Apocalipse 14
Tu̱hun sa̱á ña̱ na̱jándacoo Jesucristo nu̱ yo̱: El Nuevo Testamento en el mixteco de Silacayoapan (MKSNT) vs NVT
1 Tá na̱ndihi já na̱xini i̱ Jesús, mé á cúú tátu̱hun ndicachi loho cándichi a ja̱ta̱ yúcu̱ naní Sión. Ta xi̱hi̱n mé á ndíta in ciento i̱vi̱ jico co̱mi̱ mil ña̱yivi, na̱ ndáa̱ qui̱vi̱ Jesús taan, mé a̱ cúú tátu̱hun ndicachi loho cán. Ta quia̱hva já ndáa̱ qui̱vi̱ Ndióxi̱, tátá a̱ taan na.
1 Então vi o Cordeiro em pé no monte Sião, e com ele estavam os 144 mil que tinham o nome dele e o nome de seu Pai escritos na testa.
2 Ta na̱xini jo̱ho i̱ in a cáha̱n chí indiví. Ta tá cáha̱n mé a̱ cán cúú á tátu̱hun tá níhi cúyu ticui̱í tañu tóto̱. Ta níhi a tátu̱hun tasa tá cána. Ta tácu̱ a̱ tá quia̱hva tácu̱ nu̱ jácaha cua̱há ndiva̱ha na arpa.
2 E ouvi um som que vinha do céu, como o som de fortes ondas do mar, como o som de um poderoso trovão. Era como o som de muitos harpistas tocando juntos.
3 Ta na̱xini jo̱ho i̱ ña̱ sa̱á xíta mé in ciento i̱vi̱ jico co̱mi̱ mil ña̱yivi nu̱ íin coo Ndióxi̱ cán xi̱hín nu̱ú co̱mi̱ mé ña̱ tácú cán xi̱hín nu̱ú na̱ sa̱cua̱ha̱ cán. Mé na̱ xíta cán cuití va cúú na̱ cuu catia̱hva cata na ña̱ jáchi̱ cúú ná na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ jáca̱cu a tañu ña̱yivi ndúu ñuyíví.
3 Esse grande coral cantava um cântico novo diante do trono de Deus e diante dos quatro seres vivos e dos 24 anciãos. Ninguém podia aprender o cântico, a não ser os 144 mil que haviam sido comprados da terra.
4 Ta na̱ yóho cúú ná na̱ vií, na̱ co̱ó na̱caja quini mé jáchi̱ co̱ó na̱sa̱nduu na xi̱hín na̱ji̱hí. Cúú ná na̱ na̱sandi̱co̱ níí tiempo ja̱ta̱ Jesús, mé a̱ cúú tátu̱hun ndicachi loho. Cúú ná na̱ na̱ca̱xi Ndióxi̱ jáca̱cu a nu̱ cuítí ña̱ ná jo̱co̱ a̱ na̱ nu̱ mé á xi̱hín nu̱ Jesús, mé a̱ cúú tátu̱hun ndicachi loho.
4 Eles se conservaram puros, sem manter relações com mulheres, e seguem o Cordeiro por onde quer que ele vá. Foram comprados dentre os habitantes da terra como oferta especial a Deus e ao Cordeiro.
5 Ta ni in tála̱á ña̱ tu̱hún co̱ó na̱ca̱ha̱n na̱. Ta ni in na co̱ó na̱cuu ñe̱he̱ íní chíca̱a̱n cua̱chi ja̱ta̱ ná.
5 Não mentem; são irrepreensíveis.
6 Tá na̱ndihi já na̱xini i̱ inga táto̱ Ndióxi̱ ndáchí a̱ ma̱hñú nda̱a̱ indiví. Ta ñéhe a tu̱hun va̱ha sa̱há Jesucristo ña̱ íin a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱ ca̱xi tu̱hun a ña̱ nu̱ú ña̱yivi ndúu ñuyíví, mé na̱ na̱quixi ndijáá chi̱chi xi̱hín na̱ cáha̱n tá nu̱ú tu̱hun xi̱hín na̱ ndúu ndijáá ñuu xi̱hín ndijáá nación.
6 Vi outro anjo que voava no ponto mais alto do céu, levando as boas-novas eternas para anunciá-las aos habitantes da terra, a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Ta já cáyuhú mé táto̱ Ndióxi̱ cán já cáchí a̱ já:
7 “Temam a Deus!”, dizia em alta voz. “Deem glória a ele, pois chegou o tempo em que ele julgará a humanidade. Adorem aquele que fez os céus, a terra, o mar e todas as fontes de água.”
8 Tá na̱ndihi já na̱xini i̱ inga táto̱ Ndióxi̱ ta já na̱cachi a já:
8 Então outro anjo o seguiu, dizendo em alta voz: “Caiu a Babilônia! Caiu a grande cidade que fez todas as nações beberem do vinho da fúria de sua imoralidade!”.
9 Tá na̱ndihi já na̱xini i̱ na̱queta inga táto̱ Ndióxi̱, ña̱ cáhu̱ni̱. Ta na̱casáhá cáyuhú cóhó a̱ já cáchí a̱ já:
9 Um terceiro anjo os seguiu, dizendo em alta voz: “Aqueles que adorarem a besta e sua estátua, ou aceitarem sua marca na testa ou na mão,
10 já quéa̱ ndoho ndiva̱ha ini na caja Ndióxi̱ jáchi̱ xójo̱ ndiva̱ha ini mé á xi̱hín ña̱yivi quini. Jácana Ndióxi̱ na̱ nu̱ cándaha ñúhu̱ cáyi̱ xi̱hín azufre ta cande̱hé tócó ndihi táto̱ Ndióxi̱ ta cande̱hé Jesús, mé a̱ cúú tátu̱hun ndicachi loho cán ña̱ ndóho na.
10 beberão do vinho da fúria de Deus, que foi derramado, sem mistura, na taça da ira de Deus. E serão atormentados com fogo e enxofre na presença dos santos anjos e do Cordeiro.
11 Ta cána ñi̱hma̱ ini nu̱ ñúhu mé na̱ ndóho ini cán a̱nda̱ ama cáa qui̱vi̱. Ta ni ñuú ni ndiví co̱ ndíquehe ndée̱ ná nu̱ ndóho ini na jáchi̱ na̱caja cáhnu na quití quini cán xi̱hín ti̱ni̱ñu yúú ri̱ ta na̱sa̱ha̱n na̱ ña̱ma̱ni̱ ña̱ na̱na̱ni marca qui̱vi̱ rí cán yiquí cu̱ñu na.
11 A fumaça de seu tormento subirá para todo o sempre, e não terão alívio de dia nem de noite, pois adoraram a besta e sua estátua e aceitaram a marca de seu nome”.
12 Xíní ñúhú quia̱hva ndeé ini na̱ cúú cuéntá Ndióxi̱, mé na̱ cája tócó ndihi ña̱ sáhndá Ndióxi̱ ta co̱ jándacoo na ña̱ cája cáhnu na Jesús —cáchí táto̱ Ndióxi̱ cáhu̱ni̱.
12 Isso significa que o povo santo deve ser perseverante, obedecendo aos mandamentos de Deus e permanecendo fiel a Jesus.
13 Tá na̱ndihi já na̱xini jo̱ho i̱ na̱quixi in a cáha̱n chí indiví já na̱cachi a já xi̱hín i̱:
13 E ouvi uma voz que vinha do céu, dizendo: “Escreva isto: Felizes os que, de agora em diante, morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, eles são verdadeiramente felizes, pois descansarão de seu trabalho árduo; porque suas boas obras os acompanharão”.
14 Tá na̱ndihi já na̱sande̱hé e̱ ta já na̱xini i̱ in vi̱co̱ yaa. Ta cánúu in da̱ cáa tá quia̱hva cáa in ña̱yivi ja̱tá mé vi̱co̱. Ta cánúu in ti̱yi̱vi̱ jiu̱hu̱n cuáán yiquí jíní da̱ ta cáñee in machiti to̱jo je̱e̱n ndáha̱ dá.
14 Em seguida, vi uma nuvem branca e, sentado na nuvem, alguém semelhante ao Filho do Homem. Tinha uma coroa de ouro na cabeça e uma foice afiada na mão.
15 Tá na̱ndihi já na̱queta inga táto̱ Ndióxi̱ ini veñu̱hu Ndióxi̱ cán ta já cáyuhú cóhó a̱ já cáchí a̱ já xi̱hi̱n mé da̱ íin coo ja̱tá vi̱co̱ cán:
15 Então outro anjo veio do templo e gritou bem forte para aquele que estava sentado na nuvem: “Use a foice e comece a ceifar, pois chegou a hora da colheita; a safra da terra está madura!”.
16 A̱nda̱ já na̱xini i̱ na̱casáhá mé da̱ na̱sanúu ja̱tá vi̱co̱ cán jáqui̱hvi da machiti to̱jo da ja̱tá ñuyíví ta já na̱jáquee da ña̱ha ja̱tá ñundáhyi̱.
16 Assim, aquele que estava sentado na nuvem passou a foice sobre a terra, e toda a terra foi ceifada.
17 Tá na̱ndihi já na̱xini i̱ na̱queta inga tucu táto̱ Ndióxi̱ ini veñu̱hu íin indiví cán ta quia̱hva já cáñee inga machiti to̱jo je̱e̱n ndahá a̱.
17 Depois disso, outro anjo saiu do templo no céu, e ele também tinha uma foice afiada.
18 Ta nu̱ íin nu̱ náa̱ mé veñu̱hu cán na̱queta inga táto̱ Ndióxi̱, mé a̱ cómí cuéntá sa̱ha̱ ñúhu̱ i̱ta̱ ña̱ cáyi̱. Ta já na̱ca̱ha̱n cóhó a̱ xi̱hi̱n mé táto̱ Ndióxi̱ nu̱ cuítí cán, ña̱ cáñee machiti to̱jo je̱e̱n ndáha̱ cán já na̱cachi a já:
18 Então ainda outro anjo, que tinha poder para destruir com fogo, veio do altar e gritou bem forte para o anjo que segurava a foice afiada: “Agora use sua foice para ajuntar os cachos de uvas da videira da terra, pois estão maduras!”.
19 A̱nda̱ já jáya̱ha táto̱ Ndióxi̱ cán machiti to̱jo nu̱ú ñundáhyi̱ ta já na̱sahnda ndihi a uva nu̱ tó uva cán ta na̱taán a̱ uva cán ini in pila cáhnu ña̱ ná cu̱hni̱ ri̱. Ta ña̱ yóho náha̱ ndá quia̱hva quini ndoho ini ña̱yivi caja Ndióxi̱ jáchi̱ xójo̱ ndiva̱ha ini a xi̱hi̱n ná sa̱há cua̱chi cája na.
19 O anjo passou a foice sobre a terra e encheu de uvas o grande tanque de prensar da fúria de Deus.
20 Ta tá na̱su̱hni̱ uva cán ini mé pila cáhnu yuhú ñuu cán já na̱cana ni̱i̱, dó cúú tátu̱hun yu̱ta cúná ja̱nda̱ quia̱hva cani ndaa dó yati yuhú in cuáyi̱. Ta tá quia̱hva cáni xíca dó cua̱ha̱n do̱ cúú á tátu̱hun u̱ni̱ ciento kilómetro.
20 As uvas foram pisadas no tanque, fora da cidade, e dele correu sangue como um rio de quase trezentos quilômetros de comprimento, com altura que chegava aos freios de um cavalo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.