Lucas 20

Monkole NT (MKL_SIM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ajɔ nŋu ɡɔ si bɛi Jesu wɑ kɔ zɑmɑɑu si cio bɑntumɑi kpɑsɛ̃i Ilɑɑɔ̃ wɑ sisi lɑɑbɑɑu jiidɑu, ŋɔi inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑ do inɛ nɡbo ŋɑ ɑ̀ fɑɑtɑ wɑ.
1 Num daqueles dias, Jesus ensinava no templo e anunciava ao povo a boa nova. Chegaram os príncipes dos sacerdotes e os escribas com os anciãos,
2 Nɔ ɑ̀ ni, sɔ̃ wɑ, yiiko yoomɑi ì wɑɑ ceò mii ŋɑu ihɛ̃, mɑ̀ yooi í nɑɛ kpɑ̃ɑɛ.
2 e falaram-lhe: Dize-nos: com que direito fazes essas coisas, ou quem é que te deu essa autoridade?
3 Ŋɔi í sɔ̃ ŋɑ í ni, ɑmu mɔ, ɑn bee ŋɛ ide ɡɔ. I sɔ̃m ŋɑ,
3 Jesus respondeu: Também eu vos farei uma pergunta.
4 hɑi iwoi Zɑ̃ɑ í bɑ yiiko iyi í dɑsiò inɛ ŋɑ inyi. Hɑi bi Ilɑɑɔ̃ de, mɑ̀ hɑi bi ɑmɑnɛ ŋɑ.
4 Respondei-me: o batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ŋɔi ɑ̀ wɑɑ busi njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, bɛirei ɑɑ kɑ jɛɑɑ. Nsɛi nɔɔ, bii ɑ̀ jɛɑɑ ɑ̀ ni hɑi bi Ilɑɑɔ̃i, ɑ́ bee wɑ bɛirei í ce ɑ kù dɑsi Zɑ̃ɑ nɑɑnɛ.
5 Eles começaram a raciocinar entre si, dizendo: Se dissermos: Do céu, ele dirá: Por que razão, pois, não crestes nele?
6 Bii ɑ̀ nɔ ɑ̀ ni hɑi bi ɑmɑnɛ ŋɑi, inɛ ŋɑ ɑɑ nɑ ɑ tɑ wɑ kutɑ domi inɛ fei í dɑsi nɑɑnɛ iyi Zɑ̃ɑ wɑliii.
6 Se, porém, dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque está convencido de que João era profeta.
7 Ŋɔi ɑ̀ jɛ ɑ̀ ni, ɑ kù mɑ̀ hɑi iwoi í bɑ yiikoɛ.
7 Responderam por fim que não sabiam de onde era.
8 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, ɑmu mɔ, n kɑɑ n sɔ̃ ŋɛ yiikoi inɛ iyi ǹ wɑ n ceò mii ŋɑu ihɛ̃.
8 Replicou-lhes também Jesus: Nem eu vos direi com que direito faço estas coisas.
9 Si ɑnyiɛ nɔ í kpɑɑ inɛ ŋɑ mɔndɑu ihɛ̃ í ni, inɛ ɡɔ í ce ikoɛ nɔ í lɔ si jĩi ndii rezɛ̃ɛ nɔ í ce kɑɑ í kɑɑkoɛò. Ŋɔi í so ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑ í dɑsi ŋɑ si ikou ɑ mɑɑ loɡooɛ, í bɛi í bɔ ilu koo kpɛ bɛ.
9 Então Jesus propôs-lhes esta parábola: Um homem plantou uma vinha, arrendou-a a vinhateiros e ausentou-se por muito tempo para uma terra estranha.
10 Wɑɑti iyi jĩi nɔu í so í to ku kɑ, ŋɔi í bɛ woo ce icɛ ɡɔ bi ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu koo ɡbɑ iyi í jɛ ti nŋu wɑ. Nɔ ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu ɑ̀ cɑ̃ɑ ɑ̀ leleɛ í nɛ ɑwɔ nɡbɛ.
10 No tempo da colheita, enviou um servo aos vinhateiros para que lhe dessem do produto da vinha. Estes o feriram e o reenviaram de mãos vazias.
11 Nɔ ilu ikou í bɛ woo ce icɛ mmu mɑ́. Nɔ ɑ̀ cɑ̃ nŋu mɔ, ɑ̀ buu yɑkɑ yɑkɑ, ɑ̀ sindɑɛ ɑwɔ nɡbɛ.
11 Tornou a enviar outro servo; eles feriram também a este, ultrajaram-no e despediram-no sem coisa alguma.
12 Nɔ í bɛ ɑmɑnɛ mɛɛtɑsiɑ wɑ mɑ́, nɔ ɑ̀ mɛɛ nŋu mɔ ɑ̀ bɛi ɑ̀ leleɛ.
12 Tornou a enviar um terceiro; feriram também este e expulsaram-no.
13 Ŋɔi ilu ikou í ni, bɛirei ɑn ce. An bɛ ɑmɑ ɑkɑ̃m iyi ǹ bi jiidɑui. Aɑ yɔkɔ ɑ jirimɑɛ.
13 Disse então o senhor da vinha: Que farei? Mandarei meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Ammɑ iyi ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu ɑ̀ yɔɔ, ŋɔi ɑ̀ busi njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, i cɔ inɛ iyi ɑ́ nɑ ku jɛ tubuu. Kɑ kpɑɑ ku bɑ ilɛu ku jɛ tu wɑ.
14 Vendo-o, porém, os vinhateiros discorriam entre si e diziam: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que se torne nossa a herança.
15 Ŋɔi ɑ̀ muu ɑ̀ fitɑɛ hɑi inɔ kɑrɑu nɔ ɑ̀ kpɑɑ. Ŋɔi Jesu í ni, to, nsɛi, bɛirei ilu ikou tɑkɑɛ ɑ́ ce nŋɑ.
15 E lançaram-no fora da vinha e mataram-no. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Á koo ku kpɑ ŋɑi, nɔ ku dɛ inɛ mmu ŋɑ ku dɑsi ŋɑ si ikou. Iyi ɑ̀ ɡbɔ ideu, ŋɔi ɑ̀ ni, Ilɑɑɔ̃ ku mɑɑ̀ ce bɛɛbɛ.
16 Virá e exterminará estes vinhateiros e dará a vinha a outros. A estas palavras, disseram: Que Deus não o permita!
17 Ammɑ Jesu í cɔ ŋɑ, nɔ í ni, bii bɛɛbɛi, yoomɑi í jɛ yɑɑsei kukɔu ihɛ̃ si bɛi í ni,
17 Mas Jesus, fixando o olhar neles, disse-lhes: Que quer dizer então o que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram tornou-se a pedra angular {Sl 117,22}?
18 Nɔ inɛ iyi í cuku si kutɑu fei, ɑ́ cɛi. Inɛ iyi í nɔ í bɑtɑ mɔ ɑ́ lɔlɔɛi nɛkɔ̃ nɛkɔ̃.
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará despedaçado; e sobre quem ela cair, este será esmagado!
19 Iyi inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu ɑ̀ ɡbɔ ideu ɡbɑkɑ̃ ŋɔi ɑ̀ wɑɑ dɛ bɛi ɑɑ ce ɑ mu Jesu. Ammɑ ɑ̀ wɑɑ ce njoi zɑmɑɑu. À wɑɑ bi ɑ muui domi ɑ̀ mɑ̀ iyi nɑ irii ɑŋɑi í kpɑ mɔndɑu.
19 Naquela mesma hora os príncipes dos sacerdotes e os escribas procuraram prendê-lo, mas temeram o povo. Tinham compreendido que se referia a eles ao propor essa parábola.
20 Nŋui í jɔ̀ si fei ndɛɛ ɑ̀ yɑ mɑɑ ce lɑɑkɑɛ. Ŋɔi ɑ̀ bɛ siɛ woo zɑmbɑ ɡɔ ŋɑ iyi ɑ̀ yɛ bɛi inɛ jiidɑ ŋɑ ɑ koo ɑ cɔ lɑɑkɑɛ. À bɛ ŋɑi ku bɑ ɑ leɑɑ tɑɑi ide nɔ ɑ bɑ kpɑ̃ɑ ɑ muu ɑ dɑɑ ilu ilɛu si ɑwɔi nŋu iyi í nɛ ɡbuɡbɑ̃.
20 Puseram-se então a observá-lo e mandaram espiões que se disfarçassem em homens de bem, para armar-lhe ciladas e surpreendê-lo no que dizia, a fim de o entregarem à autoridade e ao poder do governador.
21 Inɛ ŋɑu ɑ̀ sɔ̃ɔ ide ɑ̀ ni, Mɛɛtu, ɑ̀ mɑ̀ iyi ideɛ do cio iyi ì wɑɑ kɔ inɛ ŋɑ siu, fei ndɛɛ dee deei. I ci yɑ nɑ inɛ ɡɔ ntɔ nɑ kubi, ì wɑɑ nyisi inɛ ŋɑ kpɑ̃ɑi Ilɑɑɔ̃ si ntɔɛ.
21 Perguntaram-lhe eles: Mestre, sabemos que falas e ensinas com retidão e que, sem fazer acepção de pessoa alguma, ensinas o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Á sĩɑ kɑ sɑ̃ɑ ilɑɑlu Sezɑɑ fiɑi lɛmpoo? Mɑ̀ kɑ mɑɑ̀ sɑ̃ɑ.
22 É-nos permitido pagar o imposto ao imperador ou não?
23 Ammɑ Jesu í mɑ̀ muɑfiti nŋɑ, nɔ í ni,
23 Jesus percebeu a astúcia e respondeu-lhes:
24 i nyisim kpɛkɛlɛ ɑkɑ̃ wɑ n cɔ. Fotooi yooi í wɑ si kpɛkɛlɛu ihɛ̃ nɔ irii yooi ɑ̀ kɔ si. Ŋɔi ɑ̀ ni, ti Sezɑɑi.
24 Mostrai-me um denário. De quem leva a imagem e a inscrição? Responderam: De César.
25 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, to, i sɑ̃ɑ Sezɑɑ iyi í jɛ tɛɛ ŋɑ. Nɔ i sɑ̃ɑ Ilɑɑɔ̃ mɔ iyi í jɛ tɛɛ ŋɑ.
25 Então lhes disse: Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Ŋɔi ɑ̀ mɔnɡɔ ku too ɑwɔ do ideɛ ŋɑ iyi wɑ fɔ si wɑjui zɑmɑɑu. Ŋɔi ɑ̀ biti do ide ŋɑ iyi í jɛò, nɔ ɑ̀ coko nŋɑ.
26 Assim não puderam surpreendê-lo em nenhuma de suas palavras diante do povo. Pelo contrário, admirados da sua resposta, tiveram que calar-se.
27 Si ɑjɔ ɑkɑ̃u Sɑdusi ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ nɑɑ bi Jesu. Aŋɑi ɑ̀ yɑ mɑɑ ni iku ŋɑ ɑ kɑɑ jĩ. Iyi ɑ̀ to bi tɛɛ ŋɔi ɑ̀ beeɛ ɑ̀ ni,
27 Alguns saduceus - que negam a ressurreição - aproximaram-se de Jesus e perguntaram-lhe:
28 Mɛɛtu, ide iyi Moizi í kɔ nwɑ wee. Í ni bii inɛ ɡɔ í ku í jɔ̀ ɑboɛ, nɔ nŋu do ɑboɛ ɑ kù nɛ ɑmɑ, ifɔɛ ku so jɑɑɔ̃u ku bɑ ku bíɑ iɡbɑ̃ɛ ɑmɑ.
28 Mestre, Moisés prescreveu-nos: Se alguém morrer e deixar mulher, mas não deixar filhos, case-se com ela o irmão dele, e dê descendência a seu irmão.
29 Wee inɛ mɛɛje ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɛɛ iyi ɑ̀ jɛ ɑmɑi bɑɑ ɑkɑ̃. Iɡbɑ̃ nŋɑ í so ɑbo nɔ í ku, kù nɛ ɑmɑ do ɑbou bɑɑ ɑkɑ̃.
29 Ora, havia sete irmãos, o primeiro dos quais tomou uma mulher, mas morreu sem filhos.
30 Ŋɔi inɛ minjisiɑu do mɛɛtɑsiɑu ɑ̀ so jɑɑɔ̃u.
30 Casou-se com ela o segundo, mas também ele morreu sem filhos.
31 Nɔ bɛɛbɛi í ce si ɡɑ̃mɛi ɑŋɑ mɛɛjeu fei, nɔ ɑ̀ ku. Kɑ̃mɑ nŋɑ kù bɑ ɑmɑ do ɑbou.
31 Casou-se depois com ela o terceiro. E assim sucessivamente todos os sete, que morreram sem deixar filhos.
32 Nɔ si ɑnyiɛ ɑbou mɔ í nɑ í ku.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 To, ɑjɔ iyi iku ŋɑ ɑɑ nɑ ɑ jĩ, ɑboi yoo nŋɑi ɑ́ jɛ, si bɛi ɑŋɑ mɛɛjeu fei ɑ̀ soo ɑboi.
33 Na ressurreição, de qual deles será a mulher? Porque os sete a tiveram por mulher.
34 Ŋɔi Jesu í jɛ nŋɑ í ni, si ɑndunyɑu ihɛ̃ inɛmɔkɔ do inɑɑbo ŋɑ ɑ̀ yɑ so njɛ.
34 Jesus respondeu: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento,
35 Ammɑ inɛ ŋɑ iyi Ilɑɑɔ̃ í jɔ̀ ɑ̀ jĩ hɑi si bɑlɛ ɑ̀ bɑ kuwɛɛi ɑlɑ, ɑbo do mɔkɔ ŋɑ ɑ kɑɑ yɑ so njɛ mɑ́.
35 mas os que serão julgados dignos do século futuro e da ressurreição dos mortos não terão mulher nem marido.
36 Aɑ yɛi bɛi ɑmɑlekɑ ŋɑ, ɑ kɑɑ ku mɑ́. Aɑ jɛ ɑmɑi Ilɑɑɔ̃ ŋɑ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑ̀ jĩ hɑi si bɑlɛ.
36 Eles jamais poderão morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, porque são ressuscitados.
37 Si wɑɑti iyi Moizi í yɛ ɑmɑ jĩi iyi í mu inɑ nɔ kù wɑɑ jou, nŋu tɑkɑɛ í fɔ mɑm mɑm iyi iku ŋɑ ɑɑ jĩ. Wɑɑti nŋu í kpe Ilɑɑɔ̃ Lɑfɛ̃ɛi Aburɑhɑmu do Izɑɑki do Zɑkɔbu.
37 Por outra parte, que os mortos hão de ressuscitar é o que Moisés revelou na passagem da sarça ardente {Ex 3,6}, chamando ao Senhor: Deus de Abraão, Deus de Isaac, Deus de Jacó .
38 Ntɔ ntɔ, Ilɑɑɔ̃ kù jɛ Lɑfɛ̃ɛi iku ŋɑ, ti ilu hunde ŋɑi, domi bi tɛɛ, inɛ fei ilu hundei.
38 Ora, Deus não é Deus dos mortos, mas dos vivos; porque todos vivem para ele.
39 Ŋɔi woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu, ɡɔɡɔ ŋɑ ɑ̀ ɡbɑ ide ɑ̀ ni, ide iyi ì fɔu bɛ Mɛɛtu, dee deei.
39 Alguns dos escribas disseram, então: Mestre, falaste bem.
40 Si ɑnyiɛ ɑ kù jɛ ɑ kù beeɛ ide ɡɔ mɑ́.
40 E já não se atreviam a fazer-lhe pergunta alguma.
41 Nɔ Jesu í bee ŋɑ í ni, bɛirei ɑɑ ce ɑ ni inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu tɔkui ilɑɑlu Dɑvidii.
41 Jesus perguntou-lhes: Como se pode dizer que Cristo é filho de Davi?
42 Dɑvidi tɑkɑɛ í fɔ si tiɑi iri ku kɔ̃ɛ í ni,
42 Pois o próprio Davi, no livro dos Salmos, diz: Disse o Senhor a meu Senhor: Senta-te à minha direita,
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés {Sl 109,1}.
44 To, bii Dɑvidi tɑkɑɛ wɑ kpoo Lɑfɛ̃ɛ, bɛirei ɑ́ ce ku jɛ tɔkuɛ mɑ́.
44 Portanto, Davi o chama de Senhor! Como, pois, é ele seu filho?
45 Si bɛi inɛ fei wɑ de si Jesu itĩ, ŋɔi í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑ í ni,
45 Enquanto todo o povo o ouvia, disse a seus discípulos:
46 i mu ɑrɑ nŋɛ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu, ɑŋɑ iyi ɑ̀ yɑ bi ɑ mɑɑ dɑbii do ibɔ kumboo, nɔ ɑ̀ bi ɑ yɑ ce ɑŋɑ fɔɔ do jirimɑ nlɑ nlɑ si bɑntumɑ. A ci yɑ bi kɑɑ kitɑ̃i inɛ nɡbo ŋɑ ile bi kutɔtɔɔ do inyɑ sinte bi ku ce jinɡɑu ŋɑ.
46 Guardai-vos dos escribas, que querem andar de roupas compridas e gostam das saudações nas praças públicas, das primeiras cadeiras nas sinagogas e dos primeiros lugares dos banquetes;
47 À yɑ tɑkii jɑɑɔ̃ ŋɑ ɑ ɡbɑ mii ndu ŋɑ ŋɑ fei, nɔ ɑ̀ yɑ mɑɑ ce kutɔɔ sisɔ ku bɑ ɑ yɛ ŋɑ nŋu ɑkɑ̃. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ijuukpɑ̃ nŋɑ ɑ́ lɑ ku cɑɑ.
47 que devoram as casas das viúvas, fingindo fazer longas orações. Eles receberão castigo mais rigoroso.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.