Atos 20

Monkole NT (MKL_SIM) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Iyi hoyɑ hoyɑu í leekĩ ŋɔi Pɔlu í tɔtɔɔ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ too kpɑ̃ɑi Jesu ŋɑu í mu nŋɑ ɡbuɡbɑ̃ nɔ í tɔɔ ŋɑ sukudɔ̃ í bɛi í nɛ ilɛi Mɑsedɔni.
1 Depois que cessou o tumulto, Paulo convocou os discípulos. Fez-lhes uma exortação, despediu-se e pôs-se a caminho para ir à Macedônia.
2 Í dɑbii si ilɛu fei í muɑ inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ too kpɑ̃ɑi Jesu ŋɑ ɡbuɡbɑ̃ ntɔ ntɔ, í bɛi í to ilɛi Gɛrɛsi
2 Percorreu aquela região, exortou os discípulos com muitas palavras e chegou à Grécia,
3 í ce bɛ cukpɑ mɛɛtɑ. Wɑɑti iyi wɑ bi ɑkɔi inyi ku lɔ ku bɔ ilɛi Siri ŋɔi í ɡbɔ iyi Zuifu ŋɑ ɑ̀ wɑɑ dɛ nŋu ku kpɑ. Nɑ nŋu, í dɑsi idɔ nŋu ku too do ikpɑ Mɑsedɔni mɑ́.
3 onde se deteve por três meses. Como os judeus lhe armassem ciladas no momento em que ia embarcar para a Síria, tomou a resolução de voltar pela Macedônia.
4 Inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ suu si isɛɛnɛɛu wee, Sopɑtɛɛ ɑmɑi Pirusi inɛi Beree, do Aritɑɑki do Sikundusi inɛi Tɛsɑlonikɑ ŋɑ, do Gɑyusi inɛi Dɛɛbu, do Timɔtee do Tisiki do Torofimu, inɛi ilɛi Azii ŋɑ.
4 Acompanharam-no Sópatro de Beréia, filho de Pirro, e os tessalonicenses Aristarco e Segundo, Gaio de Derbe, Timóteo, Tíquico e Trófimo, da Ásia.
5 Aŋɑi ɑ̀ cuɑ ɑ̀ koo ɑ̀ deɡbe wɑ Torɑsi.
5 Estes foram na frente e esperaram-nos em Trôade.
6 Iyi ɑwɑ tɑkɑ nwɑ ɑ̀ jɛ jinɡɑui Pɛ̃ɛ hɑi nɛ lefeeu ɑ̀ tɑ̃ ɑ̀ koo ɑ̀ lɔ ɑkɔi inyi Filipi bɛ. Nɔ si isɛɛnɛ nwɑu si ɑjɔ miusiɑ ɑ̀ koo ɑ̀ bɑ ŋɑ Torɑsi nɔ ɑ̀ ce ɑjɔ mɛɛje bɛ.
6 Nós outros, só depois da festa de Páscoa é que navegamos de Filipos. E, cinco dias depois, fomos ter com eles em Trôade, onde ficamos uma semana.
7 Ŋɔi ɑjɔ sintei ɑzumɑ ɑlɛu ɑwɑ ɑ̀ tɔtɔɔ ɑ̀ wɑɑ jɛ ijɛi Lɑfɛ̃ɛ, ŋɔi Pɔlu í wɑsi ku ceɑ inɛ ŋɑu wɑɑzo. Bii iju í mɑ́i Pɔlu ɑ́ nɛ. Ŋɔi í jɔ̀ wɑɑzoɛu í sɔ hee í to idũ lɑjɑ.
7 No primeiro dia da semana, estando nós reunidos para partir o pão, Paulo, que havia de viajar no dia seguinte, conversava com os discípulos e prolongou a palestra até a meia-noite.
8 Wee fitilɑ í kpɔ lelei ile kukpɛkɛ bii ɑ̀ tɔtɔɔu.
8 Havia muitas lâmpadas no quarto, onde nos achávamos reunidos.
9 Ŋɔi ɑwɑɑsũ ɡɔ wɑ bubɑ si fɛrɛnti bɛ ɑ̀ yɑ kpoo Etiki. Si bɛi wɑɑzoi Pɔlu í sɔ ŋɔi í siiko hee í nɑ í sĩ njoo nɔ í cuku wɑ ilɛ hɑi lelei ile kukpɛkɛ mɛɛtɑsiɑu. Iyi ɑ̀ koo ɑ̀ dedeɛ ɑ̀ bɑ wee í ku.
9 Acontece que um moço, chamado Êutico, que estava sentado numa janela, foi tomado de profundo sono, enquanto Paulo ia prolongando seu discurso. Vencido pelo sono, caiu do terceiro andar abaixo, e foi levantado morto.
10 Ŋɔi Pɔlu í kitɑ wɑ nɔ í bɑte í soo í ni, i mɑɑ̀ ce njo ŋɑ, hundeɛ í wɛɛ.
10 Paulo desceu, debruçou-se sobre ele, tomou-o nos braços e disse: Não vos perturbeis, porque a sua alma está nele.
11 Iyi Pɔlu í ɡũ lelei ileu mɑ́ í so pɛ̃ɛ í bububuɛ nɔ ɑŋɑò ŋɑ ɑ̀ jɛ, nɔ í lɔsi ku wɑɑzo mɑ́ hee iju í mɑ́u í bɛi í nɛ.
11 Então subiu, partiu o pão, comeu falou-lhes largamente até o romper do dia. Depois partiu.
12 Ammɑ ɑ̀ bɔòɛ Etiki iyi í nyɑ í cuku wɑu kpɑsɛ̃ bɑɑni nɔ inɔi ɑŋɑ fei í dɔ̃ jiidɑ jiidɑ.
12 Quanto ao moço, levaram-no dali vivo, cheios de consolação.
13 Awɑ ɑ̀ koo ɑ̀ lɔ ɑkɔi inyi ɑ̀ cuɑ ɑ̀ bɔ Asosi. Tenɡi bɛi Pɔlu ɑ́ nɑ ku bɑ wɑ nɔ kɑ soo. Bɛɛbɛi í bi si nɑ iyi í jɔ̀ wɑ bi ku koo do isɛ.
13 Nós nos tínhamos adiantado e navegado para Assos, para ali recebermos Paulo. Ele mesmo assim o havia disposto, preferindo fazer a viagem a pé.
14 Iyi í nɑɑ í bɑ wɑ Asosi, hɑi bɛi í lɔ ɑkɔi inyi ɑwɑò ŋɑ ɑ̀ bɔ Mitilɛni.
14 Reuniu-se a nós em Assos, e nós o tomamos a bordo e fomos a Mitilene.
15 Ŋɔi ɑ̀ nɛ hɑi bɛ nɔ iju kumɑ́ɛ ɑ̀ to ɡunɡum ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Kio. Iju kumɑ́ mmuɛ nɔ ɑ̀ to ɡunɡum mmu ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Sɑmɔsi, ŋɔi ɑjɔ mɛɛtɑsiɑɛ ɑ̀ to Miletu.
15 Continuando dali, sempre por mar, chegamos no dia seguinte defronte de Quios. No outro dia, chegamos a Samos, e um dia depois estávamos em Mileto.
16 Wee Pɔlu í dɑsi idɔ nŋu ku mɑɑ̀ leekĩ Efɛɛzu ku bɑ wɑɑti ku mɑɑ̀ lɔ nŋu si ilɛi Azii. Wɑ ce kookɑɑi fei ku bɑ nŋu ku to Zeruzɑlɛmu nɑ jinɡɑui Pɑntikotu.
16 Paulo havia determinado não ir a Éfeso, para não se demorar na Ásia, pois se apressava para celebrar, se possível em Jerusalém, o dia de Pentecostes.
17 Ŋɔi hɑi Miletu Pɔlu í bɛ ɑmɑ Efɛɛzu í ni ɑ kpe inɛ nɡboi iɡbɛi inɛi Jesu ŋɑu wɑ ɑ nɑɑ ɑ bɑ nŋu bɛ.
17 Mas de Mileto mandou a Éfeso chamar os anciãos da igreja.
18 Iyi inɛ ŋɑu ɑ̀ to wɑ bi tɛɛ ŋɔi í sɔ̃ ŋɑ í ni, iŋɛ tɑkɑ nŋɛ ì mɑ̀ ŋɑ bɛi ǹ jɛ kuwɛɛm wɑɑti iyi ǹ wɑ si ɑnini nŋɛ hɑi ɑjɔ sinte iyi ǹ nɑɑ si ilɛi Azii.
18 Quando chegaram, e estando todos reunidos, disse-lhes: Vós sabeis de que modo sempre me tenho comportado para convosco, desde o primeiro dia em que entrei na Ásia.
19 Ǹ ce icɛi Lɑfɛ̃ɛ Jesu do ɑrɑ ku kɑye do cikɑ̃ɑju ɑjɔ, ǹ nɔ ǹ yɛ wɑhɑlɑ si nɑ iyi í jɔ̀ Zuifu ŋɑu ɑ̀ leekĩ si ɑŋɑ ɑ kpɑm.
19 Servi ao Senhor com toda a humildade, com lágrimas e no meio das provações que me sobrevieram pelas ciladas dos judeus.
20 Iŋɛ tɑkɑ nŋɛ ì mɑ̀ mii ŋɑ iyi ɑ́ ce nŋɛ ɑrɑnfɑ̃ɑni, n kù sinɡɑ nŋɛ kɑ̃mɑɛ. Ammɑ ǹ sɔ̃ ŋɛ ntɔ fei nɔ ǹ kɔ ŋɛ si cio si bɑntumɑ do si kpɑsɛ̃ nŋɛ ŋɑ.
20 Vós sabeis como não tenho negligenciado, como não tenho ocultado coisa alguma que vos podia ser útil. Preguei e vos instruí publicamente e dentro de vossas casas.
21 Ǹ sɔ̃ Zuifu ŋɑ do hɑi jɛ Zuifu ŋɑ ɑ nɑɑ ɑ kpɑɑsi idɔ nŋɑ ɑ sindɑ si Ilɑɑɔ̃ ɑ dɑsi Lɑfɛ̃ɛ nwɑ Jesu nɑɑnɛ.
21 Preguei aos judeus e aos gentios a conversão a Deus e a fé em nosso Senhor Jesus.
22 Nɔ wee bɛbɛi mɑ́, Hundei Ilɑɑɔ̃ wɑ tilɑsiim n bɔ Zeruzɑlɛmu, nɔ n kù mɑ̀ mii iyi ɑ́ koo bɑm bɛ.
22 Agora, constrangido pelo Espírito, vou a Jerusalém, ignorando a que ali me espera.
23 Amu de ǹ mɑ̀ si ilu fei Hundei Ilɑɑɔ̃ wɑ sɔ̃m iyi piisɔ̃ɔ ku ce do ijuukpɑ̃ wɑ deɡbem.
23 Só sei que, de cidade em cidade, o Espírito Santo me assegura que me esperam em Jerusalém cadeias e perseguições.
24 Ammɑ kuwɛɛm kù jɛ nɡɔɡɔ bi tom, n kù nɔ n kù wɑ sɑɑluɛ, ɑmu de n bɑ n tɑmbɔ icɛm iyi Jesu Lɑfɛ̃ɛ í dɑsim n ce. Icɛu nŋui í jɛ n sisi lɑɑbɑɑu jiidɑi didɔ̃ iyi Ilɑɑɔ̃ í ce nwɑ.
24 Mas nada disso temo, nem faço caso da minha vida, contanto que termine a minha carreira e o ministério da palavra que recebi do Senhor Jesus, para dar testemunho ao Evangelho da graça de Deus.
25 Iŋɛ iyi ǹ dɑbii ǹ wɑ n wɑɑzo idei bommɑi Ilɑɑɔ̃ si ɑninii nŋɛu fei, nsɛi ǹ mɑ̀ iyi i kɑɑ yɛm mɑ́ ŋɑ.
25 Sei agora que não tornareis a ver a minha face, todos vós, por entre os quais andei pregando o Reino de Deus.
26 Nɑ ŋɔi í ce ǹ wɑ n sɔ̃ ŋɛ si bɑntumɑ hɑi nnyi, bii inɛ ɡɔ nŋɛ í nɑ í ce nfe kù jɛ idei irim,
26 Portanto, hoje eu protesto diante de vós que sou inocente do sangue de todos,
27 domi ǹ sisi nŋɛ ide iyi Ilɑɑɔ̃ í jilɛ fei n kù sinɡɑ nŋɛ ɡɔɡɔɛ.
27 porque nada omiti no anúncio que vos fiz dos desígnios de Deus.
28 I mu ɑrɑ nŋɛ ku sĩɑ, nɔ i yɑ mɑɑ deɡbe inɛ ŋɑ iyi Hundei Ilɑɑɔ̃ í dɑ nŋɛ si ɑwɔ fei, ɑŋɑ iyi ɑ̀ jɛ iɡbɛi inɛi Lɑfɛ̃ɛ Jesu ŋɑ iyi nŋu tɑkɑɛ í yɑ do njɛɛ.
28 Cuidai de vós mesmos e de todo o rebanho sobre o qual o Espírito Santo vos constituiu bispos, para pastorear a Igreja de Deus, que ele adquiriu com o seu próprio sangue.
29 Ǹ mɑ̀ do ɑnyim ɑmɑnɛ ŋɑ ɑɑ nɑɑ si ɑnini nŋɛ bɛi iŋɑi sɑko í yɑ nɑɑ si ɑnɡudɑ̃ ŋɑ, ɑ kɑɑ nɔ ɑ jɔ̀ ŋɛ.
29 Sei que depois da minha partida se introduzirão entre vós lobos cruéis, que não pouparão o rebanho.
30 Nɔ bɑɑ hɑi si inɔ nŋɛ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑɑ kpɑɑsi ntɔu ku bɑ ku jɛ ibo nɔ ɑɑ wɑ inyii itĩi woo dɑsi Jesu nɑɑnɛ ŋɑu ɑ jɛò mɔcɔ nŋɑ.
30 Mesmo dentre vós surgirão homens que hão de proferir doutrinas perversas, com o intento de arrebatarem após si os discípulos.
31 Nɑ nŋu, i wɔ njoo ŋɑ. I ye ɡiɡi ŋɑ bɛi ɑmu tɑkɑm ǹ ce ɑdɔ̃ mɛɛtɑ bi tu ŋɛ Efɛɛzu bɛ wo nɔ ǹ kɔ ŋɛ ɑkɑ̃ ɑkɑ̃ ɑlɛò dɑɑkɔ do cikɑ̃ɑju ŋɑ.
31 Vigiai! Lembrai-vos, portanto, de que por três anos não cessei, noite e dia, de admoestar, com lágrimas, a cada um de vós.
32 Nsɛi ǹ so ŋɛ ǹ wɑ n dɑɑ Ilɑɑɔ̃ si ɑwɔ nɔ ǹ wɑ n dɑ nŋɛ idei didɔ̃ɛ si ɑwɔ. Nŋui ɑ́ yɔkɔ ku mu nŋɛ ɡbuɡbɑ̃ nɔ ku mu nŋɛ tubu iyi í jilɛɑ inɛ ŋɑ iyi í cicɑ ɑ jɛ tɛɛ fei.
32 Agora eu vos encomendo a Deus e à palavra da sua graça, àquele que é poderoso para edificar e dar a herança com os santificados.
33 Wɑɑti iyi ǹ wɑ bi tu ŋɛ, iŋɛ tɑkɑ nŋɛ ì mɑ̀ ŋɑ iyi n kù nɛ kɔdɛɛi isɔ fũfũi inɛ ɡɔ hee mɑ́ jɛ wurɑ wɑlɑ ibɔɛ.
33 De ninguém cobicei prata, nem ouro, nem vestes.
34 Ì nɔ ì mɑ̀ ŋɑ iyi ǹ yɑ n ce icɛi do ɑwɔm n bɛi n bɑ bukɑɑtɑi mii ŋɑ iyi ǹ bi fei, ɑmu do inɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑɑ toom.
34 Vós mesmos sabeis: estas mãos proveram às minhas necessidades e às dos meus companheiros.
35 N nyisi ŋɛ si mii fei iyi ɑ́ sĩɑ i ce icɛ bɛɛbɛ ŋɑ i yɑ sobiò hɑi nɛ ɡbuɡbɑ̃ ŋɑ nɔ i ye ɡiɡii idei Jesu Lɑfɛ̃ɛ iyi í ni, woo ce ɑmuɑ í nɛ inɔ didɔ̃ í re inɛ iyi wɑ ɡbɑ ɑmuɑu.
35 Em tudo vos tenho mostrado que assim, trabalhando, convém acudir os fracos e lembrar-se das palavras do Senhor Jesus, porquanto ele mesmo disse: É maior felicidade dar que receber!
36 Iyi Pɔlu í fɔ bɛɛbɛ í tɑ̃ ŋɔi í ɡulɛ ɑŋɑò ŋɑ fei nɔ ɑ̀ ce kutɔɔ.
36 A essas palavras, ele se pôs de joelhos a orar.
37 Ŋɔi ɑŋɑ fei ɑ̀ kpɑtɑ nɔ ɑ̀ yɑ́ɑ ɑ̀ tɔɔɛ sukudɔ̃ do kubi
37 Derramaram-se em lágrimas e lançaram-se ao pescoço de Paulo para abraçá-lo,
38 ɑ̀ bɛi ɑ̀ suu hee bi ɑkɔi inyiu. Aŋɑ fei ɑ̀ wɛɛò inɔ ku fɔi si nɑ iyi í jɔ̀ í ni ɑ kɑɑ nɑ ɑ yɛ nŋu mɑ́.
38 aflitos, sobretudo pela palavra que tinha dito: Já não vereis a minha face. Em seguida, acompanharam-no até o navio.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.