye̱he̱ a̱ nu̱ú na̱ quíhvi ini vehe cán.
16 Jesus continuou:
17 Ni in túhún toho ña̱ha a̱ cu̱ú coo je̱hé nahá jáchi̱ xi̱nu̱ qui̱vi̱ já ndáca náha̱ nu̱ á. Ta ni in tu̱hun na̱ca̱ha̱n je̱hé ña̱yivi a̱ cu̱ú coo je̱hé nahá jáchi̱ xi̱nu̱ qui̱vi̱ já canda̱a̱ ini tócó ndihi ña̱yivi sa̱há tu̱hun na̱sahi̱in je̱hé cán.
17 Pois tudo o que está escondido será descoberto, e tudo o que está em segredo será conhecido e revelado.
18 ʼSa̱há ña̱ cán quéa̱ ndítahan coo jo̱ho va̱ha ndó nu̱ cáha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱. Jáchi̱ da̱ íin ña̱ha nu̱u̱, ñe̱he̱ táhvi̱ dá coo chága̱ ña̱ha nu̱ dá joo da̱ co̱ó ña̱ha nu̱u̱, ja̱nda̱ ña̱ loho íin nu̱ dá ndindaa —na̱cachi Jesús.
18 — Portanto, tomem cuidado e vejam como vocês ouvem. Porque quem tem receberá mais; mas quem não tem, até o que pensa que tem será tirado dele.
19 A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ co̱o náná Jesús xi̱hín ñani a mé nu̱ íin a̱ cán. Joo co̱ó na̱cuu cayatí na nu̱ á jáchi̱ a̱ ju̱ú quia̱hva na̱chutú ña̱yivi ndúu na xi̱hi̱n á cán.
19 A mãe e os irmãos de Jesus vieram até o lugar onde ele estava, mas, por causa da multidão, não conseguiam chegar perto dele.
20 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n in da ca̱xi tu̱hun da xi̱hi̱n Jesús já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á:
20 Então alguém disse a Jesus: — A sua mãe e os seus irmãos estão lá fora e querem falar com o senhor.
21 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi ndúu cán já:
21 Mas Jesus disse a todos:
22 In qui̱vi̱ na̱qui̱hvi Jesús ini in barco xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á. Ta já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
22 Certo dia Jesus subiu num barco com os seus discípulos e disse: Então eles partiram.
23 Ta nani xójo̱ cava na tañu̱hú cán cua̱ha̱n na̱ já na̱naá ini Jesús na̱qui̱ji̱ á. Ta in náá cuití na̱xi̱nu̱ in ta̱chi̱ quíni ndiva̱ha nu̱ú tañu̱hú cán ta na̱casáhá ndíndita dó ta jáchutú do̱ ini barco cán. Ta chí i̱yo̱ ndiva̱ha cáa jáchi̱ cuu caco̱o barco ca̱há ticui̱í.
23 Enquanto estavam atravessando o lago, Jesus dormiu. Um vento muito forte começou a soprar sobre o lago, e o barco foi ficando cheio de água, de modo que todos estavam em perigo.
24 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ ndíñehe na Jesús já na̱cachi na já xi̱hi̱n á:
24 Aí os discípulos chegaram perto de Jesus e o acordaram, dizendo: — Mestre, Mestre! Nós vamos morrer! Jesus se levantou e deu uma ordem ao vento e à tempestade. Eles pararam, e tudo ficou calmo.
25 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á:
25 Então ele disse aos discípulos: Mas eles estavam admirados e com medo e diziam uns aos outros: — Que homem é este? Ele manda até no vento e nas ondas, e eles obedecem!
26 Tá na̱ndihi já cua̱ha̱n na̱ ta na̱xi̱nu̱ co̱o na ñundáhyi̱ cuéntá Gadara, ña̱ cándo̱o inga xoo tañu̱hú ta ndícoto nihni táhan xi̱hín estado Galilea.
26 Jesus e os discípulos chegaram à região de Gerasa, no lado leste do lago da Galileia.
27 Tá na̱nuu Jesús barco cán já na̱cayati in da̱ta̱a, da̱ ñuu Gadara cán nu̱ á. Mé da̱ yóho sa̱ na̱canahá ndiva̱ha ñúhu ínima̱ quini ini da. Ta já cáa vichí láhlá da̱ xíca nuu da. Ta ni co̱ íin da vehe. Tañu nu̱ jándu̱xu̱ na̱ ndi̱i cán va íin tuun da.
27 Assim que Jesus saiu do barco, um homem daquela cidade foi encontrar-se com ele. Esse homem estava dominado por demônios. Fazia muito tempo que ele andava sem roupas e não morava numa casa, mas vivia nos túmulos do cemitério.
28 Tá na̱xini da Jesús na̱ndicava xítí da̱ nu̱ á ta já na̱cayuhú da̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n á:
28 Quando viu Jesus, o homem deu um grito, caiu no chão diante dele e disse bem alto: — Jesus, Filho do Deus Altíssimo! O que o senhor quer de mim? Por favor, não me castigue!
29 Na̱cachi da ña̱ yóho xi̱hi̱n Jesús jáchi̱ na̱casáhá sáhndá mé á chuun nu̱ ínima̱ quini cán ña̱ ná quee rí ínima̱ da̱ cán. Ta cua̱há tañu na̱sa̱tiin rí da̱. Ta va̱tí na̱cató na̱ ndáha̱ dá xi̱hín sa̱ha̱ dá xi̱hi̱n cadena joo na̱sahnda túhu̱n dá ña̱ na̱caja rí quini cán. Ta já na̱caja rí ña̱ ná cunu da cu̱hu̱n da̱ chí yucú íchí nu̱ú co̱ ndúu ña̱yivi.
29 Ele disse isso porque Jesus havia mandado o espírito mau sair dele. Esse espírito o havia agarrado muitas vezes. As pessoas chegaram até a amarrar os pés e as mãos do homem com correntes de ferro, mas ele as quebrava, e o demônio o levava para o deserto.
30 Na̱nda̱ca̱ tu̱hún Jesús mé rí quini cán já na̱cachi a já xi̱hi̱n ri̱:
30 Jesus perguntou a ele: — O meu nome é Multidão! — respondeu ele. (Ele disse isso porque muitos demônios tinham entrado nele.)
31 Ta mé rí quini ñúhu ini da̱ cán na̱xi̱ca̱ ta̱hví rí nu̱ Jesús ña̱ ná a̱ chíndahá a̱ rí cu̱hu̱n rí nu̱ ndúu ínima̱ ndi̱i.
31 Aí os demônios começaram a pedir com insistência a Jesus que não os mandasse para o abismo .
32 Ta yati in ndi̱ca yúcu̱ cán na̱sa̱nduu cua̱há ndiva̱ha cóchí xíxáhan rí. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xi̱ca̱ rí quini cán ña̱ma̱ni̱ nu̱ Jesús ña̱ ná ndi̱hvi rí ini cóchí ndúu cán. A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n Jesús ña̱ma̱ni̱ nu̱ ri̱.
32 Muitos porcos estavam comendo num morro ali perto. Os demônios pediram com insistência a Jesus que os deixasse entrar nos porcos, e ele deixou.
33 Chí na̱quee rí quini da̱ta̱a cán cua̱ha̱n rí já na̱ndi̱hvi rí ini cóchí cán. Ta tócó ndihi cóchí yóho xínu rí cua̱ha̱n rí na̱nuu rí nu̱ ndáyi já na̱jáque̱ta nuu rí mé rí ini tañu̱hú cán ta já na̱candaa rí ticui̱í já na̱xi̱hi̱ ri̱.
33 Então eles saíram do homem e entraram nos porcos, que se atiraram morro abaixo, para dentro do lago, e se afogaram.
34 Tá na̱xini mé da̱ta̱a ndáá cóchí cán ña̱ yóho já na̱xinu da cua̱ha̱n da̱ ca̱xi tu̱hun da ña̱ na̱ya̱ha yóho nu̱ú ña̱yivi ñuu Gadara cán xi̱hín nu̱ú java ga̱ na̱ ndúu yati cán.
34 Quando os homens que estavam tomando conta dos porcos viram o que havia acontecido, fugiram e espalharam a notícia na cidade e nos seus arredores.
35 A̱nda̱ já na̱queta ña̱yivi sánde̱hé na̱ ña̱ na̱cuu cán. Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o na nu̱ íin Jesús cán já na̱xini na íin coo mé da̱ na̱sañuhu rí quini ini cán sa̱ha̱ Jesús. Ta sa̱ na̱ndaca ndixi da jáhma̱ ta chí sa̱ na̱ndicáxí táhyí ini da. Tá na̱xini na ña̱ yóho chí na̱yi̱hví na̱.
35 Muita gente foi ver o que havia acontecido. Quando chegaram perto de Jesus, viram o homem de quem haviam saído os demônios. E ficaram assustados porque ele estava sentado aos pés de Jesus, vestido e no seu perfeito juízo.
36 Ta na̱ na̱xini nu̱ú na̱tavá Jesús rí quini ini da̱ta̱a cán, na̱ cán cúú na̱ na̱ndicani ña̱ nu̱ú na̱ co̱ó na̱xini cán.
36 Os que haviam visto tudo contaram ao povo como o homem tinha sido curado.
37 Tá na̱xini jo̱ho na̱ ñuu Gadara cán ndaja na̱sahi̱in já na̱xi̱ca̱ ta̱hví ndihi na nu̱ Jesús ña̱ ná quee a cu̱hu̱n a̱ jáchi̱ yíhví ndiva̱ha na. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ndi̱hvi tucu Jesús ini barco cán ña̱ ná quee a cu̱hu̱n a̱.
37 Aí toda a gente da região de Gerasa ficou com muito medo e pediu que Jesus saísse da terra deles. Então Jesus subiu no barco e foi embora.
38 Joo tá cáma̱ní quee a cu̱hu̱n a̱ já na̱casáhá da̱ na̱queta rí quini ini cán xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Jesús ña̱ ná quia̱hva mé á ña̱ma̱ni̱ cu̱hu̱n da̱ xi̱hi̱n á. Joo na̱sahnda Jesús chuun nu̱ dá ña̱ ná cando̱o da. Já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
38 E o homem de quem os demônios tinham saído implorou a Jesus: — Me deixe ir com o senhor! Mas Jesus o mandou embora, dizendo:
39 —Cuanúhu̱ vehún. Ta já ndicanún nu̱ú na̱ vehún ndaja náhnu ña̱ha na̱caja Ndióxi̱ xu̱hu̱n —na̱cachi Jesús xi̱hín da̱ cán.
39 — Volte para casa e conte o que Deus fez por você. Então o homem foi pela cidade, contando o que Jesus tinha feito por ele.
40 Tá na̱ndicó co̱o Jesús inga xoo tañu̱hú cán, a̱ ju̱ú quia̱hva cávatá ña̱yivi na̱xi̱nu̱ na̱ ndiquehe na mé á jáchi̱ mé cán na̱sanduu na ndáti na mé á.
40 Quando Jesus voltou para o lado oeste do lago, a multidão o recebeu com alegria, pois todos tinham ficado ali à espera dele.
41 A̱nda̱ já na̱casa̱a̱ in da̱ta̱a naní Jairo, da̱ sáhndá chuun veñu̱hu. Mé Jairo yóho na̱xi̱nu̱ da̱ na̱caxítí da̱ sa̱ha̱ Jesús já na̱xi̱ca̱ ta̱hví da̱ nu̱ á ña̱ ná cu̱hu̱n a̱ vehe da.
41 Então chegou um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga daquele lugar. Ele se jogou aos pés de Jesus e pediu com insistência que fosse até a sua casa
42 Jáchi̱ xíhi̱ ñá loho cúú ja̱hyi jíhí da̱ ta in já cúú ñá nu̱ dá ta ndáca̱a̱n ñá tátu̱hun u̱xu̱ i̱vi̱ cui̱a̱. Chí na̱quee Jesús cua̱ha̱n ta nani xíca cua̱ha̱n vehe Jairo cán a̱ ju̱ú quia̱hva cua̱há ña̱yivi ndíco̱ na̱ ja̱tá cua̱ha̱n na̱ ta chí ja̱nda̱ cándíhi na mé á cua̱ha̱n na̱.
42 porque a sua filha única, de doze anos, estava morrendo. Enquanto Jesus ia caminhando, a multidão o apertava de todos os lados.
43 Ta tañu ña̱yivi cua̱ha̱n cán ndáca̱a̱n in ñáñáha̱ ta ndíta̱hví ni̱i̱ ñá ti̱xi u̱xu̱ i̱vi̱ cui̱a̱. Ta na̱jándihi ndihi ñá jiu̱hún ña̱ nu̱ú na̱ cája tátá ña̱yivi joo ni in na co̱ó na̱cuu caja tátá ñahá.
43 Nisto, chegou uma mulher que fazia doze anos que estava com uma hemorragia. Ela havia gastado com os médicos tudo o que tinha, mas ninguém havia conseguido curá-la.
44 Joo na̱cayati ñá chí ja̱ta̱ Jesús ta na̱tiin ñá yúhu̱ jáhma̱ á. Chí i̱vi̱ la̱á na̱sacui̱i̱n ni̱i̱ ñá cán.
44 Ela foi por trás de Jesus e tocou na barra da capa dele, e logo o sangue parou de escorrer.
45 A̱nda̱ já na̱casáhá Jesús ndáca̱ tu̱hún a̱ tócó ndihi ña̱yivi já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
45 Aí Jesus perguntou: Todos negaram. Então Pedro disse: — Mestre, todo o povo está rodeando o senhor e o está apertando.
46 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já:
46 Mas Jesus disse:
47 Joo ndaja coo mé ñá na̱ndiva̱ha cán tá na̱xini ñá ña̱ na̱canda̱a̱ ini Jesús sa̱há ña̱ na̱caja ñá já na̱ndiquiji ni̱nu ñá xi̱hín ña̱ yíhví ña̱ ta já na̱xi̱nu̱ co̱o ña̱ na̱caxítí ña̱ nu̱ Jesús. Ta nu̱ ndíhi ña̱yivi ndúu cán na̱casáhá ña̱ ndícani ñá nu̱ á ndá cuéntá quéa̱ na̱cani ndaa ndáha̱ ña̱ mé á chí i̱vi̱ la̱á na̱ndiva̱ha ñá.
47 Então a mulher, vendo que não podia mais ficar escondida, veio, tremendo, e se atirou aos pés de Jesus. E, diante de todos, contou a Jesus por que tinha tocado nele e como havia sido curada na mesma hora.
48 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ña̱:
48 Aí Jesus disse:
49 Ta nani cáha̱n Jesús xi̱hi̱n ñá cán já na̱xi̱nu̱ in da̱ na̱quixi chí vehe Jairo, da̱ sáhndá chuun veñu̱hu cán. Já na̱cachi da̱ cán já xi̱hi̱n dá:
49 Jesus ainda estava falando, quando chegou da casa de Jairo um empregado, que disse: — Seu Jairo, a menina já morreu. Não aborreça mais o Mestre.
50 Joo tá na̱xini jo̱ho Jesús ña̱ na̱cachi da̱ cán já na̱cachi a já xi̱hi̱n Jairo:
50 Jesus ouviu isso e disse a Jairo:
51 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Jesús vehe Jairo cán co̱ó na̱xeen a quia̱hva ña̱ma̱ni̱ ña̱ ná qui̱hvi ña̱yivi ini vehe cán xi̱hi̱n á. Na̱ na̱qui̱hvi xi̱hi̱n á na̱sacuu Pedro xi̱hi̱n Jacobo xi̱hi̱n Juan xi̱hi̱n tátá mé ñá loho cán xi̱hi̱n náná ña̱.
51 Quando Jesus chegou à casa de Jairo, deixou que Pedro, João e Tiago entrassem com ele, além do pai e da mãe da menina, e mais ninguém.
52 Ja̱ndá joho ndíváá ña̱yivi sácu ndiva̱ha na ndúu na sa̱ha̱ ñá loho cán. A̱nda̱ já na̱ndica̱ha̱n Jesús xi̱hi̱n ná já na̱cachi a já:
52 Todos os que estavam ali choravam e se lamentavam por causa da menina. Então Jesus disse:
53 Joo na̱casáhá na̱ cán sácu̱ ndaa na Jesús jáchi̱ xíni̱ na̱ ña̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ ñá loho cán ta sa̱ cúú ñá ndi̱i.
53 Aí começaram a caçoar dele porque sabiam que ela estava morta.
54 A̱nda̱ já na̱tiin Jesús ndáha̱ ñá na̱xi̱hi̱ cán já na̱ca̱ha̱n cóhó a̱ xi̱hi̱n ña̱ já na̱cachi a já:
54 Mas Jesus foi, pegou-a pela mão e disse bem alto:
55 Chí i̱vi̱ la̱á na̱nditacu ñá loho cán já na̱ndico̱o ñá. Ta na̱sahnda Jesús chuun ña̱ ná quia̱hva na ña̱ cuxu ñá.
55 Ela tornou a viver e se levantou imediatamente. Aí Jesus mandou que dessem comida a ela.
56 Chí a̱ ju̱ú quia̱hva na̱catóntó tátá náná ñá loho cán sa̱há ña̱ na̱caja Jesús. Joo na̱sahnda Jesús chuun nu̱ ná ña̱ ná a̱ ndícani na nu̱ú ni in ña̱yivi sa̱há ña̱ na̱ya̱ha.
56 Os seus pais ficaram muito admirados, mas Jesus mandou que não contassem a ninguém o que havia acontecido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.