Lucas 9
Monkole NT (MKL_SIM) vs VC
1 Jesu í kpe mɔcɔ mɑɑteejiɛ ŋɑu í tɔtɔɔ ŋɑ í mu nŋɑ ɡbuɡbɑ̃ do yiiko ɑ leleò inɛi inɔɔko ŋɑ fei nɔ ɑ jɔ̀ bɔ̃ɔ ŋɑ ɑ bɑ iri.
1 Reunindo Jesus os doze apóstolos, deu-lhes poder e autoridade sobre todos os demônios, e para curar enfermidades.
2 Ŋɔi í bɛ ŋɑ ɑ koo ɑ wɑɑzo idei bommɑi Ilɑɑɔ̃ nɔ ɑ jɔ̀ bɔ̃ɔ ŋɑ ɑ bɑ iri.
2 Enviou-os a pregar o Reino de Deus e a curar os enfermos.
3 Nɔ í sɔ̃ ŋɑ í ni, i mɑɑ̀ so nkɑ̃mɑ si isɛɛnɛ nŋɛu, bɑɑ ɡolo hee mɑ́ jɛ bɔɡɔ, wɑlɑ ijɛ, wɑlɑ fiɑ, nɔ i mɑɑ̀ so bɑɑ ibɔ minjisiɑ.
3 Disse-lhes: Não leveis coisa alguma para o caminho, nem bordão, nem mochila, nem pão, nem dinheiro, nem tenhais duas túnicas.
4 Kpɑsɛ̃ bii ì sɔ ŋɑ, i yɑ wɑ bɛ hee i koo i fitɑ hɑi ilu bɛ ŋɑ.
4 Em qualquer casa em que entrardes, ficai ali até que deixeis aquela localidade.
5 Ilu bii ɑ̀ kɔ ku ɡbɑ ŋɛ, i fitɑ hɑi ilu bɛ ŋɑ nɔ i ɡbuɡbɑ̃ nŋɑ irurui bɑɑtɑ nŋɛ ŋɑ ku jɛ nŋɑ sɛɛdɑ iyi kiitii Ilɑɑɔ̃ ɑ́ nɑɑ si ŋɑ.
5 Onde ninguém vos receber, deixai aquela cidade e em testemunho contra eles sacudi a poeira dos vossos pés.
6 Mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ dede ɑ̀ dɑbii si ilɛɛko ŋɑu, ɑ̀ wɑɑ sisiò lɑɑbɑɑu jiidɑu nɔ ɑ̀ wɑsi ku jɔ̀ bɔ̃ɔ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ bɑ iri bii fei.
6 Partiram, pois, e percorriam as aldeias, pregando o Evangelho e fazendo curas por toda parte.
7 Wee Herodu ilu ilɛu, í ɡbɔ mii iyi Jesu wɑ ce fei, nɔ lɑɑkɑiɛ í dede. Kù mɑ̀ bɑɑ bɛi ɑ́ lɑsɑbu mɑ́ si nɑ iyi í jɔ̀ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ ni Zɑ̃ɑi í jĩ hɑi si bɑlɛ,
7 O tetrarca Herodes ouviu falar de tudo o que Jesus fazia e ficou perplexo. Uns diziam: É João que ressurgiu dos mortos; outros: É Elias que apareceu;
8 inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ ni Elii wɑlii nlɑui í nɑɑ mɑ́, nɔ inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ ni inɛ ɑkɑ̃i wɑliii tɑko ŋɑui í jĩ hɑi si bɑlɛ mɑ́.
8 e ainda outros: É um dos antigos profetas que ressuscitou.
9 Nɔ Herodu í ni, ǹ jɔ̀ ɑ̀ bu irii Zɑ̃ɑ. Debɛi, inɛ ihɛ̃ iyi ǹ yɑ mɑɑ n ɡbɔ bɑɑuɛ iyi wɑ ce dimii mii ŋɑu bɛ, yooi. Ŋɔi wɑ dɛ ku yɔɔ.
9 Mas Herodes dizia: Eu degolei João. Quem é, pois, este, de quem ouço tais coisas? E procurava ocasião de vê-lo.
10 Nɔ mɔcɔ mɑɑteeji ŋɑ iyi Jesu í tɑko í bɛ ŋɑu ɑ̀ bɑɑ bi tɛɛ ɑ̀ wɑɑ sisiɑɑ mii ŋɑ iyi ɑŋɑ ɑ̀ ce fei. Nɔ Jesu í ɡbɑ̃ ŋɑ ikɑ̃ í bɔò ŋɑ ikpɑ kɔkɔi ilu ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Bɛsɑidɑ.
10 Os apóstolos, ao voltarem, contaram a Jesus tudo o que haviam feito. Tomando-os ele consigo à parte, dirigiu-se a um lugar deserto para o lado de Betsaida.
11 Ŋɔi inɛ ŋɑ ɑ̀ ɡbɔ ikpɑ bii ɑ̀ wɑ nɔ zɑmɑɑ nkpɔ ɡɔ í hɑ̃mɛɛ ŋɑ bɛ. Nɔ Jesu í ɡbɑ ŋɑ wɑ sɔ̃ ŋɑ idei bommɑi Ilɑɑɔ̃, nɔ í jɔ̀ inɛ ŋɑ iyi ɑ kù wɑɑ nɛ bɑɑni ɑ̀ bɑ iri.
11 Logo que a multidão o soube, o foi seguindo; Jesus recebeu-os e falava-lhes do Reino de Deus. Restabelecia também a saúde dos doentes.
12 Iyi inunu wɑ lɔ ŋɔi woo bɛ mɑɑteeji ŋɑu ɑ̀ sɛkɛɛ siɛ ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, jɔ̀ inɛ ŋɑu ɑ̀ nɛ inɔ ilu wɑlɑkɔ ilɛɛko ŋɑ ɑ̀ dɛ bii ɑɑ sũ do mii iyi ɑɑ jɛ, domi si ɡbɑbuɑi ɑ̀ wɑ ihɛ̃.
12 Ora, o dia começava a declinar e os Doze foram dizer-lhe: Despede as turbas, para que vão pelas aldeias e sítios da vizinhança e procurem alimento e hospedagem, porque aqui estamos num lugar deserto.
13 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, iŋɛ tɑkɑ nŋɛ i nɑ ŋɑ ijɛ ɑ jɛ mɛɛ. Ammɑ ɑ̀ ni, pɛ̃ɛ iyi ɑ̀ nɛ kù re ɑrɑ miu do cɛ̃ɛ minji. Mɑ̀ ì bi ɑwɑ tɑkɑ nwɑ kɑɑ rɑ ijɛ iyi inɛ fei ɑ́ jɛi.
13 Jesus replicou-lhes: Dai-lhes vós mesmos de comer. Retrucaram eles: Não temos mais do que cinco pães e dois peixes, a menos que nós mesmos vamos e compremos mantimentos para todo este povo.
14 Wee si inɔi inɛ ŋɑu inɛmɔkɔ ŋɑ ɑ̀ to zɑkɑi ɑmɑnɛ dubu miu (5.000). Ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑu í ni, i jɔ̀ ɑ bubɑ wuɑ ikɑ̃ ikɑ̃ ɑmɑnɛ ciitɑɑ ciitɑɑ.
14 {Pois eram quase cinco mil homens.} Jesus disse aos discípulos: Mandai-os sentar, divididos em grupos de cinqüenta.
15 Nɔ ɑ̀ ce bɛɛbɛ ɑ̀ jɔ̀ ɑŋɑ fei ɑ̀ bubɑ.
15 Assim o fizeram e todos se assentaram.
16 Ŋɔi Jesu í so pɛ̃ɛ miu do cɛ̃ɛ minjiu nɔ í wu iju lele í sɑɑbu Ilɑɑɔ̃ nɔ í bububuɛ í nɑ mɔcɔɛ ŋɑu ɑ kpɛ̃ɑ zɑmɑɑu.
16 Então Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, levantou os olhos ao céu, abençoou-os, partiu-os e deu-os a seus discípulos, para que os servissem ao povo.
17 Nɔ ɑŋɑ fei ɑ̀ jɛ ɑ̀ yo. Nɔ ɑ̀ ko iyi ɑ̀ jɛ í ɡbeu, nɔ í kɔ̃ kɔlɔ mɑɑteeji.
17 E todos comeram e ficaram fartos. Do que sobrou recolheram ainda doze cestos de pedaços.
18 Ajɔ nŋu ɡɔ Jesu do mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ nyɑ ɑrɑ nŋɑ ikɑ̃ nɔ wɑ ce kutɔɔ. Nɔ í bee ŋɑ í ni, yooi inɛ ŋɑ ɑ̀ yɑ ni ǹ jɛ.
18 Num dia em que ele estava a orar a sós com os discípulos, perguntou-lhes: Quem dizem que eu sou?
19 Nɔ ɑ̀ jɛɑɑ ɑ̀ ni, inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ yɑ ni ɑwɔu Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyii. Inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ yɑ ni ɑwɔu Elii wɑlii nlɑi tɑkoui. Inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ yɑ ni ɑwɔu inɛ ɑkɑ̃i wɑliii tɑko ŋɑui í jĩ wɑ hɑi si bɑlɛ.
19 Responderam-lhe: Uns dizem que és João Batista; outros, Elias; outros pensam que ressuscitou algum dos antigos profetas.
20 Ŋɔi í bee ŋɑ í ni, iŋɛ mɔ ni, yooi ì ni ǹ jɛ ŋɑ. Ŋɔi Piɛɛ í ni, ɑwɔi ì jɛ inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu.
20 Perguntou-lhes, então: E vós, quem dizeis que eu sou? Pedro respondeu: O Cristo de Deus.
21 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔ ŋɑu do kuɡɑɑbu í ni ɑ mɑɑ̀ nɑ ɑ sɔ̃ inɛ ɡɔ.
21 Ordenou-lhes energicamente que não o dissessem a ninguém.
22 Í sɔ̃ ŋɑ mɑ́ í ni, ɑmu Amɑi Amɑnɛ, kù nɛ bɛi ɑ́ ce iyi n kù yɛ ijuukpɑ̃ ntɔ ntɔ. Inɛ nɡbo ŋɑ do inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑ ɑɑ kɔsim ɑ kpɑm, ɑmmɑ ɑn jĩ hɑi si bɑlɛ si ɑjɔ mɛɛtɑsiɑ.
22 Ele acrescentou: É necessário que o Filho do Homem padeça muitas coisas, seja rejeitado pelos anciãos, pelos príncipes dos sacerdotes e pelos escribas. É necessário que seja levado à morte e que ressuscite ao terceiro dia.
23 Nɔ í sɔ̃ ɑŋɑ fei í ni, inɛ iyi wɑ bi ku toom, ku jɔ̀ idɔɔbiɛ nɔ ku so jĩi ku ɡɑɑuɛ ku toom wɑ.
23 Em seguida, dirigiu-se a todos: Se alguém quer vir após mim, renegue-se a si mesmo, tome cada dia a sua cruz e siga-me.
24 Nɔ inɛ iyi wɑ bi ku bɑ kuwɛɛɛ do idɔɔbiɛ kɑɑ bɑɑ. Ammɑ inɛ iyi í nyɔ kuwɛɛɛ nɑ irim, lɑfɛ̃ɛi ɑ́ bɑɑ do ntɔ.
24 Porque, quem quiser salvar a sua vida, perdê-la-á; mas quem sacrificar a sua vida por amor de mim, salvá-la-á.
25 Arɑnfɑ̃ɑni yoomɑi ɑmɑnɛ í nɛ bii í bɑ ɑmɑnii ɑndunyɑ fei, nɔ í kuɑ kuwɛɛɛ.
25 Pois que aproveita ao homem ganhar o mundo inteiro, se vem a perder-se a si mesmo e se causa a sua própria ruína?
26 Nɔ í ni mɑ́, inɛ iyi wɑ ce ɑnyɔi ɑmu Amɑi Amɑnɛ, wɑlɑkɔ wɑ ce ɑnyɔi idem, ɑmu mɔ ɑn ce ɑnyɔi lɑfɛ̃ɛ wɑɑti iyi ɑn nyi wɑ. Nɔ wɑɑti iyi ɑn nyi wɑ, ɑn nyi wɑi do ɑmboei Bɑɑm do ɑmɑlekɑɛ ŋɑ ɑjɔ.
26 Se alguém se envergonhar de mim e das minhas palavras, também o Filho do Homem se envergonhará dele, quando vier na sua glória, na glória de seu Pai e dos santos anjos.
27 Ntɔ ntɔ, inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ ihɛ̃ si nsɛi, ɡɔɡɔ nŋɑ ŋɑ ɑɑ yɛ bommɑi Ilɑɑɔ̃ wɑ nɑɑ ɑ bɛi ɑ ku.
27 Em verdade vos digo: dos que aqui se acham, alguns há que não morrerão, até que vejam o Reino de Deus.
28 Iyi Jesu í fɔ ideu í tɑ̃, iyi í ce zɑkɑi ɑjɔ mɛɛjɔ ŋɔi í kpe Piɛɛ do Zɑ̃ɑ do Zɑɑki ɑ̀ koo ɑ̀ ɡũ ɑntɑi iri kutɑ nlɑ ɡɔ ku bɑ ku ce kutɔɔ.
28 Passados uns oitos dias, Jesus tomou consigo Pedro, Tiago e João, e subiu ao monte para orar.
29 Iyi wɑ ce kutɔɔ ŋɔi wɑjuɛ í kpɑɑsi dimi ikɑ̃, nɔ jɑɑɛɛ í fũutɑ pɑi pɑi.
29 Enquanto orava, transformou-se o seu rosto e as suas vestes tornaram-se resplandecentes de brancura.
30 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ Moizi do Elii ɑ̀ fɑɑtɑ wɑ do ɑmboe ɑ̀ wɑɑ bɑɑ ide ku fɔ. À wɑɑ fɔ idei ikuɛ iyi ɑ́ kú Zeruzɑlɛmu ku jɔ̀ò ɑndunyɑu ihɛ̃.
30 E eis que falavam com ele dois personagens: eram Moisés e Elias,
31 — ausente —
31 que apareceram envoltos em glória, e falavam da morte dele, que se havia de cumprir em Jerusalém.
32 Wee Piɛɛ do kpɑɑsiɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ siiko ntɔ ntɔ, ɑmmɑ iyi iju nŋɑ í mɑ́ ɑ̀ yɛ ɑmboei Jesu nɔ ɑ̀ yɛ ɑmɑnɛ minji ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ leekĩ bi tɛɛu.
32 Entretanto, Pedro e seus companheiros tinham-se deixado vencer pelo sono; ao despertarem, viram a glória de Jesus e os dois personagens em sua companhia.
33 Wɑɑti iyi inɛ ŋɑu ɑ̀ wɑɑ jɔ̀ Jesu, Piɛɛ í sɔ̃ɔ í ni, Mɛɛtu, ɑ́ sĩɑ kɑ mɑɑ wɑ ihɛ̃. Jɔ̀ kɑ ce ilei ɑcɔ mɛɛtɑ, ɑkɑ̃ titɛɛ, ɑkɑ̃ mɔ ti Moizi, ɑkɑ̃ mɔ ti Elii. Í ni bɛɛbɛi si nɑ iyi í jɔ̀ kù mɑ̀ mii iyi wɑ fɔ.
33 Quando estes se apartaram de Jesus, Pedro disse: Mestre, é bom estarmos aqui. Podemos levantar três tendas: uma para ti, outra para Moisés e outra para Elias!... Ele não sabia o que dizia.
34 Si bɛi wɑ fɔ ideu, bukɔɔ í nɑɑ í bii ŋɑ. Iyi mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ yɛ bukɔɔu wɑ bii ŋɑ ŋɔi njo í mu ŋɑ.
34 Enquanto ainda assim falava, veio uma nuvem e encobriu-os com a sua sombra; e os discípulos, vendo-os desaparecer na nuvem, tiveram um grande pavor.
35 Nɔ ɑ̀ ɡbɔ ide ku fɔ ɡɔ hɑi si bukɔɔu í ni, inɛ ihɛ̃i í jɛ Amɑm. Nŋui ǹ cicɑ. I yɑ ɡbɔ ideɛ ŋɑ.
35 Então da nuvem saiu uma voz: Este é o meu Filho muito amado; ouvi-o!
36 Si ɑnyii ide ku fɔu, Jesu nŋu ɑkɑ̃i ɑ̀ yɛ bɛ. Ŋɔi si wɑɑtiu bɛ mɔcɔ ŋɑu ɑ coko ɑ kù sɔ̃ inɛ kɑ̃mɑ mii iyi ɑ̀ yɛ.
36 E, enquanto ainda ressoava esta voz, achou-se Jesus sozinho. Os discípulos calaram-se e a ninguém disseram naqueles dias coisa alguma do que tinham visto.
37 Iju kumɑ́ɛ iyi ɑ̀ kitɑ wɑ hɑi ɑntɑi iri kutɑu, zɑmɑɑ nlɑ ɡɔ í nɑɑ í ko Jesu.
37 No dia seguinte, descendo eles do monte, veio ao encontro de Jesus uma grande multidão.
38 Ŋɔi si inɔi zɑmɑɑu mɔkɔ ɡɔ í dɔ̃ ɑnu hee lele í ni, Mɛɛtu, cɔ ɑmɑ inɛmɔkɔ ɑkɑ̃u ihɛ̃i ǹ nɛ. Ǹ wɑ n tɔɔɛ i fɑɑbɑɛ
38 Eis que um homem exclamou do meio da multidão: Mestre, rogo-te que olhes para meu filho, pois é o único que tenho.
39 domi inɛi inɔɔko ɡɔ í yɑ dede siɛi. Nɔ wɑɑti iyi í dede fei, ɑnu ɑkɑ̃ ɑmɑu í yɑ dɔ̃ ɑnui. Nɔ inɛi inɔɔkou í yɑ ɡbuɡbɑ̃ɛ jiidɑ, nɔ ɑmɑu í yɑ mɑɑ ce ɑntɔ foko ku mɑɑ mɛɛ ɑrɑɛ, nɔ kufitɑɛ í yɑ ɡɑɑbu.
39 Um espírito se apodera dele e subitamente dá gritos, lança-o por terra, agita-o com violência, fá-lo espumar e só o larga depois de o deixar todo ofegante.
40 Ǹ tɔɔ mɔcɔɛ ŋɑ ɑ leleɑ, ɑmmɑ ɑ̀ mɔnɡɔ.
40 Pedi a teus discípulos que o expelissem, mas não o puderam fazer.
41 Ŋɔi Jesu í ni, iŋɛ inɛ lɑɑlɔ hɑi dɑsi nɑɑnɛ ŋɑ, hee wɑɑti yoomɑi ɑn wɑ inɔ nŋɛ. Mɑ̀ hee wɑɑti yoomɑi ɑn mɑɑ temuɑò ŋɛ. Ŋɔi í sɔ̃ mɔkɔu í ni, nɑɑò ɑmɑɛu wɑ ihɛ̃.
41 Respondeu Jesus: Ó geração incrédula e perversa, até quando estarei convosco e vos aturarei? Traze cá teu filho.
42 Nɔ wɑ nɑɑɛ wɑ. Iyi í toɛ wɑ kɔkɔi Jesu ŋɔi inɛi inɔɔkou í kɛkɛɛ ilɛ í ɡbuɡbɑ̃ɛ jiidɑ. Ammɑ Jesu í fɔ si inɛi inɔɔkou ide do ɡbuɡbɑ̃ ŋɔi í fitɑ nɔ ɑmɑu í bɑ iri. Nɔ Jesu í sindoɑ bɑɑɛ.
42 E quando ele ia chegando, o demônio lançou-o por terra e agitou-o violentamente. Mas Jesus intimou o espírito imundo, curou o menino e o restituiu a seu pai.
43 Inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ bɛ fei ɑ̀ biti do bɛi ɡbuɡbɑ̃i Ilɑɑɔ̃ í lɑ í to. Jesu í nyi wɑ fɔ idei ikuɛ do kujĩɛ mɑ́ (Cɔ Mɑtie 17:22-23; Mɑɑku 9:30-32) Si bɛi ɑŋɑ fei ɑ̀ wɛɛò bitiu bɛɛbɛ do mii iyi Jesu wɑ ce fei, ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑ í ni,
43 Todos ficaram pasmados ante a grandeza de Deus. Como todos se admirassem de tudo o que Jesus fazia, disse ele a seus discípulos:
44 iŋɛ, i de itĩ i ɡbɔ ide iyi ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛu ihɛ̃ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ ŋɑ. Aɑ mu ɑmu Amɑi Amɑnɛ ɑ dɑɑ inɛ ŋɑ si ɑwɔ.
44 Gravai nos vossos corações estas palavras: O Filho do Homem há de ser entregue às mãos dos homens!
45 Ammɑ mɔcɔɛ ŋɑu ɑ kù ɡbɔ yɑɑsei ideu, domi ideu kù mɑ́ nŋɑ titɑ̃, nŋui í jɔ̀ ɑ kù ɡbɔ yɑɑseɛ. Nɔ wee ɑ̀ wɑɑ ce njoi yɑɑsei ideu ku bee Jesu mɑ́.
45 Eles, porém, não entendiam esta palavra e era-lhes obscura, de modo que não alcançaram o seu sentido; e tinham medo de lhe perguntar a este respeito.
46 Ajɔ nŋu ɡɔ mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ wɑɑ ce kɑkɔɔ ku bɑ ɑ mɑ̀ inɛ iyi í re si inɔ nŋɑ.
46 Veio-lhes então o pensamento de qual deles seria o maior.
47 Wee Jesu í mɑ̀ lɑsɑbui idɔ nŋɑ, ŋɔi í so ɑmɑ keeke ɡɔ í leekĩɛ kɔkɔɛ,
47 Penetrando Jesus nos pensamentos de seus corações, tomou um menino, colocou-o junto de si e disse-lhes:
48 nɔ í sɔ̃ ŋɑ í ni, inɛ iyi í ɡbɑ ɑmɑu ihɛ̃ nɑ irim, ɑmu tɑkɑm nii í ɡbɑ. Inɛ mɔ iyi í nɔ í ɡbɑm, inɛ iyi í bɛm wɑi í ɡbɑ. Inɛ iyi í kere í re si inɔ nŋɛ, nŋui í re iŋɛ fei.
48 Todo o que recebe este menino em meu nome, a mim é que recebe; e quem recebe a mim, recebe aquele que me enviou; pois quem dentre vós for o menor, esse será grande.
49 Ŋɔi Zɑ̃ɑ í ni, Mɛɛtu, ɑ̀ yɛ inɛ ɡɔ í yɑ mɑɑ lele inɛi inɔɔko ŋɑ do iriɛ, nɔ ɑ̀ ɡɑnjiɛ, domi kù wɑ inɔ nwɑ, kù wɑɑ tooɛ.
49 João tomou a palavra e disse: Mestre, vimos um homem que expelia demônios em teu nome, e nós lho proibimos, porque não é dos nossos.
50 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, i mɑɑ̀ ɡɑnjiɑ ŋɑ, domi inɛ iyi kù jɛ mbɛɛ nŋɛ, inɛ nŋɛi.
50 Mas Jesus lhe disse: Não lho proibais; porque, o que não é contra vós, é a vosso favor.
51 Wee wɑɑti í mɑɑi wɑ si bii Jesu ɑ́ jɔ̀ ɑndunyɑ ku nyi lele mɑ́, ŋɔi í dɑsi idɔ mɑm mɑm nŋu ku bɔ Zeruzɑlɛmu.
51 Aproximando-se o tempo em que Jesus devia ser arrebatado deste mundo, ele resolveu dirigir-se a Jerusalém.
52 Nɔ í bɛ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ cuɑɑ ku bɑ ɑ koo ɑ ceɑɑ sɔɔlui bi ku sũ. Ŋɔi inɛ ŋɑ iyi í bɛ ŋɑu ɑ̀ to ilui Sɑmɑri ɡɔ,
52 Enviou diante de si mensageiros que, tendo partido, entraram em uma povoação dos samaritanos para lhe arranjar pousada.
53 ɑmmɑ inɛi ilu bɛ ŋɑ ɑ kù jɛ ku ɡbɑɑ si nɑ iyi í jɔ̀ Zeruzɑlɛmuui wɑ bɔ.
53 Mas não o receberam, por ele dar mostras de que ia para Jerusalém.
54 Iyi Zɑɑki do Zɑ̃ɑ ɑ̀ ɡbɔ bɛɛbɛ, ŋɔi ɑ̀ beeɛ ɑ̀ ni, Lɑfɛ̃ɛ, ì bi kɑ jɔ̀ inɑ ku kitɑ si ŋɑ wɑ hɑi lele ku kpɑ ŋɑ?
54 Vendo isto, Tiago e João disseram: Senhor, queres que mandemos que desça fogo do céu e os consuma?
55 Ammɑ Jesu í sindɑ í lɑ si ŋɑ do ɡbuɡbɑ̃. [Í ni, i kù mɑ̀ iyi ì wɑɑ fɔ ŋɑ mɔm.
55 Jesus voltou-se e repreendeu-os severamente. {Não sabeis de que espírito sois animados.
56 Amu Amɑi Amɑnɛ n kù nɑɑ ku kpɑ ɑmɑnɛ ŋɑ, bii kù jɛ n fɑɑbɑ ŋɑ.] Nɔ ɑ̀ bɔ ilu mmu ɡɔ mɑ́.
56 O Filho do Homem não veio para perder as vidas dos homens, mas para salvá-las.} Foram então para outra povoação.
57 Si bɛi ɑ̀ wɑɑ nɛ ŋɔi inɛ ɡɔ í nɑɑ í sɔ̃ Jesu í ni, ɑn tooɛ bii ì wɑɑ bɔ fei.
57 Enquanto caminhavam, um homem lhe disse: Senhor, seguir-te-ei para onde quer que vás.
58 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, iŋɑ ŋɑ ɑ̀ nɛ kolo ŋɑ, nɔ bɑɑ yɛi ŋɑ mɔ ɑ̀ nɛ bi ku sũ. Ammɑ ɑmu Amɑi Amɑnɛ n kù nɛ bii ɑn koo n sũ n sĩmi.
58 Jesus replicou-lhe: As raposas têm covas e as aves do céu, ninhos, mas o Filho do Homem não tem onde reclinar a cabeça.
59 Nɔ í sɔ̃ inɛ mmu ɡɔ í ni, toom wɑ. Ammɑ inɛɛu í ni, jɔ̀ n koo n si bɑɑm wɑ titɑ̃.
59 A outro disse: Segue-me. Mas ele pediu: Senhor, permite-me ir primeiro enterrar meu pai.
60 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, jɔ̀ iku ŋɑ ɑ si iku nŋɑ ŋɑ, ɑmmɑ ɑwɔ, koo sisi lɑɑbɑɑu jiidɑi bommɑi Ilɑɑɔ̃ bii fei.
60 Mas Jesus disse-lhe: Deixa que os mortos enterrem seus mortos; tu, porém, vai e anuncia o Reino de Deus.
61 Nɔ inɛ ɡɔ í sɔ̃ɔ mɑ́ í ni, ɑn tooɛ Lɑfɛ̃ɛ, ɑmmɑ jɔ̀ n koo n tɔɔ inɛm ŋɑ sukudɔ̃ titɑ̃.
61 Um outro ainda lhe falou: Senhor, seguir-te-ei, mas permite primeiro que me despeça dos que estão em casa.
62 Nɔ Jesu í sɔ̃ɔ í ni, inɛ iyi í lesi ɑwɔɛ si kɑɑkoi kɛtɛ nɔ í sindɑ í cɔ ɑnyi, kù jɔò bommɑi Ilɑɑɔ̃.
62 Mas Jesus disse-lhe: Aquele que põe a mão no arado e olha para trás, não é apto para o Reino de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.