Atos 16

Monkole NT (MKL_SIM) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Ŋɔi Pɔlu do Silɑsi ɑ̀ to Dɛɛbu do Lisiti. Wee inɛ ɡɔ í wɑ bɛ wɑ too kpɑ̃ɑi Jesu. À yɑ kpoo Timɔtee. Iyeɛ Zuifu woo dɑsi Jesu nɑɑnɛi, ɑmmɑ bɑɑɛ Gɛrɛkii.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Kpɑɑsi woo dɑsi nɑɑnɛ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ Lisiti do Ikonimu ɑ̀ yɑ mɑɑ fɔ jiidɑ ku jɛɛ.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Pɔlu í bi Timɔtee ku too nŋu nɔ í ɡbɑ̃ í nɛɛ. Ammɑ ku bɛi ku ɡbɑ̃ ku nɛɛ í dɑsiɛ bɑnɡoi nɑ Zuifu ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ bɛu domi ɑŋɑ fei ɑ̀ mɑ̀ iyi bɑɑɛ Gɛrɛkii.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Nɔ ɑ̀ bɔ ilu do ilu ŋɑ ɑ̀ sɔ̃ woo dɑsi Jesu nɑɑnɛ ŋɑu mii ŋɑ iyi woo bɛ ŋɑu do inɛ nɡboi iɡbɛi Jesu ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ Zeruzɑlɛmu ɑ̀ jilɛ nɔ ɑ̀ ni ɑ jirimɑ ŋɑ.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ŋɔi woo dɑsi Jesu nɑɑnɛ ŋɑu, nɑɑnɛ nŋɑ í teese í kɔ̃ɔsi nɔ ɑkpɔ nŋɑ mɔ í yɑ mɑɑ kɔ̃ɔsii ɑjɔ fei.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 Hundei Ilɑɑɔ̃ í ɡɑnji Pɔlu ŋɑ ɑ wɑɑzo idei Ilɑɑɔ̃ si ilɛi Azii, ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ too do ikpɑ ilɛi Firizi do ti Gɑlɑti.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Iyi ɑ̀ to ilɛi Misi ŋɔi ɑ̀ wɑɑ bi ɑ bɔ ilɛi Bitini, ɑmmɑ Hundei Jesu í kɔ nŋɑ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Ŋɔi í jɔ̀ ɑ̀ too do ilɛi Misi ɑ̀ bɔ ilu iyi ɑ̀ yɑ kpe Torɑsi.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ŋɔi Pɔlu í ce kuyɛ idũ. Si kuyɛɛu í yɛ inɛi Mɑsedɔni ɡɔ wɑ leekĩ nɔ wɑ tɔɔ nŋu ku nɑɑ Mɑsedɔni ku nɑ ku sobi ɑŋɑ.
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Si bɛi í ce kuyɛu ŋɔi ɡbɑkɑ̃ ɑ̀ wɑɑ dɛ kpɑ̃ɑ ku bɑ kɑ bɔ Mɑsedɔni domi ɑ̀ mɑ̀ iyi Ilɑɑɔ̃ í bi kɑɑ wɑɑzo nŋɑ lɑɑbɑɑu jiidɑu.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Hɑi Torɑsi bɛi ɑwɑ ɑ̀ lɔ ɑkɔi inyi nɔ ɡbɑkɑ̃ ɑ̀ bɔ ɡunɡũm ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Sɑmɔtɑsi. Iju kumɑɛ nɔ ɑ̀ bɔ Neɑpolisi.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 Hɑi bɛ do kutɛi ɑ̀ nɛ ɑ̀ bɔ Filipi, ilu nlɑi Mɑsedɔni nɔ ɑ̀ ce ɑjɔ minji bɛ. Wee inɛi Romu ŋɑi ɑ̀ nɛ iluu.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Si ɑjɔi kusĩmiu ŋɔi ɑ̀ fitɑ hɑi ilu bɛ ɑ̀ bɔ itĩi ido ɡɔ, ɑ̀ bɔ ku cɔ mɑ̀ tenɡi bii ɑ̀ yɑ ce kutɔɔ í wɑ bɛ. Ŋɔi ɑ̀ koo ɑ̀ yɛ tenɡi bii inɛ ŋɑ ɑ̀ yɑ ce kutɔɔ nɔ ɑ̀ bubɑ ɑ̀ ce fɑɑji do inɑɑbo ɡɔ ŋɑ iyi ɑ̀ tɔtɔɔ bɛ.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Abo ɡɔ í wɑ bɛ ɑ̀ yɑ kpoo Lidi, inɛi Tiɑtiii, í yɑ tɑ ɑcɔi fiɑ nkpɔ nɔ í yɑ mɑɑ jirimɑ Ilɑɑɔ̃. Iyi ɑ̀ wɑɑ bɑ ŋɑ ide ku fɔ nɔ wɑ de itĩ, nɔ Lɑfɛ̃ɛ í cĩ idɔɛ ku bɑ ku ɡbɔ ide iyi Pɔlu wɑ fɔ.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Abou do inɛi kpɑsɛ̃ɛ ŋɑ fei ɑ̀ ce inyi ku dɑsi nɔ í tɔɔ wɑ í ni, bii ì mɑ̀ iyi ǹ dɑsi nɑɑnɛ ntɔ ntɔ ŋɑi i nɑɑ wɑ i nɑɑ i ce bɑɑ ɑjɔ minji kpɑsɛ̃m ŋɑ. Nɔ í mɑnte wɑ hee ɑ̀ jɛ́ nɔ ɑ̀ koo kpɑsɛ̃ bɛ.
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ŋɔi ɑjɔ nŋu ɡɔ iyi ɑwɑ ɑ̀ wɑɑ bɔ tenɡi bii ɑ̀ yɑ ce kutɔɔu, ɑ̀ ko ɑmɑ inɑɑbo woo ce icɛ ɡɔ iyi í nɛ inɛi inɔɔko. Bii inɛi inɔɔkou í dede siɛ í yɑ mɑɑ fɔ ide iyi ɑ́ nɑ ku cei. Nɔ lɑfɛ̃ɛɛ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ bɑ fiɑ jiidɑ nɑ iriɛ.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Ŋɔi í too ɑwɑ do Pɔlu wɑ lɑ hee lele wɑ ni, inɛ ŋɑu ihɛ̃ woo ce icɛi Ilɑɑɔ̃ ilu ɡbuɡbɑ̃ ŋɑi. À nɑɑ ku nyisi ŋɛ kpɑ̃ɑi fɑɑbɑi.
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Bɛɛbɛi í yɑ mɑɑ fɔ ɑjɔ fei, hee ideu í cɑɑ si Pɔlu nɔ í sindɑ í sɔ̃ inɛi inɔɔkoɛu í ni, do sɑɑbui irii Jesu Kirisi ǹ ni, fitɑ. Bɛ ɡbɑkɑ̃ ŋɔi í fitɑ siɛ.
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Iyi lɑfɛ̃ɛɛ ŋɑ ɑ̀ mɑ̀ iyi ɑŋɑ ɑ kɑɑ bɑ siɛ fiɑ mɑ́, ŋɔi ɑ̀ mu Pɔlu do Silɑsi ɑ̀ tɑle ŋɑ ɑ̀ bɔò ŋɑ bɑntumɑ bi woo kiiti ŋɑ.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 À bɔò ŋɑ si wɑjui inɛ nɡboi Romu ŋɑ ɑ̀ ni, inɛ ŋɑu ihɛ̃ ɑ̀ wɑɑ bɛjɛ ilu nwɑi. Zuifu ŋɑi,
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 nɔ ɑ̀ wɑsi ku sisi ide ɡɔ ŋɑ iyi woodɑ nwɑ kù bi kɑ ɡbɔ hee kɑ tooɛ, ɑwɑ iyi ɑ̀ jɛ inɛi Romu ŋɑ.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Ŋɔi idɔi zɑmɑɑu í kɔ̃ si ŋɑ. Ŋɔi inɛ nɡbo ŋɑu ɑ̀ bɔ ibɔi Pɔlu do Silɑsi do ɡbuɡbɑ̃ nɔ ɑ̀ ni ɑ cɑ̃ ŋɑ do fɑɑtɑɑ.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Iyi ɑ̀ cɑ̃ ŋɑ jiidɑ jiidɑ ɑ̀ tɑ̃ ŋɔi ɑ̀ koo ɑ̀ cĩmbo ŋɑ ile piisɔ̃ɔ nɔ ɑ̀ sɔ̃ woo deɡbe piisɔ̃ɔu ku deɡbe ŋɑ ku sĩɑ.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Iyi woo deɡbeu í ɡbɔ ɑ̀ sɔ̃ɔ bɛɛbɛ, ŋɔi í koo í dɑsi ŋɑ hee ilɑɑwɑi ɑnkɑ̃ɑnyii piisɔ̃ɔu nɔ í dɑ nŋɑ si ɡbɛɛɡbɛɛkui jĩi.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Zɑkɑi idũ lɑjɑ ŋɔi Pɔlu do Silɑsi ɑ̀ wɑɑ ce kutɔɔ nɔ ɑ̀ kɔ̃ iri ɑ̀ wɑɑ sɑɑbuò Ilɑɑɔ̃. Nɔ inɛi piisɔ̃ɔ ŋɑ iyi ɑ̀ wɑ bɛu ɑ̀ wɑɑ de si ŋɑ itĩ.
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ ilɛ í yɑyɑ do ɡbuɡbɑ̃ hee icui ile piisɔ̃ɔu í yɑyɑ. Ŋɔi ɡɑmbo ŋɑu fei ɑ̀ cĩ nɔ sesee ŋɑ iyi ɑ̀ dĩò inɛi piisɔ̃ɔ ŋɑu fei ɑ̀ fũ ɑ̀ cuku.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ woo deɡbeu í jĩ í bɑ ɡɑmbo ŋɑu fei wɑ cĩ ŋɔi í tɑmɑɑ bɛi inɛi piisɔ̃ɔ ŋɑu ɑ̀ sɑi. Ŋɔi í nyɑ tɑɑkubɑ wɑ bi ku kpɑ ɑrɑɛ.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Ammɑ Pɔlu í lɑ hee lele í ni, mɑɑ̀ ceɑ ɑrɑɛ lɑɑlɔ kɑ̃mɑ. Awɑ fei ɑ̀ wɑ ihɛ̃.
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Ŋɔi woo deɡbeu í dɛ fitilɑ í sɛi í lɔ hee ilɑɑwɑ bii Pɔlu do Silɑsi ɑ̀ wɑu nɔ í ɡulɛ nŋɑ do kuyɑyɑ.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Ŋɔi í fitɑò ŋɑ wɑ wɑduude í ni, i suuru ŋɑ, mii ɑn ce n bɑò fɑɑbɑ.
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, dɑsi Jesu Lɑfɛ̃ɛ nɑɑnɛ ɑɑ bɑ fɑɑbɑ, ɑwɔ do inɛi kpɑsɛ̃ɛ ŋɑ fei.
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Ŋɔi ɑ̀ wɑɑzoɑɑ idei Lɑfɛ̃ɛ Jesu, nŋu do inɛi kpɑsɛ̃ɛ ŋɑu fei.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Ŋɔi idũu bɛ woo deɡbeu í ɡbɑ̃ ŋɑ í koo í wiɛ kumɛɛ nŋɑ ŋɑu. Nɔ nŋu do inɛɛ ŋɑ fei ɑ̀ ce inyi ku dɑsi ɡbɑkɑ̃.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ŋɔi í ɡbɑ̃ Pɔlu do Silɑsi í bɔò ŋɑ lele bii ileɛ í wɑ nɔ í nɑ ŋɑ ijɛ ɑ̀ jɛ. Nŋu do inɛɛ ŋɑ fei, inɔ nŋɑ í dɔ̃ do bɛi ɑ̀ dɑsi Ilɑɑɔ̃ nɑɑnɛ.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Iyi iju í mɑ́ ŋɔi inɛ nɡboi Romu ŋɑ ɑ̀ bɛ polisi ŋɑ ɑ koo ɑ sɔ̃ woo deɡbeu ku jɔ̀ inɛ ŋɑu.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Ŋɔi woo deɡbeu í sɔ̃ Pɔlu ideu í ni, inɛ nɡbo ŋɑ ɑ̀ ni n jɔ̀ ŋɛ. Nɑ nŋu, i fitɑ i nɛ nŋɛ sɛ̃ɛ.
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Ammɑ Pɔlu í sɔ̃ polisi ŋɑu í ni, ɑɑwo. À cɑ̃ wɑ si bɑntumɑ hɑi ɑ kù ce nwɑ kiiti, ɑwɑ mɔ iyi ɑ̀ jɛ inɛi Romu ŋɑ nɔ ɑ̀ cĩmbo wɑ si ile piisɔ̃ɔ. Nɔ nsɛi ɑ̀ bi ɑ nyɑ wɑ do ɑsii? Kù jɛ bɛɛbɛi ɑ̀ yɑ ce. Í ɡbe ɑŋɑ tɑkɑ nŋɑi ɑ nɑɑ ɑ nyɑ wɑ.
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Ŋɔi polisi ŋɑu ɑ̀ koo ɑ̀ sɔ̃ inɛ nɡboi Romu ŋɑu. Iyi ɑ̀ ɡbɔ Pɔlu do Silɑsi inɛi Romu ŋɑi ŋɔi ziɡi nŋɑ í dɑ ntɔ ntɔ.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Ŋɔi ɑ̀ koo ɑ̀ tɔɔ ŋɑ suuru nɔ ɑ̀ nyɑ ŋɑ hɑi ile piisɔ̃ɔu ɑ̀ bɛi ɑ̀ tɔɔ ŋɑ ɑ fitɑ hɑi inɔ iluu.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Iyi Pɔlu do Silɑsi ɑ̀ fitɑ hɑi ile piisɔ̃ɔu ŋɔi ɑ̀ bɔ kpɑsɛ̃i Lidi. Iyi ɑ̀ koo ɑ̀ yɛ kpɑɑsi woo dɑsi nɑɑnɛ ŋɑu ɑ̀ mu nŋɑ ɡbuɡbɑ̃, ɑ̀ bɛi ɑ̀ nɛ.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.