Lucas 20

Monkole NT (MKL_SIM) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ajɔ nŋu ɡɔ si bɛi Jesu wɑ kɔ zɑmɑɑu si cio bɑntumɑi kpɑsɛ̃i Ilɑɑɔ̃ wɑ sisi lɑɑbɑɑu jiidɑu, ŋɔi inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑ do inɛ nɡbo ŋɑ ɑ̀ fɑɑtɑ wɑ.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, sobrevieram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Nɔ ɑ̀ ni, sɔ̃ wɑ, yiiko yoomɑi ì wɑɑ ceò mii ŋɑu ihɛ̃, mɑ̀ yooi í nɑɛ kpɑ̃ɑɛ.
2 e o arguiram nestes termos: Dize-nos: com que autoridade fazes estas coisas? Ou quem te deu esta autoridade?
3 Ŋɔi í sɔ̃ ŋɑ í ni, ɑmu mɔ, ɑn bee ŋɛ ide ɡɔ. I sɔ̃m ŋɑ,
3 Respondeu-lhes: Também eu vos farei uma pergunta; dizei-me:
4 hɑi iwoi Zɑ̃ɑ í bɑ yiiko iyi í dɑsiò inɛ ŋɑ inyi. Hɑi bi Ilɑɑɔ̃ de, mɑ̀ hɑi bi ɑmɑnɛ ŋɑ.
4 o batismo de João era dos céus ou dos homens?
5 Ŋɔi ɑ̀ wɑɑ busi njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, bɛirei ɑɑ kɑ jɛɑɑ. Nsɛi nɔɔ, bii ɑ̀ jɛɑɑ ɑ̀ ni hɑi bi Ilɑɑɔ̃i, ɑ́ bee wɑ bɛirei í ce ɑ kù dɑsi Zɑ̃ɑ nɑɑnɛ.
5 Então, eles arrazoavam entre si: Se dissermos: do céu, ele dirá: Por que não acreditastes nele?
6 Bii ɑ̀ nɔ ɑ̀ ni hɑi bi ɑmɑnɛ ŋɑi, inɛ ŋɑ ɑɑ nɑ ɑ tɑ wɑ kutɑ domi inɛ fei í dɑsi nɑɑnɛ iyi Zɑ̃ɑ wɑliii.
6 Mas, se dissermos: dos homens, o povo todo nos apedrejará; porque está convicto de ser João um profeta.
7 Ŋɔi ɑ̀ jɛ ɑ̀ ni, ɑ kù mɑ̀ hɑi iwoi í bɑ yiikoɛ.
7 Por fim, responderam que não sabiam.
8 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, ɑmu mɔ, n kɑɑ n sɔ̃ ŋɛ yiikoi inɛ iyi ǹ wɑ n ceò mii ŋɑu ihɛ̃.
8 Então, Jesus lhes replicou: Pois nem eu vos digo com que autoridade faço estas coisas.
9 Si ɑnyiɛ nɔ í kpɑɑ inɛ ŋɑ mɔndɑu ihɛ̃ í ni, inɛ ɡɔ í ce ikoɛ nɔ í lɔ si jĩi ndii rezɛ̃ɛ nɔ í ce kɑɑ í kɑɑkoɛò. Ŋɔi í so ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑ í dɑsi ŋɑ si ikou ɑ mɑɑ loɡooɛ, í bɛi í bɔ ilu koo kpɛ bɛ.
9 A seguir, passou Jesus a proferir ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, arrendou-a a lavradores e ausentou-se do país por prazo considerável.
10 Wɑɑti iyi jĩi nɔu í so í to ku kɑ, ŋɔi í bɛ woo ce icɛ ɡɔ bi ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu koo ɡbɑ iyi í jɛ ti nŋu wɑ. Nɔ ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu ɑ̀ cɑ̃ɑ ɑ̀ leleɛ í nɛ ɑwɔ nɡbɛ.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha; os lavradores, porém, depois de o espancarem, o despacharam vazio.
11 Nɔ ilu ikou í bɛ woo ce icɛ mmu mɑ́. Nɔ ɑ̀ cɑ̃ nŋu mɔ, ɑ̀ buu yɑkɑ yɑkɑ, ɑ̀ sindɑɛ ɑwɔ nɡbɛ.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo; mas eles também a este espancaram e, depois de o ultrajarem, o despacharam vazio.
12 Nɔ í bɛ ɑmɑnɛ mɛɛtɑsiɑ wɑ mɑ́, nɔ ɑ̀ mɛɛ nŋu mɔ ɑ̀ bɛi ɑ̀ leleɛ.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de o ferirem, expulsaram.
13 Ŋɔi ilu ikou í ni, bɛirei ɑn ce. An bɛ ɑmɑ ɑkɑ̃m iyi ǹ bi jiidɑui. Aɑ yɔkɔ ɑ jirimɑɛ.
13 Então, disse o dono da vinha: Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.
14 Ammɑ iyi ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu ɑ̀ yɔɔ, ŋɔi ɑ̀ busi njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, i cɔ inɛ iyi ɑ́ nɑ ku jɛ tubuu. Kɑ kpɑɑ ku bɑ ilɛu ku jɛ tu wɑ.
14 Vendo-o, porém, os lavradores, arrazoavam entre si, dizendo: Este é o herdeiro; matemo-lo, para que a herança venha a ser nossa.
15 Ŋɔi ɑ̀ muu ɑ̀ fitɑɛ hɑi inɔ kɑrɑu nɔ ɑ̀ kpɑɑ. Ŋɔi Jesu í ni, to, nsɛi, bɛirei ilu ikou tɑkɑɛ ɑ́ ce nŋɑ.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram. Que lhes fará, pois, o dono da vinha?
16 Á koo ku kpɑ ŋɑi, nɔ ku dɛ inɛ mmu ŋɑ ku dɑsi ŋɑ si ikou. Iyi ɑ̀ ɡbɔ ideu, ŋɔi ɑ̀ ni, Ilɑɑɔ̃ ku mɑɑ̀ ce bɛɛbɛ.
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e passará a vinha a outros. Ao ouvirem isto, disseram: Tal não aconteça!
17 Ammɑ Jesu í cɔ ŋɑ, nɔ í ni, bii bɛɛbɛi, yoomɑi í jɛ yɑɑsei kukɔu ihɛ̃ si bɛi í ni,
17 Mas Jesus, fitando-os, disse: Que quer dizer, pois, o que está escrito:
18 Nɔ inɛ iyi í cuku si kutɑu fei, ɑ́ cɛi. Inɛ iyi í nɔ í bɑtɑ mɔ ɑ́ lɔlɔɛi nɛkɔ̃ nɛkɔ̃.
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Iyi inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu ɑ̀ ɡbɔ ideu ɡbɑkɑ̃ ŋɔi ɑ̀ wɑɑ dɛ bɛi ɑɑ ce ɑ mu Jesu. Ammɑ ɑ̀ wɑɑ ce njoi zɑmɑɑu. À wɑɑ bi ɑ muui domi ɑ̀ mɑ̀ iyi nɑ irii ɑŋɑi í kpɑ mɔndɑu.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam lançar-lhe as mãos, pois perceberam que, em referência a eles, dissera esta parábola; mas temiam o povo.
20 Nŋui í jɔ̀ si fei ndɛɛ ɑ̀ yɑ mɑɑ ce lɑɑkɑɛ. Ŋɔi ɑ̀ bɛ siɛ woo zɑmbɑ ɡɔ ŋɑ iyi ɑ̀ yɛ bɛi inɛ jiidɑ ŋɑ ɑ koo ɑ cɔ lɑɑkɑɛ. À bɛ ŋɑi ku bɑ ɑ leɑɑ tɑɑi ide nɔ ɑ bɑ kpɑ̃ɑ ɑ muu ɑ dɑɑ ilu ilɛu si ɑwɔi nŋu iyi í nɛ ɡbuɡbɑ̃.
20 Observando-o, subornaram emissários que se fingiam de justos para verem se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Inɛ ŋɑu ɑ̀ sɔ̃ɔ ide ɑ̀ ni, Mɛɛtu, ɑ̀ mɑ̀ iyi ideɛ do cio iyi ì wɑɑ kɔ inɛ ŋɑ siu, fei ndɛɛ dee deei. I ci yɑ nɑ inɛ ɡɔ ntɔ nɑ kubi, ì wɑɑ nyisi inɛ ŋɑ kpɑ̃ɑi Ilɑɑɔ̃ si ntɔɛ.
21 Então, o consultaram, dizendo: Mestre, sabemos que falas e ensinas retamente e não te deixas levar de respeitos humanos, porém ensinas o caminho de Deus segundo a verdade;
22 Á sĩɑ kɑ sɑ̃ɑ ilɑɑlu Sezɑɑ fiɑi lɛmpoo? Mɑ̀ kɑ mɑɑ̀ sɑ̃ɑ.
22 é lícito pagar tributo a César ou não?
23 Ammɑ Jesu í mɑ̀ muɑfiti nŋɑ, nɔ í ni,
23 Mas Jesus, percebendo-lhes o ardil, respondeu:
24 i nyisim kpɛkɛlɛ ɑkɑ̃ wɑ n cɔ. Fotooi yooi í wɑ si kpɛkɛlɛu ihɛ̃ nɔ irii yooi ɑ̀ kɔ si. Ŋɔi ɑ̀ ni, ti Sezɑɑi.
24 Mostrai-me um denário. De quem é a efígie e a inscrição? Prontamente disseram: De César. Então, lhes recomendou Jesus:
25 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, to, i sɑ̃ɑ Sezɑɑ iyi í jɛ tɛɛ ŋɑ. Nɔ i sɑ̃ɑ Ilɑɑɔ̃ mɔ iyi í jɛ tɛɛ ŋɑ.
25 Dai, pois, a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Ŋɔi ɑ̀ mɔnɡɔ ku too ɑwɔ do ideɛ ŋɑ iyi wɑ fɔ si wɑjui zɑmɑɑu. Ŋɔi ɑ̀ biti do ide ŋɑ iyi í jɛò, nɔ ɑ̀ coko nŋɑ.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Si ɑjɔ ɑkɑ̃u Sɑdusi ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ nɑɑ bi Jesu. Aŋɑi ɑ̀ yɑ mɑɑ ni iku ŋɑ ɑ kɑɑ jĩ. Iyi ɑ̀ to bi tɛɛ ŋɔi ɑ̀ beeɛ ɑ̀ ni,
27 Chegando alguns dos saduceus, homens que dizem não haver ressurreição,
28 Mɛɛtu, ide iyi Moizi í kɔ nwɑ wee. Í ni bii inɛ ɡɔ í ku í jɔ̀ ɑboɛ, nɔ nŋu do ɑboɛ ɑ kù nɛ ɑmɑ, ifɔɛ ku so jɑɑɔ̃u ku bɑ ku bíɑ iɡbɑ̃ɛ ɑmɑ.
28 perguntaram-lhe: Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se morrer o irmão de alguém, sendo aquele casado e não deixando filhos, seu irmão deve casar com a viúva e suscitar descendência ao falecido.
29 Wee inɛ mɛɛje ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɛɛ iyi ɑ̀ jɛ ɑmɑi bɑɑ ɑkɑ̃. Iɡbɑ̃ nŋɑ í so ɑbo nɔ í ku, kù nɛ ɑmɑ do ɑbou bɑɑ ɑkɑ̃.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Ŋɔi inɛ minjisiɑu do mɛɛtɑsiɑu ɑ̀ so jɑɑɔ̃u.
30 o segundo e o terceiro também desposaram a viúva;
31 Nɔ bɛɛbɛi í ce si ɡɑ̃mɛi ɑŋɑ mɛɛjeu fei, nɔ ɑ̀ ku. Kɑ̃mɑ nŋɑ kù bɑ ɑmɑ do ɑbou.
31 igualmente os sete não tiveram filhos e morreram.
32 Nɔ si ɑnyiɛ ɑbou mɔ í nɑ í ku.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 To, ɑjɔ iyi iku ŋɑ ɑɑ nɑ ɑ jĩ, ɑboi yoo nŋɑi ɑ́ jɛ, si bɛi ɑŋɑ mɛɛjeu fei ɑ̀ soo ɑboi.
33 Esta mulher, pois, no dia da ressurreição, de qual deles será esposa? Porque os sete a desposaram.
34 Ŋɔi Jesu í jɛ nŋɑ í ni, si ɑndunyɑu ihɛ̃ inɛmɔkɔ do inɑɑbo ŋɑ ɑ̀ yɑ so njɛ.
34 Então, lhes acrescentou Jesus: Os filhos deste mundo casam-se e dão-se em casamento;
35 Ammɑ inɛ ŋɑ iyi Ilɑɑɔ̃ í jɔ̀ ɑ̀ jĩ hɑi si bɑlɛ ɑ̀ bɑ kuwɛɛi ɑlɑ, ɑbo do mɔkɔ ŋɑ ɑ kɑɑ yɑ so njɛ mɑ́.
35 mas os que são havidos por dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 Aɑ yɛi bɛi ɑmɑlekɑ ŋɑ, ɑ kɑɑ ku mɑ́. Aɑ jɛ ɑmɑi Ilɑɑɔ̃ ŋɑ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑ̀ jĩ hɑi si bɑlɛ.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Si wɑɑti iyi Moizi í yɛ ɑmɑ jĩi iyi í mu inɑ nɔ kù wɑɑ jou, nŋu tɑkɑɛ í fɔ mɑm mɑm iyi iku ŋɑ ɑɑ jĩ. Wɑɑti nŋu í kpe Ilɑɑɔ̃ Lɑfɛ̃ɛi Aburɑhɑmu do Izɑɑki do Zɑkɔbu.
37 E que os mortos hão de ressuscitar, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando chama ao Senhor o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Ntɔ ntɔ, Ilɑɑɔ̃ kù jɛ Lɑfɛ̃ɛi iku ŋɑ, ti ilu hunde ŋɑi, domi bi tɛɛ, inɛ fei ilu hundei.
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Ŋɔi woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu, ɡɔɡɔ ŋɑ ɑ̀ ɡbɑ ide ɑ̀ ni, ide iyi ì fɔu bɛ Mɛɛtu, dee deei.
39 Então, disseram alguns dos escribas: Mestre, respondeste bem!
40 Si ɑnyiɛ ɑ kù jɛ ɑ kù beeɛ ide ɡɔ mɑ́.
40 Dali por diante, não ousaram mais interrogá-lo.
41 Nɔ Jesu í bee ŋɑ í ni, bɛirei ɑɑ ce ɑ ni inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu tɔkui ilɑɑlu Dɑvidii.
41 Mas Jesus lhes perguntou: Como podem dizer que o Cristo é filho de Davi?
42 Dɑvidi tɑkɑɛ í fɔ si tiɑi iri ku kɔ̃ɛ í ni,
42 Visto como o próprio Davi afirma no livro dos Salmos:
43 — ausente —
43 até que eu ponha os teus inimigos por estrado dos teus pés.
44 To, bii Dɑvidi tɑkɑɛ wɑ kpoo Lɑfɛ̃ɛ, bɛirei ɑ́ ce ku jɛ tɔkuɛ mɑ́.
44 Assim, pois, Davi lhe chama Senhor, e como pode ser ele seu filho?
45 Si bɛi inɛ fei wɑ de si Jesu itĩ, ŋɔi í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑ í ni,
45 Ouvindo-o todo o povo, recomendou Jesus a seus discípulos:
46 i mu ɑrɑ nŋɛ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu, ɑŋɑ iyi ɑ̀ yɑ bi ɑ mɑɑ dɑbii do ibɔ kumboo, nɔ ɑ̀ bi ɑ yɑ ce ɑŋɑ fɔɔ do jirimɑ nlɑ nlɑ si bɑntumɑ. A ci yɑ bi kɑɑ kitɑ̃i inɛ nɡbo ŋɑ ile bi kutɔtɔɔ do inyɑ sinte bi ku ce jinɡɑu ŋɑ.
46 Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes;
47 À yɑ tɑkii jɑɑɔ̃ ŋɑ ɑ ɡbɑ mii ndu ŋɑ ŋɑ fei, nɔ ɑ̀ yɑ mɑɑ ce kutɔɔ sisɔ ku bɑ ɑ yɛ ŋɑ nŋu ɑkɑ̃. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ijuukpɑ̃ nŋɑ ɑ́ lɑ ku cɑɑ.
47 os quais devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações; estes sofrerão juízo muito mais severo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.