Atos 22

Monkole NT (MKL_SIM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Í ni, iŋɛ kpɑɑsim ŋɑ do bɑɑm ŋɑ, i ɡbɔ iyi ǹ nɛ ku sɔ̃ ŋɛ n kɔò ɑrɑm.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Iyi ɑ̀ ɡbɔ wɑ bɑ ɑŋɑ ide ku fɔ do feei Ebɛɛ ŋɔi ɑ̀ mu ɑrɑ nŋɑ sɛ̃ɛ í re bɑɑ bɛi ɑ̀ tɑko ɑ̀ mu ɑrɑ nŋɑ wo. Ŋɔi Pɔlu í sɔ̃ ŋɑ í ni,
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 ɑmuu Zuifui, ɑ̀ bim nii Tɑrusi si ilɛi Silisi, ɑmmɑ Zeruzɑlɛmu ihɛ̃i ɑ̀ bíím. Gɑmɑliɛlii í kɔm si cio, nŋui í kɔm si woodɑi bɑlɑ nwɑ ŋɑ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ, nɔ ǹ nɛ himmɑ si icɛi Ilɑɑɔ̃ si bɛi iŋɛ fei ì wɛɛò nnyi ŋɑ.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Ǹ kpɑ̃ woo too kpɑ̃ɑi Jesu ŋɑ iju jiidɑ jiidɑ hee ǹ kpɑ ɡɔɡɔ ŋɑ. Ǹ mu inɛmɔkɔ ŋɑ do inɑɑbo ŋɑ ǹ dĩ ŋɑ ǹ dɑsi ŋɑ piisɔ̃ɔ.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Woo wee nlɑi Ilɑɑɔ̃u do iɡbɛi inɛ nɡbo ŋɑu fei ɑɑ yɔkɔ ɑ jɛ sɛɛdɑm. Hɑi si ɑwɔ nŋɑi ǹ ɡbɑ tiɑ iyi ɑ̀ kɔɑ Zuifu kpɑɑsi ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ Dɑmɑsi. Nɔ ǹ bɔ bɛ ku bɑ n mu woo dɑsi Jesu nɑɑnɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ bɛu n dĩ ŋɑ nɔ n nɑɑò ŋɑ wɑ Zeruzɑlɛmu n jɔ̀ ɑ kpɑ̃ ŋɑ iju.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 Ŋɔi Pɔlu í sɔ̃ ŋɑ mɑ́ í ni, si bɛi ǹ wɑ n koo ǹ mɑɑi Dɑmɑsi zɑkɑi dɑsɑ̃u, si kpɑ̃ɑu ɡbɑkɑ̃ ŋɔi inyɑ kumɑ́ nlɑ ɡɔ í nɑɑ sim hɑi lele í biim piu.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Ŋɔi ǹ cuku ilɛ nɔ ǹ ɡbɔ ide ku fɔ ɡɔ wɑ kpem wɑ ni, Sɔlu, Sɔlu, nɑ mii í ce ì wɑɑ kpɑ̃m iju.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ŋɔi ǹ bee ǹ ni, ɑwɔi yoo Lɑfɛ̃ɛ. Ŋɔi í ni, ɑmui Jesu inɛi Nɑzɑrɛti, ɑmu iyi ì yɑ mɑɑ kpɑ̃ ijuu.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ toom ŋɑu ɑ̀ yɛ inyɑ kumɑ́u ɑmmɑ ɑ kù ɡbɔ imui inɛ iyi wɑ bɑm ide ku fɔu.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Nɔ ǹ beeɛ ǹ ni, Lɑfɛ̃ɛ, bɛirei ɑn ce. Ŋɔi í ni, dede i bɔ Dɑmɑsi. Bɛi ɑɑ sɔ̃ɛ mii iyi Ilɑɑɔ̃ í bi i ce fei.
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Kulɑi inyɑ kumɑ́u í jɔ̀ ǹ fɛɛju. Nɑ nŋu, kpɑɑsim ŋɑ ɑ̀ mu ɑwɔm nii ɑ̀ toò Dɑmɑsi.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 Wee mɔkɔ ɡɔ í wɑ bɛ ɑ̀ yɑ kpoo Anɑniɑsi, í mɑ̀ bɛɛrɛi Ilɑɑɔ̃ nɔ wɑ too woodɑi Moizi. Zuifu ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ ilu bɛ fei ɑ̀ wɑɑ jɛ sɛɛdɑ jiidɑɛ.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Ŋɔi í nɑɑ bi tom nɔ í ni, Sɔlu kpɑɑsim, yɛ ilu. Tenɡi bɛ ɡbɑkɑ̃ ijum í cĩ nɔ ǹ yɔɔ.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Nɔ í ni mɑ́, Ilɑɑɔ̃ Lɑfɛ̃ɛi bɑlɑ nwɑ ŋɑi í cicɑɛ ku bɑ i mɑ̀ idɔɔbiɛ nɔ i yɛ Jesu Inɛ Dee deeu, nɔ i ɡbɔ idei ɡɛlɛɛ.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Awɔi ɑɑ jɛ sɛɛdɑɛ i sɔ̃ inɛ fei mii iyi ì yɛ do iyi ì ɡbɔ.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Nsɛi, mɑɑ̀ jɔ̀ ku kpɛ mɑ́. Dede i kpe irii Aɔ̃ Lɑfɛ̃ɛ, i jɔ̀ ɑ dɑsiɛò inyi ku bɑ i wɛ i mɑ́ hɑi si dulum dɛɛ ŋɑ.
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Pɔlu í ni mɑ́, iyi ǹ nyi Zeruzɑlɛmu ŋɔi ɑjɔ nŋu ɡɔ ǹ wɑ n ce kutɔɔ kpɑsɛ̃i Ilɑɑɔ̃ nɔ ǹ ce kuyɛ.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Si kuyɛm nɔu ǹ yɛ Lɑfɛ̃ɛ Jesu nɔ í sɔ̃m í ni n ce ńyɑ n fitɑ hɑi Zeruzɑlɛmu domi inɛ ŋɑu ɑ kɑɑ ɡbɑ ide iyi ǹ wɑ n sisi nɑ irii nŋuu.
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Nɔ ǹ ni, Lɑfɛ̃ɛ, nɡu ŋɑ ɑ̀ mɑ̀ sɑ̃ɑ sɑ̃ɑ iyi ǹ yɑ n bɔ ile bii ɑ̀ yɑ ce kutɔtɔɔ ŋɑ n mu inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ dɑsiɛ nɑɑnɛ n cɑ̃ ŋɑ nɔ n dɑsi ŋɑ piisɔ̃ɔ.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Nɔ ɑ̀ mɑ̀ si ɑjɔ iyi ɑ̀ kpɑ Etiɛni woo jɛ sɛɛdɑɛ, ɑmu tɑkɑm ǹ wɑ bɛ ǹ jɛsi ɑ kpɑɑ. Amui ǹ cɔɑ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ kpɑɑ ŋɑu jĩnɛ nŋɑ mɔm.
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Ammɑ í sɔ̃m í ni n koo, domi hee jĩijĩ bi dimi mmu ŋɑi nŋu ɑ́ bɛm.
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Inɛ ŋɑu ɑ̀ wɑɑ desi idei Pɔlu itĩ hee í fɔ ide ŋɑu bɛ. Ammɑ wɑɑti iyi ɑ̀ ɡbɔ í ni Ilɑɑɔ̃ í bɛ nŋu bi dimi mmu ŋɑ, ŋɔi ɑŋɑ fei ɑ̀ lɔsi ku dɔ̃ ɑnu ɑ̀ wɑɑ ni, i kpɑɑ. Dimii lɑfɛ̃ɛ kù sĩɑ ku mɑɑ wɛɛ.
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Idɔɔkɔ̃ nŋɑ í jɔ̀ ɑ̀ wɑɑ dɔ̃ ɑnu nɔ ɑ̀ bɔ ibɔ nŋɑ ŋɑ ɑ̀ nyɔɔ, nɔ ɑ̀ wɑɑ dede iruru lele.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Ŋɔi inɛ nɡboi iɡũi Romuu í ni ɑ bɔò Pɔlu inɔ ile nɔ ɑ tɛɑɑ kpɔtɔɔ ku bɑ ku fɔ ntɔ. Í ni bɛɛbɛi si nɑ iyi í jɔ̀ wɑ bi ku mɑ̀ nɑ mii í jɔ̀ zɑmɑɑu wɑ dɔ̃ siɛ ɑnu.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Iyi ɑ̀ dĩ Pɔlu ɑ̀ wɑɑ bi ɑ cɑ̃ɑ ŋɔi í bee inɛ nɡboi sooɡe ŋɑ iyi í wɑ bɛu í ni, ì nɛ kpɑ̃ɑ i cɑ̃ inɛi Romu titɑ̃ i bɛi i ceɑɑ kiiti?
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Iyi inɛ nɡboi sooɡe ŋɑu í ɡbɔ ideu í koo í sɔ̃ inɛ nɡboi iɡũu í ni, bɛirei ɑɑ ce. Mɔkɔu inɛi Romui.
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Ŋɔi inɛ nɡboi iɡũu í nɑɑ bi Pɔlu í beeɛ í ni, ɑwɔu inɛi Romui? Nɔ Pɔlu í ni, oo.
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Ŋɔi inɛ nɡboi iɡũu í ni, ɑmu ǹ sɑ̃ fiɑi jiidɑ jiidɑ ǹ bɛi ǹ jɛò inɛi Romu. Ŋɔi Pɔlu í jɛɑɑ í ni, ɑmu, bɛɛbɛi ɑ̀ bím.
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ bi ɑ cɑ̃ɑu ɑ̀ jɔ̀ɔ, domi njo í mu bɑɑ inɛ nɡboi iɡũu tɑkɑɛ do iyi í ɡbɔ Pɔlu tɑkɑɛ inɛi Romui nɔ wee nŋu í jɔ̀ ɑ̀ dũu do sesee wo.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Inɛ nɡboi iɡũu í bi nŋu ku mɑ̀ kɑm kɑm mii iyi í jɔ̀ Zuifu ŋɑu ɑ̀ wɑɑ yɛ tɑɑlei Pɔlu. Nɑ ŋɔi í jɔ̀ iju kumɑ́ɛ í jɔ̀ ɑ̀ fũu, nɔ í ni inɛ nɡboi woo weei Ilɑɑɔ̃ ŋɑ do iɡbɛi woo kiiti ŋɑu fei ɑ tɔtɔɔ wɑ. Nɔ í bɔò Pɔlu wɑju nŋɑ.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.