Lucas 16
Monkole NT (MKL_SIM) vs ARA
1 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ mɔcɔɛ ŋɑ í ni, mɔkɔ ilu fiɑ ɡɔi í wɛɛ. Mɔkɔu í nɛ ɑmɑɑcɛ ɡɔ nɔ í so ɑmɑnii kpɑsɛ̃ɛ fei í dɑɑ si ɑwɔ. Iyi í ce ɑjɔ minji ŋɔi inɛ ŋɑ ɑ̀ koo ɑ̀ kɔɔmɔtɔ ɑmɑɑcɛu bi lɑfɛ̃ɛ ɑ̀ ni, wɑ bɛjɛ ɑmɑniɛu fei.
1 Disse Jesus também aos discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador; e este lhe foi denunciado como quem estava a defraudar os seus bens.
2 Ŋɔi lɑfɛ̃ɛ í kpoo í beeɛ í ni, irei ǹ wɑ n ɡbɔ inɛ ŋɑ ɑ̀ wɑsi ku sɔ iriɛ dɑ. I kɑɑ yɔkɔ i jɛ ɑmɑɑcɛm mɑ́. Koo so tiɑi icɛɛ wɑ si bii ì yɑ ce dooɑi fiɑm, i nɑɑ i nyisim.
2 Então, mandando-o chamar, lhe disse: Que é isto que ouço a teu respeito? Presta contas da tua administração, porque já não podes mais continuar nela.
3 Ŋɔi ɑmɑɑcɛu wɑ bee ɑrɑɛ ide wɑ ni, bɛirei ɑn ce, si bɛi lɑfɛ̃ɛm wɑ nyɑm hɑi si icɛi kpɑsɛ̃ɛ. Wee n kù nɛ ɡbuɡbɑ̃ iyi ɑn yɔkɔ n loɡooò, nɔ wee ɑnyɔ kɑɑ jɔ̀ n bɑrɑ.
3 Disse o administrador consigo mesmo: Que farei, pois o meu senhor me tira a administração? Trabalhar na terra não posso; também de mendigar tenho vergonha.
4 Ǹ mɑ̀ bɛi ɑn ce ku bɑ inɛ ŋɑ ɑ ɡbɑm si kpɑsɛ̃ nŋɑ wɑɑti iyi ɑɑ nyɑm hɑi si icɛm.
4 Eu sei o que farei, para que, quando for demitido da administração, me recebam em suas casas.
5 Ŋɔi í kpe ilu ɡbesei lɑfɛ̃ɛ ŋɑu fei. Nɔ ɑŋɑ fei ɑ̀ koo bi tɛɛ ɑkɑ̃ ɑkɑ̃. Ŋɔi í bee inɛ sinte iyi í to bi tɛɛu í ni, ɡbesei lɑfɛ̃ɛm fɛloi ì wɑɑ mu.
5 Tendo chamado cada um dos devedores do seu senhor, disse ao primeiro: Quanto deves ao meu patrão?
6 Ŋɔi í jɛ í ni, ikpo iyi ɑ́ kɔ̃ boonyi cĩɔ. Ŋɔi í sɔ̃ɔ í ni, so tiɑɛ i bubɑ ńyɑ ńyɑ nɔ i kɔ ciitɑɑ.
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Então, disse: Toma a tua conta, assenta-te depressa e escreve cinquenta.
7 Ŋɔi í bee inɛ ɡɔ mɑ́ í ni, ɑwɔ mɔ, fɛloi ì wɑɑ mu. Ŋɔi í sɔ̃ɔ í ni, iyɑ sɑɑki cĩɔ. Ŋɔi í sɔ̃ nŋu mɔ í ni, so tiɑɛ i kɔ cinɛ.
7 Depois, perguntou a outro: Tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. Disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 Ŋɔi lɑfɛ̃ɛi ɑmɑɑcɛ hɑi nɛ nɑɑnɛu í ɡbɔ ideu nɔ í sɑɑbuɛ si nɑ iyi í jɔ̀ í yɔɔ iyi í nɛ bisi ntɔ ntɔ. Ŋɔi Jesu í ni, inɛi ɑndunyɑ ŋɑ ɑ̀ nɛ bisi ɑŋɑ duusɔ̃ɔ si kuwɛɛ nŋɑ ɑ̀ re inɛi inyɑ kumɑ́ ŋɑu.
8 E elogiou o senhor o administrador infiel porque se houvera atiladamente, porque os filhos do mundo são mais hábeis na sua própria geração do que os filhos da luz.
9 Ŋɔi Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, i yɑ dɛ kpɑɑsi ŋɑ do ɑmɑnii ɑndunyɑ ku bɑ bii í nɑ wɑ ɡɑiziɑ ŋɛ ɑ ɡbɑ ŋɛ si ɑndunyɑ titɔ̃i Ilɑɑɔ̃.
9 E eu vos recomendo: das riquezas de origem iníqua fazei amigos; para que, quando aquelas vos faltarem, esses amigos vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Inɛ iyi í nɛ nɑɑnɛ si mii keeke ɑ́ nɛ nɑɑnɛ si mii nlɑ. Inɛ iyi wɑ ce lɑɑlɔ si mii keeke ɑ́ ce lɑɑlɔ si mii nlɑ.
10 Quem é fiel no pouco também é fiel no muito; e quem é injusto no pouco também é injusto no muito.
11 Nɑ nŋu, bii i kù nɛ nɑɑnɛ si ɑmɑnii ɑndunyɑ ŋɑ, yooi ɑ́ dɑ nŋɛ si ɑmɑni ntɔ si ɑwɔ.
11 Se, pois, não vos tornastes fiéis na aplicação das riquezas de origem injusta, quem vos confiará a verdadeira riqueza?
12 Bii i kù nɛ nɑɑnɛ si mii ndii inɛ ɡɔ, yooi ɑ́ nɑ ŋɛ iyi í jɛ tu ŋɛ.
12 Se não vos tornastes fiéis na aplicação do alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 Amɑɑcɛ kɑ̃mɑ kɑɑ yɔkɔ ku ceɑ lɑfɛ̃ɛ minji icɛ ɑjɔ. Ntɔ ntɔ ɑ́ cé inɛ ɑkɑ̃ nɔ ku bi inɛ ɑkɑ̃, wɑlɑkɔ ku jirimɑ inɛ ɑkɑ̃ nɔ ku dondɑ inɛ ɑkɑ̃. I kɑɑ yɔkɔ i too Ilɑɑɔ̃ do fiɑ ɑjɔ ŋɑ.
13 Ninguém pode servir a dois senhores; porque ou há de aborrecer-se de um e amar ao outro ou se devotará a um e desprezará ao outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Wee Fɑrisi ŋɑ fiɑ ku bi nŋɑ í cɑɑ. Iyi ɑ̀ ɡbɔ ide ŋɑ iyi Jesu í fɔu fei ŋɔi ɑ̀ wɑɑ yɑɑkoɛ.
14 Os fariseus, que eram avarentos, ouviam tudo isto e o ridiculizavam.
15 Nɔ Jesu í sɔ̃ ŋɑ í ni, iŋɛ ì wɑɑ dɛ i jɛ inɛ dee dee ŋɑ si wɑjui ɑmɑnɛ ŋɑ, ɑmmɑ Ilɑɑɔ̃ í mɑ̀ idɔ nŋɛ. Ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛi, mii iyi ɑmɑnɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ cɔ mii jiidɑ, bi Ilɑɑɔ̃ mii sɑ̃mii.
15 Mas Jesus lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece o vosso coração; pois aquilo que é elevado entre homens é abominação diante de Deus.
16 Woodɑ do idei wɑlii ŋɑu fei ɑ̀ wɛɛ hee do wɑɑtii Zɑ̃ɑ. Hɑi wɑɑti bɛɛbɛ ɑ̀ wɑɑ sisi lɑɑbɑɑu jiidɑi bommɑi Ilɑɑɔ̃ nɔ inɛ fei wɑ ce kookɑɑi ku bɑ ku lɔ do ɡbuɡbɑ̃.
16 A Lei e os Profetas vigoraram até João; desde esse tempo, vem sendo anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem se esforça por entrar nele.
17 Woodɑ bɑɑ wɑsɑli í ɡɑɑbu ku bɛjɛ í re lele do ilɛ ku kpɑ iri mɔm.
17 E é mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til sequer da Lei.
18 Inɛ iyi í kɔsi ɑboɛ nɔ í so mmuɛ í ce sɑkɑrɑi. Inɛ iyi í so ɑbo iyi mɔkɔɛ í kɔsi í ce sɑkɑrɑi.
18 Quem repudiar sua mulher e casar com outra comete adultério; e aquele que casa com a mulher repudiada pelo marido também comete adultério.
19 Ŋɔi Jesu í kpɑ nŋɑ mɔndɑu ihɛ̃ í ni, mɔkɔ ilu ɑmɑni ɡɔ í wɛɛ. Mɔkɔu í yɑ mɑɑ dɑsi ibɔ cɑɑdɑ ilu iju ku sĩɑ ɡɔ. Kpɑsɛ̃ɛ ɑjɔ fei jinɡɑui.
19 Ora, havia certo homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo e que, todos os dias, se regalava esplendidamente.
20 Ilu ɑre ɡɔ mɔ í wɛɛ, í yɑ mɑɑ sũi ɑndɛ koofɑi ilu fiɑu, ɑ̀ yɑ kpoo Lɑzɑɑ. Konkoli wɑ kɔ̃ si ɑrɑɛ fei.
20 Havia também certo mendigo, chamado Lázaro, coberto de chagas, que jazia à porta daquele;
21 Nɔ ɑjɑ ŋɑ ɑ̀ yɑ nɑɑ ɑ mɑɑ fɑ konkoliɛ ŋɑu. Mɔkɔu í bi ku wo ɑrɑɛ bɑɑ do bubui sɔndɑi ilu fiɑu iyi í yɑ ɡbe, ɑmmɑ ci yɑ bɑɑ.
21 e desejava alimentar-se das migalhas que caíam da mesa do rico; e até os cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 Ŋɔi mɔkɔu í nɑ í ku nɔ ɑmɑlekɑ ŋɑ ɑ̀ soo ɑ̀ bɔòɛ bi Aburɑhɑmu. Nɔ ilu fiɑu mɔ í nɑ í ku ɑ̀ suu.
22 Aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico e foi sepultado.
23 Nɔ í koo wɑ yɛ ijuukpɑ̃ bi ku wɑi iku ŋɑ, nɔ í wu iju lele, ŋɔi í hɔ̃nnɛ Lɑzɑɑ kɔkɔi Aburɑhɑmu.
23 No inferno, estando em tormentos, levantou os olhos e viu ao longe a Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Ŋɔi í dɔ̃ ɑnu í ni, bɑɑbɑ Aburɑhɑmu, ce ɑrɑɑrem. Bɛ Lɑzɑɑ wɑ ku sɔsi ɑmɑɑwɔɛ si inyi ku nɑ ku tũ ɑmɛm, domi ǹ wɑ n yɛ ijuukpɑ̃ nlɑ nlɑ si ɑmɛi inɑu ihɛ̃.
24 Então, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim! E manda a Lázaro que molhe em água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 Ŋɔi Aburɑhɑmu í ni, ɑmɑm, ye ɡiɡi iyi ì bɑ mii jiidɑɛ tɑ̃ hɑi ɑndunyɑ, nɔ Lɑzɑɑ mɔ í yɛ wɑhɑlɑ. Wee ihɛ̃ nsɛi inɔɛ í tũ nɔ ɑwɔ mɔ ì wɑɑ yɛ ijuukpɑ̃.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que recebeste os teus bens em tua vida, e Lázaro igualmente, os males; agora, porém, aqui, ele está consolado; tu, em tormentos.
26 Nɔ si ɑntɑiɛ, isɑ nlɑ ɡɔi í fɛɛfɛ wɑ ku bɑ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ bi ɑ kuɑ ɑ bɔ bi tu ŋɛ bɛ ɑ mɑɑ̀ yɔkɔ. Bɛɛbɛ mɔi inɛ ɡɔ kɑɑ yɔkɔ ku nɑɑ ihɛ̃ hɑi bɛ.
26 E, além de tudo, está posto um grande abismo entre nós e vós, de sorte que os que querem passar daqui para vós outros não podem, nem os de lá passar para nós.
27 Ŋɔi ilu ɑmɑniu í ni, debɛi, ǹ wɑ n tɔɔɛi bɑɑbɑ, bɛ Lɑzɑɑ kpɑsɛ̃i bɑɑm,
27 Então, replicou: Pai, eu te imploro que o mandes à minha casa paterna,
28 koo sɔ̃ ifɔ miu ŋɑ iyi ǹ nɛ bɛu ku ni ɑ ce lɑɑkɑi ku bɑ ɑ mɑɑ̀ nɑ ɑ nɑɑ si inyɑ ku ɡɑɑbuu ihɛ̃.
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de não virem também para este lugar de tormento.
29 Ammɑ Aburɑhɑmu í ni, ɑ̀ nɛ tiɑ iyi Moizi do wɑlii ŋɑ ɑ̀ kɔ wou tɑ̃, ɑɑ yɔkɔ ɑ ɡbɔ ide nŋɑ.
29 Respondeu Abraão: Eles têm Moisés e os Profetas; ouçam-nos.
30 Nɔ í ni, ɑɑwo, bɑɑbɑ Aburɑhɑmu. Ammɑ bii hɑi bi iku ŋɑi inɛ ɡɔ í koo bi tu ŋɑ, ɑɑ kpɑɑsi idɔ nŋɑ.
30 Mas ele insistiu: Não, pai Abraão; se alguém dentre os mortos for ter com eles, arrepender-se-ão.
31 Ŋɔi Aburɑhɑmu í sɔ̃ɔ í ni, bii ɑ kù ɡbɔ ti Moizi do ti wɑlii ŋɑu, bɑɑ bii inɛ ɡɔ í jĩ hɑi bi iku ŋɑ ihɛ̃ í koo bɛ ɑ kɑɑ dɑsi nɑɑnɛ.
31 Abraão, porém, lhe respondeu: Se não ouvem a Moisés e aos Profetas, tampouco se deixarão persuadir, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.