Lucas 18
Monkole NT (MKL_SIM) vs NVT
1 Jesu í kpɑ nŋɑ mɔndɑu ihɛ̃ ku nyisi ŋɑ iyi í sĩɑ ɑ mɑɑ ce kutɔɔ wɑɑti kɑ̃mɑ fei, ɡbɛɛji ku mɑɑ̀ wɑ si.
1 Jesus contou a seus discípulos uma parábola para mostrar-lhes que deviam orar sempre e nunca desanimar.
2 Í ni, woo kiiti ɡɔ í wɑ si ilu nlɑ ɡɔ, kù wɑɑ ce njoi Ilɑɑɔ̃, kù nɔ kù wɑɑ jirimɑ inɛ kɑ̃mɑ.
2 Disse ele: “Havia numa cidade um juiz que não temia a Deus nem se importava com as pessoas.
3 Wee si ilu ɑkɑ̃u jɑɑɔ̃ ɡɔ mɔ í wɑ bɛ. Í yɑ nɑɑ ɑjɔò ɑjɔ bi tɛɛ ku sɔ̃ɔ ku ni, kiitim, ɑmu do mbɛɛm.
3 Uma viúva daquela cidade vinha a ele com frequência e dizia: ‘Faça-me justiça contra meu adversário’.
4 Ŋɔi í kɔ hee í kpɛ. Ammɑ si ɑnyiɛ í lɑsɑbu si idɔɛ í ni, bɑɑ bii n kù wɑ n ce njoi Ilɑɑɔ̃, nɔ n kù wɑ n jirimɑ inɛ ɡɔ,
4 Por algum tempo, o juiz não lhe deu atenção, mas, por fim, disse a si mesmo: ‘Não temo a Deus e não me importo com as pessoas,
5 do nŋu fei, si nɑ iyi í jɔ̀ jɑɑɔ̃u ihɛ̃ í yɑ mɑɑ bitɑndim, ɑn ceɑɑ kiitiu nŋu do mbɛɛɛ, ku bɑ ku mɑɑ̀ bitɑndim mɑ́.
5 mas essa viúva está me irritando. Vou lhe fazer justiça, pois assim deixará de me importunar’”.
6 Ŋɔi Lɑfɛ̃ɛ í ni, to, i ɡbɔ bɛi woo kiiti lɑɑlɔu í fɔ bɛ ŋɑ de.
6 Então o Senhor disse: “Aprendam uma lição com o juiz injusto.
7 Ilɑɑɔ̃ kɑɑ bɛi ku ce ku re zɑkɑ bɛɛbɛ? Inɛ ŋɑ iyi í cicɑ, kɑɑ kiiti ŋɑ bii ɑ̀ wɑɑ dɔ̃ siɛ ɑnu dɑsɑ̃ do idũ? Iyi í re mɔm, kɑɑ kpɛ ku bɛi ku ɡbɔ nŋɑ.
7 Acaso Deus não fará justiça a seus escolhidos que clamam a ele dia e noite? Continuará a adiar sua resposta?
8 Ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛi, ɑ́ ce nŋɑ kiitii ɡbɑ̃ɑ ɡbɑ̃ɑ. Ammɑ wɑɑti iyi ɑmu Amɑi Amɑnɛ ɑn nyi wɑ mɑ́ ɑn nɑ n bɑ nɑɑnɛ ku dɑsi si ilɛu ihɛ̃?
8 Eu afirmo que ele lhes fará justiça, e rápido! Mas, quando o Filho do Homem voltar, quantas pessoas com fé ele encontrará na terra?”.
9 Jesu í kpɑ mɔndɑ ɡɔ mɑ́ nɑ irii inɛ ɡɔ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ cɔ ɑrɑ nŋɑ inɛ dee dee, nɔ ɑ̀ wɑɑ cɑ inɛ ɡɔ ŋɑ.
9 Em seguida, Jesus contou a seguinte parábola àqueles que confiavam em sua própria justiça e desprezavam os demais:
10 Í ni, ɑmɑnɛ minji ɡɔ ŋɑ ɑ̀ bɔ ku tɔɔ kpɑsɛ̃i Ilɑɑɔ̃, inɛ ɑkɑ̃ Fɑrisii, inɛ ɑkɑ̃ mɔ woo ɡbɑ fiɑi lɛmpooi.
10 “Dois homens foram ao templo orar. Um deles era fariseu, e o outro, cobrador de impostos.
11 Fɑrisiu í leekĩ wɑ ceɑ ɑrɑɛ kutɔɔ wɑ ni, Ilɑɑɔ̃, ǹ sɑɑbuɛ do iyi n kù yɛ bɛi inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ ɡbe, iyi ɑ̀ jɛ woo tɑki inɛ ŋɑ, do woo ce lɑɑlɔ ŋɑ, do woo ce sɑkɑrɑ ŋɑ, do woo ɡbɑ fiɑi lɛmpoo ŋɑ bɛi mɔkɔu ihɛ̃.
11 O fariseu, em pé, fazia esta oração: ‘Eu te agradeço, Deus, porque não sou como as demais pessoas: desonestas, pecadoras, adúlteras. E, com certeza, não sou como aquele cobrador de impostos.
12 Si ɑzumɑ ɑkɑ̃ fei ǹ yɑ n dĩ ɑnu ɑjɔ minji, nɔ mii iyi ǹ bɑ fei ǹ yɑ n nyɑ zɑɡɑɑɛi si bɛi í jɔ.
12 Jejuo duas vezes por semana e dou o dízimo de tudo que ganho’.
13 Woo ɡbɑ fiɑi lɛmpoou mɔ í leekĩ í mu ɑrɑɛ ikɑ̃, kù yɔkɔ kù wu iju lele, í le ɑwɔ si iri í ni, Ilɑɑɔ̃, ce ɑrɑɑrem ɑmu ilu dulum.
13 “Mas o cobrador de impostos ficou a distância e não tinha coragem nem de levantar os olhos para o céu enquanto orava. Em vez disso, batia no peito e dizia: ‘Deus, tem misericórdia de mim, pois sou pecador’.
14 Jesu í ni, ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛi, hɑi bɛ inɛɛu ihɛ̃ í bɑɑ í jɛ dee dee si wɑjui Ilɑɑɔ̃ í nyiò ideɛ. Ammɑ Fɑrisiu kù jɛ dee dee, domi inɛ iyi í so ɑrɑɛ lele ɑɑ kɑye lɑfɛ̃ɛi, inɛ mɔ iyi í kɑye ɑrɑɛ ɑɑ soo lelei.
14 Eu lhes digo que foi o cobrador de impostos, e não o fariseu, quem voltou para casa justificado diante de Deus. Pois aqueles que se exaltam serão humilhados, e aqueles que se humilham serão exaltados”.
15 Si ɑnyii nŋu, inɛ ŋɑ ɑ̀ ɡbɑ̃ ɑmɑ kpɔtɔɔ ŋɑ ɑ̀ nɑɑɑ Jesu wɑ ku lesi ŋɑ ɑwɔ. Iyi mɔcɔɛ ŋɑu ɑ̀ yɔɔ bɛɛbɛ ŋɔi ɑ̀ wɑ ɡbɑɡbɑ si ŋɑ.
15 Certo dia, trouxeram crianças para que Jesus pusesse as mãos sobre elas. Ao ver isso, os discípulos repreenderam aqueles que as traziam.
16 Ammɑ Jesu í ni ɑ nɑɑ nŋu ɑmu ŋɑu wɑ. Nɔ í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑu í ni, i jɔ̀ ɑmu ŋɑu ɑ nɑɑ bi tom, i mɑɑ̀ ɡɑnji ŋɑ, domi Ilɑɑɔ̃ í jɛ ilɑɑlui inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ jɔ ŋɑ.
16 Jesus, porém, chamou as crianças para junto de si e disse aos discípulos: “Deixem que as crianças venham a mim. Não as impeçam, pois o reino de Deus pertence aos que são como elas.
17 Ntɔ ntɔ, inɛ iyi kù wɑɑ sũɑ Ilɑɑɔ̃ iri ilɛ bɛi ɑmɑ keeke, Ilɑɑɔ̃ kɑɑ jɛ ilɑɑluɛ pɑi.
17 Eu lhes digo a verdade: quem não receber o reino de Deus como uma criança de modo algum entrará nele”.
18 Inɛ nɡboi Zuifu ɡɔ í nɑɑ bi Jesu í beeɛ í ni, Mɛɛtu, ɑwɔ inɛ ncɛɛ, mii ɑn ce n bɑò kuwɛɛ hɑi tɑ̃.
18 Certa vez, um homem de alta posição perguntou a Jesus: “Bom mestre, que devo fazer para herdar a vida eterna?”.
19 Ŋɔi Jesu í beeɛ í ni, nɑ mii í ce ì wɑɑ kpem inɛ ncɛɛ. Inɛ ɡɔ kù wɛɛ iyi í jɛ ncɛɛ bii kù jɛ Ilɑɑɔ̃ nŋu ɑkɑ̃.
19 “Por que você me chama de bom?”, perguntou Jesus. “Apenas Deus é verdadeiramente bom.
20 Ì mɑ̀ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ mii iyi woodɑ í ni. Mii iyi woodɑ í ni wee, mɑɑ̀ ce sɑkɑrɑ, mɑɑ̀ kpɑ inɛ, mɑɑ̀ ce ile, mɑɑ̀ jɛɑ inɛ ɡɔ sɛɛdɑ ibo, jirimɑ iyeò bɑɑɛ.
20 Você conhece os mandamentos: ‘Não cometa adultério. Não mate. Não roube. Não dê falso testemunho. Honre seu pai e sua mãe’.”
21 Ŋɔi inɛɛu í ni, ǹ wɑ n jirimɑ mii ŋɑu bɛ fei tɑ̃ hɑi keekem.
21 O homem respondeu: “Tenho obedecido a todos esses mandamentos desde a juventude”.
22 Iyi Jesu í ɡbɔ bɛɛbɛ, ŋɔi í sɔ̃ɔ í ni, í ɡbeɛ mii ɑkɑ̃. Koo i tɑ mii iyi ì nɛ fei nɔ i kpɛ̃ɑ ilu ɑre ŋɑ fiɑu. Bii ì ce bɛɛbɛ ɑɑ bɑ ɑmɑni jiidɑ lelei Aɔ̃. Si ɑnyiɛ nɔ i nɑɑ i toom.
22 Quando Jesus ouviu sua resposta, disse: “Ainda há uma coisa que você não fez. Venda todos os seus bens e dê o dinheiro aos pobres. Então você terá um tesouro no céu. Depois, venha e siga-me”.
23 Iyi mɔkɔu í ɡbɔ bɛɛbɛ ŋɔi inɔɛ í fɔ ntɔ ntɔ, domi ilu ɑmɑni nlɑ nlɑi.
23 Ao ouvir essas palavras, o homem se entristeceu, pois era muito rico.
24 Iyi Jesu í cɔɔ ŋɔi í ni, ɑ́ ɡɑɑbu hee ku cɑɑ ilu fiɑ ku jɛsi Ilɑɑɔ̃ ku jɛ ilɑɑluɛ.
24 Ao ver a tristeza daquele homem, Jesus disse: “Como é difícil os ricos entrarem no reino de Deus!
25 Á fɑɑlɑɑ kpookpo ku lɔ si iwoi ɑbɛɛ do iyi ilu ɑmɑni ɑ́ jɛsi Ilɑɑɔ̃ ku jɛ ilɑɑluɛ.
25 Na verdade, é mais fácil um camelo passar pelo buraco de uma agulha que um rico entrar no reino de Deus”.
26 Ŋɔi inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ de siɛ itĩu ɑ̀ ni, bii bɛɛbɛi nɔ yooi ɑ́ bɑ fɑɑbɑ.
26 Aqueles que o ouviram disseram: “Então quem pode ser salvo?”.
27 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, mii iyi ɑmɑnɛ í mɔnɡɔ, Ilɑɑɔ̃ kɑɑ mɔnɡɔɛ.
27 Jesus respondeu: “O que é impossível para as pessoas é possível para Deus”.
28 Ŋɔi Piɛɛ í ni, wee ɑ̀ jɔ̀ mii iyi ɑ̀ nɛ fei tɑ̃, ɑ̀ wɑɑ tooɛ.
28 Pedro disse: “Deixamos nossos lares para segui-lo”.
29 Nɔ Jesu í ni, ntɔ ntɔ, inɛ iyi í jɔ̀ kpɑsɛ̃ɛ fei, wɑlɑkɔ ɑboɛ, wɑlɑ iɡbɑ̃ do ifɔɛ ŋɑ, wɑlɑ iyeò bɑɑɛ, wɑlɑ ɑmɑɛ ŋɑ, nɑ irii bommɑi Ilɑɑɔ̃,
29 Jesus respondeu: “Eu lhes garanto que todos que deixaram casa, esposa, irmãos, pais ou filhos por causa do reino de Deus
30 ɑ́ bɑ ku kpɔ ku re si nsɛi, nɔ si ɑntɑɛ mɑ́ ɑ́ bɑ kuwɛɛ hɑi tɑ̃ ɑlɑ.
30 receberão neste mundo uma recompensa muitas vezes maior e, no mundo futuro, terão a vida eterna”.
31 Jesu í kpe mɔcɔ mɑɑteeji ŋɑu bi tɛɛ, nɔ í sɔ̃ ŋɑ í ni, wee ɑ̀ wɑɑ bɔ Zeruzɑlɛmu. Bɛi, ide iyi wɑlii ŋɑu ɑ kɔ nɑ irii ɑmu Amɑi Amɑnɛu fei ɑ́ ce.
31 Jesus chamou os Doze à parte e disse: “Estamos subindo para Jerusalém, onde tudo que foi escrito pelos profetas a respeito do Filho do Homem se cumprirá.
32 Aɑ mum ɑ dɑɑ dimi mmu ŋɑ si ɑwɔ ɑ yɑɑkoom, nɔ ɑ kpɑ̃m iju ɑ tu sim ɑntɔ.
32 Ele será entregue aos gentios, e zombarão dele, o insultarão e cuspirão nele.
33 Aɑ weem kpɔtɔɔ, si ɑnyiɛ nɔ ɑɑ kpɑm, ɑmmɑ si ɑjɔ mɛɛtɑsiɑ ɑn jĩ hɑi si bɑlɛ.
33 Eles o açoitarão e o matarão, mas no terceiro dia ele ressuscitará”.
34 Ammɑ mɔcɔ ŋɑu ɑ kù mɑ̀ nkɑ̃mɑ si ideu. Ideu í mɑnji nŋɑ ɑ kù ɡbɔ yɑɑseɛ.
34 Os discípulos, porém, não entenderam. O significado dessas palavras lhes estava oculto, e não sabiam do que ele falava.
35 Si isɛɛnɛu Jesu í mɑɑi Zeriko. Wee fɛɛju ɡɔ wɑ bubɑ itĩ kpɑ̃ɑ wɑ bɑrɑ.
35 Quando Jesus se aproximava de Jericó, havia um mendigo cego sentado à beira do caminho.
36 Iyi í ɡbɔ ibɑi zɑmɑɑ iyi wɑ lɔ, ŋɔi í bee mii í ce.
36 Ao ouvir o barulho da multidão que passava, perguntou o que estava acontecendo.
37 Ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, Jesu inɛi Nɑzɑrɛtiui wɑ lɔ.
37 Disseram-lhe que Jesus de Nazaré estava passando por ali.
38 Ŋɔi í wɑsi ku dɔ̃ ɑnu wɑ ni, Jesu, tɔkui Dɑvidi, ce ɑrɑɑrem.
38 Então começou a gritar: “Jesus, Filho de Davi, tenha misericórdia de mim!”.
39 Inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ cuɑ ŋɑu ɑ̀ lɑ siɛ ɑ̀ ni ku coko. Ammɑ bɛi ɑ̀ wɑɑ ni ku cokou, bɛɛbɛ mɔi í yɑ dɔ̃ ɑnu hee lele ku mɑɑ ni, tɔkui Dɑvidi, ce ɑrɑɑrem.
39 Os que estavam mais à frente o repreendiam e ordenavam que se calasse. Mas ele gritava ainda mais alto: “Filho de Davi, tenha misericórdia de mim!”.
40 Ŋɔi Jesu í leekĩ í ni ɑ nɑɑɛ wɑ. Iyi fɛɛjuu í to wɑ ŋɔi Jesu í beeɛ í ni,
40 Então Jesus parou e ordenou que lhe trouxessem o homem. Quando ele se aproximou, Jesus lhe perguntou:
41 mii ì bi n ceeɛ. Ŋɔi í ni, Lɑfɛ̃ɛ, ǹ bi n yɛ ilui.
41 “O que você quer que eu lhe faça?”. “Senhor, eu quero ver!”, respondeu o homem.
42 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ɔ í ni, yɛ ilu. Nɑɑnɛɛ í fɑɑbɑɛ.
42 E Jesus disse: “Receba a visão! Sua fé o curou”.
43 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ í yɛ ilu, nɔ wɑ too Jesu í wɑsi Ilɑɑɔ̃ ku sɑɑbu. Iyi zɑmɑɑu í yɔɔ, ŋɔi ɑŋɑ fei ɑ̀ wɑsi Ilɑɑɔ̃ ku sɑɑbu.
43 No mesmo instante, o homem passou a enxergar, e seguia Jesus, louvando a Deus. E todos que presenciaram isso também louvavam a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.