Lucas 8

Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Tá na̱ndihi na̱ya̱ha ña̱ yóho já na̱casáhá Jesús xíca nuu a cua̱há ñuu náhnu xi̱hín ñuu válí ña̱ ca̱xi tu̱hun a xi̱hi̱n ná ña̱ sa̱ na̱cayati qui̱ví cacomí Ndióxi̱ cuéntá sa̱ha̱ ná. Ta ndíco̱ ndíhu̱xu̱ i̱vi̱ na̱ apóstol cán mé á.
1 Logo depois disso, andava Jesus de cidade em cidade, e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do reino de Deus; e iam com ele os doze,
2 Ta na̱sandaca táhan java ri na̱ji̱hí xi̱hi̱n á, na̱ na̱tavá mé á ínima̱ quini ini xi̱hín na̱ na̱ndaja va̱ha mé á nu̱ú cue̱he̱ na̱sandoho na. Tañu na̱ji̱hí yóho na̱sa̱ndaca̱a̱n ñá naní María, ñá cáha̱n na̱ Magdalena xi̱hi̱n. Mé María yóho cúú ñá na̱tavá Jesús u̱sa̱ ínima̱ quini ini.
2 bem como algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios.
3 Ta cátáhan ri in ñá naní Juana cua̱ha̱n ñá xi̱hín na̱ cán. Mé Juana cúú ñá ñájíhí da̱ naní Chuza, da̱ cómí cuéntá sa̱há vehe Herodes. Ta jári in ñá naní Susana na̱xi̱ca nuu ñá xi̱hi̱n Jesús. Cua̱ha̱ chága̱ na̱ji̱hí na̱xi̱ca nuu na xi̱hi̱n á ta na̱chindeé ñahá na̱ xi̱hín ña̱ cómí na̱.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, Susana, e muitas outras que os serviam com os seus bens.
4 Na̱queta ña̱yivi cua̱há ñuu jáchi̱ cúni̱ na̱ cuni na Jesús. Ta tá sa̱ na̱taca cua̱há ña̱yivi nu̱ íin Jesús, na̱casáhá cáha̱n xi̱hi̱n ná. Ta na̱sacu a in quia̱hva nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
4 Ora, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse Jesus por parábola:
5 —In da̱ sátá tata na̱quee da cua̱ha̱n da̱ cata da ña̱. Ta tá sátá da̱ ña̱ cua̱ha̱n da̱ já na̱cu̱yu java ña íchi̱. Ta tá na̱ya̱ha ña̱yivi já na̱chiníhni sa̱ha̱ joho na a̱ ta já na̱xi̱nu̱ laa na̱saxí rí ña̱.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E quando semeava, uma parte da semente caiu à beira do caminho; e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ta java tata cán na̱cu̱yu a tañu yu̱u̱. Ta tá na̱ndu̱ta̱ mé tata cán, cama chá na̱hi̱chi̱ a̱ jáchi̱ íchí ndiva̱ha tañu yu̱u̱ cán.
6 Outra caiu sobre pedra; e, nascida, secou-se porque não havia umidade.
7 Ta java ga̱ tata cán na̱cu̱yu a tañu to̱híñú ta tá na̱ndu̱ta̱ ña̱ já na̱nditáha̱ ndihi a na̱caja to̱híñú, dó na̱sahnu xi̱hi̱n á cán.
7 E outra caiu no meio dos espinhos; e crescendo com ela os espinhos, sufocaram-na.
8 Joo java tata na̱cu̱yu a nu̱ ñuhú va̱ha. Ta tá na̱sahnu a já na̱jáquee na cua̱há ña̱ha nu̱ á. Ja̱nda̱ in ciento tata na̱cana ja̱tá in in nu̱ú tata cán —na̱cachi Jesús xi̱hi̱n ná.
8 Mas outra caiu em boa terra; e, nascida, produziu fruto, cem por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
9 A̱nda̱ já na̱casáhá na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán ndáca̱ tu̱hún na̱ mé á ndía̱ cúni̱ cachi quia̱hva na̱cachi a xi̱hín ña̱yivi cán.
9 Perguntaram-lhe então seus discípulos o que significava essa parábola.
10 Ta na̱nducú ñehe Jesús tu̱hun nu̱ ná já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
10 Respondeu ele: A vós é dado conhecer os mistérios do reino de Deus; mas aos outros se fala por parábolas; para que vendo, não vejam, e ouvindo, não entendam.
11 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ná:
11 É, pois, esta a parábola: A semente é a palavra de Deus.
12 Mé tata ña̱ na̱ndicava íchi̱ cán náha̱ nu̱ yo̱ ndá quia̱hva íin java ña̱yivi. Xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ joo tá na̱ndihi já va̱xi tiñáhá sa̱cua̱ha̱ ta cája rí xi̱hi̱n ná ña̱ ndíndójó na̱ ña̱ já ná a̱ cándúsa na tu̱hun Ndióxi̱ ña̱ ná a̱ cácu ndaa ínima̱ ná.
12 Os que estão à beira do caminho são os que ouvem; mas logo vem o Diabo e tira-lhe do coração a palavra, para que não suceda que, crendo, sejam salvos.
13 Ta tata ña̱ na̱ndicava tañu yu̱u̱ cán náha̱ nu̱ yo̱ ña̱ ndúu java ña̱yivi ta xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ ta cáji̱i̱ íní na̱ ndíquehe na ña̱. Joo sa̱há ña̱ co̱ ñéhe̱ íní yóho̱ á cu̱hu̱n cúná a̱ sa̱há ña̱ cán quéa̱ chá tiempo cuití va cándúsa na tu̱hun Ndióxi̱. Jáchi̱ tá cásáhá ndóho ini na sa̱há tu̱hun Ndióxi̱ chí jándacoo va na ña̱.
13 Os que estão sobre a pedra são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria; mas estes não têm raiz, apenas crêem por algum tempo, mas na hora da provação se desviam.
14 Ta tata ña̱ na̱ndicava tañu to̱híñú cán náha̱ nu̱ yo̱ ña̱ ndúu java ña̱yivi ta xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ joo co̱ jándacoo na íchi̱ na̱xi̱ca na jihna. Ta cásáhá ndícani ini na sa̱há ña̱ha ñuyíví yóho ta cásáhá na̱ cátóó na̱ canduu cua̱há ña̱ha cuícá nu̱ ná ta cásáhá ndicají ini na caja na ña̱ núu. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúú á tátu̱hun tata ña̱ co̱ cána ña̱ha jáquee na nu̱u̱ jáchi̱ co̱ó na̱sahnu na xi̱hín tu̱hun Ndióxi̱.
14 A parte que caiu entre os espinhos são os que ouviram e, indo seu caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas, e deleites desta vida e não dão fruto com perfeição.
15 Joo tata ña̱ na̱ndicava nu̱ ñuhú va̱ha cán náha̱ nu̱ yo̱ ña̱ ndúu java ña̱yivi ta xíni̱ jo̱ho na tu̱hun Ndióxi̱ xi̱hín ndinuhu ini na ta cája na ña̱ sáhndá a̱ nu̱ ná. Ta sa̱há ña̱ ndíco̱ cáhnu na Ndióxi̱ ta co̱ jándacoo na mé á sa̱há ña̱ cán quéa̱ cúú ná tátu̱hun tata na̱sa̱ha̱n cua̱há ña̱ha ña̱ cuu jáquee na nu̱u̱ jáchi̱ sáhnu na xi̱hín tu̱hun Ndióxi̱ —na̱cachi Jesús ndícani a nu̱ú na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á cán.
15 Mas a que caiu em boa terra são os que, ouvindo a palavra com coração reto e bom, a retêm e dão fruto com perseverança.
16 ʼNi in túhún toho ña̱yivi co̱ ndícahmi na in lámpara ta a̱nda̱ já chíja̱hvi na ja̱tá xi̱hín in ña̱ha. Ta ni co̱ chíca̱a̱n je̱hé na̱ ña̱ ti̱xi xi̱to. Ña̱ cája na quéa̱ chínúu jícó na̱ ña̱ já ná ye̱he̱ a̱ nu̱ú na̱ quíhvi ini vehe cán.
16 Ninguém, pois, acende uma candeia e a cobre com algum vaso, ou a põe debaixo da cama; mas põe-na no velador, para que os que entram vejam a luz.
17 Ni in túhún toho ña̱ha a̱ cu̱ú coo je̱hé nahá jáchi̱ xi̱nu̱ qui̱vi̱ já ndáca náha̱ nu̱ á. Ta ni in tu̱hun na̱ca̱ha̱n je̱hé ña̱yivi a̱ cu̱ú coo je̱hé nahá jáchi̱ xi̱nu̱ qui̱vi̱ já canda̱a̱ ini tócó ndihi ña̱yivi sa̱há tu̱hun na̱sahi̱in je̱hé cán.
17 Porque não há coisa encoberta que não haja de manifestar-se, nem coisa secreta que não haja de saber-se e vir à luz.
18 ʼSa̱há ña̱ cán quéa̱ ndítahan coo jo̱ho va̱ha ndó nu̱ cáha̱n i̱ xi̱hi̱n ndo̱. Jáchi̱ da̱ íin ña̱ha nu̱u̱, ñe̱he̱ táhvi̱ dá coo chága̱ ña̱ha nu̱ dá joo da̱ co̱ó ña̱ha nu̱u̱, ja̱nda̱ ña̱ loho íin nu̱ dá ndindaa —na̱cachi Jesús.
18 Vede, pois, como ouvis; porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver, até o que parece ter lhe será tirado.
19 A̱nda̱ já na̱xi̱nu̱ co̱o náná Jesús xi̱hín ñani a mé nu̱ íin a̱ cán. Joo co̱ó na̱cuu cayatí na nu̱ á jáchi̱ a̱ ju̱ú quia̱hva na̱chutú ña̱yivi ndúu na xi̱hi̱n á cán.
19 Vieram, então, ter com ele sua mãe e seus irmãos, e não podiam aproximar-se dele por causa da multidão.
20 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n in da ca̱xi tu̱hun da xi̱hi̱n Jesús já cáchí da̱ já xi̱hi̱n á:
20 Foi-lhe dito: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora, e querem ver-te.
21 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús xi̱hi̱n tócó ndihi ña̱yivi ndúu cán já:
21 Ele, porém, lhes respondeu: Minha mãe e meus irmãos são estes que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 In qui̱vi̱ na̱qui̱hvi Jesús ini in barco xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á. Ta já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
22 Ora, aconteceu certo dia que entrou num barco com seus discípulos, e disse-lhes: Passemos à outra margem do lago. E partiram.
23 Ta nani xójo̱ cava na tañu̱hú cán cua̱ha̱n na̱ já na̱naá ini Jesús na̱qui̱ji̱ á. Ta in náá cuití na̱xi̱nu̱ in ta̱chi̱ quíni ndiva̱ha nu̱ú tañu̱hú cán ta na̱casáhá ndíndita dó ta jáchutú do̱ ini barco cán. Ta chí i̱yo̱ ndiva̱ha cáa jáchi̱ cuu caco̱o barco ca̱há ticui̱í.
23 Enquanto navegavam, ele adormeceu; e desceu uma tempestade de vento sobre o lago; e o barco se enchia de água, de sorte que perigavam.
24 A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n na̱ ndíñehe na Jesús já na̱cachi na já xi̱hi̱n á:
24 Chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hín na̱ xíca tuun xi̱hi̱n á:
25 Então lhes perguntou: Onde está a vossa fé? Eles, atemorizados, admiraram-se, dizendo uns aos outros: Quem, pois, é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Tá na̱ndihi já cua̱ha̱n na̱ ta na̱xi̱nu̱ co̱o na ñundáhyi̱ cuéntá Gadara, ña̱ cándo̱o inga xoo tañu̱hú ta ndícoto nihni táhan xi̱hín estado Galilea.
26 Apontaram à terra dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Tá na̱nuu Jesús barco cán já na̱cayati in da̱ta̱a, da̱ ñuu Gadara cán nu̱ á. Mé da̱ yóho sa̱ na̱canahá ndiva̱ha ñúhu ínima̱ quini ini da. Ta já cáa vichí láhlá da̱ xíca nuu da. Ta ni co̱ íin da vehe. Tañu nu̱ jándu̱xu̱ na̱ ndi̱i cán va íin tuun da.
27 Logo que saltou em terra, saiu-lhe ao encontro um homem da cidade, possesso de demônios, que havia muito tempo não vestia roupa, nem morava em casa, mas nos sepulcros.
28 Tá na̱xini da Jesús na̱ndicava xítí da̱ nu̱ á ta já na̱cayuhú da̱ já na̱cachi da já xi̱hi̱n á:
28 Quando ele viu a Jesus, gritou, prostrou-se diante dele, e com grande voz exclamou: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te que não me atormentes.
29 Na̱cachi da ña̱ yóho xi̱hi̱n Jesús jáchi̱ na̱casáhá sáhndá mé á chuun nu̱ ínima̱ quini cán ña̱ ná quee rí ínima̱ da̱ cán. Ta cua̱há tañu na̱sa̱tiin rí da̱. Ta va̱tí na̱cató na̱ ndáha̱ dá xi̱hín sa̱ha̱ dá xi̱hi̱n cadena joo na̱sahnda túhu̱n dá ña̱ na̱caja rí quini cán. Ta já na̱caja rí ña̱ ná cunu da cu̱hu̱n da̱ chí yucú íchí nu̱ú co̱ ndúu ña̱yivi.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois já havia muito tempo que se apoderara dele; e guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas ele, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Na̱nda̱ca̱ tu̱hún Jesús mé rí quini cán já na̱cachi a já xi̱hi̱n ri̱:
30 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Ta mé rí quini ñúhu ini da̱ cán na̱xi̱ca̱ ta̱hví rí nu̱ Jesús ña̱ ná a̱ chíndahá a̱ rí cu̱hu̱n rí nu̱ ndúu ínima̱ ndi̱i.
31 E rogavam-lhe que não os mandasse para o abismo.
32 Ta yati in ndi̱ca yúcu̱ cán na̱sa̱nduu cua̱há ndiva̱ha cóchí xíxáhan rí. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱xi̱ca̱ rí quini cán ña̱ma̱ni̱ nu̱ Jesús ña̱ ná ndi̱hvi rí ini cóchí ndúu cán. A̱nda̱ já na̱sa̱ha̱n Jesús ña̱ma̱ni̱ nu̱ ri̱.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe, pois que lhes permitisse entrar neles, e lho permitiu.
33 Chí na̱quee rí quini da̱ta̱a cán cua̱ha̱n rí já na̱ndi̱hvi rí ini cóchí cán. Ta tócó ndihi cóchí yóho xínu rí cua̱ha̱n rí na̱nuu rí nu̱ ndáyi já na̱jáque̱ta nuu rí mé rí ini tañu̱hú cán ta já na̱candaa rí ticui̱í já na̱xi̱hi̱ ri̱.
33 E tendo os demônios saído do homem, entraram nos porcos; e a manada precipitou-se pelo despenhadeiro no lago, e afogou-se.
34 Tá na̱xini mé da̱ta̱a ndáá cóchí cán ña̱ yóho já na̱xinu da cua̱ha̱n da̱ ca̱xi tu̱hun da ña̱ na̱ya̱ha yóho nu̱ú ña̱yivi ñuu Gadara cán xi̱hín nu̱ú java ga̱ na̱ ndúu yati cán.
34 Quando os pastores viram o que acontecera, fugiram, e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 A̱nda̱ já na̱queta ña̱yivi sánde̱hé na̱ ña̱ na̱cuu cán. Ta tá na̱xi̱nu̱ co̱o na nu̱ íin Jesús cán já na̱xini na íin coo mé da̱ na̱sañuhu rí quini ini cán sa̱ha̱ Jesús. Ta sa̱ na̱ndaca ndixi da jáhma̱ ta chí sa̱ na̱ndicáxí táhyí ini da. Tá na̱xini na ña̱ yóho chí na̱yi̱hví na̱.
35 Saíram, pois, a ver o que tinha acontecido, e foram ter com Jesus, a cujos pés acharam sentado, vestido e em perfeito juízo, o homem de quem havia saído os demônios; e se atemorizaram.
36 Ta na̱ na̱xini nu̱ú na̱tavá Jesús rí quini ini da̱ta̱a cán, na̱ cán cúú na̱ na̱ndicani ña̱ nu̱ú na̱ co̱ó na̱xini cán.
36 Os que tinham visto aquilo contaram-lhes como fora curado o endemoninhado.
37 Tá na̱xini jo̱ho na̱ ñuu Gadara cán ndaja na̱sahi̱in já na̱xi̱ca̱ ta̱hví ndihi na nu̱ Jesús ña̱ ná quee a cu̱hu̱n a̱ jáchi̱ yíhví ndiva̱ha na. Sa̱há ña̱ cán quéa̱ na̱ndi̱hvi tucu Jesús ini barco cán ña̱ ná quee a cu̱hu̱n a̱.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou-lhe que se retirasse deles; porque estavam possuídos de grande medo. Pelo que ele entrou no barco, e voltou.
38 Joo tá cáma̱ní quee a cu̱hu̱n a̱ já na̱casáhá da̱ na̱queta rí quini ini cán xíca̱ ta̱hví da̱ nu̱ Jesús ña̱ ná quia̱hva mé á ña̱ma̱ni̱ cu̱hu̱n da̱ xi̱hi̱n á. Joo na̱sahnda Jesús chuun nu̱ dá ña̱ ná cando̱o da. Já na̱cachi a já xi̱hi̱n dá:
38 Pedia-lhe, porém, o homem de quem haviam saído os demônios que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 —Cuanúhu̱ vehún. Ta já ndicanún nu̱ú na̱ vehún ndaja náhnu ña̱ha na̱caja Ndióxi̱ xu̱hu̱n —na̱cachi Jesús xi̱hín da̱ cán.
39 Volta para tua casa, e conta tudo quanto Deus te fez. E ele se retirou, publicando por toda a cidade tudo quanto Jesus lhe fizera.
40 Tá na̱ndicó co̱o Jesús inga xoo tañu̱hú cán, a̱ ju̱ú quia̱hva cávatá ña̱yivi na̱xi̱nu̱ na̱ ndiquehe na mé á jáchi̱ mé cán na̱sanduu na ndáti na mé á.
40 Quando Jesus voltou, a multidão o recebeu; porque todos o estavam esperando.
41 A̱nda̱ já na̱casa̱a̱ in da̱ta̱a naní Jairo, da̱ sáhndá chuun veñu̱hu. Mé Jairo yóho na̱xi̱nu̱ da̱ na̱caxítí da̱ sa̱ha̱ Jesús já na̱xi̱ca̱ ta̱hví da̱ nu̱ á ña̱ ná cu̱hu̱n a̱ vehe da.
41 E eis que veio um homem chamado Jairo, que era chefe da sinagoga; e prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que fosse a sua casa;
42 Jáchi̱ xíhi̱ ñá loho cúú ja̱hyi jíhí da̱ ta in já cúú ñá nu̱ dá ta ndáca̱a̱n ñá tátu̱hun u̱xu̱ i̱vi̱ cui̱a̱. Chí na̱quee Jesús cua̱ha̱n ta nani xíca cua̱ha̱n vehe Jairo cán a̱ ju̱ú quia̱hva cua̱há ña̱yivi ndíco̱ na̱ ja̱tá cua̱ha̱n na̱ ta chí ja̱nda̱ cándíhi na mé á cua̱ha̱n na̱.
42 porque tinha uma filha única, de cerca de doze anos, que estava à morte. Enquanto, pois, ele ia, apertavam-no as multidões.
43 Ta tañu ña̱yivi cua̱ha̱n cán ndáca̱a̱n in ñáñáha̱ ta ndíta̱hví ni̱i̱ ñá ti̱xi u̱xu̱ i̱vi̱ cui̱a̱. Ta na̱jándihi ndihi ñá jiu̱hún ña̱ nu̱ú na̱ cája tátá ña̱yivi joo ni in na co̱ó na̱cuu caja tátá ñahá.
43 E certa mulher, que tinha uma hemorragia havia doze anos {e gastara com os médicos todos os seus haveres} e por ninguém pudera ser curada,
44 Joo na̱cayati ñá chí ja̱ta̱ Jesús ta na̱tiin ñá yúhu̱ jáhma̱ á. Chí i̱vi̱ la̱á na̱sacui̱i̱n ni̱i̱ ñá cán.
44 chegando-se por detrás, tocou-lhe a orla do manto, e imediatamente cessou a sua hemorragia.
45 A̱nda̱ já na̱casáhá Jesús ndáca̱ tu̱hún a̱ tócó ndihi ña̱yivi já na̱cachi a já xi̱hi̱n ná:
45 Perguntou Jesus: Quem é que me tocou? Como todos negassem, disse-lhe Pedro: Mestre, as multidões te apertam e te oprimem.
46 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já:
46 Mas disse Jesus: Alguém me tocou; pois percebi que de mim saiu poder.
47 Joo ndaja coo mé ñá na̱ndiva̱ha cán tá na̱xini ñá ña̱ na̱canda̱a̱ ini Jesús sa̱há ña̱ na̱caja ñá já na̱ndiquiji ni̱nu ñá xi̱hín ña̱ yíhví ña̱ ta já na̱xi̱nu̱ co̱o ña̱ na̱caxítí ña̱ nu̱ Jesús. Ta nu̱ ndíhi ña̱yivi ndúu cán na̱casáhá ña̱ ndícani ñá nu̱ á ndá cuéntá quéa̱ na̱cani ndaa ndáha̱ ña̱ mé á chí i̱vi̱ la̱á na̱ndiva̱ha ñá.
47 Então, vendo a mulher que não passara despercebida, aproximou-se tremendo e, prostrando-se diante dele, declarou-lhe perante todo o povo a causa por que lhe havia tocado, e como fora imediatamente curada.
48 A̱nda̱ já na̱cachi Jesús já xi̱hi̱n ña̱:
48 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz.
49 Ta nani cáha̱n Jesús xi̱hi̱n ñá cán já na̱xi̱nu̱ in da̱ na̱quixi chí vehe Jairo, da̱ sáhndá chuun veñu̱hu cán. Já na̱cachi da̱ cán já xi̱hi̱n dá:
49 Enquanto ainda falava, veio alguém da casa do chefe da sinagoga dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes mais o Mestre.
50 Joo tá na̱xini jo̱ho Jesús ña̱ na̱cachi da̱ cán já na̱cachi a já xi̱hi̱n Jairo:
50 Jesus, porém, ouvindo-o, respondeu-lhe: Não temas: crê somente, e será salva.
51 Tá na̱xi̱nu̱ co̱o Jesús vehe Jairo cán co̱ó na̱xeen a quia̱hva ña̱ma̱ni̱ ña̱ ná qui̱hvi ña̱yivi ini vehe cán xi̱hi̱n á. Na̱ na̱qui̱hvi xi̱hi̱n á na̱sacuu Pedro xi̱hi̱n Jacobo xi̱hi̱n Juan xi̱hi̱n tátá mé ñá loho cán xi̱hi̱n náná ña̱.
51 Tendo chegado à casa, a ninguém deixou entrar com ele, senão a Pedro, João, Tiago, e o pai e a mãe da menina.
52 Ja̱ndá joho ndíváá ña̱yivi sácu ndiva̱ha na ndúu na sa̱ha̱ ñá loho cán. A̱nda̱ já na̱ndica̱ha̱n Jesús xi̱hi̱n ná já na̱cachi a já:
52 E todos choravam e pranteavam; ele, porém, disse: Não choreis; ela não está morta, mas dorme.
53 Joo na̱casáhá na̱ cán sácu̱ ndaa na Jesús jáchi̱ xíni̱ na̱ ña̱ sa̱ na̱xi̱hi̱ ñá loho cán ta sa̱ cúú ñá ndi̱i.
53 E riam-se dele, sabendo que ela estava morta.
54 A̱nda̱ já na̱tiin Jesús ndáha̱ ñá na̱xi̱hi̱ cán já na̱ca̱ha̱n cóhó a̱ xi̱hi̱n ña̱ já na̱cachi a já:
54 Então ele, tomando-lhe a mão, exclamou: Menina, levanta-te.
55 Chí i̱vi̱ la̱á na̱nditacu ñá loho cán já na̱ndico̱o ñá. Ta na̱sahnda Jesús chuun ña̱ ná quia̱hva na ña̱ cuxu ñá.
55 E o seu espírito voltou, e ela se levantou imediatamente; e Jesus mandou que lhe desse de comer.
56 Chí a̱ ju̱ú quia̱hva na̱catóntó tátá náná ñá loho cán sa̱há ña̱ na̱caja Jesús. Joo na̱sahnda Jesús chuun nu̱ ná ña̱ ná a̱ ndícani na nu̱ú ni in ña̱yivi sa̱há ña̱ na̱ya̱ha.
56 E seus pais ficaram maravilhados; e ele mandou-lhes que a ninguém contassem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.