Lucas 9
Monkole NT (MKL_SIM) vs NVT
1 Jesu í kpe mɔcɔ mɑɑteejiɛ ŋɑu í tɔtɔɔ ŋɑ í mu nŋɑ ɡbuɡbɑ̃ do yiiko ɑ leleò inɛi inɔɔko ŋɑ fei nɔ ɑ jɔ̀ bɔ̃ɔ ŋɑ ɑ bɑ iri.
1 Jesus reuniu os Doze e lhes deu poder e autoridade para expulsar todos os demônios e curar enfermidades.
2 Ŋɔi í bɛ ŋɑ ɑ koo ɑ wɑɑzo idei bommɑi Ilɑɑɔ̃ nɔ ɑ jɔ̀ bɔ̃ɔ ŋɑ ɑ bɑ iri.
2 Depois, enviou-os para anunciar o reino de Deus e curar os enfermos.
3 Nɔ í sɔ̃ ŋɑ í ni, i mɑɑ̀ so nkɑ̃mɑ si isɛɛnɛ nŋɛu, bɑɑ ɡolo hee mɑ́ jɛ bɔɡɔ, wɑlɑ ijɛ, wɑlɑ fiɑ, nɔ i mɑɑ̀ so bɑɑ ibɔ minjisiɑ.
3 Ele os instruiu, dizendo: “Não levem coisa alguma em sua jornada. Não levem cajado, nem bolsa de viagem, nem comida, nem dinheiro, nem mesmo uma muda de roupa extra.
4 Kpɑsɛ̃ bii ì sɔ ŋɑ, i yɑ wɑ bɛ hee i koo i fitɑ hɑi ilu bɛ ŋɑ.
4 Aonde quer que forem, hospedem-se na mesma casa até partirem da cidade.
5 Ilu bii ɑ̀ kɔ ku ɡbɑ ŋɛ, i fitɑ hɑi ilu bɛ ŋɑ nɔ i ɡbuɡbɑ̃ nŋɑ irurui bɑɑtɑ nŋɛ ŋɑ ku jɛ nŋɑ sɛɛdɑ iyi kiitii Ilɑɑɔ̃ ɑ́ nɑɑ si ŋɑ.
5 E, se uma cidade se recusar a recebê-los, sacudam a poeira dos pés ao saírem, em sinal de reprovação”.
6 Mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ dede ɑ̀ dɑbii si ilɛɛko ŋɑu, ɑ̀ wɑɑ sisiò lɑɑbɑɑu jiidɑu nɔ ɑ̀ wɑsi ku jɔ̀ bɔ̃ɔ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ bɑ iri bii fei.
6 Então começaram a percorrer os povoados, anunciando as boas-novas e curando os enfermos.
7 Wee Herodu ilu ilɛu, í ɡbɔ mii iyi Jesu wɑ ce fei, nɔ lɑɑkɑiɛ í dede. Kù mɑ̀ bɑɑ bɛi ɑ́ lɑsɑbu mɑ́ si nɑ iyi í jɔ̀ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ ni Zɑ̃ɑi í jĩ hɑi si bɑlɛ,
7 Quando Herodes Antipas ouviu falar de tudo que Jesus fazia, ficou perplexo, pois alguns diziam que João Batista havia ressuscitado dos mortos.
8 inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ ni Elii wɑlii nlɑui í nɑɑ mɑ́, nɔ inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ ni inɛ ɑkɑ̃i wɑliii tɑko ŋɑui í jĩ hɑi si bɑlɛ mɑ́.
8 Outros acreditavam que Jesus era Elias, ou um dos antigos profetas que tinha voltado à vida.
9 Nɔ Herodu í ni, ǹ jɔ̀ ɑ̀ bu irii Zɑ̃ɑ. Debɛi, inɛ ihɛ̃ iyi ǹ yɑ mɑɑ n ɡbɔ bɑɑuɛ iyi wɑ ce dimii mii ŋɑu bɛ, yooi. Ŋɔi wɑ dɛ ku yɔɔ.
9 “Eu decapitei João”, dizia Herodes. “Então quem é o homem sobre quem ouço essas histórias?” E procurava ver Jesus.
10 Nɔ mɔcɔ mɑɑteeji ŋɑ iyi Jesu í tɑko í bɛ ŋɑu ɑ̀ bɑɑ bi tɛɛ ɑ̀ wɑɑ sisiɑɑ mii ŋɑ iyi ɑŋɑ ɑ̀ ce fei. Nɔ Jesu í ɡbɑ̃ ŋɑ ikɑ̃ í bɔò ŋɑ ikpɑ kɔkɔi ilu ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Bɛsɑidɑ.
10 Quando os apóstolos voltaram, contaram a Jesus tudo que tinham feito. Em seguida, Jesus se retirou para a cidade de Betsaida, a fim de estar a sós com eles.
11 Ŋɔi inɛ ŋɑ ɑ̀ ɡbɔ ikpɑ bii ɑ̀ wɑ nɔ zɑmɑɑ nkpɔ ɡɔ í hɑ̃mɛɛ ŋɑ bɛ. Nɔ Jesu í ɡbɑ ŋɑ wɑ sɔ̃ ŋɑ idei bommɑi Ilɑɑɔ̃, nɔ í jɔ̀ inɛ ŋɑ iyi ɑ kù wɑɑ nɛ bɑɑni ɑ̀ bɑ iri.
11 As multidões descobriram seu paradeiro e o seguiram. Ele as recebeu, ensinou-lhes a respeito do reino de Deus e curou os que estavam enfermos.
12 Iyi inunu wɑ lɔ ŋɔi woo bɛ mɑɑteeji ŋɑu ɑ̀ sɛkɛɛ siɛ ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, jɔ̀ inɛ ŋɑu ɑ̀ nɛ inɔ ilu wɑlɑkɔ ilɛɛko ŋɑ ɑ̀ dɛ bii ɑɑ sũ do mii iyi ɑɑ jɛ, domi si ɡbɑbuɑi ɑ̀ wɑ ihɛ̃.
12 No fim da tarde, os Doze se aproximaram e lhe disseram: “Mande as multidões aos povoados e campos vizinhos, para que encontrem comida e abrigo para passar a noite, pois estamos num lugar isolado”.
13 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, iŋɛ tɑkɑ nŋɛ i nɑ ŋɑ ijɛ ɑ jɛ mɛɛ. Ammɑ ɑ̀ ni, pɛ̃ɛ iyi ɑ̀ nɛ kù re ɑrɑ miu do cɛ̃ɛ minji. Mɑ̀ ì bi ɑwɑ tɑkɑ nwɑ kɑɑ rɑ ijɛ iyi inɛ fei ɑ́ jɛi.
13 Jesus, porém, disse: “Providenciem vocês mesmos alimento para eles”. “Temos apenas cinco pães e dois peixes”, responderam. “Ou o senhor espera que compremos comida para todo esse povo?”
14 Wee si inɔi inɛ ŋɑu inɛmɔkɔ ŋɑ ɑ̀ to zɑkɑi ɑmɑnɛ dubu miu (5.000). Ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑu í ni, i jɔ̀ ɑ bubɑ wuɑ ikɑ̃ ikɑ̃ ɑmɑnɛ ciitɑɑ ciitɑɑ.
14 Havia ali cerca de cinco mil homens. Jesus respondeu: “Digam a eles que se sentem em grupos de cinquenta”.
15 Nɔ ɑ̀ ce bɛɛbɛ ɑ̀ jɔ̀ ɑŋɑ fei ɑ̀ bubɑ.
15 Os discípulos seguiram sua instrução, e todos se sentaram.
16 Ŋɔi Jesu í so pɛ̃ɛ miu do cɛ̃ɛ minjiu nɔ í wu iju lele í sɑɑbu Ilɑɑɔ̃ nɔ í bububuɛ í nɑ mɔcɔɛ ŋɑu ɑ kpɛ̃ɑ zɑmɑɑu.
16 Jesus tomou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e os abençoou. Então, partiu-os em pedaços e os entregou aos discípulos para que distribuíssem ao povo.
17 Nɔ ɑŋɑ fei ɑ̀ jɛ ɑ̀ yo. Nɔ ɑ̀ ko iyi ɑ̀ jɛ í ɡbeu, nɔ í kɔ̃ kɔlɔ mɑɑteeji.
17 Todos comeram à vontade, e os discípulos encheram ainda doze cestos com as sobras.
18 Ajɔ nŋu ɡɔ Jesu do mɔcɔɛ ŋɑ ɑ̀ nyɑ ɑrɑ nŋɑ ikɑ̃ nɔ wɑ ce kutɔɔ. Nɔ í bee ŋɑ í ni, yooi inɛ ŋɑ ɑ̀ yɑ ni ǹ jɛ.
18 Certo dia, Jesus orava em particular, acompanhado apenas dos discípulos. Ele lhes perguntou: “Quem as multidões dizem que eu sou?”.
19 Nɔ ɑ̀ jɛɑɑ ɑ̀ ni, inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ yɑ ni ɑwɔu Zɑ̃ɑ woo dɑsi inyii. Inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ yɑ ni ɑwɔu Elii wɑlii nlɑi tɑkoui. Inɛ ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ yɑ ni ɑwɔu inɛ ɑkɑ̃i wɑliii tɑko ŋɑui í jĩ wɑ hɑi si bɑlɛ.
19 Os discípulos responderam: “Alguns dizem que o senhor é João Batista; outros, que é Elias; e outros ainda, que é um dos profetas antigos que ressuscitou”.
20 Ŋɔi í bee ŋɑ í ni, iŋɛ mɔ ni, yooi ì ni ǹ jɛ ŋɑ. Ŋɔi Piɛɛ í ni, ɑwɔi ì jɛ inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu.
20 “E vocês?”, perguntou ele. “Quem vocês dizem que eu sou?” Pedro respondeu: “O senhor é o Cristo enviado por Deus!”.
21 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔ ŋɑu do kuɡɑɑbu í ni ɑ mɑɑ̀ nɑ ɑ sɔ̃ inɛ ɡɔ.
21 Jesus advertiu severamente seus discípulos de que não dissessem a ninguém quem ele era.
22 Í sɔ̃ ŋɑ mɑ́ í ni, ɑmu Amɑi Amɑnɛ, kù nɛ bɛi ɑ́ ce iyi n kù yɛ ijuukpɑ̃ ntɔ ntɔ. Inɛ nɡbo ŋɑ do inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑ ɑɑ kɔsim ɑ kpɑm, ɑmmɑ ɑn jĩ hɑi si bɑlɛ si ɑjɔ mɛɛtɑsiɑ.
22 “É necessário que o Filho do Homem sofra muitas coisas”, disse. “Ele será rejeitado pelos líderes do povo, pelos principais sacerdotes e pelos mestres da lei. Será morto, mas no terceiro dia ressuscitará.”
23 Nɔ í sɔ̃ ɑŋɑ fei í ni, inɛ iyi wɑ bi ku toom, ku jɔ̀ idɔɔbiɛ nɔ ku so jĩi ku ɡɑɑuɛ ku toom wɑ.
23 Disse ele à multidão: “Se alguém quer ser meu seguidor, negue a si mesmo, tome diariamente sua cruz e siga-me.
24 Nɔ inɛ iyi wɑ bi ku bɑ kuwɛɛɛ do idɔɔbiɛ kɑɑ bɑɑ. Ammɑ inɛ iyi í nyɔ kuwɛɛɛ nɑ irim, lɑfɛ̃ɛi ɑ́ bɑɑ do ntɔ.
24 Se tentar se apegar à sua vida, a perderá. Mas, se abrir mão de sua vida por minha causa, a salvará.
25 Arɑnfɑ̃ɑni yoomɑi ɑmɑnɛ í nɛ bii í bɑ ɑmɑnii ɑndunyɑ fei, nɔ í kuɑ kuwɛɛɛ.
25 Que vantagem há em ganhar o mundo inteiro, mas perder ou destruir a própria vida?
26 Nɔ í ni mɑ́, inɛ iyi wɑ ce ɑnyɔi ɑmu Amɑi Amɑnɛ, wɑlɑkɔ wɑ ce ɑnyɔi idem, ɑmu mɔ ɑn ce ɑnyɔi lɑfɛ̃ɛ wɑɑti iyi ɑn nyi wɑ. Nɔ wɑɑti iyi ɑn nyi wɑ, ɑn nyi wɑi do ɑmboei Bɑɑm do ɑmɑlekɑɛ ŋɑ ɑjɔ.
26 Se alguém se envergonhar de mim e de minha mensagem, o Filho do Homem se envergonhará dele quando vier em sua glória e na glória do Pai e dos santos anjos.
27 Ntɔ ntɔ, inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ ihɛ̃ si nsɛi, ɡɔɡɔ nŋɑ ŋɑ ɑɑ yɛ bommɑi Ilɑɑɔ̃ wɑ nɑɑ ɑ bɛi ɑ ku.
27 Eu lhes digo a verdade: alguns que aqui estão não morrerão antes de ver o reino de Deus!”.
28 Iyi Jesu í fɔ ideu í tɑ̃, iyi í ce zɑkɑi ɑjɔ mɛɛjɔ ŋɔi í kpe Piɛɛ do Zɑ̃ɑ do Zɑɑki ɑ̀ koo ɑ̀ ɡũ ɑntɑi iri kutɑ nlɑ ɡɔ ku bɑ ku ce kutɔɔ.
28 Cerca de oito dias depois, Jesus levou consigo Pedro, João e Tiago a um monte para orar.
29 Iyi wɑ ce kutɔɔ ŋɔi wɑjuɛ í kpɑɑsi dimi ikɑ̃, nɔ jɑɑɛɛ í fũutɑ pɑi pɑi.
29 Enquanto ele orava, a aparência de seu rosto foi transformada, e suas roupas se tornaram brancas e resplandecentes.
30 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ Moizi do Elii ɑ̀ fɑɑtɑ wɑ do ɑmboe ɑ̀ wɑɑ bɑɑ ide ku fɔ. À wɑɑ fɔ idei ikuɛ iyi ɑ́ kú Zeruzɑlɛmu ku jɔ̀ò ɑndunyɑu ihɛ̃.
30 De repente, Moisés e Elias apareceram e começaram a falar com Jesus.
31 — ausente —
31 Tinham um aspecto glorioso e falavam sobre a partida de Jesus, que estava para se cumprir em Jerusalém.
32 Wee Piɛɛ do kpɑɑsiɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ siiko ntɔ ntɔ, ɑmmɑ iyi iju nŋɑ í mɑ́ ɑ̀ yɛ ɑmboei Jesu nɔ ɑ̀ yɛ ɑmɑnɛ minji ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ leekĩ bi tɛɛu.
32 Pedro e os outros lutavam contra o sono, mas acabaram despertando e viram a glória de Jesus e os dois homens que estavam com ele.
33 Wɑɑti iyi inɛ ŋɑu ɑ̀ wɑɑ jɔ̀ Jesu, Piɛɛ í sɔ̃ɔ í ni, Mɛɛtu, ɑ́ sĩɑ kɑ mɑɑ wɑ ihɛ̃. Jɔ̀ kɑ ce ilei ɑcɔ mɛɛtɑ, ɑkɑ̃ titɛɛ, ɑkɑ̃ mɔ ti Moizi, ɑkɑ̃ mɔ ti Elii. Í ni bɛɛbɛi si nɑ iyi í jɔ̀ kù mɑ̀ mii iyi wɑ fɔ.
33 Quando Moisés e Elias iam se retirando, Pedro, sem saber o que dizia, falou: “Mestre, é maravilhoso estarmos aqui! Vamos fazer três tendas: uma será sua, uma de Moisés e outra de Elias”.
34 Si bɛi wɑ fɔ ideu, bukɔɔ í nɑɑ í bii ŋɑ. Iyi mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ yɛ bukɔɔu wɑ bii ŋɑ ŋɔi njo í mu ŋɑ.
34 Enquanto ele ainda falava, uma nuvem surgiu e os envolveu, enchendo-os de medo.
35 Nɔ ɑ̀ ɡbɔ ide ku fɔ ɡɔ hɑi si bukɔɔu í ni, inɛ ihɛ̃i í jɛ Amɑm. Nŋui ǹ cicɑ. I yɑ ɡbɔ ideɛ ŋɑ.
35 Então uma voz que vinha da nuvem disse: “Este é meu Filho, meu Escolhido. Ouçam-no!”.
36 Si ɑnyii ide ku fɔu, Jesu nŋu ɑkɑ̃i ɑ̀ yɛ bɛ. Ŋɔi si wɑɑtiu bɛ mɔcɔ ŋɑu ɑ coko ɑ kù sɔ̃ inɛ kɑ̃mɑ mii iyi ɑ̀ yɛ.
36 Quando a voz silenciou, só Jesus estava ali. Naquela ocasião, os discípulos não contaram a ninguém o que tinham visto.
37 Iju kumɑ́ɛ iyi ɑ̀ kitɑ wɑ hɑi ɑntɑi iri kutɑu, zɑmɑɑ nlɑ ɡɔ í nɑɑ í ko Jesu.
37 No dia seguinte, quando desceram do monte, uma grande multidão veio ao encontro de Jesus.
38 Ŋɔi si inɔi zɑmɑɑu mɔkɔ ɡɔ í dɔ̃ ɑnu hee lele í ni, Mɛɛtu, cɔ ɑmɑ inɛmɔkɔ ɑkɑ̃u ihɛ̃i ǹ nɛ. Ǹ wɑ n tɔɔɛ i fɑɑbɑɛ
38 Um homem na multidão gritou: “Mestre, suplico-lhe que veja meu filho, o único que tenho!
39 domi inɛi inɔɔko ɡɔ í yɑ dede siɛi. Nɔ wɑɑti iyi í dede fei, ɑnu ɑkɑ̃ ɑmɑu í yɑ dɔ̃ ɑnui. Nɔ inɛi inɔɔkou í yɑ ɡbuɡbɑ̃ɛ jiidɑ, nɔ ɑmɑu í yɑ mɑɑ ce ɑntɔ foko ku mɑɑ mɛɛ ɑrɑɛ, nɔ kufitɑɛ í yɑ ɡɑɑbu.
39 Um espírito impuro se apodera dele e o faz gritar. Lança-o em convulsões e o faz espumar pela boca. Sacode-o violentamente e quase nunca o deixa em paz.
40 Ǹ tɔɔ mɔcɔɛ ŋɑ ɑ leleɑ, ɑmmɑ ɑ̀ mɔnɡɔ.
40 Supliquei a seus discípulos que o expulsassem, mas eles não conseguiram”.
41 Ŋɔi Jesu í ni, iŋɛ inɛ lɑɑlɔ hɑi dɑsi nɑɑnɛ ŋɑ, hee wɑɑti yoomɑi ɑn wɑ inɔ nŋɛ. Mɑ̀ hee wɑɑti yoomɑi ɑn mɑɑ temuɑò ŋɛ. Ŋɔi í sɔ̃ mɔkɔu í ni, nɑɑò ɑmɑɛu wɑ ihɛ̃.
41 Jesus disse: “Geração incrédula e corrompida! Até quando estarei com vocês e terei de suportá-los?”. Então disse ao homem: “Traga-me seu filho”.
42 Nɔ wɑ nɑɑɛ wɑ. Iyi í toɛ wɑ kɔkɔi Jesu ŋɔi inɛi inɔɔkou í kɛkɛɛ ilɛ í ɡbuɡbɑ̃ɛ jiidɑ. Ammɑ Jesu í fɔ si inɛi inɔɔkou ide do ɡbuɡbɑ̃ ŋɔi í fitɑ nɔ ɑmɑu í bɑ iri. Nɔ Jesu í sindoɑ bɑɑɛ.
42 Quando o menino se aproximou, o demônio o derrubou no chão, numa convulsão violenta. Jesus, porém, repreendeu o espírito impuro, curou o menino e o devolveu ao pai.
43 Inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ bɛ fei ɑ̀ biti do bɛi ɡbuɡbɑ̃i Ilɑɑɔ̃ í lɑ í to. Jesu í nyi wɑ fɔ idei ikuɛ do kujĩɛ mɑ́ (Cɔ Mɑtie 17:22-23; Mɑɑku 9:30-32) Si bɛi ɑŋɑ fei ɑ̀ wɛɛò bitiu bɛɛbɛ do mii iyi Jesu wɑ ce fei, ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑ í ni,
43 Todos se espantaram com a grandiosidade do poder de Deus. Enquanto todos se maravilhavam com seus feitos, Jesus disse aos discípulos:
44 iŋɛ, i de itĩ i ɡbɔ ide iyi ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛu ihɛ̃ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ ŋɑ. Aɑ mu ɑmu Amɑi Amɑnɛ ɑ dɑɑ inɛ ŋɑ si ɑwɔ.
44 “Ouçam-me e lembrem-se do que lhes digo: o Filho do Homem será traído e entregue em mãos humanas”.
45 Ammɑ mɔcɔɛ ŋɑu ɑ kù ɡbɔ yɑɑsei ideu, domi ideu kù mɑ́ nŋɑ titɑ̃, nŋui í jɔ̀ ɑ kù ɡbɔ yɑɑseɛ. Nɔ wee ɑ̀ wɑɑ ce njoi yɑɑsei ideu ku bee Jesu mɑ́.
45 Eles, porém, não entendiam essas coisas. O significado estava escondido deles, de modo que não eram capazes de compreender e tinham medo de perguntar.
46 Ajɔ nŋu ɡɔ mɔcɔ ŋɑu ɑ̀ wɑɑ ce kɑkɔɔ ku bɑ ɑ mɑ̀ inɛ iyi í re si inɔ nŋɑ.
46 Os discípulos começaram a discutir sobre qual deles seria o maior.
47 Wee Jesu í mɑ̀ lɑsɑbui idɔ nŋɑ, ŋɔi í so ɑmɑ keeke ɡɔ í leekĩɛ kɔkɔɛ,
47 Jesus, conhecendo seus pensamentos, trouxe para junto de si uma criança pequena
48 nɔ í sɔ̃ ŋɑ í ni, inɛ iyi í ɡbɑ ɑmɑu ihɛ̃ nɑ irim, ɑmu tɑkɑm nii í ɡbɑ. Inɛ mɔ iyi í nɔ í ɡbɑm, inɛ iyi í bɛm wɑi í ɡbɑ. Inɛ iyi í kere í re si inɔ nŋɛ, nŋui í re iŋɛ fei.
48 e disse: “Quem recebe uma criança como esta em meu nome recebe a mim, e quem me recebe também recebe aquele que me enviou. Portanto, o menor entre vocês será o maior”.
49 Ŋɔi Zɑ̃ɑ í ni, Mɛɛtu, ɑ̀ yɛ inɛ ɡɔ í yɑ mɑɑ lele inɛi inɔɔko ŋɑ do iriɛ, nɔ ɑ̀ ɡɑnjiɛ, domi kù wɑ inɔ nwɑ, kù wɑɑ tooɛ.
49 João disse a Jesus: “Mestre, vimos alguém usar seu nome para expulsar demônios; nós o proibimos, pois ele não era do nosso grupo”.
50 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, i mɑɑ̀ ɡɑnjiɑ ŋɑ, domi inɛ iyi kù jɛ mbɛɛ nŋɛ, inɛ nŋɛi.
50 “Não o proíbam!”, disse Jesus. “Quem não é contra vocês é a favor de vocês.”
51 Wee wɑɑti í mɑɑi wɑ si bii Jesu ɑ́ jɔ̀ ɑndunyɑ ku nyi lele mɑ́, ŋɔi í dɑsi idɔ mɑm mɑm nŋu ku bɔ Zeruzɑlɛmu.
51 Como se aproximava o tempo de ser elevado ao céu, Jesus partiu com determinação para Jerusalém.
52 Nɔ í bɛ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ cuɑɑ ku bɑ ɑ koo ɑ ceɑɑ sɔɔlui bi ku sũ. Ŋɔi inɛ ŋɑ iyi í bɛ ŋɑu ɑ̀ to ilui Sɑmɑri ɡɔ,
52 Enviou mensageiros adiante até um povoado samaritano, a fim de fazerem os preparativos para sua chegada.
53 ɑmmɑ inɛi ilu bɛ ŋɑ ɑ kù jɛ ku ɡbɑɑ si nɑ iyi í jɔ̀ Zeruzɑlɛmuui wɑ bɔ.
53 Contudo, os habitantes do povoado não receberam Jesus, porque parecia evidente que ele estava a caminho de Jerusalém.
54 Iyi Zɑɑki do Zɑ̃ɑ ɑ̀ ɡbɔ bɛɛbɛ, ŋɔi ɑ̀ beeɛ ɑ̀ ni, Lɑfɛ̃ɛ, ì bi kɑ jɔ̀ inɑ ku kitɑ si ŋɑ wɑ hɑi lele ku kpɑ ŋɑ?
54 Percebendo isso, Tiago e João disseram a Jesus: “Senhor, quer que mandemos cair fogo do céu para consumi-los?”.
55 Ammɑ Jesu í sindɑ í lɑ si ŋɑ do ɡbuɡbɑ̃. [Í ni, i kù mɑ̀ iyi ì wɑɑ fɔ ŋɑ mɔm.
55 Jesus, porém, se voltou para eles e os repreendeu.
56 Amu Amɑi Amɑnɛ n kù nɑɑ ku kpɑ ɑmɑnɛ ŋɑ, bii kù jɛ n fɑɑbɑ ŋɑ.] Nɔ ɑ̀ bɔ ilu mmu ɡɔ mɑ́.
56 E seguiram para outro povoado.
57 Si bɛi ɑ̀ wɑɑ nɛ ŋɔi inɛ ɡɔ í nɑɑ í sɔ̃ Jesu í ni, ɑn tooɛ bii ì wɑɑ bɔ fei.
57 Quando andavam pelo caminho, alguém disse a Jesus: “Eu o seguirei aonde quer que vá”.
58 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, iŋɑ ŋɑ ɑ̀ nɛ kolo ŋɑ, nɔ bɑɑ yɛi ŋɑ mɔ ɑ̀ nɛ bi ku sũ. Ammɑ ɑmu Amɑi Amɑnɛ n kù nɛ bii ɑn koo n sũ n sĩmi.
58 Jesus respondeu: “As raposas têm tocas onde morar e as aves têm ninhos, mas o Filho do Homem não tem sequer um lugar para recostar a cabeça”.
59 Nɔ í sɔ̃ inɛ mmu ɡɔ í ni, toom wɑ. Ammɑ inɛɛu í ni, jɔ̀ n koo n si bɑɑm wɑ titɑ̃.
59 E a outra pessoa ele disse: “Siga-me”. O homem, porém, respondeu: “Senhor, deixe-me primeiro sepultar meu pai”.
60 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, jɔ̀ iku ŋɑ ɑ si iku nŋɑ ŋɑ, ɑmmɑ ɑwɔ, koo sisi lɑɑbɑɑu jiidɑi bommɑi Ilɑɑɔ̃ bii fei.
60 Jesus respondeu: “Deixe que os mortos sepultem seus próprios mortos. Você, porém, deve ir e anunciar o reino de Deus”.
61 Nɔ inɛ ɡɔ í sɔ̃ɔ mɑ́ í ni, ɑn tooɛ Lɑfɛ̃ɛ, ɑmmɑ jɔ̀ n koo n tɔɔ inɛm ŋɑ sukudɔ̃ titɑ̃.
61 Outro, ainda, disse: “Senhor, eu o seguirei, mas deixe que antes me despeça de minha família”.
62 Nɔ Jesu í sɔ̃ɔ í ni, inɛ iyi í lesi ɑwɔɛ si kɑɑkoi kɛtɛ nɔ í sindɑ í cɔ ɑnyi, kù jɔò bommɑi Ilɑɑɔ̃.
62 Mas Jesus lhe disse: “Quem põe a mão no arado e olha para trás não está apto para o reino de Deus”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.