Lucas 20

Monkole NT (MKL_SIM) vs BKJ

Sair da comparação
1 Ajɔ nŋu ɡɔ si bɛi Jesu wɑ kɔ zɑmɑɑu si cio bɑntumɑi kpɑsɛ̃i Ilɑɑɔ̃ wɑ sisi lɑɑbɑɑu jiidɑu, ŋɔi inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑ do inɛ nɡbo ŋɑ ɑ̀ fɑɑtɑ wɑ.
1 E aconteceu que, em um daqueles dias, enquanto ele ensinava o povo no templo, e pregava o evangelho, os principais sacerdotes e os escribas vieram a ele com os anciãos,
2 Nɔ ɑ̀ ni, sɔ̃ wɑ, yiiko yoomɑi ì wɑɑ ceò mii ŋɑu ihɛ̃, mɑ̀ yooi í nɑɛ kpɑ̃ɑɛ.
2 e falaram-lhe, dizendo: Dize-nos, com que autoridade fazes tu essas coisas? Ou quem é que te deu tal autoridade?
3 Ŋɔi í sɔ̃ ŋɑ í ni, ɑmu mɔ, ɑn bee ŋɛ ide ɡɔ. I sɔ̃m ŋɑ,
3 E, respondendo ele, disse-lhes: Eu também vos perguntarei uma coisa, respondam-me:
4 hɑi iwoi Zɑ̃ɑ í bɑ yiiko iyi í dɑsiò inɛ ŋɑ inyi. Hɑi bi Ilɑɑɔ̃ de, mɑ̀ hɑi bi ɑmɑnɛ ŋɑ.
4 O batismo de João, era do céu ou dos homens?
5 Ŋɔi ɑ̀ wɑɑ busi njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, bɛirei ɑɑ kɑ jɛɑɑ. Nsɛi nɔɔ, bii ɑ̀ jɛɑɑ ɑ̀ ni hɑi bi Ilɑɑɔ̃i, ɑ́ bee wɑ bɛirei í ce ɑ kù dɑsi Zɑ̃ɑ nɑɑnɛ.
5 E eles arrazoavam entre si, dizendo: Se nós dissermos: Do céu, ele nos dirá: Por que então não crestes?
6 Bii ɑ̀ nɔ ɑ̀ ni hɑi bi ɑmɑnɛ ŋɑi, inɛ ŋɑ ɑɑ nɑ ɑ tɑ wɑ kutɑ domi inɛ fei í dɑsi nɑɑnɛ iyi Zɑ̃ɑ wɑliii.
6 Mas, e se nós dissermos: Dos homens, todo o povo nos apedrejará, porque eles estão convencidos que João era um profeta.
7 Ŋɔi ɑ̀ jɛ ɑ̀ ni, ɑ kù mɑ̀ hɑi iwoi í bɑ yiikoɛ.
7 E eles responderam que não podiam dizer de onde era.
8 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, ɑmu mɔ, n kɑɑ n sɔ̃ ŋɛ yiikoi inɛ iyi ǹ wɑ n ceò mii ŋɑu ihɛ̃.
8 E Jesus lhes disse: Tampouco eu vos direi com que autoridade faço estas coisas.
9 Si ɑnyiɛ nɔ í kpɑɑ inɛ ŋɑ mɔndɑu ihɛ̃ í ni, inɛ ɡɔ í ce ikoɛ nɔ í lɔ si jĩi ndii rezɛ̃ɛ nɔ í ce kɑɑ í kɑɑkoɛò. Ŋɔi í so ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑ í dɑsi ŋɑ si ikou ɑ mɑɑ loɡooɛ, í bɛi í bɔ ilu koo kpɛ bɛ.
9 Então, ele começou a falar ao povo esta parábola: Certo homem plantou uma vinha, e arrendou-a a uns lavradores, e foi para uma terra distante por muito tempo.
10 Wɑɑti iyi jĩi nɔu í so í to ku kɑ, ŋɔi í bɛ woo ce icɛ ɡɔ bi ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu koo ɡbɑ iyi í jɛ ti nŋu wɑ. Nɔ ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu ɑ̀ cɑ̃ɑ ɑ̀ leleɛ í nɛ ɑwɔ nɡbɛ.
10 E, no devido tempo, enviou um servo aos lavradores, para que lhe dessem dos frutos da vinha; mas os lavradores, espancando-o, mandaram-no embora vazio.
11 Nɔ ilu ikou í bɛ woo ce icɛ mmu mɑ́. Nɔ ɑ̀ cɑ̃ nŋu mɔ, ɑ̀ buu yɑkɑ yɑkɑ, ɑ̀ sindɑɛ ɑwɔ nɡbɛ.
11 E novamente ele enviou outro servo; e eles também o espancaram, e o insultaram e o mandaram embora vazio.
12 Nɔ í bɛ ɑmɑnɛ mɛɛtɑsiɑ wɑ mɑ́, nɔ ɑ̀ mɛɛ nŋu mɔ ɑ̀ bɛi ɑ̀ leleɛ.
12 E ele enviou novamente um terceiro; e eles também feriram a este, e o expulsaram.
13 Ŋɔi ilu ikou í ni, bɛirei ɑn ce. An bɛ ɑmɑ ɑkɑ̃m iyi ǹ bi jiidɑui. Aɑ yɔkɔ ɑ jirimɑɛ.
13 Então, disse o senhor da vinha: O que eu farei? Enviarei o meu filho amado; talvez, vendo-o, o respeitem.
14 Ammɑ iyi ɡɑɑnɔɔmɑ ŋɑu ɑ̀ yɔɔ, ŋɔi ɑ̀ busi njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, i cɔ inɛ iyi ɑ́ nɑ ku jɛ tubuu. Kɑ kpɑɑ ku bɑ ilɛu ku jɛ tu wɑ.
14 Mas, vendo-o os lavradores, eles arrazoaram entre si dizendo: Este é o herdeiro; vinde, matemo-lo, para que a herança seja nossa.
15 Ŋɔi ɑ̀ muu ɑ̀ fitɑɛ hɑi inɔ kɑrɑu nɔ ɑ̀ kpɑɑ. Ŋɔi Jesu í ni, to, nsɛi, bɛirei ilu ikou tɑkɑɛ ɑ́ ce nŋɑ.
15 Assim, eles lançaram-no fora da vinha, e o mataram. O que lhes fará, pois, o senhor da vinha?
16 Á koo ku kpɑ ŋɑi, nɔ ku dɛ inɛ mmu ŋɑ ku dɑsi ŋɑ si ikou. Iyi ɑ̀ ɡbɔ ideu, ŋɔi ɑ̀ ni, Ilɑɑɔ̃ ku mɑɑ̀ ce bɛɛbɛ.
16 Ele virá e destruirá esses lavradores, e dará a vinha a outros. E, ouvindo eles isso, disseram: Deus o proíba!
17 Ammɑ Jesu í cɔ ŋɑ, nɔ í ni, bii bɛɛbɛi, yoomɑi í jɛ yɑɑsei kukɔu ihɛ̃ si bɛi í ni,
17 E ele observando-os, disse: Então, o que é isto que está escrito: A pedra que os edificadores rejeitaram, essa se tornou a cabeça de esquina?
18 Nɔ inɛ iyi í cuku si kutɑu fei, ɑ́ cɛi. Inɛ iyi í nɔ í bɑtɑ mɔ ɑ́ lɔlɔɛi nɛkɔ̃ nɛkɔ̃.
18 Qualquer que cair sobre aquela pedra será despedaçado, mas naquele em que ela cair, ela triturará ao pó.
19 Iyi inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu ɑ̀ ɡbɔ ideu ɡbɑkɑ̃ ŋɔi ɑ̀ wɑɑ dɛ bɛi ɑɑ ce ɑ mu Jesu. Ammɑ ɑ̀ wɑɑ ce njoi zɑmɑɑu. À wɑɑ bi ɑ muui domi ɑ̀ mɑ̀ iyi nɑ irii ɑŋɑi í kpɑ mɔndɑu.
19 E os principais sacerdotes e os escribas procuraram lançar mão dele naquela mesma hora, mas eles temiam o povo; pois perceberam que ele tinha falado a parábola contra eles.
20 Nŋui í jɔ̀ si fei ndɛɛ ɑ̀ yɑ mɑɑ ce lɑɑkɑɛ. Ŋɔi ɑ̀ bɛ siɛ woo zɑmbɑ ɡɔ ŋɑ iyi ɑ̀ yɛ bɛi inɛ jiidɑ ŋɑ ɑ koo ɑ cɔ lɑɑkɑɛ. À bɛ ŋɑi ku bɑ ɑ leɑɑ tɑɑi ide nɔ ɑ bɑ kpɑ̃ɑ ɑ muu ɑ dɑɑ ilu ilɛu si ɑwɔi nŋu iyi í nɛ ɡbuɡbɑ̃.
20 E, eles vigiando-o, enviaram espiões, os quais se fingiam de homens justos, para o apanharem em alguma palavra, e o entregarem ao poder e à autoridade do governador.
21 Inɛ ŋɑu ɑ̀ sɔ̃ɔ ide ɑ̀ ni, Mɛɛtu, ɑ̀ mɑ̀ iyi ideɛ do cio iyi ì wɑɑ kɔ inɛ ŋɑ siu, fei ndɛɛ dee deei. I ci yɑ nɑ inɛ ɡɔ ntɔ nɑ kubi, ì wɑɑ nyisi inɛ ŋɑ kpɑ̃ɑi Ilɑɑɔ̃ si ntɔɛ.
21 E eles perguntaram-lhe, dizendo: Mestre, nós sabemos que tu falas e ensinas retamente, e que não fazes acepção de pessoas, mas ensinas o caminho de Deus verdadeiramente;
22 Á sĩɑ kɑ sɑ̃ɑ ilɑɑlu Sezɑɑ fiɑi lɛmpoo? Mɑ̀ kɑ mɑɑ̀ sɑ̃ɑ.
22 é lícito dar tributo a César ou não?
23 Ammɑ Jesu í mɑ̀ muɑfiti nŋɑ, nɔ í ni,
23 Mas, ele percebendo a sua astúcia, disse-lhes: Por que vós me tentais?
24 i nyisim kpɛkɛlɛ ɑkɑ̃ wɑ n cɔ. Fotooi yooi í wɑ si kpɛkɛlɛu ihɛ̃ nɔ irii yooi ɑ̀ kɔ si. Ŋɔi ɑ̀ ni, ti Sezɑɑi.
24 Mostrai-me uma moeda. De quem é a imagem e a inscrição? E, eles respondendo, disseram: De César.
25 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, to, i sɑ̃ɑ Sezɑɑ iyi í jɛ tɛɛ ŋɑ. Nɔ i sɑ̃ɑ Ilɑɑɔ̃ mɔ iyi í jɛ tɛɛ ŋɑ.
25 E ele lhes disse: Dai, pois, a César as coisas que são de César, e a Deus as coisas que são de Deus.
26 Ŋɔi ɑ̀ mɔnɡɔ ku too ɑwɔ do ideɛ ŋɑ iyi wɑ fɔ si wɑjui zɑmɑɑu. Ŋɔi ɑ̀ biti do ide ŋɑ iyi í jɛò, nɔ ɑ̀ coko nŋɑ.
26 E eles não puderam tomá-lo em suas palavras diante do povo; e eles maravilhados da sua resposta, calaram-se.
27 Si ɑjɔ ɑkɑ̃u Sɑdusi ɡɔ ŋɑ mɔ ɑ̀ nɑɑ bi Jesu. Aŋɑi ɑ̀ yɑ mɑɑ ni iku ŋɑ ɑ kɑɑ jĩ. Iyi ɑ̀ to bi tɛɛ ŋɔi ɑ̀ beeɛ ɑ̀ ni,
27 Então, chegaram-se a ele alguns dos saduceus, que negam haver ressurreição, e eles perguntaram-lhe,
28 Mɛɛtu, ide iyi Moizi í kɔ nwɑ wee. Í ni bii inɛ ɡɔ í ku í jɔ̀ ɑboɛ, nɔ nŋu do ɑboɛ ɑ kù nɛ ɑmɑ, ifɔɛ ku so jɑɑɔ̃u ku bɑ ku bíɑ iɡbɑ̃ɛ ɑmɑ.
28 dizendo: Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de um homem, tendo esposa, e ele não deixasse filhos, seu irmão tomasse a esposa dele, e levantasse descendência a seu irmão.
29 Wee inɛ mɛɛje ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɛɛ iyi ɑ̀ jɛ ɑmɑi bɑɑ ɑkɑ̃. Iɡbɑ̃ nŋɑ í so ɑbo nɔ í ku, kù nɛ ɑmɑ do ɑbou bɑɑ ɑkɑ̃.
29 Houve, pois, sete irmãos; e o primeiro tomou uma mulher, e morreu sem filhos.
30 Ŋɔi inɛ minjisiɑu do mɛɛtɑsiɑu ɑ̀ so jɑɑɔ̃u.
30 E o segundo a tomou como esposa, e morreu sem filhos.
31 Nɔ bɛɛbɛi í ce si ɡɑ̃mɛi ɑŋɑ mɛɛjeu fei, nɔ ɑ̀ ku. Kɑ̃mɑ nŋɑ kù bɑ ɑmɑ do ɑbou.
31 E o terceiro a tomou, e semelhantemente também os sete, e eles não tiveram filhos e morreram.
32 Nɔ si ɑnyiɛ ɑbou mɔ í nɑ í ku.
32 E depois de todos, a mulher também morreu.
33 To, ɑjɔ iyi iku ŋɑ ɑɑ nɑ ɑ jĩ, ɑboi yoo nŋɑi ɑ́ jɛ, si bɛi ɑŋɑ mɛɛjeu fei ɑ̀ soo ɑboi.
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles será a mulher? Pois os sete a tiveram por esposa.
34 Ŋɔi Jesu í jɛ nŋɑ í ni, si ɑndunyɑu ihɛ̃ inɛmɔkɔ do inɑɑbo ŋɑ ɑ̀ yɑ so njɛ.
34 E, Jesus respondendo, disse-lhes: Os filhos deste mundo casam-se, e dão-se em casamento;
35 Ammɑ inɛ ŋɑ iyi Ilɑɑɔ̃ í jɔ̀ ɑ̀ jĩ hɑi si bɑlɛ ɑ̀ bɑ kuwɛɛi ɑlɑ, ɑbo do mɔkɔ ŋɑ ɑ kɑɑ yɑ so njɛ mɑ́.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar o mundo vindouro, e a ressurreição dos mortos, não se casam, nem se dão em casamento;
36 Aɑ yɛi bɛi ɑmɑlekɑ ŋɑ, ɑ kɑɑ ku mɑ́. Aɑ jɛ ɑmɑi Ilɑɑɔ̃ ŋɑ si nɑ iyi í jɔ̀ ɑ̀ jĩ hɑi si bɑlɛ.
36 nem podem mais morrer; porque são iguais aos anjos, e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Si wɑɑti iyi Moizi í yɛ ɑmɑ jĩi iyi í mu inɑ nɔ kù wɑɑ jou, nŋu tɑkɑɛ í fɔ mɑm mɑm iyi iku ŋɑ ɑɑ jĩ. Wɑɑti nŋu í kpe Ilɑɑɔ̃ Lɑfɛ̃ɛi Aburɑhɑmu do Izɑɑki do Zɑkɔbu.
37 Agora que os mortos hão de ressuscitar, até Moisés o mostrou no arbusto, quando ele chamou ao Senhor Deus de Abraão, e Deus de Isaque, e Deus de Jacó.
38 Ntɔ ntɔ, Ilɑɑɔ̃ kù jɛ Lɑfɛ̃ɛi iku ŋɑ, ti ilu hunde ŋɑi, domi bi tɛɛ, inɛ fei ilu hundei.
38 Porque ele não é Deus de mortos, mas de vivos; porque todos vivem para ele.
39 Ŋɔi woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu, ɡɔɡɔ ŋɑ ɑ̀ ɡbɑ ide ɑ̀ ni, ide iyi ì fɔu bɛ Mɛɛtu, dee deei.
39 Então, alguns dos escribas disseram, respondendo-lhe: Mestre, tu dissestes bem.
40 Si ɑnyiɛ ɑ kù jɛ ɑ kù beeɛ ide ɡɔ mɑ́.
40 E depois disso, eles não ousaram perguntar-lhe questão nenhuma.
41 Nɔ Jesu í bee ŋɑ í ni, bɛirei ɑɑ ce ɑ ni inɛ iyi Ilɑɑɔ̃ í cicɑu tɔkui ilɑɑlu Dɑvidii.
41 E ele lhes disse: Como eles dizem que Cristo é filho de Davi?
42 Dɑvidi tɑkɑɛ í fɔ si tiɑi iri ku kɔ̃ɛ í ni,
42 E o próprio Davi disse no livro dos Salmos: O ­SENHOR disse ao meu ­Senhor: Assenta-te à minha direita,
43 — ausente —
43 até que eu faça dos teus inimigos teu escabelo.
44 To, bii Dɑvidi tɑkɑɛ wɑ kpoo Lɑfɛ̃ɛ, bɛirei ɑ́ ce ku jɛ tɔkuɛ mɑ́.
44 Portanto, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é ele seu filho?
45 Si bɛi inɛ fei wɑ de si Jesu itĩ, ŋɔi í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑ í ni,
45 Então, ouvindo-o todo o povo, ele disse aos seus discípulos:
46 i mu ɑrɑ nŋɛ do woo kɔ inɛ ŋɑ si woodɑ ŋɑu, ɑŋɑ iyi ɑ̀ yɑ bi ɑ mɑɑ dɑbii do ibɔ kumboo, nɔ ɑ̀ bi ɑ yɑ ce ɑŋɑ fɔɔ do jirimɑ nlɑ nlɑ si bɑntumɑ. A ci yɑ bi kɑɑ kitɑ̃i inɛ nɡbo ŋɑ ile bi kutɔtɔɔ do inyɑ sinte bi ku ce jinɡɑu ŋɑ.
46 Cuidado com os escribas, que querem andar com vestes compridas, e amam saudações nos mercados, e os principais assentos nas sinagogas, e os principais lugares nos banquetes;
47 À yɑ tɑkii jɑɑɔ̃ ŋɑ ɑ ɡbɑ mii ndu ŋɑ ŋɑ fei, nɔ ɑ̀ yɑ mɑɑ ce kutɔɔ sisɔ ku bɑ ɑ yɛ ŋɑ nŋu ɑkɑ̃. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ ijuukpɑ̃ nŋɑ ɑ́ lɑ ku cɑɑ.
47 que devoram as casas das viúvas, e, por aparência, fazem longas orações; estes receberão maior condenação.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.