Atos 12
Monkole NT (MKL_SIM) vs NTLH
1 Wɑɑti bɛɛbɛ ilɑɑlu Herodu í sinti ku kpɑ̃ inɛi iɡbɛi Jesu ɡɔ ŋɑ iju.
1 Por essa época o rei Herodes começou a perseguir algumas pessoas da igreja.
2 Í jɔ̀ ɑ̀ kpɑ Zɑɑki iɡbɑ̃i Zɑ̃ɑ do tɑɑkubɑ.
2 Ele mandou matar à espada Tiago, o irmão de João.
3 Ŋɔi í yɛ ideu í dɔ̃ɑ Zuifu ŋɑu si, nɔ í jɔ̀ ɑ̀ mu Piɛɛ mɑ́. Wee wɑɑtii jinɡɑui Pɛ̃ɛ hɑi nɛ lefeei.
3 Quando viu que isso agradou os judeus, mandou também prender Pedro. Isso aconteceu durante a Festa dos Pães sem Fermento .
4 Iyi ɑ̀ mu Piɛɛ ŋɔi Herodu í jɔ̀ ɑ̀ dɑsiɛ piisɔ̃ɔ nɔ í jɔ̀ sooɡe ŋɑ ɑ̀ wɑɑ deɡbeɛ, ɑŋɑ mɛɛ ikɔ mɛɛ. Herodu í bi nŋu ku ceɑɑ kiiti si wɑjui zɑmɑɑ bii jinɡɑui Iku ku kuɑu í lɔ.
4 Depois que prendeu Pedro, Herodes o colocou na cadeia e pôs quatro grupos de soldados, com quatro em cada grupo, para guardá-lo. É que Herodes queria apresentá-lo ao povo depois do dia da Páscoa .
5 À wɑɑ mu Piɛɛ si ile piisɔ̃ɔ bɛ, ɑmmɑ inɛi iɡbɛi Jesu ŋɑ ɑ̀ wɑsi ku ce kutɔɔ nɑ iriɛ do himmɑ jiidɑ jiidɑ bi Ilɑɑɔ̃.
5 E assim Pedro estava preso e era vigiado pelos guardas; mas a igreja continuava a orar com fervor por ele.
6 Piɛɛ wɑ sĩ njoo si ɑninii sooɡe minji ɡɔ ŋɑ idũ iyi iju kumɑ́ɛ Herodu wɑ bi ku nyɑɑ hɑi ile piisɔ̃ɔu ku bɔòɛ si wɑjui zɑmɑɑ. À dũu do sesee minji nɔ sooɡe ɡɔ ŋɑ ɑ̀ wɑɑ deɡbe ɑndɛi ile piisɔ̃ɔu bɛ.
6 Na noite antes do dia em que Herodes ia apresentá-lo ao povo, Pedro estava dormindo, preso com duas correntes, entre dois soldados; e havia guardas de vigia no portão da cadeia.
7 Ŋɔi ɡbɑkɑ̃ ɑmɑlekɑi Aɔ̃ Lɑfɛ̃ɛ ɡɔ í nɑɑ si ile piisɔ̃ɔu, ŋɔi inyɑ í mɑ́. Ŋɔi ɑmɑlekɑu í cɑ̃ Piɛɛ si cinɡɑɛ í jũu í ni, dede ńyɑ ńyɑ. Bɛ ɡbɑkɑ̃ ŋɔi sesee ŋɑu í cuku hɑi si ɑwɔɛ ŋɑ.
7 De repente, apareceu um anjo do Senhor, e uma luz brilhou dentro da cela. O anjo tocou no ombro de Pedro, acordou-o e disse: — Levante-se depressa! Então as correntes caíram das mãos dele.
8 Ŋɔi ɑmɑlekɑu í ni, dɑsi ibɔɛ do bɑɑtɑɛ. Ŋɔi Piɛɛ í ce bɛɛbɛ, ŋɔi ɑmɑlekɑu í sɔ̃ɔ mɑ́ í ni, bii dɑbiiɛ nɔ i toom wɑ.
8 — Aperte o cinto e amarre as sandálias! — disse o anjo. E Pedro fez o que o anjo mandou. — Ponha a
9 Ŋɔi Piɛɛ í fitɑ hɑi ile piisɔ̃ɔu í tooɛ, ɑmmɑ kù mɑ̀ iyi mii ŋɑu bɛ fei ɑmɑlekɑu wɑ cooi ntɔ ntɔ. Í tɑmɑɑ bɛi nŋu wɑ lɑɑlɑɑi.
9 Pedro saiu da cadeia e foi seguindo o anjo. Porém não sabia se, de fato, o anjo o estava libertando. Ele pensava que aquilo era uma visão.
10 À lɔ woo deɡbe piisɔ̃ɔ sinteu do minjisiɑu nɔ ɑ̀ tosi ɡɑmboi isɔu. Inɛ nŋu ikpɑ inɔ ilui wɑ cɔ. Ŋɔi í cĩ do ɑrɑɛ nɔ ɑ̀ fitɑ ɑ̀ mu kpɑ̃ɑ ɑ̀ nɛ hee ɑ̀ lɔ kpɑ̃ɑ kókò sinte, ŋɔi ɡbɑkɑ̃ ɑmɑlekɑu í nɛ í jɔ̀ Piɛɛ.
10 Eles passaram pelo primeiro e pelo segundo posto da guarda e chegaram ao portão de ferro que dava para a rua. O portão se abriu sozinho, e eles saíram. Andaram por uma rua, e, de repente, o anjo foi embora.
11 Ŋɔi Piɛɛ í yɔɔ bɛbɛi iyi kù jɛ ɑ̀lɑ́. Nɔ í ni, ntɔ ntɔ Ilɑɑɔ̃i í bɛ sim ɑmɑlekɑɛ wɑ ku nɑ ku nyɑm hɑi si ɑwɔi Herodu, do lɑɑlɔ iyi Zuifu ŋɑu ɑ̀ bi ɑ ceem fei.
11 Então Pedro compreendeu o que estava acontecendo e disse: — Agora sei que, de fato, o Senhor mandou o seu anjo e me livrou do poder de Herodes e de tudo o que os judeus tinham a intenção de me fazer.
12 Iyi í yɛ yɑɑsei ideu ŋɔi í bɔ kpɑsɛ̃i Mɑɑri iyei Zɑ̃ɑ Mɑɑku. Wee í ko inɛ nkpɔ nkpɔi í tɔtɔɔ bɛ ɑ̀ wɑsi ku ce kutɔɔ.
12 Quando Pedro entendeu o que havia acontecido, foi para a casa de Maria, a mãe de João Marcos. Muitas pessoas estavam reunidas ali, orando.
13 Iyi Piɛɛ í to bɛ ŋɔi í cɑ̃ ɡɑmboi ɑndɛ koofɑu ŋɔi ɑbo woo ce icɛ ɡɔ iyi ɑ̀ yɑ kpe Rodu í koo í bee í ni, yooi.
13 Ele bateu na porta da frente, e a empregada, que se chamava Rode, foi ver quem era.
14 Iyi í mɑ̀ imui Piɛɛ ŋɔi inɔ didɔ̃ kù jɔ̀ kù cũu. Ŋɔi í sɛi í nyi ile í koo í sɔ̃ inɛ ŋɑ í ni Piɛɛ í wɑ ɑndɛ koofɑ.
14 Quando reconheceu a voz de Pedro, ficou tão contente, que, em vez de abrir a porta, voltou correndo para contar que Pedro estava lá fora.
15 Ŋɔi ɑ̀ sɔ̃ɔ ɑ̀ ni, ì wɑɑ sũmui. Ammɑ í ni, ntɔ ntɔi. Ŋɔi ɑ̀ ni, ɑ́ mɑ́ jɛ ɑyɑɛi.
15 Então eles disseram: — Você está maluca! Porém ela insistiu que era verdade. Aí eles disseram: — É o anjo dele!
16 Wee Piɛɛ wɑ leekĩ bɛ í wɑsi ku cɑ̃ ɡɑmbo. Iyi ɑ̀ nɑɑ ɑ̀ cũu nɔ ɑ̀ bɑ wee nŋui, ŋɔi í mu ŋɑ biti.
16 Enquanto isso, Pedro continuava batendo. Finalmente eles abriram a porta e, quando viram que era Pedro mesmo, ficaram muito assustados.
17 Nɔ í ni ɑ coko do ɑwɔ í bɛi wɑ sɔ̃ ŋɑ bɛi Lɑfɛ̃ɛ í ce í nyɑ nŋu wɑ hɑi ile piisɔ̃ɔu. Ŋɔi í ni ɑ koo ɑ sɔ̃ Zɑkɔbu ideu do kpɑɑsi ŋɑ iyi ɑ̀ ɡbe, í bɛi í fitɑ í bɔ inyɑ mmu mɑ́.
17 Ele fez um sinal com a mão para que ficassem quietos e contou como o Senhor o tinha tirado da prisão. — Contem isso a Tiago e aos outros irmãos! — disse ele. Em seguida saiu dali e foi para outro lugar.
18 Iju kumɑ́ɛ dɑɑdɑɑkɔ ideu í jɔ̀ sooɡe ŋɑu ɑ̀ biti hee ɑ̀ bee njɛ ɑ̀ wɑɑ ni, ikpɑ iwoi Piɛɛ í bɔ.
18 Quando amanheceu, houve uma grande confusão entre os soldados, pois eles não sabiam o que tinha acontecido com Pedro.
19 Ŋɔi Herodu í ni ɑ dɛdɛɛ. Ŋɔi ɑ̀ dɛdɛɛ ɑmmɑ ɑ kù yɔɔ. Ŋɔi í bee woo deɡbe ŋɑu ide. Si bɛi ɑ kù yɔkɔ ɑ kù jɛɑɑ, nɔ í ni ɑ kpɑ ŋɑ. Ŋɔi Herodu í bɛi í dede hɑi ilɛi Zudee í koo í bubɑ ikpɑ Sezɑree ɑjɔ minji titɑ̃.
19 Herodes mandou que o procurassem, mas não o acharam. Então, depois de fazer perguntas aos guardas, mandou matá-los. Depois disso, Herodes saiu da região da Judeia e ficou algum tempo na cidade de Cesareia.
20 Wee idɔi Herodu í kɔ̃ò inɛi Tii ŋɑ do inɛi Sidɔ̃ɔ ŋɑ ntɔ ntɔ, ŋɔi inɛ ŋɑu ɑ̀ tɔtɔɔ njɛ nɔ ɑ̀ nyɑ inɛ ɡɔ ŋɑ ɑ̀ bɛ ŋɑ bi Herodu. Nɔ ɑ̀ ce Bɑlɑtu ɑkɑwei ilɑɑluu kpɑɑsi ɑ̀ bɛi ɑ̀ bɔ bi Herodu ɑ koo ɑ tɔɔɛ suuru domi inɛi ilɛ nŋɑ ŋɑ si ilɛi Herodui ɑ̀ yɑ bɔ ijɛ ku dɛdɛ.
20 O rei Herodes estava com muita raiva dos moradores das cidades de Tiro e de Sidom. Então eles formaram um grupo e foram falar com Herodes. Primeiro conseguiram o apoio de Blasto, que era um alto funcionário do palácio. Aí pediram ao rei Herodes que fizesse as pazes com eles, pois os alimentos que a região deles recebia vinham do país do rei.
21 Ŋɔi Herodu í dɑ nŋɑ ɑjɔ si bii ɑ́ yɛ ŋɑ. Iyi ɑjɔu í to ŋɔi Herodu í dɑsi ibɔi ilɑɑluɛ í bɛi í bubɑ si ɑntɑi kitɑ̃i bommɑɛ í bɛi í so ide wɑ sɔ̃ inɛ ŋɑu.
21 Herodes marcou um dia com eles e nesse dia vestiu a sua roupa de rei, sentou-se no trono e começou a fazer um discurso.
22 Ŋɔi inɛ ŋɑu ɑ̀ dɔ̃ ɑnu ɑ̀ sɑɑbuɛ ɑ̀ wɑɑ ni, kù jɛ bɑɑ ɑmɑnɛi wɑ fɔ ideu, Ilɑɑɔ̃i.
22 E o povo gritava: — É um deus e não um homem que está falando!
23 Bɛ ɡbɑkɑ̃ ɑmɑlekɑi Ilɑɑɔ̃ í dɑsi Herodu bɔ̃ɔ í jɔ̀ kokoo ŋɑ ɑ̀ ŋɔ ɑrɑɛ í ku, si nɑ iyi í jɔ̀ nŋu ɑmɑnɛ í ɡbɑ ɑmboei Ilɑɑɔ̃, kù kɔsi.
23 No mesmo instante um anjo do Senhor feriu Herodes, pois ele aceitou a honra que só Deus merece. E ele morreu, comido por vermes.
24 Ammɑ idei Ilɑɑɔ̃ njɛ í fɑnɡɑɑ wɑ kɔ̃ɔsi.
24 Porém a palavra de Deus era anunciada em toda parte e ia se espalhando.
25 Iyi Bɑɑnɑbɑsi do Sɔlu ɑ̀ ce mii iyi ɑ̀ dɑsi ŋɑ ku ceu Zeruzɑlɛmu bɛ ɑ̀ tɑ̃ ŋɔi ɑ̀ sindɑ ɑ̀ nyi Antiɔsi mɑ́. Iyi ɑ̀ wɑɑ nɛ ɑ̀ ɡbɑ̃ Zɑ̃ɑ Mɑɑku í si ŋɑ.
25 Barnabé e Saulo terminaram o seu trabalho e voltaram de Jerusalém, trazendo João Marcos consigo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.